**บทที่ 2263: บททดสอบสุดท้ายแห่งบันไดสู่สวรรค์** เฟิ่งอวี่เสียงสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เพียงแค่หวนนึกถึงคราวเคราะห์ที่ต้องเผชิญหน้ากับไป๋สวี่เทา "เจ้าก็น่าจะรู้ดีว่าข้าไม่ได้เห็นคุณค่าของสหายเพียงเพราะผลประโยชน์" หยวนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสุขุม "แต่หากเจ้าปรารถนาจะร่วมก้าวย่างไปบนเส้นทางอันแสนอันตรายและเต็มไปด้วยปริศนาไปพร้อมกับข้า... เจ้าจำเป็นต้องมีพละกำลังที่เพียงพอ แน่นอนว่าข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งเจ้าเพียงเพราะเจ้าอ่อนแอหรือตามข้าไม่ทัน แต่หากมันส่งผลต่อความปลอดภัยของเจ้า... ข้าจำต้องฝากเจ้าไว้ในที่ที่ปลอดภัยจนกว่าทุกอย่างจะสิ้นสุดลง" "ท้ายที่สุดแล้ว ในฐานะเจ้านาย สหาย และเพื่อนของเจ้า มันคือหน้าที่ของข้าที่ต้องดูแลความปลอดภัยของพวกเจ้า มีเหตุผลที่ข้าไม่ได้ร่วมเดินทางไปกับเหม่ยซิวและคนอื่นๆ ในตอนนี้ แม้ข้าจะโหยหาและคิดถึงพวกเขาเพียงใด แต่ข้าไม่อาจนำชีวิตของพวกเขามาแขวนอยู่บนเส้นด้ายเพียงเพื่อสนองตัณหาอันเห็นแก่ตัวของข้าเองได้" "ท่านไม่จำเป็นต้องกล่าวสิ่งใดอีกแล้วหยวน พวกเราจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อไม่ให้ท่านต้องผิดหวัง" หลานอิ่งอิงเอ่ยขึ้น "ทว่า... ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มต้นจากตรงไหนดี" "การบำเพ็ญของข้าส่วนใหญ่มาจากการกลืนกินสัตว์อสูรตนอื่น แต่ข้าไม่เคยเหยียบย่างเข้ามาในสวรรค์ชั้นที่เก้าเลย..." หยวนยกยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางกล่าวว่า "ไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่เคยคิดจะปล่อยให้เจ้าเผชิญหน้าเพียงลำพังอยู่แล้ว" เขาหันไปสบตาเสี่ยวฮัวก่อนเอ่ย "เสี่ยวฮัว ข้าอยากให้เจ้าช่วยดูแลอิ่งอิง เหมือนกับที่เจ้าเคยดูแลข้าตอนที่ข้าเพิ่งมาถึงสวรรค์เก้าชั้นใหม่ๆ ในเมื่อการบำเพ็ญของนางอ่อนด้อยที่สุด หากมีเจ้าอยู่ข้างกายข้าคงจะเบาใจลงได้มาก" เสี่ยวฮัวพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง "ข้าจะทำให้ดีที่สุด" "แล้วข้าล่ะเจ้าคะ?" เฟิ่งอวี่เสียงถามพลางชี้เข้าหาตัวเอง "เอาเข้าจริง ข้าก็ไม่ได้รังเกียจที่จะต้องเดินทางคนเดียวหรอกนะ เพราะข้าเองก็คุ้นชินกับมันมาตลอด" "มันอาจจะเป็นเช่นนั้น แต่ข้าคิดว่าควรจะมีใครสักคนร่วมทางไปด้วยจะดีกว่า" หยวนกล่าวกับนางก่อนจะหันไปหาอิ่งจื่อ "เจ้าคิดอย่างไรอิ่งจื่อ? พอจะร่วมเดินทางไปกับนางสักพักได้หรือไม่? มันน่าจะรื่นรมย์กว่าการอุดอู้อยู่ที่นี่เป็นแน่" แม้อิ่งจื่อจะไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่าเฟิ่งอวี่เสียงนัก แต่มันก็ยังดีกว่าการปล่อยให้นางเดินทางเพียงลำพัง "ข้าไม่ขัดข้อง แต่ข้าคงมิอาจปกป้องนางได้หากเกิดเหตุการณ์ที่เกินกำลังของนางจะรับมือ" อิ่งจื่อตอบอย่างราบเรียบ "หากเราอยู่ในดินแดนบรรพกาล เรื่องราวคงต่างออกไป แต่ในโลกใบนี้ ข้ามีข้อจำกัดอยู่ไม่น้อย" "ข้าเข้าใจดี แต่เจ้าเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่านางเท่าใดนัก" ครู่ต่อมา หลิงเยว่จึงเอ่ยถามขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ "เอ่อ... แล้วข้าล่ะเจ้าคะ พี่หยวน?" "เจ้าหรือ..." หยวนนิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ตามตรงนะ ข้าเองก็ยังไม่แน่ใจ" "เจ้ามาเป็นคนรับใช้ของข้าก็เพราะเสี่ยวฮัว ข้าไม่เคยคิดจะลากเจ้าเข้ามาพัวพันกับปัญหาของข้าเลย ดังนั้นบอกข้ามาเถิด—เจ้าต้องการสิ่งใด? ไม่ว่ามันคืออะไร ข้าจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อให้เจ้าสมปรารถนา แม้ว่าเจ้าอยากจะเดินไปตามเส้นทางของตัวเองก็ตาม" หลิงเยว่ส่ายหน้าพลางกล่าวว่า "อย่างที่ข้าเคยบอกไป ข้าคงไม่รู้จะทำเช่นไรหากไม่ได้อยู่เคียงข้างท่าน ดังนั้นข้าจะขอติดตามท่านต่อไป ไม่ว่าท่านจะไปที่ใดหรือมันจะอันตรายเพียงไหน ข้าก็ยังปรารถนาจะตามท่านไป... อย่างน้อยก็จนกว่าข้าจะค้นพบเป้าหมายของตัวเอง" หยวนนิ่งเงียบพลางใช้นิ้วนวดหัวตาเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมา "หากนั่นคือสิ่งที่เจ้าปรารถนา" "ข้าปรารถนาเช่นนั้นจริงๆ เจ้าค่ะ!" นางยืนยันหนักแน่น หยวนพยักหน้าก่อนกล่าวต่อ "ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะไม่ปฏิบัติกับเจ้าต่างไปจากคนอื่นเพียงเพราะสถานะของเจ้า หากเจ้าต้องการติดตามข้า เจ้าเองก็จำเป็นต้องมีพละกำลังที่เพียงพอเช่นกัน" "ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" "คราวนี้ปัญหาคือ เจ้าควรจะไปอยู่กับกลุ่มไหนดี..." หยวนครุ่นคิดรำพึงออกมา "ให้นางตามพวกข้ามาสิ" เสี่ยวฮัวโพล่งขึ้นมา "หากยัยนกพิราบโง่นั่นเกิดเรื่อง ยัยนั่นคงเอาตัวรอดได้แค่คนเดียว ดังนั้นหลิงเยว่จะปลอดภัยกว่าหากอยู่กับพวกเรา—อยู่กับข้า" "ว่าไงนะ?! นี่เจ้ากล้าดียังไงมาดูถูกข้า!" เฟิ่งอวี่เสียงกำหมัดแน่น จ้องมองเสี่ยวฮัวด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว เสี่ยวฮัวยักไหล่อย่างไม่แยแส "ข้าก็แค่พูดความจริง" "ด้วยระดับของเจ้าในตอนนี้ อย่างมากที่สุดเจ้าก็รับมือได้แค่ผู้บำเพ็ญขอบเขตจุติเทพระดับสามทั่วไปเท่านั้น—หรืออาจจะระดับสี่หากรวมผลของตราประทับสูงสุด สวรรค์ชั้นที่เก้าไม่ใช่สนามเด็กเล่น ยอดฝีมือมากมายโลดแล่นอยู่ในดินแดนแห่งนี้ บางคนอาจแข็งแกร่งพอจะทัดเทียมกับท่านพ่อของข้าด้วยซ้ำ ในยุคสมัยนี้ แม้แต่ข้าที่เป็นผู้บำเพ็ญขอบเขตจุติเทพระดับเก้า ก็ยังมิอาจเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระโดยไร้ความยับยั้งชั่งใจ" เมื่อไม่อาจโต้แย้งได้ เฟิ่งอวี่เสียงจึงทำได้เพียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความคับแค้นใจ "ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้ หลิงเยว่กับอิ่งอิงจะไปกับเสี่ยวฮัว ส่วนพวกเจ้าสองคนก็ร่วมเดินทางไปด้วยกัน" ครู่ต่อมา เสี่ยวฮัวและคนอื่นๆ ต่างเตรียมตัวลาจากบันไดสู่สวรรค์ "ข้าสัญญาว่าอย่างน้อยข้าจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตจุติเทพให้ได้ก่อนที่ท่านจะเสร็จสิ้นบททดสอบ นายน้อย!" เฟิ่งอวี่เสียงประกาศกร้าวด้วยดวงตาที่คลอเคล้าไปด้วยหยาดน้ำตา ดูราวกับหญิงสาวที่กำลังจะต้องพลัดพรากจากคนรักก็มิปาน "ส่วนข้าจะมุ่งมั่นสู่ขอบเขตอมตะให้ได้!" หลานอิ่งอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "และข้าจะกลายเป็นเทพแห่งการบำเพ็ญ" เสี่ยวฮัวประกาศอย่างมั่นใจ หยวนตอบกลับด้วยรอยยิ้มละไม "พวกเจ้าทำอย่างกับว่าเราจะไม่ได้เจอกันเป็นสิบปีอย่างนั้นแหละ มันก็แค่ไม่กี่ปีเท่านั้นเอง" หลังจากเอ่ยคำอำลา เสี่ยวฮัวและคนอื่นๆ ก็ก้าวเดินออกจากบันไดสู่สวรรค์ มุ่งหน้าเข้าสู่สวรรค์ชั้นที่เก้าอันกว้างใหญ่ ในขณะเดียวกัน หยวนหันหลังกลับไปยังแท่นพิธี เตรียมพร้อมสำหรับบททดสอบสุดท้าย "ข้าพร้อมแล้วที่จะเริ่มต้นบททดสอบสุดท้าย" เขาประกาศด้วยสีหน้าอันแน่วแน่ **<ท่านได้เริ่มเข้าสู่บททดสอบสุดท้ายแล้ว>** ในชั่วพริบตาถัดมา หยวนรู้สึกได้ถึงสติสัมปชัญญะที่กำลังเลือนหายไปในห้วงความมืดมิดอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง หยวนก็พบว่าตัวเองอยู่ในฉากที่คุ้นตา และเบื้องหน้าของเขาก็คือใบหน้าที่แสนจะคุ้นเคย "เทียนหยาง โลกแห่งการบำเพ็ญไม่ใช่เรื่องสนุกหรือการละเล่น มันคือเส้นทางอันโหดร้ายที่พร้อมจะพรากชีวิตเจ้าไปได้ทุกเมื่อแม้เจ้าจะไม่ใช่ฝ่ายผิดก็ตาม และมันคือโลกที่เรากำลังจะก้าวเข้าไปในไม่ช้านี้" เด็กสาวเอ่ยขึ้น ‘เมิ่งลี่ลี่...?’ หยวนจำนางได้ในทันที ไม่เพียงแต่เขาจะจำนางได้ แต่เขายังจำถ้อยคำที่นางเพิ่งเอ่ยออกมาได้อีกด้วย เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำของเทียนหยางที่เขาได้กู้คืนกลับมาแล้ว ‘บททดสอบนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเทียนหยางเป็นแน่... แต่ว่า...’ หยวนตระหนักได้ในทันทีว่าเขาไม่อาจขยับร่างกายหรือเปล่งเสียงออกมาได้ ราวกับว่าเขาเป็นเพียงผู้ชมที่กำลังเฝ้าดูทุกสิ่งผ่านสายตาในร่างของเทียนหยาง เหมือนครั้งแรกที่เขาได้รับความทรงจำส่วนนี้กลับคืนมาไม่มีผิดเพี้ยน