บทที่ 95: กวางเอลก์ผู้ต้องการความช่วยเหลือ ลีโอคาดหวังว่าเจ้ากวางเอลก์จะกินฮาร์ทสโตนพวกนั้นเข้าไปเพื่อเพิ่มพลังของมันเสียอีก แต่ทว่ามันกลับทำให้เขาประหลาดใจ มันค่อย ๆ ใช้ความระมัดระวังหยิบใบไม้ขนาดใหญ่และกว้าง—ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของซากบีฮีมอธที่ร่วงหล่นลงมา—มาห่อฮาร์ทสโตนพวกนั้นไว้เหมือนมัดสิ่งของ มันคาบใบไม้ที่พับไว้แน่นด้วยฟันแล้วพยายามจะเดินจากไป แต่ก็ต้องเซถลาทันทีที่พยายามจะเร่งฝีเท้า ขาข้างหนึ่งของมันสั่นพั่บอยู่ใต้ร่างอันหนักอึ้ง เมื่อเห็นเช่นนั้น ลีโอจึงตัดสินใจอย่างรวดเร็ว ในเมื่อเขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่ามัน การหยิบยื่นการรักษาให้ก็คงไม่เสียหายอะไร อีกทั้งการได้รับมิตรไมตรีจากอสูรระดับ 3 ดาวขั้นต่ำ ซึ่งเปรียบเสมือนเจ้าถิ่นของพื้นที่แห่งนี้ ย่อมเป็นผลดีต่อตัวเขาอย่างแน่นอน เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทว่าเจ้ากวางเอลก์รับรู้ถึงการมีตัวตนของเขาได้ในทันที ท่าทางของมันยืดตรง ลมหายใจของมันหนักหน่วงขึ้น หูตั้งชันและหมุนไปมาเหมือนจานเรดาร์ ประกายไฟฟ้าเส้นบางๆ ปะทุออกมาตามเขาของมัน เป็นการเตือนให้เขาถอยออกไป ลีโอหยุดชะงัก ยกมือขึ้นเป็นการส่งสัญญาณให้ใจเย็นลง เขารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าจางๆ ที่ทำให้ผิวหนังของเขารู้สึกยิบๆ ไชร่าขู่ฟ่อเสียงแหลม เป็นเสียงต่ำที่ใช้เตือนและสั่นสะเทือนไปทั่วอากาศ เจ้ากวางเอลก์สะดุ้งตามสัญชาตญาณและถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างทุลักทุเล แม้จะบาดเจ็บ แต่แววตาของมันกลับลุกโชนไปด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่หวั่นไหว หากทั้งสองโจมตีเข้ามา มันก็จะสู้จนถึงลมหายใจสุดท้าย ทว่ามัดใบไม้ที่ห่อฮาร์ทสโตนเอาไว้ยังคงถูกคาบไว้แน่นระหว่างฟัน ราวกับว่าสมบัติชิ้นนั้นคือสิ่งเดียวที่มันยอมแลกชีวิตเพื่อรักษาไว้ ในเมื่อลีโอไม่มีวิธีสื่อสารกับมันโดยตรง เขาจึงพยายามถ่ายทอดความตั้งใจผ่านทางไชร่า “บอกมันที... ว่าฉันแค่ต้องการจะรักษามัน” เขาส่งกระแสจิต “ฉันติดค้างมันที่ช่วยจัดการโกเลมตัวนั้น ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณ” ไชร่าพองขนด้วยความไม่พอใจ หางฟาดไปมาอย่างหงุดหงิด เธอปฏิเสธเขาทันที เจตจำนงของเธอคมกริบดุจใบมีด “ผู้ที่แข็งแกร่งไม่จำเป็นต้องทำเรื่องแบบนี้ ฆ่ามันทิ้งแล้วชิงแกนพลังงานมาเป็นของเราเสียยังจะดีกว่า” ลีโอปฏิเสธความคิดนั้นโดยไม่ลังเล เขารู้ดีว่ามันทำให้เขาดูเป็นคนไร้เดียงสาในโลกใบนี้ โลกที่ความเมตตามักถูกมองว่าเป็นความอ่อนแอ แต่เขาก็ไม่สามารถลบเลือนตัวตนในอดีตของเขาได้ เขาสูญเสียทุกอย่างจากโลกไปแล้ว... ไม่เหลือแม้แต่รูปถ่าย สิ่งของ หรือกระทั่งกลิ่น ความเห็นอกเห็นใจเป็นเพียงเศษเสี้ยวเดียวของตัวตนเก่าที่เขายังคงเหลืออยู่ มันยังไม่แปดเปื้อนไปด้วยความโหดร้ายรอบตัวเขา