บทที่ 80: การมาถึงของเทพยุทธ์ผู้ทำสงคราม ผู้แปล: Translation Nation บรรณาธิการ: Translation Nation จากเงาสามดอก คนที่ร่วงหล่นลงมาก่อนคือ นายทหารเก่าชื่อหลิวและหนุ่มลูกครึ่ง ตามด้วยอสูรขาวดุร้าย ติดมาใกล้ๆ คือกัปตันหน่วยเขี้ยวเสือ ‘ปานยา’ “คำราม~~” “ปกป้องทายาท ออกไปรุก!” ทันทีที่นายทหารเก่าชื่อหลิวลงถึงพื้น ทั้งสองขาทุบลงบนสิงโตหมาป่ายักษ์สองตัวใกล้ๆ ดุจขวานสงครามสองขวาน สิงโตหมาป่าทั้งสองครางเจ็บและกระเด็นไปกระแทกชนสิงโตหมาป่าและสิงโตอีกเจ็ดแปดตัวใกล้เคียง จนเกิดความวุ่นวายในพื้นที่ชั่วครู่ อสูรขาวดุร้ายถือดาบยาวสองมือที่ใหญ่มโหฬาร บุกไปอย่างเสียสติ! กัปตันหน่วยเขี้ยวเสือ ‘ปานยา’ คอยสนับสนุนอสูรขาวดุร้ายข้างๆ ผู้หนึ่งมีพละกำลังไร้เทียมทาน ผู้หนึ่งมีเล่ห์เหลี่ยมคดคาย เมื่อรวมกันแล้วดั่งรถแทรกเตอร์ถางโล่ง กวาดล้างอสูรที่ขวางหน้าไปหมด “คำราม~~” เสียงครั่นครืนคล้ายฟ้าร้องกังวานเริ่มดังขึ้นมา ไม่ไกลนัก มีร่างยักษ์สูงราวสี่ถึงห้าเมตร ใหญ่กว่ารถบรรทุกธรรมดา ปรากฏขึ้น ทั้งตัวสีเงาวาว แวววาวถึงขั้นสะท้อนแสง เพราะบนขนมีเกล็ดสีเงาเล็กน้อย บนหน้าผากด้านใหญ่มีก้อนปุ่มโผล่ขึ้น ประหนึ่งจะทะลุขนจนแตก นี่คือหนึ่งในอสูรหัวหน้าระดับสูงทั้งคู่ที่อยู่ในฝูง! สิงโตหมาป่าหัวหน้าระดับสูง! “บูม!” เพียงการก้าวกระโดด สิงโตหมาป่าหัวหน้าก็พุ่งไปไกลยี่สิบเมตรดุจแสงสีเงิน ตรงเข้าหาหน่วยสายฟ้าผ่าอย่างรวดเร็ว “ปานยา ท่านปกป้องทายาทและรีบหนี” นายทหารเก่าชื่อหลิวคำราม ขณะถือดาบไว้ในมือ “คา-หลง!” “เข้าใจ!” อสูรขาวดุร้ายก็คำรามตอบ นายทหารเก่าชื่อหลิวและอสูรขาวดุร้ายเข้าเกาะติดสิงโตหมาป่าหัวหน้าเกือบจะพร้อมๆ กัน ไม่มีทางเลือก หากไม่เข้าไปตัดหน้า…… หนุ่มลูกครึ่งก็จะอยู่ในอันตรายถึงตาย “คำราม~~” สิงโตหมาป่าหัวหน้าคำรามและร่างเริ่มพร่ามัวเล็กน้อย ขณะที่เล็บทั้งสี่พุ่งตรงสู่สองมนุษย์ข้างหน้า “เชียง!” “ขังะ!” “บูม!” การปะทะระหว่างผู้กล้าสองคนที่ขั้นขุนพลระดับสูง กับอสูรหัวหน้าระดับสูง สร้างความวุ่นวายไปทั่ว สิงโตหมาป่ารอบข้างถูกกวาดไล่และกระเด็นกระจาย กระทั่งผนังและพื้นใกล้เคียงก็ได้รับความเสียหาย เมื่อมีหมู่สิงโตหมาป่าหลายตัวเข้ามาเสริมกำลัง สิงโตหมาป่าหัวหน้าก็เกือบจะสู้เสมอกับนายทหารเก่าชื่อหลิวและอสูรขาวดุร้าย เพ้ง! เพ้ง! เพ้ง! มือปืนตงจื่อ อสูรล้านจอห์น และชายอายุกลางคนตาขาด