## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 4063 – การเดินทางสู่ดินแดนรกร้าง** ผ้าคลุมไร้เงาคือสมบัติที่หยางไค่ได้รับมาตั้งแต่สมัยที่ยังอยู่ในแดนมหัศจรรย์ทั้งเจ็ด เดิมทีมันเป็นของที่ต้วนไห่ ท่านผู้พิทักษ์แห่งดินแดนวิญญาณอัคคีมอบให้กับตู้หรูเฟิง แต่เนื่องจากตู้หรูเฟิงถูกหยางไค่สังหาร ผ้าคลุมไร้เงาจึงตกเป็นสมบัติของเขาโดยปริยาย ต้วนไห่อยู่ในขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับสี่ ดังนั้นระดับของผ้าคลุมไร้เงาผืนนี้ย่อมไม่ธรรมดา ทันทีที่ถูกอัญเชิญออกมา มันจะแสดงปราณอำพรางรัศมีและซ่อนเร้นรูปร่างของผู้ใช้ แม้แต่จอมยุทธ์ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับต่ำก็ยังยากจะมองทะลุสมบัติชิ้นนี้ได้ จึงนับว่าเป็นของวิเศษหายากชิ้นหนึ่ง ย้อนกลับไปบนดาวสุริยัน หยางไค่เคยใช้สมบัติชิ้นนี้เพื่อหลบเลี่ยงการค้นพบของเหล่าจอมยุทธ์ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับต่ำจำนวนมากและระดับกลางอีกหลายคน ทำให้เขาสามารถเข้าใกล้ซากของอีกาทองคำได้ ด้วย 'โชค' อันยิ่งใหญ่ เขาจึงฉวยโอกาสคว้าซากอีกาทองคำมาได้สำเร็จ ต่อมาหลังจากเข้าร่วมกับโรงเตี๊ยมอันดับหนึ่ง ผ้าคลุมไร้เงาก็ถูกเถ้าแก่เนี้ยนำไปมอบให้ปรมาจารย์ท่านหนึ่งหลอมซ้ำ ปรับปรุงประสิทธิภาพให้สูงยิ่งขึ้นไปอีก เถ้าแก่เนี้ยเคยกล่าวว่า บัดนี้ผู้ฝึกตนในขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับต่ำอย่าได้ฝันว่าจะมองทะลุสิ่งนี้ได้ และหากผู้ฝึกตนขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับกลางไม่ทันระวังตัว พวกเขาก็อาจไม่สามารถมองเห็นร่องรอยใดๆ ได้เช่นกัน ในเขตแดนโบราณสถานอันยิ่งใหญ่ที่ไร้ซึ่งขอบเขตเปิดสวรรค์ ผ้าคลุมไร้เงาจึงมอบความได้เปรียบอย่างท่วมท้นให้แก่หยางไค่ในด้านการซ่อนตัว กู้พ่านมีสายตาที่เฉียบแหลม นางจึงมองออกว่าสมบัติชิ้นนี้งดงามเพียงใดเมื่อพวกเขาถูกห่อหุ้มด้วยผ้าคลุมไร้เงา และอุทานว่า "สมบัติของศิษย์พี่ช่างน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก" หยางไค่ยิ้มอย่างมีความหมาย "ศิษย์น้องมาจากแดนสวรรค์หลางหยา ทั้งมีประสบการณ์และรอบรู้ ของเช่นนี้จะอยู่ในสายตาของศิษย์น้องได้อย่างไร?" กู้พ่านตอบด้วยน้ำเสียงจริงใจ "นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าออกมาฝึกฝนเจ้าค่ะ" หยางไค่ถึงกับตกตะลึง "เช่นนั้นศิษย์น้องก็ช่างโชคร้ายเสียจริง" กู้พ่านก้มหน้าลง ท่าทางเศร้าสร้อย "ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่ และศิษย์พี่หญิงทั้งหลายคงเป็นห่วงข้ามากเป็นแน่" หยางไค่ไม่อาจทนเห็นท่าทีน่าเวทนาของนางได้ จึงเอ่ยปลอบโยน "วางใจเถิด สักวันหนึ่งเจ้าจะได้ออกจากที่นี่ และจะได้กลับไปพบกับพวกเขาอีกครั้งอย่างแน่นอน" "เจ้าค่ะ เป็นดังที่ศิษย์พี่กล่าว" กู้พ่านพยักหน้าซ้ำๆ "ชู่ว์!" หยางไค่ยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก "พอแล้ว อย่าเพิ่งพูดคุยกัน พวกเรากำลังจะเข้าสู่เกาะ และที่นั่นมีสมาชิกเผ่าสมุทรอยู่มากมาย" มีสมาชิกเผ่าสมุทรจำนวนมากประจำการอยู่บนชายหาด ที่ซึ่งมีกองไฟลุกโชนอยู่มากมาย ถัดจากกองไฟยังมีบ้านที่ทำจากใบปาล์มซึ่งมีสมาชิกเผ่าสมุทรจำนวนมากเข้าๆ ออกๆ อาหารกำลังถูกปรุงอยู่บนกองไฟส่งกลิ่นหอมยั่วยวนใจ หยางไค่ลอบมองไปและอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เป็นจริงดังที่หลินเฟิงกล่าว สมาชิกเผ่าสมุทรเหล่านี้ล้วนมีรูปลักษณ์ที่แปลกประหลาด บางตนมีศีรษะเป็นปลาและมีเหงือก ในขณะที่บางตนมีพังผืดที่เท้าและมือ บางตนถึงกับมีเกล็ดปกคลุมทั่วร่างกาย สมาชิกเผ่าสมุทรเหล่านี้ล้วนมีลักษณะคล้ายมนุษย์ แต่ไม่มีตนใดที่ดูเหมือนมนุษย์อย่างแท้จริง ทั้งหมดล้วนยังคงลักษณะเด่นของอสูรสมุทรไว้เป็นส่วนใหญ่ หยางไค่หวนนึกถึงหัวตั๊กแตนที่เขาเคยพบในเมืองดาราแห่งพาวิลเลียนกระบี่ ในตอนนั้น หยางไค่ตระหนักว่ากฎเกณฑ์แห่งโลกของเขตแดนโบราณสถานอันยิ่งใหญ่นี้อาจไม่เหมือนกับโลกภายนอก การที่อสูรจะจำแลงกายเป็นมนุษย์ในที่แห่งนี้คงจะยากกว่ามาก สมาชิกเผ่าสมุทรจำนวนมากรวมตัวกัน พูดคุยด้วยภาษาประหลาดที่หยางไค่ไม่เข้าใจ แต่จากท่าทีที่สงบสุขของพวกเขา เขาก็รู้ว่าตนเองเดาถูก หลินเฟิงและคนอื่นๆ คงใช้เส้นทางอ้อม ไม่เช่นนั้นคงเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ขึ้นที่นี่แล้วในตอนนี้ สมาชิกเผ่าสมุทรบนชายหาดนี้เป็นเพียงไพร่พลชั้นผู้น้อย และไม่มีตนใดที่ดูเหมือนจะต่อกรได้ยากเย็นนัก หยางไค่ไม่ได้กลัวพวกเขา แต่เนื่องจากพวกเขากำลังพยายามแทรกซึมเข้าไปในเกาะ จึงควรหลีกเลี่ยงการทำให้ผู้อื่นตื่นตระหนก ข้างกายเขา รัศมีของกู้พ่านสั่นสะเทือนขึ้นมาทันที หยางไค่มองไปก็เห็นใบหน้าของกู้พ่านซีดเผือด แก้มของนางพองออก มีเสียงครืดคราดเบาๆ แต่แปลกประหลาดดังมาจากลำคอของนาง หยางไค่ตกใจ "ศิษย์น้อง เป็นอะไรไป?" กู้พ่านทำท่าเหมือนจะร้องไห้ "ศิษย์พี่ ข้าจะอาเจียน!" จากนั้นนางก็ใช้มือปิดปาก หยางไค่ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี "แม้ว่าพวกมันจะดูน่าเกลียด แต่ก็ไม่จำเป็นต้องรังเกียจถึงขนาดนี้ใช่หรือไม่? อย่าอาเจียนออกมาเด็ดขาด! มิฉะนั้นพวกเราจะแย่กันหมด" กู้พ่านพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ดวงตาของนางคลอไปด้วยน้ำตา