Chapter 162: The garden

เผยแพร่เมื่อ 8 เม.ย. 2569 06:37

บทที่ 162: สวนพฤกษา ความมืดมิดค่อยๆ มลายหายไป แทนที่ด้วยประกายสีทองอันเรืองรอง มันช่างอบอุ่นและนุ่มนวลเหลือเกิน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านหมู่ใบไม้เบื้องบนลงมาเป็นทอดๆ ฉันกะพริบตาเพียงครู่ ภาพตรงหน้าก็พลันกระจ่างชัด สวนพฤกษาอันกว้างใหญ่ทอดตัวยาวอยู่เบื้องหน้า มีทั้งแปลงสมุนไพรและมวลบุปผาเรียงรายเป็นระเบียบที่ฉันพอจะจำได้รางๆ จากนั้นกลิ่นหอมก็พุ่งเข้ากระทบนาสิก กลิ่นของผืนดิน... กลิ่นเขียวขจีของพฤกษชาติ และกลิ่นบางอย่างที่แสนคะนึงหา... บางอย่างที่ทำให้หัวใจของฉันสั่นสะท้านด้วยความโหยหา ฉันรู้จักสถานที่แห่งนี้ "เฟีย มานี่สิลูก" ฉันหันขวับไปตามเสียงเรียก ร่างกายเคลื่อนไหวไปเองก่อนที่สมองจะทันได้สั่งการ ก้าวย่างเล็กจ้อย... ก้าวเดินแบบเด็กๆ ฉันก้มลงมองมือของตนเอง มันช่างเล็กและบอบบาง ไร้ซึ่งรอยแผลเป็นหรือร่องรอยแห่งกาลเวลาใดๆ ท่านแม่กำลังคุกเข่าอยู่ระหว่างแปลงต้นไม้ที่ยกสูงขึ้นมา เส้นผมของนางสยายเต็มแผ่นหลังโดยไร้สิ่งใดปักร้อยหรือจัดแต่งอย่างพิถีพิถัน แต่นั่นแหละคือตัวตนของนาง ยามที่เส้นผมเหล่านั้นต้องแสงตะวัน มันพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีทองแดงเรืองรองชวนมอง นางคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นฉัน รอยยิ้มที่ฉันเกือบลืมเลือนไปแล้ว... รอยยิ้มที่สื่อไปถึงดวงตาและทำให้หางตาหยักเป็นรอยยิ้มอันแสนอบอุ่น "ดูนี่สิ" นางบุ้ยปากไปยังพืชที่มีใบสีเขียวปนเงิน "จำได้ไหมว่านี่คืออะไร?" ฉันส่ายหน้าไปมา ความรู้สึกในการเคลื่อนไหวช่างแปลกประหลาด ราวกับกำลังแหวกว่ายอยู่ใต้ผืนน้ำ "ลาเวนเดอร์ไงจ๊ะ" นางเด็ดกิ่งหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้ฉัน "เอ้า รับไปสิ" ฉันรับมันมาสัมผัส ใบของมันนุ่มนวล... เกือบจะเหมือนขนอ่อนๆ เลยทีเดียว "ลองดมดูสิลูก" นางเอ่ย ฉันยกมันขึ้นมาจ่อที่ปลายจมูกแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมนั้นแผ่ซ่านไปทั่วปอด มันหวานทว่าแฝงด้วยความฉุนเฉียวลึกลับ เป็นกลิ่นมวลบุปผาที่ไม่รุนแรงจนเกินไป แต่มันกลับทำให้ความตึงเครียดที่หัวไหล่มลายหายไปและลมหายใจของฉันเริ่มสงบลง "เจ้าได้กลิ่นอะไรบ้าง?" น้ำเสียงของท่านแม่ยังคงนุ่มนวลและเปี่ยมด้วยความอดทน "กลิ่นดอกไม้ค่ะ" ฉันตอบออกไป เสียงของฉันแหลมสูงและเยาว์วัยกว่าปัจจุบันมาก "แต่มันไม่เหมือนดอกกุหลาบในสวนหลัก มัน... แตกต่างออกไป" "ดีมาก" นางพยักหน้า "แล้วมีอะไรอีกไหม?" ฉันสูดลมหายใจอีกครั้ง