บทที่ 78：การติดต่อทางโทรศัพท์กับน้องชาย ผู้แปล：Translation Nation บรรณาธิการ：Translation Nation กลิ่นเลือดที่ฟุ้งกระจายจากร้านเหล้าทำให้ใจของ ปาน ยา กัปตันหน่วยเขี้ยวเสือ เต็มไปด้วยความกระวนกระวาย：“การเสียชีวิตของพวกเขาอาจเกิดจากสัตว์ประหลาด แต่มีความเป็นไปได้มากกว่าที่จะมือสู้รบคนหนึ่งอยู่เบื้องหลัง! แล้วจะมีมือสู้รบธรรมดาคนใดกล้าปะทะกับหนุ่มใหญ่หลี่เว่ย? ที่มีเกียรติภูมิมากไปกว่านั้น พวกเขาอาจมีเรื่องค้างคากับหน่วยเขี้ยวเสือของข้า!”. เขาเข้าใจสถานะของหนุ่มคนนี้ชัดเจน แม้จะเป็นลูกครึ่งแต่พ่อของเขาเป็นชาวจีน ไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่งของพ่อหนุ่มใหญ่หลี่ หรือพื้นฐานของเขา… มือสู้รบเพียงไม่กี่คนจะกล้ายั่วยุหนุ่มใหญ่หลี่เว่ย “ไม่ต้องห่วง” ลิวอาวุโสโบกมือ “มีทั้งข้าและข้าเหลียงคุ้มครอง ความปลอดภัยของหนุ่มใหญ่หลี่ย่อมได้รับการรับรอง” อสูรขาวก็มองไปที่สมาชิกสองสามคนของหน่วยเขี้ยวเสือและหัวเราะเยาะ “หนุ่มใหญ่หลี่” ปาน ยา ไม่อาจช่วยเหลือได้ที่จะมองไปที่หนุ่มลูกครึ่ง “กำหนดการฝึกหัดของข้ายังไม่จบ” หนุ่มลูกครึ่งขมวดคิ้ว ลิวอาวุโสขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “มือสู้รบมักจะเดินอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตาย จะไปกลัวความไม่แน่นอนเช่นนี้ได้อย่างไร? หากเจ้ากลัวเสมออย่างนี้ จะทำอะไรให้ลุล่วงได้ในอนาคต?” ปาน ยา และคนอื่น ๆ ไม่ได้พูดอะไร “พวกท่านเพียงแค่คอยติดตามพวกเราต่อไป จะไม่ได้ผลหรือ?” เมื่อลิวอาวุโสกล่าวเช่นนี้ ปาน ยา และสมาชิกคนอื่น ๆ ของหน่วยเขี้ยวเสือแลกสายตากัน ทุกคนต่างละทิ้งความคิดที่จะกลับไปยังเมืองศูนย์กลาง พวกเขามีความกระจ่าง… ว่าการติดตามสองราชันย์สงครามขั้นสูงเช่นนี้ย่อมปลอดภัยอย่างยิ่ง “ลิวอาวุโสพูดถูก หากเรากลัวเสมอ เราจะถือว่าเป็นมือสู้รบได้อย่างไร? ไม่ว่าจะมีคนตามล่าเราจริง ๆ หรือไม่ เมื่อเราพบเขา เราจะสังหารเขาในทันที” ประกายความเย็นฉายแวบข้ามดวงตาของปาน ยา “พวกเราจะฟังลิวอาวุโส” ชายวัยกลางอายุที่มีตาเดียวหัวเราะแล้วกล่าว สมาชิกของหน่วยเขี้ยวเสือต่างก็ส่งสัญญาณว่าจะฟังลิวอาวุโส “สถานที่นี้เต็มไปด้วยกลิ่นเลือด ลองเปลี่ยนสถานที่กันเถอะ” ลิวอาวุโสกล่าว ในทันที สมาชิกทั้งเจ็ดคนของหน่วยสายฟ้าละทิ้งร้านเหล้าข่ายเจเจและออกไป เดินไปตามถนนสักระยะหนึ่งแล้วจึงหายลับไปจากสายตาของหลูเหว่ย ※※ หลูเหว่ยจ้องมองด้วยกล้องส่องทางไกลจากตำแหน่งเดิมของตนอย่างเงียบ ๆ “พวกเขาจากไปแล้วจริง ๆ” สมาชิกทั้งเจ็ดคนของหน่วยสายฟ้าออกจากร้านเหล้าข่ายเจเจ เดินไปตามถนนสักระยะหนึ่ง แล้วจึงหายจากมุมมองของหลูเหว่ย “บ้า ทำไมวิลล่านี้ไม่สูงพอที่จะเห็นได้ไกลแบบนั้น” หลูเหว่ยรีบคว้ากระเป๋าเป้ โล่ และดาบ แล้วพุ่งออกจากวิลล่าเยี่ยงเสือดาว เขาวิ่งด้วยความเร็วที่น่าตกตะลึงและพุ่งตรงเข้าไปในตึกอพาร์ตเมนต์ขนาดใหญ่ฝั่งตรงข้าม อาคารนี้มี 18 ชั้น ด้วยโล่และดาบของหลูเหว่ยที่ถูกกระตุ้นโดยพลังวิญญาณ ความเร็วของเขาเหลือเชื่อ เงาดำกระโดดขึ้นบันไดต่อเนื่อง วูซ! วูซ! วูซ! ภายในไม่กี่วินาที เขาขึ้นจากชั้นหนึ่งไปถึงชั้นสิบแปด! ในห้องหนึ่งบนชั้นสิบแปด หลูเหว่ยยืนอยู่ข้างหน้าต่างด้านเหนือแล้วมองลงมาด้วยกล้องส่องทางไกล จากที่สูงขนาดนี้ เขาสามารถมองเห็นได้ไกลขึ้น เขาพบสมาชิกทั้งเจ็ดคนของหน่วยสายฟ้าเดินไปตามถนนไม่นาน เขาทั้งเจ็ดเดินไปสักระยะหนึ่ง และสุดท้ายก็เข้าไปในอาคารอพาร์ตเมนต์เก่าที่ชำรุดทรุดโทรมสูง 6 ชั้น “สงสัยว่าสิ่งที่ข้าก่อขึ้นจะมีผลบ้างหรือไม่” หลูเหว่ยหลับตาเล็กน้อย “ว่าจะได้ผลหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับฟ้าลิขิต” “ข้าจะรอโอกาสต่อไป!” หลูเหว่ยเริ่มยามเฝ้าดูอีกครั้ง ในฐานะมือสู้รบ สิ่งแรกที่ต้องมีคือความเพียรและความเด็ดเดี่ยว! ขาดสิ่งเหล่านี้แล้วจะบรรลุพลังที่น่าทึ่งได้อย่างไร? แน่นอน หลูเหว่ยไม่ได้ว่าอะไรกับการยามเฝ้าดูคนเดียว วันแรก หน่วยสายฟ้าออกไปล่าเหยื่อในช่วงบ่าย ในครั้งนี้ ทั้งเจ็ดคนออกไปด้วยกัน วันที่สอง หน่วยสายฟ้าออกไปตอนเช้าและตอนบ่าย เพื่อให้หนุ่มลูกครึ่งใหญ่หลี่ได้ฝึกหัด เหมือนเดิม ทั้งเจ็ดคนออกไปด้วยกัน ทำให้หลูเหว่ยไม่มีโอกาส วันที่สาม เขายังคงออกไปตอนเช้าและตอนบ่าย และยังออกไปด้วยกันทั้งเจ็ดคนเหมือนเดิม “ดูเหมือนหน่วยเขี้ยวเสือนี้จะน่าสงสัยจริง ๆ” หลูเหว่ยนั่งอยู่บนเตียงที่เริ่มกวาดให้สะอาดแล้ว และมองออกไปนอกหน้าต่างเงียบ ๆ ขณะนี้ท้องฟ้ามืดครึ้มและเต็มไปด้วยดวงดาว แสงดาวส่องลอดเข้ามาในห้องผ่านหน้าต่าง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเลือดเล็กน้อย “ข้าจะทำอย่างไรดี?” หลูเหว่ยขมวดคิ้ว หากยังดำเนินต่อไปอย่างนี้ การฝึกหัดของหนุ่มใหญ่หลี่ลูกครึ่งก็จะจบลงและอาจกลับไปยังเมืองศูนย์กลาง “ริง~~” หลูเหว่ยรู้สึกว่านาฬิกาสื่อสารยุทธวิธีบนข้อมือสั่นเบา ๆ เมื่อเขามองลงไป เขาเห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจากน้องชาย “ตอบรับ” สั่งการหลูเหว่ย “บี๊ป—บี๊ป—บี๊ป—สวัสดี พี่!” เสียงของหลูฮวาหลั่งออกมาจากนาฬิกา “หลูฮวา ทำไมถึงโทรหาพี่?” รอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมปรากฏบนใบหน้าของหลูเหว่ย เขามีความสุขมาก การล่าเหยื่อคนเดียวในแดนทุรกันดารนั้นเหงา… การได้คุยกับคนในครอบครัวทำให้ใจของเขาอบอุ่นอย่างยิ่ง “ข้าพึ่งนึกถึงพี่น่ะ” หลูฮวายังผ่อนคลายและมีความสุขอยู่ “พี่ ฉันทำเงินจากหุ้นได้อีกเยอะเมื่อเร็ว ๆ นี้ รู้สึกดีจริง ๆ” “อ้อ?” แล้วคุณได้เงินมาอย่างไร? หลูเหว่ยหัวเราะแล้วถาม หลูฮวาตื่นเต้นกล่าวว่า “ในหุ้นทั้งหมดแปดตัวที่ฉันจัดการอยู่ หกตัวเป็นหุ้นคุณภาพ ส่วนอีกสองตัวเป็นหุ้นเพื่อการลงทุน หุ้นคุณภาพเยี่ยมและทำเงินให้ฉันมากมายทุกปี แต่ในหุ้นคุณภาพหกตัวนั้น มีตัวหนึ่งที่มูลค่าดิ่งลงอย่างรวดเร็ว! ฉันตกใจกลัวคิดว่ามีอะไรผิดปกติกับบริษัท หลังจากตรวจสอบแล้ว ฉันไม่พบสิ่งผิดปกติอะไรเลย! บ้าเอ๊ย หากเกิดเรื่องนี้กับหุ้นเพื่อการลงทุนของฉัน ฉันคงจะเฉือนเนื้อตัวเองออก” “แต่ข้ามีความเชื่อในหุ้นคุณภาพเหล่านี้และยอมถือครองไว้เป็นระยะเวลานาน และเนื่องจากไม่พบสิ่งผิดปกติในบริษัทเลย ข้าจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องกลัว” “หากราคาหุ้นหล่นลง ข้าจะซื้อมันเพิ่ม!” “มันร่วงลงอย่างต่อเนื่อง ไอ้เอ้ย มันตกลงติดต่อกันสักโหลวันและสูญเสียมูลค่าไป 50% ฉันเทเงินราว 80% ของเงินทั้งหมดเข้าไปซื้อหุ้นเหล่านั้น ใครจะไปรู้ว่าในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มันเริ่มพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายใน 20 วัน มันไม่เพียงแต่คืนสู่มูลค่าเดิม แต่ยังสูงขึ้นอีกเล็กน้อย! ไอ้เอ้ย แค่เท่านี้ก็ทำให้เงินของฉันเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าแล้ว ฮาๆ รู้สึกดีจริง ๆ” หลูเหว่ยสามารถรู้สึกถึงความตื่นเต้นของหลูฮวาจากน้ำเสียงที่มาจากนาฬิกา “เยี่ยมมาก ดีกว่าพี่ชาย” หลูเหว่ยหัวเราะแล้วชมเชย “ตอนนี้คงมีเงินราว 100 ล้านแล้วใช่ไหม?” ครั้งก่อนเขามอบเงินให้น้องชาย 50 ล้าน ตอนนี้หลูฮวาคงจะมีเงินราว 80 ล้าน “ใช่แล้ว ตอนนี้มีประมาณ 170 ล้าน” หลูฮวาหัวเราะ “พี่ ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณเงินที่พี่ให้มา หากเงินต้นของข้าไม่มากพอ จะทำเงินได้มากมายเช่นนี้ได้อย่างไร?” เพราะเงินเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า หากมีเพียง 10,000 ก็จะมีเพียง 