นางก้มหน้าลง พยายามไม่มองไปที่สมาชิกเผ่าสมุทร ทันใดนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงสนทนาดังขึ้น ดูเหมือนว่าสมาชิกเผ่าสมุทรบางตนกำลังหารือเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่นี่เมื่อหลายเดือนก่อน เหตุผลที่เผ่าสมุทรตั้งกองกำลังไว้ที่นี่ก็เพื่อป้องกันไม่ให้บุคคลนั้นกลับมาอีก หยางไค่รู้ได้ในทันทีว่าพวกเขากำลังพูดถึงหลินเฟิง เมื่อเขาหันไป เขาก็เห็นสมาชิกเผ่าสมุทรสองตนที่ดูแตกต่างจากตนอื่นเล็กน้อยยืนอยู่หน้ากองไฟ กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส รัศมีของทั้งสองตนนี้ไม่ธรรมดา และยังแต่งกายอย่างดี ดูเหมือนจะมีสถานะสูงในหมู่เผ่าพันธุ์ หนึ่งในหัวปลานั้นพลันหันหน้ามาทางหยางไค่ด้วยท่าทีสงสัย "เกิดอะไรขึ้น?" สมาชิกเผ่าสมุทรอีกตนมองตาม เจ้าหัวปลาพึมพำ "รู้สึกเหมือนมีคนมองข้าอยู่ แต่ข้าคงคิดไปเอง" เมินเฉยต่อความผิดปกตินั้น มันก็สนทนากับสหายต่อไป ภายใต้ผ้าคลุมไร้เงา หยางไค่ละสายตากลับมา แต่ยังคงรู้สึกหนาวเยือก แม้ว่าผ้าคลุมไร้เงาจะเป็นสมบัติที่ทรงพลัง แต่เขาก็ต้องระวังเรื่องสายตาขณะใช้งาน แม้ว่าความแข็งแกร่งของสมาชิกเผ่าสมุทรตนนั้นจะไม่เท่าไหร่ แต่มันก็ยังตอบสนองได้แม้หยางไค่จะเพียงแค่เหลือบมองไปแวบเดียว หากเขาเผชิญหน้ากับยอดฝีมือเข้าจริงๆ เขาอาจถูกเปิดโปงได้ ทั้งสองเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ หลีกเลี่ยงกองไฟและสมาชิกเผ่าสมุทร ในที่สุด สี่ชั่วโมงต่อมา หยางไค่ก็พากู้พ่านมาถึงป่าแห่งหนึ่ง เขาส่งสัมผัสเทวะออกไปตรวจสอบ แต่ไม่พบรัศมีของสิ่งมีชีวิตใดๆ ในบริเวณใกล้เคียง สถานที่แห่งนี้ยังห่างไกลผู้คนอย่างยิ่ง ดังนั้นหยางไค่จึงเก็บผ้าคลุมไร้เงาและเสนอว่า "พักที่นี่กันก่อนเถอะ" ผ้าคลุมไร้เงาเป็นสมบัติระดับขอบเขตเปิดสวรรค์ การใช้งานมันจึงสิ้นเปลืองพลังงานอย่างมาก ไม่มีใครบอกได้ว่าการต่อสู้ครั้งใหญ่จะปะทุขึ้นเมื่อใดในสถานที่บัดซบแห่งนี้ ดังนั้นจึงจำเป็นที่พวกเขาจะต้องรักษาสภาพร่างกายให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ใบหน้าของกู้พ่านยังคงซีดขาว นางเดินโซเซไปนั่งลงบนก้อนหิน จากนั้นหยิบบางอย่างออกมาจากแหวนมิติของนางและทำหน้าเบ้ใส่มัน หยางไค่รู้สึกพูดไม่ออกเมื่อเห็นสิ่งที่นางถืออยู่ สิ่งที่กู้พ่านถืออยู่ในมือกลับกลายเป็นปลาแห้งตัวเล็กๆ มันยาวประมาณฝ่ามือและมีสีทอง เห็นได้ชัดว่าผ่านการแปรรูปมาอย่างพิถีพิถัน เมื่อเขานึกถึงสิ่งที่เห็นบนริมฝีปากของนางก่อนหน้านี้ หยางไค่ก็พลันตระหนักได้ว่าหญิงสาวผู้นี้ก้มหน้าทำอะไรอยู่ตลอดเวลา... นางกำลังกินปลาแห้ง! ทว่า