**บทที่ 2271: ความบาดหมางอันไร้เดียงสา** “ช่วยข้าเร็วขึ้นงั้นหรือ?” คูลาสพึมพำกับตัวเองก่อนจะสะบัดศีรษะเบาๆ “ถึงแม้ตอนแรกมันจะเจ็บปวดเจียนตายจนรู้สึกเหมือนยาวนานชั่วกัลปาวสาน แต่ไม่นานข้าก็เริ่มชินกับมัน... ข้าหมายถึงความเจ็บปวดทางกายน่ะนะ ด้วยวิชา ‘กายาอสูรแมมมอธ’ ที่ท่านมอบให้ ข้าไม่เพียงแต่ขัดเกลาตัวตนจนถึงขีดสุด แต่มันยังทำให้ความเจ็บปวดเลือนหายไปหลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่เดือน” “ส่วนการทรมานทางจิตใจ... นั่นนับว่ายากกว่ามาก ข้าต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะตระหนักได้ว่า สิ่งเดียวที่ต้องทำคือเลิกเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น และเมื่อทำได้ การอดทนต่อมันก็กลายเป็นเรื่องง่ายขึ้นเยอะ จะว่าไป ข้าเองก็ไม่ได้สนิทชิดเชื้อกับใครนัก—หากจะมีสักคนล่ะก็ พวกนั้นก็มักจะใช้ท่านมาเป็นเครื่องมือในการทรมานข้านั่นแหละ” “หากพูดตามตรง ข้ากลับรู้สึกยินดีที่มันเกิดขึ้น เพราะถ้าไม่มีวันนั้น ข้าคงไม่มีวันก้าวมาถึงจุดนี้ได้ ไม่เพียงแต่ข้าจะก้าวข้ามขีดจำกัดของตระกูลในยุคที่รุ่งโรจน์ที่สุดไปแล้ว แต่ข้ายังได้รับ ‘ครอบครัว’ ที่แท้จริง ครอบครัวที่จะไม่มีวันหักหลังข้าเพียงเพราะแรงกดดันจากภายนอก” คูลาสเอ่ยรัวเร็วแทบไม่เว้นจังหวะหายใจ “พูดถึงครอบครัวของข้า... ข้าได้ยินเรื่องที่ท่านทำสำเร็จแล้วนะ การล่มสลายของตระกูลอมตะ... ในที่สุดท่านก็บรรลุเป้าหมายเสียที สิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเยาะเย้ยว่าเป็นเรื่องเพ้อเจ้อและเป็นไปไม่ได้ บัดนี้ท่านทำให้มันกลายเป็นความจริงแล้ว ข้าอยากจะยื่นมือเข้าไปช่วยท่านใจจะขาด แต่การทำเช่นนั้นอาจทำให้ความสำเร็จของท่านดูด้อยค่าลง ข้าจึงเลือกที่จะรั้งรอและเฝ้ามองจากที่นี่” “นี่ ข้าก็พยายามเงียบที่สุดเพื่อให้พวกท่านได้มีเวลาซึ้งกันแล้วนะ แต่พวกท่านกลับทำเหมือนข้าไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้เลย ข้าเองก็มีส่วนช่วยถล่มไอ้พวกตระกูลอมตะนั่นเหมือนกันนะ รู้ไหม?” ในที่สุดเหรินเซี่ยก็อดใจไม่ไหวต้องโพล่งขึ้นมา คูลาสเบนสายตาไปมองนาง ทันทีที่สบตากัน แววตาของเขาก็เย็นเยียบลงอย่างเห็นได้ชัด แม้จะเป็นเพียงชั่ววูบแต่ก็ไม่อาจปกปิดความไม่พอใจที่มีต่อการปรากฏตัวของเหรินเซี่ยได้ “ทำไมเจ้าต้องตามมาที่นี่ด้วย?” เขาถอนหายใจโดยไม่คิดจะซ่อนความรำคาญ เหรินเซี่ยหรี่ตาลงมองเขาอย่างมีนัย “ข้าจำไม่ได้ว่าเคยทำอะไรให้เจ้าต้องแสดงท่าทีแบบนี้—โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเราไม่ได้คุยกันเลยนับตั้งแต่เรื่องที่สุสานหานเซ่อเซียน