ต่างก็กระโดดออกมาในจังหวะนี้เช่นกัน แต่ชายอายุกลางคนตาขาด อสูรล้านจอห์น และมือปืนตงจื่อ ต่างก็ตกอยู่ในภาวะตื่นตระหนก กลุ่มนายทหารเก่าชื่อหลิว อสูรขาวดุร้าย หนุ่มลูกครึ่ง และปานยา ยังสามารถพลิกแพลงเคลื่อนไหวในฝูงอสูรได้ แต่ชายตาขาดกับพวกนั้นชัดเจนว่าเจ็บตัวย่ำแย่ “รีบไปเถอะ” พูดชายตาขาด “รีบ!” “ดาดาดาดา~~” ตงจื่อลากปืนกลไปด้วย ยิงสุ่มใส่หมู่อสูรรอบข้างไม่หยุด ณ จุดนั้น— “คำราม~~” หลังจากคำรามสั่นขวัญจิตใจ อีกร่างยักษ์สีเงินเต็มตัวกระโดดลงมาจากอพาร์ตเมนต์หกชั้น ทันใดนั้น สิงโตหมาป่าหัวหน้าที่กำลังสู้กับนายทหารเก่าชื่อหลิวและอสูรขาวดุร้ายก็คำรามด้วยความตื่นเต้นเหมือนพูดคุยกับเงาจำลองยักษ์จากเบื้องบน อีงสิงโตหมาป่าหัวหน้า! ก็เป็นหัวหน้าระดับสูงอีกตัว! สีหน้าของนายทหารเก่าชื่อหลิวและอสูรขาวดุร้ายเปลี่ยนแปลงอย่างสุดขีด ทั้งคู่เหลือบมองกัปตันปานยาและหนุ่มลูกครึ่งที่เล็ดลอดไปไกลเรียบร้อย ตอนที่ทั้งสองคนเป็นตัวล่อและยื้อเวลาให้ พานยาและหนุ่มลูกครึ่งจึงหนีไปได้ “รีบไป!” “ไป!” นายทหารเก่าชื่อหลิวและอสูรขาวดุร้ายไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย แม้ไม่มีฝูงอสูร ก็ไม่อาจเผชิญหน้ากับอสูรหัวหน้าระดับสูงถึงสองตัวได้… แถมยังมีฝูงอสูรยักษ์รายล้อมอยู่อีกด้วย “ฮือ~ ฮือ~” อสูรหัวหน้าระดับสูงทั้งสองคำราม แล้วพุ่งเข้าใส่ จะยอมให้คนชั่วสองรายนี้หนีรอดได้หรือ? …… บนชั้นสองของอพาร์ตเมนต์ที่พังยับเยิน โล่วเฟิงมองเหตุการณ์ภายนอกผ่านหน้าต่างด้วยความเงียบเชียบ อสูรขาวดุร้ายและนายทหารเก่าชื่อหลิวหนีไปแล้ว ส่วนชายตาขอด อสูรล้านจอห์น และตงจื่อ ก็ยังฝ่าความตายออกมา โล่วเฟิงยิ้มคราง “ถึงเวลาแล้ว!” มีดลีมีดสีดำสองเล่มพุ่งออกจากหน้าต่างทันที เข้าใส่ชายตาขอดและอสูรล้านจอห์นในหมู่ฝูงสิงโตหมาป่า ย่อมดีกว่าแบบนี้! หากสู้กันกลางแจ้ง ชายตาขอดที่ถึงขั้นขุนพลระดับกลางคงพอแลกหมัดได้บ้าง แต่ในสภาพซุ่มโจมตีแบบนี้— “ปึก!” “ปึก!” สมองของชายตาขอดและอสูรล้านจอห์นถูกทะลุทันทีและระเบิดกระจายเหมือนแตงโม หลังจากนั้นไม่กี่เสี้ยววินาที แสงดำเรืองเร้นสองดวง ทะลุเข้าไปในกะโหลกของมือปืนตงจื่อที่กำลังยิงปืนกลอย่างเสียสติ! เมื่อทั้งสามคนสิ้นลม สายตายังคงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความสงสัย และความอาฆาต พวกเขาไม่รู้เลยว่าอะไรฆ่าตน “ครืบ~~” ศพมนุษย์ทั้งสามถูกฝูงอสูรรุมทันที