ภาพของสมาชิกเผ่าสมุทรหน้าตาประหลาดกลับซ้อนทับกับภาพปลาแห้งตรงหน้า ซึ่งทำให้ใบหน้าของกู้พ่านซีดเผือดขณะที่นางทำท่าจะขย้อน เมื่อเห็นเช่นนี้ หยางไค่ก็เข้าใจในทันทีว่านางไม่ได้จะอาเจียนเพราะความกลัวก่อนหน้านี้ แต่เป็นเพราะนางนึกถึงปลาแห้งที่นางกินอย่างมีความสุขเมื่อครู่นี้ต่างหาก เขาอดหัวเราะไม่ได้และเอ่ยขึ้น "ศิษย์น้อง ปลาแห้งของเจ้าไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับอสูรปลาพวกนั้นเลย อย่าคิดมากไป" กู้พ่านเงยหน้าขึ้นและพูดด้วยดวงตาชื้นแฉะ "จริงหรือเจ้าคะ?" หยางไค่พยักหน้าอย่างมั่นใจ "แน่นอน! อสูรปลาพวกนั้นทั้งคาวและเหม็น พวกมันจะมาเทียบกับปลาแห้งนี้ได้อย่างไร? ของโอชะชิ้นนี้คือหนึ่งในใต้หล้า!" ดวงตาของกู้พ่านเป็นประกาย "ศิษย์พี่ก็คิดเช่นนั้นหรือเจ้าคะ?" หยางไค่หัวเราะ "ดูเหมือนเจ้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน" กู้พ่านพยักหน้า "ปลาแห้งอร่อยที่สุด! แต่น่าเสียดายที่ท่านอาจารย์ไม่ยอมให้ข้ากิน" "ท่านอาจารย์ของเจ้าก็ไม่ได้อยู่ที่นี่เสียหน่อย" หยางไค่ขยิบตาให้นาง "ศิษย์พี่รองก็พูดแบบเดียวกัน" กู้พ่านมองหยางไค่อย่างทึ่งๆ "ทุกครั้งเลย ศิษย์พี่รองเป็นคนแอบเอาปลาแห้งมาให้ข้าเยอะแยะเลยเจ้าค่ะ" พูดจบนางก็รวบรวมความกล้าหยิบปลาแห้งขึ้นมาใส่ปากแล้วกัดลงไป จากนั้นนางก็หรี่ตาและเริ่มเคี้ยว ขจัดความขุ่นมัวที่รู้สึกก่อนหน้านี้ออกไปจนหมดสิ้น นางกินอย่างเงียบๆ และดูเหมือนจะเคี้ยวเบาๆ แต่ความเร็วของนางไม่ได้ช้าเลย ในพริบตาเดียว ปลาแห้งก็ลงไปอยู่ในท้องของนางแล้ว และนางก็หยิบชิ้นใหม่ออกมาอีก หลังจากกินไปสิบกว่าตัว จู่ๆ นางก็รู้สึกตัวและมองไปที่หยางไค่อย่างเขินอาย "ศิษย์พี่ ท่านต้องการบ้างไหมเจ้าคะ?" ขณะที่พูด นางก็ยื่นปลาแห้งที่กินไปแล้วครึ่งหนึ่งซึ่งนางถืออยู่ให้หยางไค่ หยางไค่รับมันมาด้วยรอยยิ้ม "เช่นนั้น ขอลองฝีมือการทำอาหารของศิษย์พี่รองของเจ้าหน่อยแล้วกัน!" เขากินมันและชื่นชมในความอร่อยของมัน โดยไม่สนว่ามันจะรสชาติดีหรือไม่ กู้พ่านพยักหน้าซ้ำๆ และเห็นด้วยกับคำพูดของเขา หลังจากการปฏิสัมพันธ์กับนางครั้งนี้ หยางไค่ก็มองออกว่าเด็กสาวผู้นี้ไม่มีความคิดซับซ้อนใดๆ นางคงถูกเลี้ยงดูอยู่หลังประตูมาตั้งแต่เด็ก และนางยังบอกอีกว่าเป็นครั้งแรกที่นางออกมาฝึกฝนก็ตอนที่ถูกดูดเข้ามาในเขตแดนโบราณสถานอันยิ่งใหญ่นี่ เนื่องจากนางเป็นเด็กสาวที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสา หยางไค่จึงไม่ต้องการจะอ้อมค้อมกับนางเช่นกัน เขากำลังจะถามเกี่ยวกับจางรั่วซี แต่สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขารีบกางผ้าคลุมไร้เงาออกมาคลุมคนทั้งสอง "ศิษย์พี่?" กู้พ่านสับสน "มีคนกำลังมา" หยางไค่กระซิบให้นางเงียบ ครู่ต่อมา ตามด้วยเสียงเสียดสีของใบไม้ กลุ่มอสูรปลาโผล่ออกมาจากที่โล่งในป่า ผู้นำสูงไม่ถึงหนึ่งเมตรและถือสามง่ามอยู่ในมือ หยางไค่ไม่รู้ว่านี่คืออสูรปลาชนิดใดก่อนที่จะจำแลงกายเป็นมนุษย์ แต่มันมีรูปร่างที่กลมมาก ศีรษะและลำตัวของมันเชื่อมติดกันโดยไม่มีคอ ซึ่งทำให้มันดูเหมือนลูกชิ้นตลกๆ พวกมันคงเป็นกลุ่มอสูรปลาลาดตระเวนที่กำลังเดินทางผ่านป่า ทันใดนั้น อสูรปลาตนที่นำหน้าพลันหยุดชะงัก รูจมูกของมันขยับฟุดฟิดราวกับสัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติ อสูรปลาตนนั้นต้องมีประสาทรับกลิ่นที่ดีเยี่ยม ขณะที่มันขยับจมูกฟุดฟิด มันก็เดินเข้ามาใกล้หยางไค่และกู้พ่าน เหล่าลูกน้องที่ตามหลังมาก็ทำตามเช่นกัน หยางไค่มองลงไปที่กู้พ่านและรู้สึกพูดไม่ออก เพราะมีเศษปลาแห้งติดอยู่ที่มุมปากของกู้พ่านอีกแล้ว กู้พ่านดูเหมือนจะสังเกตเห็นเช่นกันและรีบเช็ดหน้าด้วยมือของนางพลางหน้าแดง ครู่ต่อมา อสูรปลาก็มาถึงห่างจากหยางไค่และกู้พ่านเพียงไม่กี่ก้าว แต่มันยังคงสูดกลิ่นไปรอบๆ รูปลักษณ์ที่น่าขยะแขยงของมันทำให้คนเห็นแล้วคลื่นไส้ และกลิ่นคาวก็ยิ่งรุนแรงขึ้นไปอีก "ศิษย์พี่ ข้าทนไม่ไหวแล้ว..." กู้พ่านกระซิบ นางพลันยกมือขึ้นและพู่กันเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้น วาดลงบนอากาศ แผนภาพหยินหยางปฐมโกลาหลก็กระแทกลงมา พลังแห่งหยินหยางที่หมุนวนเข้าครอบคลุมเหล่าอสูรปลา พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวน อสูรปลาแต่ละตนล้วนถูกบดขยี้จนกลายเป็นธุลีผง! หยางไค่พุ่งไปข้างหน้าและคว้าตัวอสูรปลาผู้นำไว้ ช่วยชีวิตมันได้อย่างฉิวเฉียด ทันทีที่เขาทำเช่นนั้น ผ้าคลุมไร้เงาก็สูญเสียประสิทธิภาพและเปิดเผยรูปลักษณ์ของพวกเขาทั้งสองอย่างสมบูรณ์ อสูรปลายังคงตกตะลึงหลังจากรอดพ้นจากอันตรายถึงชีวิต แต่เมื่อมันเงยหน้าขึ้นและเห็นหยางไค่กับกู้พ่าน มันก็โกรธจัดและตะโกนว่า "บังอาจลอบโจมตีท่านอูลูล่าผู้ยิ่งใหญ่จากด้านหลัง!" "อูลูล่า?" หยางไค่งุนงง อสูรปลาชูครีบขึ้นและชี้กลับไปอย่างหยิ่งยโส "ข้าคือท่านอูลูล่าผู้ยิ่งใหญ่! รีบปล่อยข้า ไม่งั้นเจ้าจะต้..." ปัง! หยางไค่ชกเข้าที่หัวของมัน ดวงตาของมันเหลือกขึ้น ท่านอูลูล่าผู้ยิ่งใหญ่ก็สลบไปโดยไม่มีคำพูดใดๆ อีก --- **ผู้แปล:** 乌拉拉 (อูลูล่า) - ออกเสียงตามตัวอักษร แต่ถ้าจะให้มีความหมาย จะแปลว่า "ผู้ทำลายล้างกาอันยิ่งใหญ่" - 乌 (อู) - กา - 拉 (ลา) - ปกติแปลว่าดึง แต่ "ผู้ทำลายล้าง" ฟังดูเท่กว่า