บทที่ 89: คุนซาน? อยู่ที่ไหน? แปลโดย Translation Nation บรรณาธิการ: Translation Nation ขณะนี้มีร่างเงาสองร่างยืนอยู่บนหลังคาของร้านสะดวกซื้อที่เต็มไปด้วยความโกลาหล ร่างเงาเหล่านั้นแหละคือ เงามีด “หวังถง” และหมัดคม “หลี่กาน” “พี่หวัง ข้ารู้สึกว่าครั้งนี้เราถูกคนอื่นแย่งชิงผลประโยชน์จริงๆ” เสียงของหลี่กานทุ้มลึกข้น “ตั้งแต่มังกรเกราะเหล็กตัวนั้นเพิ่งวางไข่ นักรบฝีมือสูงต้องมานำไข่ไปตอนที่เราต่อสู้กับมังกรเกราะเหล็ก นั่นแหละทำให้มังกรเกราะเหล็กตัวนั้นคลุ้มคลั่ง!” “ใช่ เมืองนี้ก็ร้างเปล่าเช่นกัน ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย” หวังถงพยักหน้า ตอนที่พวกเขามาถึง ได้ตรวจสอบบริเวณโดยรอบเรียบร้อยแล้ว สำหรับกองกำลังมอนสเตอร์ระดับผู้บัญชาการนั้น สามารถฆ่านักรบเทพหมาป่าระดับต่ำได้อย่างง่ายดาย และยังสามารถบาดเจ็บนักรบเทพหมาป่าระดับกลางได้อย่างน้อยที่สุด แต่! ต่อหน้านักรบเทพหมาป่าระดับสูง อย่าง “หวังถง” กองกำลังมอนสเตอร์ระดับผู้บัญชาการจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ในทันที หลังจากทำลายกองกำลังมอนสเตอร์เสร็จ หวังถงและหลี่กานก็ได้ค้นหาบริเวณนั้น “แต่พูดตามจริงแล้ว คนนี้… ไร้ยางอายจริงๆ!” หลี่กานพูดเสียงเบาๆ หวังถงหัวเราะ “ใช่ ไร้ยางอายจริงๆ! แต่เพื่อที่จะหนีรอดจากการโจมตีของกองกำลังมอนสเตอร์ระดับผู้บัญชาการและขโมยไข่มังกรได้สำเร็จ ฝีมือระดับนี้… ต้องเป็นนักรบเทพหมาป่าระดับกลางอย่างน้อย! แต่นักรบเทพหมาป่าระดับกลางมีวิธีหาเงินมากมายเช่นนี้ ทำไมต้องมาแย่งชิงไข่มังกรด้วย?” ไข่มังมีค่ามาก แต่ก็ต้องดูว่าเปรียบเทียบกับอะไร! ตัวอย่างเช่น ความแตกต่างระหว่างไข่มังกับชุดชุดเกราะรบเกรด SS นั้นมหาศาล หากไข่มังฟักออกมาแล้ว มันจะกลายเป็น “มังกรเกราะเหล็กตัวอ่อน” และแม้ว่าจะโตเต็มที่ มังกรเกราะเหล็กส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงผู้นำฝูงระดับต่ำเท่านั้น จำเป็นต้องผ่านการต่อสู้ครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อเติบโตและพัฒนา… ไม่ได้หมายความว่าลูกจะต้องเก่งกว่าพ่อเสมอไป ตัวอย่างเช่น ลูกๆ ของนักรบฝีมืออันดับหนึ่งของโลก “ฮง” นั้นยากมากที่จะทันความแข็งแกร่งที่ “ฮง” มี มังกรเกราะเหล็กโตเต็มวัยตามปกติ หรือเรียกอีกอย่างว่า ผู้นำฝูงระดับต่ำ มีมูลค่าประมาณ 3,000 ล้านหยวน และเนื่องจากไข่มังกรที่ยังไม่ฟักนั้นมีหายากมาก มันจึงมีมูลค่ามากกว่ามังกรเกราะเหล็กโตเต็มวัย อย่างไรก็ตาม มีมูลค่าประมาณ 5,300 ล้านหยวน ถึงแม้ว่า 5,300 ล้านหยวนถือเป็นจำนวนเงินที่มาก แต่นักรบเทพหมาป่าระดับกลางสามารถใช้พลังของตนเองล่าผู้นำฝูงระดับมอนสเตอร์ได้ ไม่มีความจำเป็นต้องฉวยประโยชน์จากผู้อื่น ซึ่งก็เป็นเหตุผลว่าทำไมหวังถงและหลี่กานจึงไม่โกรธ พวกเขาเพียงแต่ถอนหายใจว่าคนนี้ไร้ยางอาย! “นักรบเทพหมาป่าระดับกลางมาแย่งชิงผลประโยชน์จากเรา” หลี่กานสั่นหน้า “เอาล่ะ ไม่ว่ากัน