บทที่ 1177 ความสนุก การทดสอบต่าง ๆ เกี่ยวข้องกับการผ่านอุปสรรคมากมายที่ทำให้ อเล็กซ์ หวนนึกถึงแซงค์ทัม ไม่เพียงแต่ต้องมีความแข็งแกร่งมากพอที่จะผ่านบททดสอบเท่านั้น แต่พวกเขายังต้องฉลาด มีไหวพริบ ปรับตัวได้ และที่สำคัญที่สุดคือต้องกล้าหาญ พวกเขายังถูกทดสอบทั้งเรื่องความรู้และอดีตของตนเอง ผู้เข้าทดสอบทุกคนจะต้องกินยาแสวงสัจจะเพื่อสารภาพความผิดใด ๆ ก็ตามที่เคยทำลงไปในอดีต ขึ้นอยู่กับความจริงที่ได้ยิน พวกเขาอาจถูกตัดสินให้สอบตกได้ง่าย ๆ บททดสอบใช้เวลานานมาก แต่ก็น่าสนุกสนานเพลิดเพลิน เพราะการทดสอบส่วนใหญ่ถูกทำออกมาให้เหมือนกับการแข่งขันที่มีแต้มให้สะสม ผู้ชมจึงสนุกไปกับโชว์นี้อย่างยิ่ง อเล็กซ์เองก็สนุกกับมันไม่น้อย การได้เฝ้ามองผู้คนมากมายทำภารกิจต่าง ๆ ถ้าจะพูดให้ถูกคือมันน่าบันเทิงใจ เหมือนกับการได้ดูรายการเรียลลิตี้โชว์ที่บ้านไม่มีผิด "ท่านคิดอย่างไรบ้าง ฝ่าบาท?" ผู้อาวุโสคนหนึ่งถาม "มีใครที่เข้าตาฝ่าบาทบ้างไหมพ่ะย่ะค่ะ?" "อืม ข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก" อเล็กซ์กล่าว "ข้าเคยสู้กับชายหนุ่มจากตระกูลเหยาคนนั้นในการประลองที่สนามรบ ข้าคิดว่าวิถีเต๋าที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้เขาได้เปรียบอยู่พอสมควร" "อย่างนั้นหรือเพคะ?" เหยาหนิงพูดพลางมองไปยังชายหนุ่มจากตระกูลของนาง "เขายังไม่มีระดับการบ่มเพาะที่สูงที่สุด แต่เขาก็ยังเป็นหนึ่งในคนที่เก่งที่สุดอยู่ดี" "จริงสิ ระดับแก่นแท้นักบุญขั้นที่ 9 ถือเป็นระดับการบ่มเพาะที่สูงที่สุดแล้วจริงหรือ?" อเล็กซ์ถาม "บางคนกำลังซ่อนระดับพลังอยู่ใช่ไหม?" "แน่นอนอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ" เหล่าผู้อาวุโสกล่าว "พวกเราสร้างค่ายกลขึ้นมาโดยรู้ดีว่าพวกเขาต้องการปิดบังระดับการบ่มเพาะ หากพวกเขาเชื่อว่าตนเองเก่งพอที่จะถูกรับเลือกแม้จะซ่อนระดับพลังเอาไว้ แล้วพวกเราจะเป็นใครไปตัดสินพวกเขาได้" "นั่นสินะ" อเล็กซ์กล่าว "อ้อ จริงสิ เจ้าคนนั้นกำลังทำได้ดีก็แค่เพราะไอเทมของเขาเท่านั้น หากเขาทำไอเทมเหล่านั้นหายไป เขาก็ไร้ประโยชน์ การทดสอบได้คำนึงถึงเรื่องนี้หรือไม่?" "ได้คำนึงถึงพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" เหล่าผู้อาวุโสตอบ "มีการทดสอบที่บังคับให้ถอดสิ่งของวิเศษออก ดังนั้นไม่ต้องกังวลไปพ่ะย่ะค่ะ" "อืม" เขาพยักหน้า บททดสอบดำเนินต่อไปตลอดทั้งคืนจนเกือบถึงเช้า ด้วยจำนวนผู้คนที่มากขนาดนั้น พวกเขาไม่สามารถเร่งรีบผ่านการทดสอบทั้งหมดได้เลย "ฝ่าบาท ยังเหลือการทดสอบอีกเต็มวันพ่ะย่ะค่ะ กว่าจะเสร็จสิ้นก็คงเป็นเช้าวันพรุ่งนี้" ผู้อาวุโสกล่าว "ฝ่าบาททรงต้องการเสด็จกลับก่อนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?" "ไม่ล่ะ ข้าอยู่ที่นี่ดูต่อได้" อเล็กซ์กล่าว "อย่างไรเสียมันก็สนุกดี