บอกข้ามาหน่อยสิ ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี่ เจ้าไม่ได้เติบโตขึ้นเลยสักนิดเลยหรือไง?” “เจ้าไม่ได้ทำอะไรงั้นรึ?” คูลาสเหยียดหยาม “เจ้าแตะต้องพี่ชายข้าด้วยมือน่ารังเกียจของเจ้า ทั้งที่ข้าเคยเตือนแล้วแท้ๆ! เจ้าวางแผนอะไรอยู่กันแน่ ยัยจิ้งจอกเจ้าเล่ห์? เจ้าคิดจะขโมยวิชาของเขาใช่ไหม? หรือมีเจตนาชั่วร้ายอื่นแอบแฝง? จนถึงตอนนี้เจ้าล่อลวงผู้ชายไปกี่คนแล้วล่ะ?” “ไอ้ลูกสุนัขนี่... ข้าขออัดสั่งสอนให้เขารู้สำนึกหน่อยได้ไหม?” เหรินเซี่ยหันไปถามเถียนหยางพลางถกแขนเสื้อขึ้นด้วยความโมโห “โอ้? อยากสู้รึ? ก็เข้ามาสิ! ข้าเองก็อยากจะต่อยหน้ากวนประสาทของเจ้าสักหมัดมานานแล้วเหมือนกัน!” คูลาสกล่าวพลางชูแขนอันกำยำขึ้นมาตั้งท่าเตรียมปะทะ เถียนหยางใช้นิ้วนวดดั้งจมูกพลางถอนหายใจยาว “ข้าล่ะไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกเจ้าสองคนยังจะจมปลักอยู่กับความบาดหมางปัญญาอ่อนแบบเด็กๆ นี่อีก” “ข้ากะว่าจะทำตัวดีๆ ด้วยแล้วนะ” เหรินเซี่ยประท้วง “แต่เขามาดูหมิ่นเกียรติของข้า หาว่าข้าเป็นพวกสำส่อน ทั้งที่ท่านเป็นเพียงคนเดียวที่ข้าเคยยอมมอบกายให้! ที่รัก ท่านช่วยเป็นพยานให้ข้าที! ว่าในการ ‘ผสานสายสัมพันธ์’ ครั้งแรกของเรา เลือดของข้าหลั่งชโลมเพียงใดหลังจากที่ท่านทะลวงข้าด้วย ‘กระบี่’ ของท่าน!” เถียนหยางถึงกับอ้าปากค้างเมื่อได้ยินคำอธิบายอย่างโจ่งแจ้งของเหรินเซี่ย “ข้าก็ไม่ถึงขั้นจะบอกว่ามัน ‘หลั่งชโลม’ หรอกนะ แต่มันก็มีอยู่จริงนั่นแหละ...” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระอักกระอ่วน “เดี๋ยวก่อน... นี่เจ้ากำลังทำให้ข้าต้องพูดอะไรออกมากันแน่เนี่ย?” “นั่นไม่พิสูจน์อะไรหรอก!” คูลาสสวนกลับทันควัน “ของแบบนั้นมันมีวิธีปลอมแปลงตั้งเยอะแยะ! ข้าพนันได้เลยว่าเจ้าก็ทำแบบนั้นกับผู้ชายทุกคนที่เจอนั่นแหละ!” “บัดซบ! ข้าเหลืออดกับไอ้คนถ่อยนี่เต็มทีแล้ว! ข้าจะฆ่ามันให้ตาย! ใครก็อย่ามาห้ามข้า!” ทันใดนั้น กลิ่นอายพลังของเหรินเซี่ยก็แผ่ซ่านพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า “ฮ่าๆ! จะฆ่าข้าเรอะ? แค่ระดับ ‘อมตะเงิน’ อย่างเจ้าน่ะนะ? ก็ลองดูสิ!” คูลาสเองก็ปลดปล่อยพลังของตนออกมาเช่นกัน เผยให้เห็นระดับการบ่มเพาะที่ก้าวข้ามไปถึงขั้น ‘อมตะแท้จริง’ แล้ว “พอได้แล้ว!” เถียนหยางแผดคำรามกึกก้อง เสียงของเขาสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้อง “...” ทั้งเหรินเซี่ยและคูลาสต่าวหยุดชะงักและเก็บงำกลิ่นอายพลังของตนหลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “คูลาส เจ้าเชื่อใจนางได้” เถียนหยางกล่าวต่อพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคูลาส “นางอยู่เคียงข้างข้ามาตลอดนับตั้งแต่เราช่วยเจ้าออกมา เราผ่านการต่อสู้ที่ต้องเอาชีวิตเข้าแลกมานับครั้งไม่ถ้วน ให้ตายเถอะ นางช่วยชีวิตข้าไว้ตั้งหลายครั้ง หากไม่มีนาง เราทั้งคู่คงไม่มีวันมาถึงจุดนี้ได้” “...” หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง คูลาสก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “สงสัยข้าจะล้อเล่นแรงเกินไปหน่อย ข้าขอโทษด้วยละกัน” “ล้อเล่น? เจ้าคิดจะให้ข้าเชื่อจริงๆ หรือว่าเจ้าแค่ล้อเล่นน่ะ?” เหรินเซี่ยขมวดคิ้วอย่างไม่ไว้ใจ คูลาสไหวไหล่และตอบอย่างใจเย็น “ข้ารู้อยู่เต็มอกเรื่องความสัมพันธ์ของเจ้ากับเถียนหยาง ทุกครั้งที่มีคนเอ่ยชื่อเขา ชื่อของเจ้าก็จะตามมาติดๆ ต่อให้เป็นคนตาบอดก็ยังมองเห็นความจงรักภักดีที่เจ้ามีต่อเขา ข้าก็แค่ยากแกล้งเจ้าเล่นนิดหน่อย ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนที่เจ้าชอบทำให้ข้ารำคาญในอดีตก็แล้วกัน ส่วนเจ้าจะเชื่อหรือไม่นั้นก็สุดแล้วแต่เจ้า” “พอแค่นี้เถอะ” เถียนหยางตัดบท เหรินเซี่ยไม่ได้กล่าวอะไรต่อ นางเพียงแต่พยักหน้าเงียบๆ “เราไปคุยกันต่อที่อื่นเถอะ ที่ไหนสักแห่งที่สะดวกสบายและต้อนรับแขกได้ดีกว่านี้” คูลาสเอ่ยชวน “ตกลง” ทั้งสามคนเดินออกจากห้องไปในเวลาต่อมา “เตรียมจัดเลี้ยง และนำชาที่ดีที่สุดไปไว้ที่ตำหนักส่วนตัวของข้า” คูลาสสั่งทหารยามที่รออยู่ด้านนอก “พะ... รับทราบพ่ะย่ะค่ะ!” เหล่าทหารยามรีบกุลีกุจอจากไปทันที “นี่หมายความว่า...?” หญิงสาวผมบลอนด์พึมพำพลางจ้องมองเถียนหยางตาไม่กะพริบ “ใช่ เขาคือตัวจริง” คูลาสพยักหน้า “ให้ข้าแนะนำพวกท่านให้รู้จักกันนะ เถียนหยาง นี่คือลูกสาวคนเล็กของข้า เซี่ยเหมย” “เซี่ยเหมย นี่คือพี่น้องร่วมสาบานของข้า เถียนหยาง ไม่มีใครในโลกนี้ที่ข้าจะไว้ใจไปมากกว่าเขาอีกแล้ว” “เป็นเกียรติที่ได้พบท่านค่ะ ท่านผู้อาวุโส...” เซี่ยเหมยรีบก้มศีรษะคำนับอย่างรวดเร็ว นางยังคงตั้งตัวไม่ติดกับคำกล่าวที่น่าตกตะลึงของคูลาส “ข้าพอจะเดาออกว่านางเป็นลูกสาวของเจ้าตอนที่ทหารยามเรียกนางว่า ‘องค์หญิง’ แต่คนเล็กลงั้นรึ? นี่เจ้ามีลูกกี่คนกันแน่เนี่ย?” เถียนหยางเบิกตากว้างมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เจ้าอยากรู้ล่ะสิ? ไว้ข้าจะแนะนำให้รู้จักทุกคนเลยละกัน” คูลาสหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี