"ยามที่คุณลงมือ จงคงสภาพเกล็ดมังกรเอาไว้เสมอ... แบบนี้" คามิล่ากุมมือของเขาเอาไว้อย่างแผ่วเบา "พวกมันจะช่วยส่งผ่านความรู้สึกอันสัตย์จริงที่คุณมีต่อทั้งจอร์มุนและวาเลรอน อย่างที่คุณเคยบอกนั่นแหละ เขาเป็นเด็กฉลาด" "ช่วงแรกมันคงจะยากลำบากสำหรับเขา แต่ฉันมั่นใจว่าเขาก็เข้มแข็งพอที่จะยอมรับและก้าวผ่านมันไปได้" "คุณแน่ใจงั้นหรือ?" ลิธเอ่ยถาม "แน่ใจสิ" คามิล่าตอบกลับ "ไม่ใช่เพียงเพราะเขาสามารถรับรู้ถึงความจริงใจของคุณผ่านทางเกล็ดมังกรและสายใยเชื่อมต่อทางจิตเท่านั้น แต่เป็นเพราะเขายังมีฉัน เขายังมีเอลีเซีย ซาล... หมายถึง คุณย่า และคุณปู่ เขาสามารถขอให้พวกท่านบอกความจริงได้ และพวกท่านก็จะบอกเขา" "บัดซบเอ๊ย เขาจะต้องสูญเสียพ่อไปถึงสองคนในวันเดียวกัน ซ้ำยังต้องมาค้นพบความจริงว่าแม่ของตัวเองเป็นสัตว์ประหลาดอีก" ลิธขบกรามกรอดเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ "เขาจะสูญเสียพ่อไปเพียงคนเดียว และนั่นก็ไม่ใช่เพราะจอร์มุนทอดทิ้งเขาด้วย" คามิล่าเอ่ยแย้งเพื่อแก้ไขคำพูดของลิธ "พ่ออีกคนจะยังคงอยู่ตรงนี้ คอยเฝ้ารอเขา และวาเลรอนก็จะยังมีแม่ ซึ่งก็คือฉัน และมีพี่น้องอีกอย่างน้อยสองคน" เธอลูบไล้หน้าท้องของตนอย่างอ่อนโยน "คุณไม่ยอมให้เอซิโอมากำหนดตัวตนของคุณได้ ฉันมั่นใจว่าวาเลรอนก็จะเข้มแข็งได้เช่นเดียวกัน และอย่าลืมนะว่า หากนำไปเทียบกับผู้บริจาคอสุจิบนโลกของคุณแล้ว ทรัดนั้นเรียกได้ว่าเป็นนักบุญเลยล่ะ อย่างน้อยเธอก็รักลูกชายของเธอและต่อสู้จนหยดเลือดหยดสุดท้ายเพื่อปกป้องเขา" "อย่าปล่อยให้เขาลืมเรื่องนั้นเด็ดขาด ทรัดคือศัตรูของคุณ ไม่ใช่ของวาเลรอน" "ขอบใจนะ คามิ" ลิธทอดถอนใจยาว เมื่อตระหนักได้ว่ามันไม่มีหนทางแก้ไขใดที่ไร้ซึ่งความเจ็บปวด เขาทำได้เพียงทำหน้าที่ในฐานะพ่อของวาเลรอนให้ดีที่สุด และภาวนาให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดีเมื่อถึงเวลาต้องเผชิญหน้า "แล้วเรื่องดอกคามิเลียล่ะ?" "ก็อย่างที่บอก เขาเป็นเด็กฉลาด" คามิล่าส่งยิ้มอันแสนอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความรักให้แก่เขา "สร้างกิ่งคามิเลียของเขาขึ้นมาแล้วมอบมันให้เขา ปล่อยให้วาเลรอนเป็นคนเลือกในสิ่งที่เขาต้องการ หากเขานำมันไปติดไว้กับต้นคามิเลีย ก็จงสวมกอดเขาให้แน่นๆ แต่ถ้าเขาไม่ทำเช่นนั้น ก็จงกอดเขาให้แน่นยิ่งกว่าเดิม" "วาเลรอนจะต้องรับรู้ว่า