ครั้งนี้ลึกซึ้งกว่าเดิม "กลิ่นสะอาดๆ เหมือนสบู่แต่ก็ไม่ใช่สบู่ค่ะ" "มีอย่างอื่นอีกไหมลูก?" ฉันหลับตาลง พยายามจดจ่อกับสัมผัส "แฝงด้วยกลิ่นขมๆ อยู่ข้างล่าง... แค่นิดเดียวเท่านั้นค่ะ" เมื่อฉันลืมตาขึ้น ท่านแม่กำลังจ้องมองฉันอยู่ ทว่าแววตาของนางแปรเปลี่ยนไป ความภาคภูมิใจฉายชัดอยู่ในนั้นอย่างไม่อาจปิดบัง "เจ้ามีพรสวรรค์" นางเอื้อมมือมาทัดปอยผมข้างหูให้ฉัน "เจ้าควรเชื่อมั่นในประสาทสัมผัสการดมกลิ่นของตัวเองเสมอนะ เพราะกลิ่นของพวกเรานั้นพิเศษไม่เหมือนใคร" ถ้อยคำนั้นฝังลึกเข้าไปในจิตใจของฉัน มันช่างอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ "มันเป็นสิ่งที่สืบทอดมาจากทางตระกูลของเราใช่ไหมคะ?" คำถามนั้นหลุดออกจากปากก่อนที่ฉันจะทันยั้งคิด "เหมือนที่พี่เฮเซลรักษาแผลได้เร็วกว่าฉันมากใช่ไหม?" มือของท่านแม่ชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มของนางไม่ได้เลือนหายไป ทว่ามีบางอย่างวูบไหวในดวงตาของนาง นางมองฉันเนิ่นนาน ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "แน่นอนจ้ะ" ฉันใช้เท้าเขี่ยดินไปมา "แต่มันดูไม่เท่เท่าไรเลยนะคะ" "เท่สิลูก" ท่านแม่โน้มตัวมาข้างหน้า มือของนางย้ายไปสัมผัสพืชอีกชนิดที่มีใบกว้างและสีเขียวเข้มกว่า "ด้วยสมุนไพรที่แตกต่างกัน เจ้าสามารถสร้างสรรค์ผลลัพธ์ได้มากมาย ทั้งการรักษา การปลอบประโลม หรือการปกป้อง... และบางอย่างอาจทำร้ายคนได้หากใช้ผิดวิธี" ถ้อยคำนั้นกระตุ้นบางสิ่งในใจฉัน ความรู้สึกไม่สบายใจค่อยๆ คืบคลานขึ้นมาตามแนวสันหลัง "ที่พวกเรารู้เรื่องนี้ก็เพราะโอเมก้ามีพันธุกรรมที่อ่อนแอกว่าใช่ไหมคะ?" ฉันยังคงจดจ้องอยู่ที่ต้นไม้ "และของพวกเราก็ยิ่งแย่กว่าคนอื่นเกือบทั้งหมดเลย" "ใครบอกเจ้าแบบนั้น?" ความเฉียบขาดในน้ำเสียงทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าของท่านแม่ดูแข็งกร้าวขึ้น ไม่ใช่ด้วยความโกรธ แต่เป็นบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น... บางอย่างที่เปี่ยมด้วยการปกป้องและดุดัน "ฉันได้ยินพวกคนใช้พูดกันค่ะ" ฉันกระซิบตอบ เสียงแผ่วเบาลงด้วยความเกรงใจ ท่านแม่วางต้นไม้ในมือลง นางขยับเข้ามาใกล้และกุมมือทั้งสองข้างของฉันไว้ ฝ่ามือของนางช่างอบอุ่นและหยาบกร้านจากการกรำงานในสวน "เชื่อแม่นะ" นางเอ่ยช้าๆ อย่างตั้งใจ เน้นย้ำชัดเจนในทุกถ้อยคำ "ไม่มีส่วนไหนในตัวเจ้าที่บกพร่องเลย... รวมถึงแม่ด้วย" ฉันพยักหน้า ความอึดอัดในอกเริ่มคลายลงเพียงเศษเสี้ยว "อีกไม่นานพี่เฮเซลจะไปหาคุณตาคุณยายแล้ว" ฉันรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปยังเรื่องที่ปลอดภัยกว่า "ในเมื่อพวกเขาไม่ต้องการให้พวกเราไปที่นั่น... งั้นพวกเราไปหาครอบครัวของท่านแม่บ้างได้ไหมคะ?" รอยยิ้มของท่านแม่พลันมลายหายไปทันควัน การเปลี่ยนแปลงนั้นเกิดขึ้นรวดเร็วเสียจนฉันเกือบมองไม่ทัน ชั่วพริบตาหนึ่งนางยังดูเปิดเผยและอบอุ่น ทว่าวินาทีต่อมาใบหน้าของนางกลับว่างเปล่า... ว่างเปล่าจนดูผิดปกติ "มานี่สิ เฟีย" นางดึงตัวฉันเข้าไปใกล้ นิ้วมือของนางสอดประสานที่เส้นผมของฉัน ค่อยๆ ลูบไล้อย่างเบามือ จัดแต่งมันอย่างทะนุถนอม การเคลื่อนไหวนั้นดูเป็นอัตโนมัติ ราวกับนางจำเป็นต้องหาอะไรบางอย่างให้มือยุ่งอยู่ตลอดเวลา "แม่ไม่มีครอบครัวที่ไหนอีกแล้วนอกจากที่นี่" น้ำเสียงของนางยังคงราบเรียบ ทว่าความสั่นไหวบางอย่างซุกซ่อนอยู่ภายใต้ถ้อยคำนั้น "เจ้า ฝูงแห่งนี้ และพ่อของเจ้า... พวกเจ้าคือครอบครัวเดียวของแม่" "ทำไมล่ะคะ?" ฉันแหงนหน้าขึ้นมองนาง "พวกเขาสิ้นใจไปหมดแล้วเหรอ?" มือของท่านแม่ชะงักไปเพียงชั่วจังหวะหัวใจเต้น ก่อนจะลูบไล้เส้นผมของฉันต่ออย่างอ่อนโยน "มันมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น..." นางเหม่อมองไปยังบางสิ่งที่อยู่ไกลออกไป ไกลกว่าสวนแห่งนี้... ไกลกว่าความทรงจำ "แต่มันก็เนิ่นนานมาแล้ว" น้ำหนักในถ้อยคำนั้นกดทับลงมาที่พวกเราทั้งคู่ มันช่างหนักอึ้งและชวนให้อึดอัดใจ "แต่เจ้าจงรู้ไว้นะเฟีย ว่าไม่มีอะไรผิดปกติในตัวเจ้าเลย" นางกลับมาจดจ่อที่ฉันอีกครั้ง คราวนี้จ้องมองเข้ามาในดวงตาของฉันจริงๆ "เจ้าคือความมหัศจรรย์" ฉันย่นจมูก "พ่อแม่ทุกคนก็พูดแบบนั้นแหละค่ะ แม้แต่คุณแม่เลี้ยงฉันก็มั่นใจว่านางต้องพูดแบบนั้นเหมือนกัน" "ไม่หรอก" ท่านแม่ส่ายหน้า รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏที่มุมปาก คราวนี้เป็นรอยยิ้มจากใจจริง "แม่หมายความตามนั้นจริงๆ เฟีย เจ้าจะกลายเป็นปาฏิหาริย์... เจ้าไม่เคยล้มป่วยเหมือนแม่ เจ้ามีสายเลือดของอัลฟ่าไหลเวียนอยู่ในกาย" "แต่คุณแม่เลี้ยงบอกว่าฉันรับทุกอย่างมาจากท่านแม่เกือบหมดเลยนะคะ" ฉันตอบออกไปตามข้อเท็จจริง "ฉันก็ยังเป็นแค่โอเมก้าอยู่ดี" ท่านแม่โน้มหน้าเข้ามาใกล้ ใกล้เสียจนฉันเห็นประกายสีทองวูบไหวในดวงตาของนาง และได้กลิ่นลาเวนเดอร์จางๆ จากนิ้วมือของนาง "แม่จะบอกความลับอะไรให้เจ้าอย่างหนึ่ง" ริมฝีปากของนางขยับ เอ่ยเป็นถ้อยคำ ทว่ากลับไร้ซึ่งสุ้มเสียง สวนพฤกษาเริ่มพร่าเลือนที่ขอบภาพ สีสันต่างๆ เริ่มไหลมาบรรจบกัน ความอบอุ่นจากแสงตะวันจางหายไป "ท่านแม่? ความลับอะไรคะ?" ฉันเอื้อมมือไปหาท่าน ทว่าร่างของนางกลับเริ่มสลายไป... แตกกระจายดั่งม่านหมอก สวนพฤกษาเลือนหายไปพร้อมกับนาง ทั้งแมกไม้ ผืนดิน และแสงสีทอง ทุกสิ่งถูกกระชากออกไปราวกับใครบางคนกระตุกผ้าปูโต๊ะออกจากโต๊ะที่จัดวางไว้เต็มพิกัดอย่างรุนแรง ความมืดมิดจู่โจมเข้ามาอีกครั้ง แล้วทุกอย่างก็เหลือเพียงความว่างเปล่า ก่อนจะเริ่มรู้สึกถึงบางอย่าง... เสียงคำรามต่ำๆ ดังขึ้นเบื้องล่าง มันมั่นคงและเป็นจังหวะ... เสียงหึ่งๆ ของเครื่องยนต์ ฉันรู้สึกถึงการเคลื่อนไหว การโคลงเคลงเบาๆ ของยานพาหนะที่กำลังมุ่งหน้าไป ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้น โลกความจริงกลับคืนมาทีละชิ้น ภายในที่มืดสลัว กลิ่นอายของเบาะหนัง ความรู้สึกหนักอึ้งจากไหล่ที่พิงอยู่กับขมับของฉัน ฉันยกศีรษะขึ้น ความเจ็บปวดแปลบปลาบขึ้นที่ลำคอ ทว่าเมื่อเอื้อมมือไปสัมผัส กลับไม่พบร่องรอยใดๆ ฉันหันไปมองเบื้องบน เซียนกำลังจ้องมองลงมาที่ฉัน แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเฉยเมยเป็นจดจ่อในทันทีที่สบตากัน "เฮ้" เขาเอ่ยเรียก หยาดน้ำบางอย่างหยดแหมะลงที่ข้างแก้ม... ตามมาด้วยอีกหยด ฉันถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองกำลังร้องไห้ ไม่ใช่การสะอื้นไห้เสียงดัง เป็นเพียงหยาดน้ำตาที่รินไหลออกมาเองโดยไม่ได้รับอนุญาต "เป็นอะไรไป?" น้ำเสียงของเซียนมีความกังวลแฝงอยู่ ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันแทบไม่เคยได้ยินจากเขาเลย ฉันยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ใบหน้า แต่มันก็ยังคงไหลออกมาไม่หยุด "ฉันฝันน่ะค่ะ" คำพูดนั้นเค้นออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ทั้งแสบร้อนและเจ็บปวด เซียนไม่ได้ตอบกลับในทันที เขาเพียงแค่เฝ้ามองฉัน... รอคอยให้ฉันพูดต่อหรือหลับไปอีกครั้ง ฉันเดาไม่ออกเลยว่าเขาคาดหวังสิ่งใดกันแน่ ทว่าฉันไม่อาจข่มตาหลับได้อีกแล้ว ไม่ใช่ในตอนนี้... ไม่ใช่ในตอนที่ภาพใบหน้าของท่านแม่ยังติดตาและเสียงของนางยังดังก้องอยู่ในหู ไม่ใช่ในตอนที่ความลับที่นางเกือบจะบอกฉันยังคงค้างคาอยู่เช่นนั้น... เป็นความลับที่ยังไม่จบสิ้น และยังไม่ถูกเปิดเผย มันคือความทรงจำ... ความทรงจำที่ฉันจำมันไม่ได้เลยจริงๆ เพราะมันเนิ่นนานมาเหลือเกิน ฉันใช้มือกดขมับ แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้อาการปวดหนึบที่เบ้าตาบรรเทาลงเลย ในที่สุด เขาก็เอ่ยขึ้น "เจ้าฝันเห็นอะไร?" "ฉัน... ไม่แน่ใจค่ะ" ฉันสารภาพความจริงออกไป

React

พูดคุย