20,000 แต่เนื่องจากมีเงินราว 80 ถึง 90 ล้าน จึงกลายเป็น 170 ถึง 180 ล้าน นี่คือเหตุผลที่คนบอกว่า 100 ล้านแรกนั้นหาได้ยาก แต่ 100 ล้านที่สองหาได้ง่ายกว่า “ลูกดีจริง ๆ พี่ชายข้าร่อนเร่อยู่ในแดนทุรกันดารมานานสองเดือน แต่ได้มาเพียง 100 ล้านเท่านั้น” หลูเหว่ยกล่าว แต่ในใจเขาประทับใจ… การเทรดหุ้นทำเงินได้มากมาย ทำเงินจากเงิน; ยิ่งมีเงินมากเท่าใด ก็ยิ่งทำเงินได้มากเท่านั้น! แน่นอนล่ะ ย่อมมีความเสี่ยงที่จะเสียเงินมหาศาลได้ด้วย “อย่างไรก็ตาม น้องชาย โอกาสเช่นนี้มิได้มาบ่อยครั้ง” หลูฮวาหัวเราะ หลูฮวาได้เทรดหุ้นมานานหลายปีแล้ว การทำเงินได้มากในเวลาอันสั้นเช่นนี้หาได้ยากจริง ๆ “อืม” หลูเหว่ยคิดคนเดียวขณะที่เขาบริหารนาฬิกาสื่อสารยุทธวิธี เข้าเข้าบัญชีธนาคารแล้วโอนเงิน 180 ล้านไปยังบัญชีของน้องชาย “อ้า!” หลูฮวาร้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตกตะลึง “พี่ บัญชีของข้า…” “พี่ชายข้าทำเงินได้มากมายเมื่อเร็ว ๆ นี้ ก็เลยให้เงินนี้แก่เจ้า พยายามทำงานและนำเงินไปใช้ในตลาดหุ้น หากวันหนึ่งเจ้าถึง 1,500 ล้านล้าน ก็จะทำให้พี่ชายให้ของขวัญชิ้นยิ่งใหญ่แก่เจ้า!” หลูเหว่ยหัวเราะ หลูเหวยังไม่เคยบอกน้องชายเกี่ยวกับ ‘ยาอมตะ’ เรื่องนั้นมีราคาแพงเกินไป แต่ตามแผนของหลูเหวย หากเขาและน้องชายทำเงินได้… เขาสามารถให้เงินส่วนหนึ่งของเขาแก่น้องชาย และน้องชายสามารถใช้เงินนั้นในการทำเงินเพิ่มขึ้น หากพวกเขาทำเงินจากเงินต่อไป อาจไม่เป็นไปไม่ได้ที่จะถึง 3,000 ล้านล้าน! “1,500 ล้านล้าน” หลูฮวาอุทาน “อย่ากังวล พี่จะยืมเงินให้เจ้าต่อไป” หลูเหวยหัวเราะ 或许这样 他的钱和หลูฮวา的钱合起来就能达到3,000亿! 当他拿到钱后，他将想办法购买“长生药”，这样他的弟弟就可以重新站起来了! “好的，哥哥，我会努力的，”弟弟自信地说。 “好吧，”哥哥笑着说，“你最好早点休息。” “好的，哥哥，你在野外要小心。” 两兄弟很快结束了通话。 …… 明月区，หลูเหวย的家。在一楼他弟弟的房间里，หลูฮวา兴奋地关掉了电话，开始在电脑上聊天。 “华，看起来你玩得很开心，”屏幕上的年轻女孩笑着说。 “嘿嘿，我当然很开心，”หลูฮวา兴奋地和屏幕上的女孩聊天。这个年轻女孩的脸颊像婴儿一样，有小耳朵和短发。她看起来像一个非常聪明和纯洁的女孩。她是หลูฮวา的女朋友，“小南”。 …… 因为小南的大学就在这里，所以即使她是大学生，她仍然睡在家里。 小南目前在卧室里通过电脑和หลูฮวา聊天。 而在她的房间外，在客厅里。 一对中年夫妇正坐在客厅的沙发上。虽然他们在看电视，但他们都没有专心看。 “我们该怎么办？”中年妇女焦急地说，“你知道小南的脾气，如果我们强行分开他们，她肯定会恨我们。” “如果她想恨我们，就让她恨吧。这是为了她自己的好！” 中年男子忍不住愤怒地说，“她从小就没有经历过任何苦难。难道她还认为自己在童话故事里吗？我们不是超级富有，但我们仍然过着美好的生活。我们的女儿很漂亮，她为什么要和一个残疾人在一起？那个残疾人的哥哥是一个战士！但那又怎样？他的哥哥和她的女儿有关系吗？” “无论如何，我都不能看着我们的女儿跳进火坑！” “如果不是老李，我永远不会知道我们的女儿在背地里和那个明月区的残疾人约会。我现在很生气，”中年男子的脸变得铁青。