เนื่องจากมังกรเกราะเหล็กตัวนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัสและผลักตัวเองสู่ขีดจำกัดด้วยการสปีดหนี มันคงทำให้บาดเจ็บแย่ลงไปอีก” หวังถงหัวเราะ “เป้าหมายของเราคือฆ่ามังกรเกราะเหล็กผู้นำฝูงระดับสูงตัวนี้ ดังนั้นเราต้องไม่ปล่อยให้มันหนีไป” “ไปกันเถอะ…” หลี่กานพยักหน้าตาม ผู้นำฝูงระดับต่ำมีมูลค่าประมาณ 500 ล้านถึง 3,900 ล้าน ตั้งแต่มีสายพันธุ์ผู้นำฝูงระดับต่ำมากมาย ราคาจึงแตกต่างกันค่อนข้างมาก และมังกรเกราะเหล็กมีมูลค่า 3,900 ล้าน ผู้นำฝูงระดับกลางมีมูลค่าประมาณ 1,500 ล้านถึง 9,000 ล้าน ผู้นำฝูงระดับสูงมีมูลค่าประมาณ 5,300 ล้านถึง 20,000 ล้าน ส่วนใหญ่ของผู้นำฝูงระดับมอนสเตอร์อยู่ในช่วงนี้ แน่นอนว่าจะมีข้อยกเว้นเสมอ แน่นอน ไม่จำเป็นต้องอธิบายเกี่ยวกับมอนสเตอร์ที่หายากมากเหล่านั้น ผู้นำฝูงระดับสูงตัวนี้มีมูลค่าประมาณ 18,000 ล้าน แต่น่าเสียดายที่มีเพียงส่วนที่เล็กมากและเล็กอย่างยิ่งของนักรบเทพหมาป่าระดับสูงที่มีความสามารถในการล่ามังกรเกราะเหล็กผู้นำฝูงระดับสูง แน่นอนว่าสิ่งนี้ไม่รวมถึงสิ่งมีชีวิตที่เหนือกว่าระดับนักรบเทพหมาป่า ※※ ที่ที่ราบใกล้พรมแดนของเมือง #003 สมาชิก 4 คนของหน่วยสายฟ้าฟาดกำลังพักอยู่ในห้องชั้นที่ 8 ของตึก 8 ชั้น หวังถงและหลี่กานบอกให้พวกเขาออกจากเมืองและไปยังทางหลวง เนื่องจากนั่นเป็นเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุด แต่สมาชิกของหน่วยสายฟ้าฟาดอยากรู้ว่าการต่อสู้ระหว่างนักรบเทพหมาป่าทั้งสองกับ “มังกรเกราะเหล็กผู้นำฝูงระดับสูง” จะเป็นอย่างไร พวกเขาจึงตัดสินใจซ่อนตัวอยู่ข้างเมือง จากที่นี่ พวกเขาสามารถหนีได้ทุกเมื่อเมื่อรู้สึกว่าอันตรายเกินกว่าจะอยู่ “คำราม~~” ภายในรัศมีหลายสิบไมล์ของเมือง เสียงคำรามของมอนสเตอร์นับหมื่นนับแสนดังก้องข้ามท้องฟ้า “มังกรเกราะเหล็กตัวนั้นคลุ้มคลั่งและเรียกกองกำลังมอนสเตอร์ทั้งหมดของมันมาช่วย ตอนนี้กำลังควบคุมไม่อยู่” นายทหารเก๋าร่างแก่ชื่อ “ลิว” ไม่ช่วยแต่หัวเราะ “คุณหวังมีพลังมากจริงๆ ที่สามารถตีมังกรเกราะเหล็กจนถึงขั้นนี้” “ใช่ สมกับที่ได้ยินมาของเงามีด” กัปตันปานย่า แห่งเสือเขี้ยวสิงห์พยักหน้าเห็นด้วย แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในชั้นขอบนอกที่สุดและไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นในเมือง แต่พวกเขาก็สามารถคาดเดาได้ตามเสียงที่ได้ยิน “กองกำลังมอนสเตอร์ที่ควบคุมไม่อยู่ สงสัยว่าจะเป็นอย่างนั้นล่ะ” ตาของหนุ่มลูกครึ่ง “หลี่เหว่ย” เปล่งประกาย “หนุ่มน้อย ถึงแม้กองกำลังมอนสเตอร์จะอยู่ห่างออกไปหลายสิบไมล์ แต่เราควรจะออกเดินทางตอนนี้เพื่อความปลอดภัย เราไม่ได้ยินอะไรอย่างอื่นอีกแล้ว” นายทหารแก่ชื่อ “ลิว” หัวเราะ คาเห lung สีขาวด้านข้างก็มองไปที่หนุ่มน้อย เจ้าหนุ่มหลี่เหว่ยพยักหน้า: “ดีแล้ว ไปกันเถอะ กลับไปยังเมืองหลวง” ต่อมา สมาชิก 4 คนของหน่วยสายฟ้าฟาดออกจากตึกและตรงไปยังทางหลวงที่ใกล้ที่สุด แล้วจึงออกจากเมือง #003