และหากมันเป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ เขาก็อยากจะรักษาเอาไว้ ลีโอหลุดหัวเราะแห้งๆ ออกมา “ตลกร้ายนะว่าไหม? ความเห็นอกเห็นใจนี่แหละที่เป็นสาเหตุทำให้ฉันต้องตายตั้งแต่แรก” เขาค่อยๆ ส่ายหน้า “แต่ถึงอย่างนั้น... ฉันก็ไม่เคยเสียใจกับการตัดสินใจครั้งนั้นเลย” ไชร่าเอียงคอด้วยความไม่เข้าใจใน ‘คำพูดไร้สาระ’ ของเขา แต่เธอก็ยอมถ่ายทอดข้อความนั้นไปให้ เมื่อได้ยินข้อความ เจ้ากวางเอลก์ซึ่งไม่มีทางหนีพ้นแม้จะพยายามแค่ไหน ก็ยอมตกลงอย่างเสียไม่ได้ อย่างไรก็ตาม หากทั้งสองคนนี้ต้องการจะฆ่ามันจริงๆ มันก็คงนอนจมกองเลือดไปนานแล้ว การยอมรับความช่วยเหลือจึงเป็นทางเลือกเดียวที่สมเหตุสมผลที่สุดในตอนนี้ ลีโอก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวังและวางมือลงบนขาหลังของกวางเอลก์ กดฝ่ามือลงบนกล้ามเนื้อที่แน่นหนาของมัน ขาของเจ้าอสูรกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อสัมผัสถูก สัญชาตญาณสัตว์ป่าแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ประกายไฟเตือนภัยเริ่มก่อตัวขึ้นที่เขาของมัน แต่ทันทีที่มันสังเกตเห็นสายตาของไชร่าที่จ้องมองทะลุถึงวิญญาณราวกับจะฉีกกระชากชีวิต เจ้ากวางเอลก์ก็บังคับให้ตัวเองอยู่นิ่ง [เนเจอร์ฮีล] [เนเจอร์ฮีล] [เนเจอร์ฮีล] ... .. . เขาร่ายเวทซ้ำไปซ้ำมา แสงสีเขียวอบอุ่นไหลเวียนออกจากฝ่ามือ กระจายไปทั่วกล้ามเนื้อที่ฉีกขาดและกระดูกที่ฟกช้ำ กลิ่นของหญ้าชื้นและดินสดใหม่ตลบอบอวลไปทั่วอากาศพร้อมกับการร่ายแต่ละครั้ง ลอยจางๆ ไปกับสายลม ความตึงเครียดในร่างกายของกวางเอลก์ค่อยๆ ผ่อนคลายลง ลมหายใจของมันสม่ำเสมอขึ้น ความตกตะลึงปรากฏในแววตาของมัน เป็นความสับสนและไม่เชื่อสายตา ราวกับว่ามันไม่เคยได้รับความเมตตาที่แท้จริงมาก่อนในชีวิต เมื่อลีโอหยุดร่ายเวท ไม่เพียงแค่เจ้ากวางเอลก์จะหายดีเป็นปลิดทิ้ง แต่เขายังพบว่าตัวเองก็ได้รับประโยชน์ไปด้วยเช่นกัน ติ๊ง! [เนเจอร์ฮีล] – 100% (ระดับต้น) → 4% (ระดับกลาง) - เพิ่มประสิทธิภาพการรักษา (เพิ่มพลังชีวิต, เพิ่มการล้างสารพิษ) - เพิ่มความสามารถในการฟื้นฟูความเหนื่อยล้าเล็กน้อย เจ้ากวางเอลก์ที่ได้รับพลังกลับคืนมาเต็มเปี่ยม ยืนตระหง่านด้วยความสูง 7 เมตร ขนสีน้ำตาลของมันเป็นประกายภายใต้แสงสว่างของป่า ลายเส้นสีฟ้าสดใสตามร่างกายเต้นเร่าเบาๆ ราวกับเส้นเลือดสายฟ้าที่มีชีวิต คำว่า ‘สง่างาม’ คงยังบรรยายความรู้สึกของมันได้ไม่เพียงพอ ชั่วขณะหนึ่ง ลีโอแอบสงสัยว่ามันจะหันมาโจมตีเขาหรือไม่ในเมื่อตอนนี้มันมีพลังเต็มเปี่ยมแล้ว แต่ทว่ามันกลับไม่ทำ และมันจะไม่มีวันทำเช่นนั้นแน่ ตราบใดที่ดวงตาสีม่วงเรียวเล็กของไชร่ายังคงจ้องเขม็งไปที่มันราวกับนักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากแกนพลังของมันออกหากแสดงท่าทีเป็นศัตรูแม้เพียงนิด แต่ตรงกันข้ามกับที่ลีโอคาดว่าเจ้ากวางเอลก์จะรีบวิ่งเข้าป่าไปทันทีที่หายดี