บทที่ 478: นี่คือคำสาบานของผม ขณะที่นานั่งเงียบอยู่บนที่นั่ง ไหล่กว้างของเขาตั้งตรงและนิ่งไม่ไหวติง จิตใจก็ล่องลอยไกลออกไปจากฝูงชนที่กำลังโห่ร้อง และจากเสียงหมัดที่ยังสะท้อนก้องไปทั่วสถานที่แข่งขัน เขาแทบไม่ได้ยินเสียงคุยกันของผู้เข้าแข่งขันคนอื่นเลย กลับกัน เขากลับนึกวนไปถึงบางอย่างที่เพิ่งได้ยินมาไม่นาน แม็กซ์อธิบายความสำคัญของคำสาบานให้ทุกคนฟัง ภาพความทรงจำนั้นฉายชัดขึ้นในหัวของเขา แม็กซ์พูดด้วยความจริงจังที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก อธิบายว่าคำสาบานหมายถึงอะไร มันเรียกร้องอะไร และมันอาจปลุกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ตอนนั้นนาไม่รู้เลยว่าควรเชื่อสักคำหรือไม่ แนวคิดนั้นฟังดู...ไร้สาระเกินไป เกือบจะเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติด้วยซ้ำ ความคิดที่ว่ามนุษย์จะปลดล็อกสิ่งพิเศษได้เพียงแค่ให้คำมั่นสัญญา มันฟังเหมือนนิทานมากกว่าความจริง ถึงแม้กองพลผู้ถูกปฏิเสธจะเข้าไปพัวพันกับโลกใต้ดิน แต่พวกเขาก็ยังนับว่าเพิ่งเข้ามาในโลกนั้นได้ไม่นาน ใหม่กว่ากลุ่มอันธพาลอื่นๆ อีกมาก พวกเขาเข้าใจเรื่องการต่อสู้ อาวุธ และการข่มขู่ แต่ไม่เข้าใจตำนานเรื่องคนที่ได้พลังขึ้นมาเพราะคำสาบาน โครโนคือคนที่รวบรวมพวกเขาทั้งหมด คนที่ออกตามหาคนซึ่งมีภูมิหลังคล้ายกัน มีบาดแผลคล้ายกัน และมอบที่ทางให้ทุกคน มอบเป้าหมายให้พวกเขา มอบหนทางหาเงินจากสิ่งเดียวที่พวกเขาส่วนใหญ่ทำเป็น นั่นคือการต่อสู้ แต่โครโนไม่เคยพูดถึง “สิ่งมีชีวิตเหนือมนุษย์” หรือพลังอะไรทำนองนั้น นาเองก็ไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ พวกเขาไม่มีใครรู้ทั้งนั้น ดังนั้นตอนที่แม็กซ์พูดถึงคำสาบาน พรสวรรค์ และการปลุกตื่น นาจึงอยากหัวเราะออกมา มันฟังเหมือนตำนานที่แต่งขึ้นมา แต่กระนั้น... ก็ยังมีพวกสมาชิกแบล็กแฮนด์อยู่ และยังมีอารอน นาเคยเห็นความสามารถของอารอนกับตาตัวเอง ความสามารถที่ผลักขีดจำกัดของสิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะทำได้ เขาไม่แน่ใจว่าจะเรียกอารอนว่า “เหนือมนุษย์” ได้หรือไม่ แต่หมอนั่นก็ใกล้เคียงมากจริงๆ ดังนั้นนาจึงตัดสินใจลองดู เขาลอง เพราะไม่มีอะไรจะเสีย เขาลอง เพราะบางอย่างในใจของเขากระซิบว่า บางที...