บทที่ 161: บุรุษผู้จะทำหน้าที่ให้ดียิ่งกว่า ข้าจ้องมองคนทั้งสองสลับไปมา—มนุษย์สองชีวิตที่เลี้ยงดูเฟียขึ้นมา ทว่ากลับทรยศต่อความรักนั้นอย่างเลือดเย็น พวกเขาปล่อยให้บุตรสาวคนหนึ่งทรมานบุตรสาวอีกคนภายใต้ชายคาบ้านตนเอง แล้วยังจะกล้าบากหน้ามาที่นี่เพื่อเรียกร้องขอพบเธอ ราวกับว่าตนเองยังหลงเหลือสิทธิ์นั้นอยู่อีกงั้นหรือ “ข้าจะบอกสิ่งที่ข้าต้องการให้ฟัง” ข้าเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมจนบรรยากาศหนักอึ้ง “เฟียเคยบอกข้าว่าอาหารโปรดของเธอคืออะไร... มันคือสิ่งที่แม่ของเธอเคยทำให้ด้วยสูตรลับเฉพาะตัว เธอเล่าว่าไม่มีใครเลียนแบบรสชาตินั้นได้ถูกต้องเลยสักครั้ง” ข้าตรึงสายตาคมปราบไว้ที่อิโซเบล “แต่รสชาติฝีมือเจ้าน่ะ พอกล้ำกลืนไปได้” ข้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปบันทึกข้อความ แสงเรืองรองจากหน้าจอฉาบไล้ใบหน้าท่ามกลางความมืดสลัว “ข้าต้องการสูตรอาหารนั่น วิธีเตรียมอย่างละเอียด เขียนมันลงในนี้ซะ” ความสับสนที่ฉายชัดบนใบหน้าของคนทั้งสองช่างดูน่าขัน โจเซฟขมวดคิ้วมุ่น ส่วนอิโซเบลอ้าปากค้างก่อนจะหุบลงอย่างรวดเร็ว พวกเขามองหน้ากันแล้วหันกลับมามองข้า ราวกับพยายามควานหาเล่ห์เหลี่ยมหรือคมมีดที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของข้า ข้ายื่นโทรศัพท์ออกไป... รอคอย “หย่อนยานเกินไปงั้นรึ?” ข้าถามเสียงเย็น “ไม่...” โจเซฟรีบตอบกลับทันควัน “ข้าขออภัย” เขาเอื้อมมือมาคว้าโทรศัพท์ไป มือของเขามั่นคงกว่าที่ข้าคิดไว้ในขณะที่รับมันไป ข้าเฝ้ามองนิ้วหัวแม่มือของเขาขยับพรมไปบนหน้าจอ พิมพ์อย่างช้าๆ ทว่าตั้งมั่น ความเงียบภายในห้องนั้นหนาเตอะจนแทบหายใจไม่ออก อิโซเบลขยับกายอยู่ข้างสามีทว่าไร้ซึ่งวาจา ข้าได้ยินเสียงลมหายใจของโจเซฟ และเห็นความสั่นเทาเล็กๆ ที่ปลายนิ้วซึ่งเขาพยายามจะปกปิดเอาไว้ วินาทีที่ผันผ่านช่างเชื่องช้า ข้าตีสีหน้าเรียบเฉย วางท่าทางผ่อนคลาย ทว่าภายในอกกลับบิดมวน สูตรอาหารนี้ซ่อมแซมอะไรไม่ได้ ไม่ได้เยียวยาบาดแผลหรือลบเลือนปีแห่งการทอดทิ้งอันยาวนานได้เลย แต่มันคือสิ่งที่เฟียถวิลหา... สิ่งที่เชื่อมโยงเธอเข้ากับมารดาที่สูญเสียไป และหากข้าสามารถมอบสิ่งนั้นให้เธอได้ ข้าก็จะกระชากมันออกมาจากคนพวกนี้ คนที่พรากทุกอย่างไปจากเธอจนหมดสิ้นแล้ว “ข้าพิมพ์เสร็จแล้ว” โจเซฟยื่นโทรศัพท์กลับมา ข้ารับมันมาและกวาดสายตาดูเนื้อหาบนหน้าจอ ถั่วต้มน้ำมันปาล์ม ส่วนผสมถูกแจกแจงอย่างพิถีพิถัน ทั้งสัดส่วนและปริมาณ ขั้นตอนการเตรียมที่ไล่เรียงไปทีละขั้น ตั้งแต่การแช่ถั่วข้ามคืน การล้างน้ำถึงสามครา ชนิดของน้ำมันปาล์มที่ต้องใช้ เครื่องเทศ และจังหวะเวลาในการเติมส่วนผสมแต่ละอย่าง มันละเอียดถี่ถ้วนและครบถ้วน “เข้าใจแล้ว” ข้าล็อกหน้าจอแล้วสอดโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า โจเซฟยังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น เงยหน้ามองข้าด้วยประกายความหวังอันสิ้นหวังในดวงตา ช่างน่าเวทนานัก “นั่นหมายความว่า ท่านจะลืมเรื่องข้อหาหลอกลวงไปใช่หรือไม่?” “ใช่” ความโล่งอกที่ท่วมท้นบนใบหน้าของเขาทำเอาข้าสะอิดสะเอียนจนมวนท้อง “แต่ลูกสาวของเจ้ายังต้องชดใช้ในอาชญากรรมอื่นๆ ที่นางก่อไว้” “ข้าก็ต้องการเช่นนั้น” โจเซฟรีบกล่าวสำทับ “ข้าสัญญาว่าเฮเซลจะไม่ได้ลอยนวลไปง่ายๆ แน่” “ดี” ข้ากอดอก “ตราบใดที่นางต้องเผชิญหน้ากับศาลผู้อาวุโส (Elder Court)” เสียงของอิโซเบลแทรกขึ้น สั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก “หากนางต้องเผชิญหน้ากับพวกเขา...” เธอมองสามีด้วยความหวาดหวั่น “นางจะตกที่นั่งลำบาก มันจะส่งผลเสียต่อฝูงของเรา” ข้าจ้องมองนาง... มองผู้หญิงที่เลี้ยงดูเฟียขึ้นมาหลังจากฆ่าแม่แท้ๆ ของเธอ ผู้หญิงที่มีหน้ามาเล่นบทเหยื่ออยู่ที่นี่ “จะเกลียดพวกเราอย่างไรก็ได้” อิโซเบลอ้อนวอนต่อ เสียงของเธออ่อนแสงลง “แต่เราก็ยังเป็นคนเกี่ยวดอง (In-laws) กับท่านนะ” คำนั้นช่างระคายหูเหลือเกิน ‘คนเกี่ยวดอง’ ราวกับมีความผูกพัน หรือพันธะที่ข้าต้องติดค้างพวกเขา ราวกับพวกเขาไม่ได้สละสิทธิ์ในสายสัมพันธ์นั้นไปตั้งแต่วินาทีที่ปล่อยให้บุตรสาวคนหนึ่งเกือบจะฆ่าอีกคนตาย “ถ้าอย่างนั้น ลูกสาวของพวกเจ้าก็ควรจะมีคำให้การที่ดีนะ” ข้าหันหลังเตรียมจากไป มือแตะที่ลูกบิดประตู ทว่าเสียงของโจเซฟหยุดข้าไว้เสียก่อน “หากท่านรู้จักเฟียดี ท่านจะรู้ว่าเธอไม่ต้องการให้พี่สาวของเธอต้องเจอแบบนี้” ข้าชะงัก ทว่าไม่คิดจะหันกลับไปมอง “ตอนนี้เธอแค่กำลังโกรธ” โจเซฟพยายามพล่ามต่อ คำพูดพรั่งพรูออกมาอย่างรวดเร็ว “เธอโกรธที่ข้าไม่เชื่อเธอ นั่นคือเหตุผลที่เธอเลือกทางที่รุนแรงเช่นนั้น... ทว่าในตอนนี้... เมื่อความจริงปรากฏ... เธอจะต้องการให้ยุติเรื่องนี้เสีย” กรามของข้าขบกันแน่น ข้าปรายตาข้ามไหล่กลับไปมองเขา “เธอไม่ทำหรอก” โจเซฟอ้าปากจะค้าน ทว่าข้าตัดบททันที “แต่ต่อให้เธอยอม...” ข้าหันกลับไปเผชิญหน้ากับพวกเขาเต็มตัวอีกครั้ง “ข้าก็ไม่ยอมอยู่ดี” สีหน้าของโจเซฟถอดสีลงทันตา “เรื่องหลอกลวงน่ะช่างมันเถอะ ทว่าพยายามฆ่าก็คือพยายามฆ่า” ข้าเน้นย้ำทีละคำชัดถ้อยชัดคำ “และนางก็เคยทำมันมาแล้ว กับผู้พิทักษ์ (Sentinel) คนนั้น... ข้าจำได้ว่าเขาชื่อไมโล” เลือดในกายของโจเซฟดูเหมือนจะเหือดแห้งไปในทันที “ครอบครัวของเขาก็คงต้องการความยุติธรรมเช่นกัน เจ้าไม่คิดอย่างนั้นรึ?” ความเงียบที่ตามมานั้นบาดลึก ข้าเห็นโจเซฟกำลังประมวลผล เห็นวินาทีที่เขาตระหนักถึงความเลวร้ายที่เฮเซลได้ทำลงไป—สิ่งที่เขามองข้ามมาตลอด ส่วนอิโซเบลยืนนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็งอยู่ข้างสามี ข้าเหยียดยิ้ม... ทว่ามันเป็นยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น “พักผ่อนซะเถอะ ‘คนเกี่ยวดอง’ ทั้งหลาย เพราะพวกเจ้าจำต้องใช้มันแน่” ข้าไม่รอคำตอบ ผลักประตูเปิดและก้าวกลับเข้าไปในห้อง ปิดมันลงตามหลังอย่างแน่นหนา ความเงียบภายในห้องช่างรื่นรมย์หลังจากความตึงเครียดที่ผ่านพ้นไป มันสงบ... และปลอดภัย เฟียนอนนิ่งอยู่ในจุดเดิมที่ข้าทิ้งเธอไว้ ใบหน้าของเธอซีดเผือดตัดกับสีของหมอน ทว่าลมหายใจยังสม่ำเสมอและหนักแน่น ข้าก้าวไปที่ข้างเตียง ก้มมองนาง... ต่อให้ไร้สติเธอก็ยังคงงดงามจนอกข้าสั่นสะท้าน ข้าเอื้อมมือไปสางผมของเธอ เส้นผมนั้นนุ่มละมุนราวกับผ้าไหม ข้าเกือบจะเสียสิ่งนี้ไปแล้ว... เกือบเสียเธอไป เพราะข้ามันตาบอดที่มองไม่เห็นความจริงที่อยู่ตรงหน้า เพราะข้าปล่อยให้อดีตเข้าฉุดรั้งข้าไว้อีกครั้ง จะไม่มีวันเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีก “ได้เวลากลับบ้านของเราแล้ว” ข้าเอ่ยแผ่วเบา แม้จะรู้ว่าเธอไม่ได้ยินก็ตาม บางทีข้าอาจจะบอกตัวเอง บางทีข้าแค่ต้องการระบายคำพูดออกมาให้มันกลายเป็นความจริง ข้าสอดแขนข้างหนึ่งไว้ใต้เข่า อีกข้างโอบรอบบ่าของเธอ เธอบอบบางกว่าที่ควรจะเป็น... เธอได้ทานอิ่มบ้างไหม? อีกเรื่องที่ข้ามองข้ามไป อีกเรื่องที่ข้าทำให้เธอผิดหวัง ข้าอุ้มเธอขึ้นอย่างระมัดระวัง ตระกองกอดเธอแนบกับอก ศีรษะของเธอพิงซบลงบนบ่าของข้า น้ำหนักของเธอมันช่างพอเหมาะพอดี... ราวกับเป็นสิ่งที่ข้าควรจะโอบอุ้มและปกป้องมาตั้งแต่ต้น ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพาเธอไปยังที่ที่ปลอดภัย... ที่ที่เป็นของเรา บ้าน... ที่ที่ข้าจะเฝ้าดูเธอได้อย่างเต็มที่ ที่ที่ข้าจะมั่นใจได้ว่าเมื่อเธอลืมตาตื่นขึ้นมา เธอจะได้เห็นว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว... ข้าคนนี้เปลี่ยนไปแล้ว ข้าจะเชื่อใจเธอ จะปกป้องเธอ และจะยืนเคียงข้างเธออย่างที่ข้าควรจะทำมาตั้งแต่ต้น สูตรอาหารในโทรศัพท์ดูเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยและไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับทุกสิ่งที่ผ่านมา แต่มันคือจุดเริ่มต้น คือชิ้นส่วนความทรงจำของมารดาที่ข้ามอบคืนให้เธอ มันคือสิ่งที่สื่อสารว่า... ข้าได้ยินในสิ่งที่เจ้าต้องการ ข้าใส่ใจ และเจ้าสำคัญที่สุดสำหรับข้า ข้าอุ้มเธอเดินตรงไปยังประตู อ้อมแขนของข้ามั่นคงหนักแน่น ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ไม่ว่าต้องเผชิญหน้ากับครอบครัวของเธอ หรือเกเบรียล หรือภัยคุกคามอื่นใดที่คืบคลานเข้ามา... เราจะเผชิญหน้าไปด้วยกัน ครั้งนี้ ข้าจะทำหน้าที่ให้ดีกว่าเดิม ข้าต้องทำให้ได้