อีกอย่างข้าอยากแน่ใจว่าข้าจะอยู่ที่นี่ตอนที่การแข่งขันจริงเริ่มขึ้น" "โอ้ ฝ่าบาททรงตั้งตารอการแข่งขันอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ?" เหล่าผู้อาวุโสถาม "มากทีเดียว" อเล็กซ์ตอบ "ฝ่าบาทคงอยากเห็นพวกเขาต่อสู้กันจริง ๆ สินะพ่ะย่ะค่ะ?" เหล่าผู้อาวุโสถาม อเล็กซ์ยิ้มให้พวกเขาแล้วหันกลับไปดูบททดสอบต่อ เหล่าผู้อาวุโสไม่ได้ซักไซ้ถึงความเงียบของเขาเลยแม้แต่น้อย การทดสอบอันเป็นเอกลักษณ์ดำเนินต่อไปอีกนาน ทำให้อเล็กซ์ประหลาดใจกับความใส่ใจที่ใส่ลงไปในบททดสอบต่าง ๆ "พวกเจ้าคิดไอเดียมากมายขนาดนี้ออกมาได้อย่างไร?" อเล็กซ์ถาม "เหมือนกับว่าพวกเจ้าพยายามสร้าง แซงค์ทัม แห่งที่สองโดยไม่มีแซงค์ทัมยังไงยังงั้น" "นั่นคือแรงบันดาลใจเลยพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" เหล่าผู้อาวุโสกล่าว "พวกเราต้องการบททดสอบที่ไม่เหมือนใครซึ่งผู้เข้าร่วมต้องใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อผ่านไปให้ได้" "แทนที่จะเป็นการทดสอบง่าย ๆ พวกเราอยากสร้างบททดสอบที่ให้ผลลัพธ์เดียวกันผ่านสถานการณ์ที่แตกต่างกันออกไป แน่นอนว่ามันอาจฟังดูซ้ำซ้อนเพราะผลลัพธ์ก็ออกมาเหมือนเดิม แต่ความแตกต่างในการทดสอบนั้นย่อมทำให้ผู้เข้าร่วมสับสน พวกเรากำลังทดสอบความสามารถในการรับมือกับความสับสนของพวกเขาด้วยพ่ะย่ะค่ะ" เหล่าผู้อาวุโสกล่าว "ข้าเข้าใจแล้ว" อเล็กซ์กล่าวและเฝ้าดูการทดสอบต่อไป เขาลูบชุดคลุมกษัตริย์ของตนพลางออกความเห็นเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับผู้เข้าแข่งขันหรือเนื้อหาของการทดสอบ ไม่นานนัก อีกหนึ่งวันก็ผ่านไป และการทดสอบก็กำลังจะสิ้นสุดลง "โปรดรอสักครู่เพื่อให้พวกเราประกาศผลการทดสอบพ่ะย่ะค่ะ" เหล่าผู้อาวุโสกล่าวและรวมตัวกันเพื่อหารือสักพัก ไม่มีอะไรต้องคุยกันมากนักเนื่องจากพวกเขาตัดสินใจไปแล้วว่าจะให้ใครผ่านหรือตกโดยอิงจากคะแนนที่ผู้เข้าแข่งขันได้รับ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้เข้าแข่งขันไม่รู้ การประชุมในตอนนี้เป็นเพียงการดูว่ามีใครที่โดดเด่นเป็นพิเศษที่พวกเขาตกหล่นไปหรือไม่ หรือมีใครที่แย่มากแต่กลับผ่านเข้ามาได้อย่างไร หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน เหล่าผู้อาวุโสก็เปิดเผยรายชื่อชุดแรกจากทั้งหมดสองชุด "นี่คือรายชื่อผู้บ่มเพาะระดับแท้จริงที่ผ่านการทดสอบพ่ะย่ะค่ะ" เหล่าผู้อาวุโสกล่าวพร้อมชี้ไปบนท้องฟ้า หน้าจอขนาดใหญ่บนท้องฟ้าสว่างวาบขึ้นด้วยรายชื่อ 4 พันชื่อ โดยมีตัวเลขกำกับอยู่ด้านข้าง ซึ่งนั่นคือหมายเลขลงทะเบียนของพวกเขา ผู้ที่ผ่านการทดสอบต่างส่งเสียงเชียร์ ในขณะที่ผู้ที่สอบตกต่างแสดงความเศร้าโศก เหล่าผู้อาวุโสรออยู่ไม่กี่นาทีก่อนจะพูดต่อ "นี่คือรายชื่อผู้บ่มเพาะระดับนักบุญที่ผ่านการทดสอบพ่ะย่ะค่ะ!" รายชื่อผู้คน 860 คนปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า "เกิดอะไรขึ้น?" อเล็กซ์ถาม "มีแค่ 860 คนเองหรือ?" "เกรงว่าจะเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" หนึ่งในนั้นกล่าว "มีคนไม่เข้าร่วมมากกว่านี้ และพวกเราจำเป็นต้องกำหนดเกณฑ์มาตรฐานว่าใครเข้าร่วมได้ใครไม่ได้ มันจึงจบลงที่ตัวเลขนี้ พ่ะย่ะค่ะ ข้ามั่นใจว่าพวกเราสามารถเพิ่มจำนวนเป็น 1,000 คนได้หากจัดทดสอบเพิ่มอีก" "เฮ้อ ช่างเถอะ แค่นี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว" อเล็กซ์กล่าว "เมื่อสองทศวรรษก่อน ข้ายังไม่เคยจินตนาการเลยว่าจะได้เห็นนักบุญ 86 คนในที่เดียวกัน นับประสาอะไรกับ 860 คน ตัวเลขนี้ดีทีเดียว" "ขอบพระคุณพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" เหล่าผู้อาวุโสกล่าว ในขณะที่ทุกคนโห่ร้องยินดีกันอีกครั้ง อเล็กซ์ก็ตกอยู่ในห้วงความคิด "บอกข้ามาว่าพวกเจ้าวางแผนจะจัดการแข่งขันอย่างไรกันแน่?" เขาถาม "เป็นเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ" ผู้อาวุโสเริ่มอธิบายสิ่งที่พวกเขาตั้งใจไว้สำหรับการแข่งขัน มันเป็นการแข่งขันธรรมดาที่ให้นักสู้มาประลองกันเพื่อไต่อันดับเหมือนการแข่งขันทั่วไป อเล็กซ์ฟังทุกอย่างแล้วพยักหน้า เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วแผ่สัมผัสทางจิตออกไปราวกับกำลังมองหาบางอย่าง "ฝ่าบาททรงมองหาสิ่งใดอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ?" หนึ่งในผู้อาวุโสถาม "ข้ากำลังมองหาใครบางคนอยู่" อเล็กซ์กล่าวแต่ไม่ได้ขยายความ "มองหาใครหรือพ่ะย่ะค่ะ?" เหล่าผู้อาวุโสถาม "พวกเจ้าไม่รู้จะดีกว่า" อเล็กซ์กล่าว "อา! เจอตัวแล้ว" เหล่าผู้อาวุโสต่างงุนงง แต่พวกเขาสัมผัสได้ว่าสัมผัสทางจิตของอเล็กซ์พุ่งลงไปยังบริเวณสนามประลองที่ใช้จัดการแข่งขัน "ฝ่าบาททรงทำสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ?" หนึ่งในนั้นถาม "พวกเจ้าจะได้รู้เองเมื่อประกาศเริ่มการแข่งขัน อย่าเพิ่งลืมงานของพวกเจ้าเสียล่ะ" เขากล่าว "อา! พ่ะย่ะค่ะ" ผู้อาวุโสที่เป็นเจ้าภาพกล่าว เขาเดินขึ้นไปข้างหน้าและประกาศขั้นตอนต่อไปของการทดสอบ "เนื่องจากการทดสอบของพวกเจ้าเสร็จสิ้นลงแล้ว ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 860 คนจะได้รับโอกาสในการลงทะเบียนสำหรับการแข่งขันที่เรากำลังจะจัดขึ้น ขึ้นอยู่กับผลคะแนน พวกเจ้ากว่าร้อยคนจะสามารถเลือกสมบัติล้ำค่าที่นำมาจากคลังหลวงโดยตรงได้" ผู้อาวุโสประกาศ ฝูงชนส่งเสียงเชียร์กันอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง และกองทัพหลวงชุดใหม่เริ่มตื่นเต้นและกังวลใจกับการแข่งขันที่จะเกิดขึ้น "การแข่งขันจะเริ่มในอีกไม่กี่นาทีนี้แล้ว ใครอยากเข้าร่วมก็ไปลงทะเบียนได้เลยพ่ะย่ะค่ะ" เหล่าผู้อาวุโสกล่าว กลุ่มผู้คนเข้าแถวเตรียมตัวเข้าร่วม แม้จะไม่ใช่ทุกคนที่เข้าแถว