บางทีการเปลี่ยนแปลงอาจเป็นไปได้ และนั่นทำให้เขานึกถึงชีวิตที่ตัวเองเคยใช้มาจนถึงตอนนี้ ตอนยังเด็ก นาเติบโตมาในครอบครัวที่เข้มงวดอย่างยิ่ง พ่อของเขาเป็นพลเรือเอกในกองทัพเรือ เป็นตำแหน่งที่สูงและได้รับความเคารพ และพ่อของเขาไม่ได้เป็นคนเดียว สมาชิกทุกคนในครอบครัวของนารับราชการอยู่ในเหล่าทัพต่างๆ ต่างแบกรับสถานะและเกียรติยศประหนึ่งมันเป็นสิทธิโดยกำเนิดของพวกเขา นาถูกคาดหวังให้เดินตามรอยนั้น พ่อของเขาโหดเหี้ยม ถึงขั้นทารุณ คำสั่งคือคำสั่งสูงสุด ความคาดหวังไม่เคยสั่นคลอน และนา นาในวัยเยาว์ที่ยังอ่อนไหว พยายามทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบที่สุด แต่มีบางอย่างเกิดขึ้นตอนเขายังเป็นเด็ก เขาเคยเล่นกับพี่น้อง หัวเราะ วิ่งเล่นอยู่ใกล้น้ำ...จนกระทั่งลื่น จนกระทั่งสายน้ำกลืนร่างเขา จนกระทั่งปอดแผดเผาและความตื่นตระหนกทำให้ทุกอย่างพร่าเลือน เขาเกือบจมน้ำตาย นับจากนั้น เขาก็กลัวน้ำอย่างฝังลึก เป็นความกลัวจริงๆ เป็นความกลัวที่ควบคุมไม่ได้ เขาไม่เคยเรียนว่ายน้ำเลย และเพราะเหตุนี้ เขาจึงกลายเป็นสมาชิกคนเดียวในครอบครัวที่ไม่อาจเข้ากองทัพเรือได้ ความผิดหวังในแววตาของพ่อแม่เฉียบคมยิ่งกว่าคมมีดเล่มใด พวกเขาปฏิบัติต่อเขาราวกับเป็นคนล้มเหลว ราวกับเป็นภาระ ราวกับเป็นคนที่ทำลายธรรมเนียมของครอบครัวลงด้วยตัวคนเดียว และทุกสายตา ทุกเสียงถอนหายใจ ทุกคำเหน็บแนมที่ขมขื่น ก็ยิ่งทำให้นาโหยหาการยอมรับมากขึ้น โหยหาจนแทบขาดใจ โหยหาที่จะมีใครสักคนมองเขาด้วยความภาคภูมิใจ เขาจึงฟัง เขาจึงเชื่อฟัง เขาจึงทำตามคำสั่งโดยไม่ตั้งคำถาม เขาเข้าร่วมหน่วยรบพิเศษ กลายเป็นทหารอย่างที่พวกเขาต้องการ อย่างน้อยก็ส่วนหนึ่ง เขาปฏิบัติภารกิจและทำตามคำสั่งทุกอย่างตรงตามที่สั่งมา แม้แต่รายละเอียดเล็กที่สุด แต่ตลอดเวลานั้น... เขามีความคิดที่ไม่เคยเอ่ยออกมา นี่ถูกต้องหรือเปล่า นี่คือสิ่งที่ควรทำจริงๆ หรือ ฉันเป็นคนดีหรือเปล่า เขาคิดต่อเนื่อง สงสัยต่อเนื่อง และบังคับให้ตัวเองเงียบอยู่เสมอ เพราะการได้รับการยอมรับสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด แล้ววันหนึ่ง เขาก็ทำตามคำสั่งของคนที่ไม่ได้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง คนที่ใช้หน่วยรบเป็นเครื่องมือเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง ทั้งหน่วยรวมถึงนาถูกปลดออก น่าอับอาย นั่นคือเหตุผลที่เขามาลงเอยกับโครโน โครโนมักหาเจอคนอย่างเขาเสมอ คนที่มีฝีมือ คนที่ถูกทิ้ง คนที่หลงทาง เขายื่นที่ทางให้แห่งใหม่ ยื่นเป้าหมายใหม่ให้นา และนาก็ยึดเหนี่ยวเป้าหมายนั้นไว้ เหมือนกับที่เขาเคยยึดเหนี่ยวทุกคำสั่งที่ทำตามมาตลอดชีวิต โครโนจึงกลายเป็นอีกคนที่เขาไล่ตามการยอมรับจาก ดังนั้นนาจึงทำในสิ่งที่เขาทำมาตลอด เขาทำตามคำสั่ง เชื่อฟัง ไม่ตั้งคำถามกับอะไรทั้งนั้น แม้แต่ตอนที่แอ็บบีเข้ามาในชีวิตของพวกเขา ตอนที่แอ็บบีปรากฏตัว นามีความคิดจริงๆ เกี่ยวกับการช่วยเธอ เกี่ยวกับการเตือนเธอ เกี่ยวกับการชี้ทางให้เธอเอาตัวรอด เกี่ยวกับการทำอะไรสักอย่าง อะไรก็ได้ เพื่อหยุดยั้งสิ่งที่เขารู้ว่ากำลังจะเกิดขึ้น เขามองออกว่าทุกอย่างกำลังมุ่งหน้าไปทางไหน เขารู้ความคิดของโครโน เขารู้ว่ากองพลผู้ถูกปฏิเสธทำอะไรได้บ้าง เขารู้ว่าแอ็บบีอาจไม่รอดชีวิต แต่เขากลับกดทับสัญชาตญาณทุกอย่าง กดทับอารมณ์ทุกอย่าง กดทับแรงผลักดันความเป็นมนุษย์ทุกอย่าง ทั้งหมดก็เพราะเขาอยากได้การยอมรับจากโครโน เขาปิดปากเงียบ ทำตามภารกิจ ไม่ลงมือทำอะไร และแอ็บบีก็ตาย ใบหน้าที่หวาดกลัวและไร้ที่พึ่งของเธอยังคงตามหลอกหลอนเขาอยู่ ทุกอย่างเปลี่ยนไปในวันที่เขาเข้าร่วมกับแม็กซ์ อารอน และคนอื่นๆ เป็นครั้งแรก หลังจากออกจากกองพลผู้ถูกปฏิเสธ เขามีเวลาคิด หายใจ ทบทวน และรู้สึก และความเสียใจนั้นก็อัดเข้าใส่เขาแรงยิ่งกว่าหมัดใดๆ ที่เคยมี เขาไม่เคยมีชีวิตเพื่อ ตัวเองเลยสักครั้ง ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว เขาไม่เคยตัดสินใจจากสิ่งที่เขาเชื่อว่าถูกต้อง ทุกการเลือกของเขาล้วนเกี่ยวกับคนอื่น ทั้งพ่อของเขา ทั้งหน่วยของเขา ทั้งโครโน ดังนั้นตอนที่แม็กซ์อธิบายเรื่องคำสาบาน และสิ่งที่มันอาจปลุกขึ้นมา... นาก็ตระหนักได้ถึงบางอย่าง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร เขาไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร เขารู้เพียงอย่างเดียว เขาเสียใจกับชีวิตที่เคยใช้มา และเขาปฏิเสธจะใช้ชีวิตแบบนั้นอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงทำคำสาบาน เป็นคำสัญญาไม่ใช่ต่อโลก ไม่ใช่ต่อแม็กซ์ ไม่ใช่ต่อโครโน ไม่ใช่ต่อใครทั้งนั้น แต่เป็นคำสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเขาเอง เขาสาบานว่าเขาจะไม่ใช้ชีวิตอยู่ใต้คำสั่งของคนอื่นอีกต่อไป เขาสาบานว่าเขาจะไม่เสาะหาการยอมรับเหมือนหมาหิวโซที่คอยขอเศษอาหารอีกต่อไป เขาสาบานว่าจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เขาจะใช้ชีวิตตามการเลือกของตัวเอง ความเชื่อของตัวเอง และเจตจำนงของตัวเอง กำปั้นของเขาค่อยๆ กำแน่นขึ้นข้างลำตัว ขณะนึกถึงถ้อยคำนั้น จะไม่แสวงหาการยอมรับจากคนอื่นอีกต่อไป และเขาหมายความตามนั้นในทุกความหมาย ถ้าแม็กซ์ หรือกลุ่มบลัดไลน์ เคยขอให้เขาทำสิ่งที่เขาไม่เชื่อ... เขาก็จะยืนหยัดต่อต้านพวกเขา ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกสิ่ง ต่อให้หมายถึงต้องสู้กับแม็กซ์เอง ต่อให้หมายถึงต้องสู้กับบลัดไลน์ทั้งกลุ่ม “นั่นคือคำสาบานของผม” นาพึมพำเบาๆ ใต้ลมหายใจ กำปั้นทั้งสองข้างเกร็งแน่นด้วยความมุ่งมั่น