มันกลับก้มหัวลงอย่างช้าๆ อย่างตั้งใจ มันวางแกนพลังระดับสีม่วงไว้บนพื้นตรงหน้าพวกเขา จากนั้นมันก็เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาแน่วแน่ ราวกับพยายามจะสื่อสารอะไรบางอย่าง ไชร่าคาดเดาความตั้งใจของมันได้ทันทีและส่งเสียงคำรามในลำคอ หางสะบัดไปมาด้วยความหงุดหงิด “หืม? อะไรกัน?” ลีโอถามพลางมองสลับไปมาระหว่างทั้งสอง ไชร่าดูไม่เต็มใจนักแต่ก็ยอมแปลความประสงค์ของเจ้ากวางเอลก์ให้ฟัง หลังจากรับฟัง ลีโอก็กะพริบตาด้วยความประหลาดใจก่อนจะพยักหน้า เขากวาดมือเก็บแกนพลังระดับสีม่วงทั้งหมดเข้าสู่พื้นที่ทางจิตวิญญาณ เจ้ากวางเอลก์ไม่ได้กำลังเสนอเครื่องบรรณาการ แต่มันต้องการให้เขาทำบางอย่าง มันต้องการให้ลีโอและไชร่าตามมันไปที่ไหนสักแห่ง มีบางคนที่มันรู้จักกำลังต้องการการรักษาเช่นเดียวกับที่ลีโอได้ทำให้มัน แกนพลัง ‘เอิร์ธพัลส์’ ระดับสีม่วงนั่นคือค่าตอบแทน... หรืออาจจะเป็นคำขอร้อง ลีตอบรับโดยไม่ลังเล เขาก็ต้องการแกนพลังเหล่านั้นอยู่แล้ว เพื่อที่จะดันคุณสมบัติทางกายภาพของเขาให้สมดุลกับพลังชีวิตที่เพิ่มขึ้น การเลเวลอัพโดยที่ค่าสถานะไม่สมดุลนั้นไม่เคยเป็นเรื่องดี และเมื่อเทียบกับการต้องรอคอยไม่รู้ว่านานเท่าไรกว่าฮาร์ทสโตนจะฟื้นพลังงานหลังจากปลูกมันลงในดินวิญญาณ การเสียมานาไปเพียงเล็กน้อยซึ่งจะฟื้นฟูคืนมาได้ในเวลาไม่กี่นาที นับเป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าอย่างเหลือเชื่อ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของเขา ดูเหมือนว่าความสามารถในการรักษาจะเป็นสิ่งมีค่าแม้แต่ในป่ากว้าง ในขณะเดียวกัน... เดลและคนอื่นๆ ยืนอยู่นอกกำแพงรากไม้ด้วยความอดทนที่เริ่มหมดลง เดลเตะก้อนกรวดเล่น “มันใช้เวลานานเกินไปแล้วนะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า—” ก่อนที่เขาจะพูดจบ ผนังรากไม้ทั้งหมดก็อันตรธานหายไปในพริบตา สลายกลายเป็นอากาศธาตุราวกับไม่เคยมีอยู่จริง “เฮ้ย—! เกิดอะไรขึ้น!” เดลกระโดดลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากกลุ่มหมอกของรากไม้ที่กำลังจางลง “ใจเย็นน่า ฉันเอง” ลีโอขานรับขณะก้าวออกมาพร้อมกับไชร่า และเดินเคียงคู่มากับเจ้ากวางเอลก์ “ฉันจัดการไอ้ปีศาจต้นไม้นั่นแล้วแตะแผ่นโลหะของฉันน่ะ สงสัยว่าอาณาเขตพวกนี้ที่ถือเป็นส่วนหนึ่งของปีศาจต้นไม้เลยถูกส่งคืนให้พวกอาจารย์ไปแล้ว” เดลจ้องมองเจ้ากวางเอลก์ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เขาจำมันได้ในทันที มันคืออสูรตัวเดียวกับที่จัดการโกเลมสามแกนพลังได้ด้วยตัวตัวเดียว! เขา... ทำให้มันเชื่องได้งั้นเหรอ?! บ้าอะไรกันเนี่ย! หมอนั่นจะแข็งแกร่งไปถึงไหนกัน?! เขารีบดึงสติกลับมา ยืดตัวตรงแล้วหยิบแกนพลังเรืองแสงออกมาจากกระเป๋า “นี่... นายลืมเก็บพวกมันตอนจัดการโกเลมได้น่ะ” เดลกล่าวพลางเหลือบมองเจ้ากวางเอลก์อย่างระแวดระวัง