แต่จำนวนก็มากพอที่จะทำให้การแข่งขันยืดเยื้อไปอีกหนึ่งหรือสองวัน อเล็กซ์เฝ้ามองพวกเขาทั้งหมดและยิ้มออกมาในขณะที่หยิบของบางอย่างออกมา เหล่าผู้อาวุโสสังเกตเห็นเม็ดยาและแผ่นค่ายกลที่เขานำออกมา "สิ่งเหล่านั้นคืออะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท?" พวกเขาถาม "ข้าจะใช้ของพวกนี้" อเล็กซ์กล่าวและวางศิลาวิญญาณไว้ใต้แผ่นค่ายกล เขาวางแผ่นนั้นไว้บนพื้นและจ้องมองเม็ดยาอยู่ครู่หนึ่ง "ฝ่าบาท? ทรงกำลังทำอะไรอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ?" เหล่าผู้อาวุโสอดไม่ได้ที่จะถาม "จำได้ไหมตอนที่พวกเจ้าถามว่าข้าสนุกกับการดูการทดสอบเมื่อครึ่งเดือนก่อนหรือไม่?" อเล็กซ์ถาม "จำคำตอบของข้าตอนนั้นได้ไหม?" "เอ่อ... จำได้พ่ะย่ะค่ะ" ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าว "ฝ่าบาทตรัสว่า..." ผู้อาวุโสชะงัก เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อจำสิ่งที่อเล็กซ์พูดได้แม่นยำ ไม่ใช่แค่เขา แต่ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างจำคำพูดของเขาได้ดี อเล็กซ์ชี้ไปที่แผ่นค่ายกลใต้เท้าของเขา "นั่นคือค่ายกลที่จะทำให้พวกเจ้ารู้สึกเจ็บปวดทางจิตวิญญาณอย่างรุนแรง" เขากล่าว "รีบทำลายมันทิ้งเสีย" จากนั้นเขาก็กินเม็ดยาในมือเข้าไป ทันทีที่กลืนลงไป ร่างกายและใบหน้าของเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป "ฝ่าบาท ทรงทำเช่นนี้ไม่ได้นะ—" ทันใดนั้น ค่ายกลก็ทำงาน ส่งผลให้ผู้อาวุโสทุกคนที่อยู่โดยรอบรู้สึกเจ็บปวดทางจิตวิญญาณอย่างแสนสาหัส พวกเขาไม่สามารถใช้สัมผัสทางจิตได้และต้องเพ่งมองผ่านสายตาที่พร่ามัวขณะเห็นร่างของอเล็กซ์เลือนหายไปจากสายตา "ข้าขอไปสนุกสักหน่อยนะ" หนึ่งในผู้อาวุโสพยายามทำลายแผ่นค่ายกลได้สำเร็จ แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว สิ่งที่หลงเหลืออยู่บนบัลลังก์มีเพียงแค่ชุดคลุมกษัตริย์ธรรมดาตัวหนึ่ง ส่วนตัวอเล็กซ์นั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย "ฝ่าบาท?" เหล่าผู้อาวุโสเรียกหาเขา แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมาแม้แต่นิดเดียว พวกเขาปล่อยสัมผัสทางจิตออกไปเพื่อตามหาเขาก็ไม่พบ "เขาไปอยู่ที่ไหน?" เหยาหนิงถามขณะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่ผู้คนมีมากเกินกว่าจะค้นหาได้หมด ทุกคนหันไปมองกลุ่มนักบุญที่กำลังลงทะเบียนเข้าร่วมการแข่งขัน นักบุญเหล่านั้นสวมชุดคลุมหลายหลากสีและหลายประเภท ด้วยความหลากหลายเช่นนี้ จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาใครบางคนที่ตั้งใจซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มคนเหล่านั้น "เขาเปลี่ยนใบหน้าและปะปนไปกับกลุ่มคนเหล่านั้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เหล่าผู้อาวุโสกล่าว "ข้าไม่คิดว่าพวกเราจะหาตัวเขาเจอในเร็ว ๆ นี้แน่"