สิงโตหมาป่าและเสือหมาป่าดุร้ายต่างกินเนื้อพวกนั้นด้วยความตื่นเต้น ในห้องน้ำชั้นสอง โล่วเฟิงมองดูสิงโตหมาป่าหัวหน้าสองตัวไล่ตามนายทหารเก่าชื่อหลิวและอสูรขาวดุร้ายด้วยความสงัด “ในหกคนของหน่วยเขี้ยวเสือ ตายไปแล้วห้าคน!” “ดี ทุกอย่างเป็นไปตามแผน แม้ว่าฉันจะเป็นคนจัดการก็ตาม พวกเขาไม่มีทางรู้” โล่วเฟิงพอใจกับสิ่งที่ทำไป เพราะไม่อยากทำร้ายหนุ่มลูกครั้ง แค่คุณไม่ใช่คนโง่ ก็ต้องรู้ว่า… ฐานะของหนุ่มลูกครึ่งคนนี้ยิ่งใหญ่เหลือเกิน ดังนั้น— โล่วเฟิงไม่ได้โจมตีสมาชิกหน่วยเขี้ยวเสือ ตอนที่พวกเขาอยู่กับทายาท! แต่เพราะการโจมตีของฝูงอสูร ทำให้ทีมเจ็ดคนแยกเป็นสามกลุ่ม กลุ่มหน้าหนีคือทายาทและปานยา กลุ่มที่ถูกสิงโตหมาป่าหัวหน้าคู่ไล่ล่าคือนายทหารเก่าชื่อหลิวและอสูรขาวดุร้าย ส่วนกลุ่มสุดท้ายคือชายตาขอดและพวกนั้น เพราะทายาท นายทหารเก่าชื่อหลิว และอสูรขาวดุร้าย วิ่งหนีไปไกลแล้ว พวกเขาจึงมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับชายตาขอดและพวกนั้น นั่นทำให้โล่วเฟิงเลือกเวลาโจมตีพอดี “แต่ทว่า… ทายาทคงเจอกับเรื่องใหญ่ครั้งนี้” โล่วเฟิงคิดในใจ แต่แล้ว— เงาคนพร่ามัวโผล่ขึ้นในมุมมองของโล่วเฟิง มนุษย์ผู้นั้นถืออาวุธท่อนไม้ยาว ด้วยแสงพร่ามัว เขากระโดดข้ามไปหลายร้อยเมตรและพุ่งตรงเข้าสู่ฝูงอสูร “ครืบ~~” เสียงระเบิดที่ชวนตะลึงดังกังวาน และสิงโตหมาป่ากับเสือหมาป่าเกือบสามสิบตัวรอบปานยาและทายาท กลับกลายเป็นกองเนื้อชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันที ความเร็วที่เหนือเสียงทำให้เกิดเสียงระเบิด เงาคนนั้นเคลื่อนที่อีก! ไปหยุดตรงหน้าสิงโตหมาป่าหัวหน้าทั้งสอง ทันทีที่สิงโตหมาป่าหัวหน้าคู่นั้นคำรามด้วยความตกตะลึง แต่กลับวิ่งหนีเอาตัวรอด! “บูม!” ท่อนอาวุธยาวรุนแรงปะทะตัวสิงโตหมาป่าหัวหน้าหนึ่งตัวดุจสายฟ้าฟาด กระชากให้กระเด็นขึ้นไปราวยี่สิบเมตร และเกล็ดทั้งหมดบนร่างของมันแตกกระจาย เลือดสดพุ่งกระเซ็นไปในอากาศ ขณะที่สิงโตหมาป่าเกล็ดเงินถูกกระชากลอยขึ้นไปราวยี่สิบเมตร— “บูม!” เงาคนนั้นพุ่งติดตามไปเกาะติดสิงโตหมาป่าหัวหน้าอีกตัว แล้วซัดด้วยหมัดสังหารอันน่าสะพรึง สิงโตหมาป่าหัวหน้าตัวนั้นดุจลูกโบวลิ่งที่ถูกขว้าง กระเด็นไปและกระแทกสิงโตหมาป่าและเสือหมาป่าจำนวนมหาศาลที่อยู่ข้างหลัง สิงโตหมาป่าตัวใกล้ๆ ถูกแรงสั่นสะเทือนจนตายทันที ส่วนฝูงสิงโตหมาป่าและเสือหมาป่าจำนวนมากถูกกระชากกระจาย ส่วนสิงโตหมาป่าหัวหน้าระดับสูงหลังจากกลิ้งไปมาไม่กี่ตลบ ก็หยุดขยับเสียที เลือดไหลทะลักออกทางจมูกและหู “บูม!” ในจังหวะเดียวกันนั้น สิงโตหมาป่าหัวหน้าที่กระเด็นขึ้นไปกลางอากาศก็กระแทกลงพื้นแน่นิ่ง ในพริบตาเดียว! อสูรหัวหน้าระดับสูงทั้งสองตัว ล้มตายทันที “อาวู่~” สิงโตหมาป่า เสือหมาป่า และอสูรหัวหน้าระดับต่ำบางตัว ต่างพากันตกตะลึงแล้วครางครวญ ก่อนจะรีบหอบหนี ณ ตอนนี้เอง เงาคนนั้นเริ่มเผยร่างให้เห็นชัดขึ้น โล่วเฟิงเพิ่งจะเห็นหน้าตาของผู้นั้น เป็นชายร่างมหึมา สูงราวสองจุดสามถึงสองจุดสี่เมตร ใบหน้าแกะสลักอย่างดูสง่า เขาสวมชุดรบสีเทาทึบทั้งชุด พร้อมถือดาบใหญ่อ้าผาก— อันที่จริงแล้วเป็นกระบองยักษ์! เพียงเห็นหนามแหลมบนกระบอง ก็สะพรึงกลัวจนขนลุก “สุดยอดยิ่งกว่าพัง” โล่วเฟิงจ้องมองศพสิงโตหมาป่าหัวหน้าทั้งสองตัวจนมึนงง ตื่นตระหนกจนแทบกลั้นหายใจไม่ไหว “นี่คือนักรบขั้นเทพยุทธ์ผู้ทำสงคราม! ต้องใช่เลย! ข้าต้องระวัง หากเขาเจอข้าที่นี่ คงเกิดเรื่องใหญ่” แม้แต่มีดลีมีดที่ยิงออกไปก่อนหน้านี้ ภายใต้เจตนาของโล่วเฟิง ก็ได้แทงเข้าไปในดิน โล่วเฟิงยังไม่กล้าดึงมันกลับคืนมา เขากลัวเกินกว่าจะเข้าไปหยิบ “ลุงหลี่!” ท้ายที่สุด หนุ่มลูกครึ่งก็พุ่งเข้ามาขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ท่านลีก” นายทหารเก่าชื่อหลิวและอสูรขาวดุร้าย ก้มคำนับด้วยความเคารพต่อชายร่างยักษ์ ชายร่างยักษ์นั้นหัวเราะมองหนุ่มลูกครึ่ง: “หลี่เหว่ย ตอนที่ท่านพ่อของเจ้าได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือของเจ้าและระบุตำแหน่งของเจ้า มีเทพยุทธ์ผู้ทำสงครามสองคนอยู่ใกล้ๆ: ฉันกับพี่หวัง เขาติดต่อฉันก่อน ฉันโชคดีที่อยู่ไม่ไกลนัก… จึงมาทันเวลา” “ลุงหวังมากับเหรอ?” ตาของหนุ่มลูกครึ่งเป็นประกาย ณ จุดนั้น— ราวกับมีลมพัดผ่าน เงาคนพร่ามัวปรากฏขึ้นใกล้ๆ หลังจากทรงตัวได้ ชายหนุ่มรูปหล่อวัยราวยี่สิบถึงสามสิบสวมชุดรบสีฟ้า แล้วปรากฏกาย “ลุงหวัง!” หนุ่มลูกครึ่งร้องออกมา “ดูสภาพเจ้าสิ” ชายหนุ่มพูดไปด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ อสูรขาวดุร้ายและนายทหารเก่าชื่อหลิวไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียวทางด้านข้าง ในขณะที่กัปตันปานยาจ้องมองไปรอบๆ พื้นที่ เมื่อเขาเห็นชุดรบบางชุดที่ทิ้งไว้ ซากศพ และปืนกลวางอยู่บนพื้น สายตาของเขาไม่อาจจะปกปิดความเศร้าโศกได้เลย