การเลือกพ่อคนใดคนหนึ่ง ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทอดทิ้งพ่ออีกคน" "ขอบใจนะ คามิ" ลิธยันกายลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปที่เก้าอี้ของเธอแล้วสวมกอดหญิงสาวจากทางด้านหลัง "ผมเคยบอกคุณหรือเปล่าว่าคุณคืออัจฉริยะ?" "เคยสิ แต่ไม่ใช่ของวันนี้" เธอเอ่ยตอบพร้อมกับประทับจุมพิตอันแผ่วเบาให้เขา "และก็ยังบอกไม่บ่อยพอด้วย เอาล่ะ ในเมื่อเราจัดการกับปัญหาชิ้นโตนี่พ้นทางไปได้แล้ว เราก็ควรมาเริ่มคิดกันได้แล้วนะว่าจะทานอะไรเป็นมื้อเที่ยงดี" "เราเพิ่งจะทานมื้อเที่ยงกันไปไม่ใช่หรือ?" ลิธจ้องมองเศษกระดูกไก่ย่างสองตัวที่ถูกแทะจนเกลี้ยงเกลาบนจานของเธอ "เราทานไปแค่มื้อเดียว นั่นน่ะใช่ แต่ที่ฉันกำลังพูดถึงคือมื้อเที่ยงรอบที่สองต่างหาก" "นี่มันจะมีมื้อเที่ยงรอบที่สามด้วยไหมเนี่ย?" ลิธถึงกับพูดไม่ออก "ไม่มีหรอก แค่มีเวลาสำหรับของว่างเป็นไอศกรีมคั่นกลางระหว่างมื้อเที่ยงรอบที่สองกับช่วงเวลาดื่มชาเท่านั้นแหละ" เธอหัวเราะคิกคัก "ก็ได้ๆ เดี๋ยวผมไปซื้อวัตถุดิบสำหรับมื้อเที่ยงรอบที่ ‘สอง’ ก็แล้วกัน" ลิธต้องใช้ความอดกลั้นอย่างหนักเพื่อไม่ให้ตัวเองกลอกตาและเปล่งน้ำเสียงประชดประชันออกมาตอนที่เน้นคำว่า 'สอง' "อย่าลืมวัตถุดิบสำหรับทำไอศกรีมด้วยล่ะ" เธอลุกขึ้นยืนพร้อมกับหาววอด "ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องออกไปซื้อของตั้งสองรอบหรอกนะ" "ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ" ลิธส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ "คุณจะไปด้วยกันไหม?" "ไม่ล่ะ อารมณ์ความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมาทั้งหมดนี้มันทำให้ฉันง่วงนอนน่ะ ฉันขอไปงีบหลับสักหน่อย ปลุกฉันด้วยล่ะตอนที่คุณทำอาหารเสร็จแล้ว" เธอเข็นเปลเด็กเข้าไปในห้องนอน โดยไม่ปล่อยให้ลิธที่กำลังยืนอึ้งมีเวลาทันได้ตระหนักเลยว่าเกิดอะไรขึ้น *** มื้อเที่ยงรอบที่สอง ของว่างไอศกรีม และช่วงเวลาดื่มชาผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น ในระหว่างมื้ออาหาร ลิธและคามิล่าได้พาเด็กๆ ไปเที่ยวชมเมืองเบลิอุส ซึ่งเด็กทั้งสองก็แบ่งเวลาอย่างเท่าเทียมไปกับการสำรวจสิ่งรอบตัว การงีบหลับ และการทะเลาะเบาะแว้งกัน เอลีเซียคอยผลักดันให้วาเลรอนกล้าหาญมากขึ้น ส่วนวาเลรอนก็คอยเตือนให้เอลีเซียระมัดระวังตัวให้มากกว่านี้ และพ่อแม่ของพวกเขาก็ต้องคอยตามประกบทั้งคู่อยู่ไม่ห่าง เอลีเซียเป็นฝ่ายที่มักจะพยายามแอบหลบหนีออกจากรถเข็นเด็ก แต่วาเลรอนก็คอยตามติดเธอไปเพื่อปกป้อง เมื่อถึงเวลาอาหารค่ำ ลิธก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมีความสุข และเริ่มทบทวนถึงทุกทางเลือกในชีวิตของตัวเองใหม่อีกครั้ง "จำกฎของเราไว้ให้ดีนะเด็กๆ" ลิธถอนหายใจออกมาด้วยความอ่อนล้า "ตอนนี้เราไม่ได้อยู่ที่บ้านของคุณย่าเอลิน่าแล้ว พวกลูกต้องทำตัวให้ดี ไม่อย่างนั้นทุกคนจะใจร้ายกับเรา เข้าใจไหม?" เอลีเซียและวาเลรอนพยักหน้ารับ ก่อนจะแปลงสภาพชุดบอดี้สูทของพวกตนให้กลายเป็นชุดเด็กแรกเกิดที่สวมใส่สบายแต่ดูเป็นทางการขึ้นมาเล็กน้อย "นี่คือร้านเวโลเรียน" คามิล่าชี้ไปที่บานประตูร้านอาหาร "แม่กับพ่อมาเดทกันครั้งแรกที่นี่ ในชุดแบบนี้เลยล่ะ" เธอสวมชุดนำโชคของเธอ ซึ่งก็คือเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนและกระโปรงทรงสอบสีดำ ในขณะที่ลิธสวมเสื้อเชิ้ตสีแดงทับกางเกงสีขาวและรองเท้าสีดำ เอลีเซียและวาเลรอนสบตากันด้วยความกังวลและลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พวกเขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าคำพูดเหล่านั้นมันหมายความว่าอย่างไร จึงได้แต่กุมมือเล็กๆ ของกันและกันเอาไว้เพื่อเรียกความกล้า และทำตัวแข็งทื่อราวกับว่ากำลังจะออกไปทำศึกสงครามอย่างไรอย่างนั้น "เมกัสเวอร์เฮน เลดี้เมกัส ไม่น่าเชื่อเลยว่าพวกท่านจะกลับมาจริงๆ" แม้แต่พนักงานต้อนรับก็ยังเป็นคนเดิม ซิโลแทบจะไม่เปลี่ยนไปเลยนับตั้งแต่ที่พวกเขามาเยือนครั้งล่าสุด เครื่องแบบของเขาดูใหม่เอี่ยมแต่ก็ยังมีรอยตัดเย็บแบบเดียวกับชุดเดิม เส้นผมสีดำของเขาถอยร่นเปิดพื้นที่ให้หน้าผากมากขึ้นและมีผมหงอกแซมขึ้นมาสองสามเส้น แต่มันก็มีแค่นั้น "และพวกเราก็ไม่ได้มากันแค่นี้ด้วย" คามิล่าชี้ไปที่รถเข็นเด็กและเด็กน้อยสองคนที่กำลังทำหน้าตาราวกับคนท้องผูกที่นั่งอยู่ข้างใน "เอลีเซีย วาเลรอน นี่คือซิโล... ซิโล ฉันขอแนะนำให้คุณรู้จักกับลูกๆ ของพวกเรา เอลีเซียและวาเลรอน" คำว่า 'ลูกๆ' นั้นฟังดูไม่สมเหตุสมผลเลยสำหรับซิโล เช่นเดียวกับรูปลักษณ์ของวาเลรอน เด็กชายดูไม่เหมือนคู่สามีภรรยาคู่นี้เลยแม้แต่น้อย และซิโลก็มั่นใจว่าเมกัสเวอร์เฮนมีลูกเพียงคนเดียวเท่านั้น ทว่าด้วยความภาคภูมิใจในสายอาชีพ ทำให้เขาต้องกลืนทุกคำถามลงคอไปและคลี่ยิ้มออกมา "สวัสดีขอรับ เมกัสน้อย ยินดีต้อนรับสู่เวโลเรียน" เอลีเซียถอนสายบัวอย่างสุดความสามารถเท่าที่คนนั่งจะทำได้ ส่วนวาเลรอนก็โค้งคำนับให้พนักงานต้อนรับพร้อมกับวาดมือข้างที่ว่างอยู่อย่างสง่างาม "นี่พวกเขาเพิ่งจะ..." ซิโลหน้าซีดลงเล็กน้อย แต่รอยยิ้มก็ยังคงไม่จางหายไป "พวกเขาฉลาดมากน่ะ" ลิธตอบกลับ "คุณช่วยนำทางพวกเราไปที่โต๊ะหน่อยได้ไหม?" "แน่นอนขอรับ!" ซิโลโค้งคำนับให้พวกเขาก่อนจะหันหลังกลับและเดินนำทางไป "นี่คือโต๊ะเมกัสของเรา หวังว่าพวกท่านจะเพลิดเพลินนะขอรับ" มันเป็นเพียงแค่โต๊ะตรงมุมร้านที่มีพื้นที่กว้างขวางและให้ความเป็นส่วนตัวสูง ความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดเพียงอย่างเดียวก็คือ มันถูกจัดให้มีระยะห่างจากโต๊ะตัวอื่นมากขึ้น และถึงแม้ว่าดีไซน์ของเก้าอี้และโต๊ะจะเข้ากันได้ดีกับเฟอร์นิเจอร์ชิ้นอื่นๆ ในร้านเวโลเรียน แต่มันก็เป็นของที่มีคุณภาพสูงกว่า รถเข็นเด็กแยกส่วนและเปลี่ยนสภาพกลายเป็นเก้าอี้ทรงสูงสำหรับเด็กทารก ทำให้วาเลรอนและเอลีเซียสามารถมองเห็นเหนือระดับโต๊ะได้ "เราปรับเปลี่ยนมันให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อรักษาสะเก็ดความทรงจำของพวกท่านเอาไว้ และเพื่อมอบประสบการณ์การรับประทานอาหารในฐานะเมกัสให้กับแขกวีไอพีของเราขอรับ" ซิโลยื่นเมนูอาหารให้พวกเขา และถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นว่าเด็กๆ เองก็ยื่นมือออกมารับด้วยเช่นกัน "พวกเขาอ่านหนังสือออกแล้วหรือขอรับ?" "เปล่าหรอก แต่ยังไงก็เอาเมนูให้พวกเขาเถอะ" ลิธหัวเราะในลำคอ เมื่อเห็นเอลีเซียถือกระดาษพิมพ์ลายนั้นกลับหัว ส่วนวาเลรอนก็จับมันเอียงไปด้านข้าง "เมกัสสเปเชียล นี่คืออะไรคะ?" คามิล่าเอ่ยถาม เมื่อสังเกตเห็นว่าไม่มีคำอธิบายใดๆ อยู่ใต้ชื่อของเมนูจานนั้นเลย "สิ่งที่ผมสอนให้พ่อครัวของเวโลเรียนทำตอนที่ผมออกไปซื้อวัตถุดิบน่ะ" ลิธตอบกลับ "ท่านเมกัสเป็นคนจัดเตรียมวัตถุดิบให้ด้วยขอรับ" ซิโลฉีกยิ้มกว้าง "มันเป็นเมนูที่ได้รับความนิยมอย่างล้นหลามเลยล่ะขอรับ" "ถ้าอย่างนั้น ขอเป็นมันฝรั่งอบ ผักย่างรวมมิตร และมีทบอลสำหรับเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยก็แล้วกันค่ะ" คามิล่าพยักหน้า "จากนั้นก็รับเมกัสสเปเชียลจานนี้ บาร์บีคิวเสียบไม้รวมมิตรสองสามไม้ แล้วก็สเต็กเนื้อฟิเลต์ค่ะ" "สำหรับทานแบ่งกันหรือขอรับ?" ซิโลเอ่ยถาม "ไม่ค่ะ อย่างละหนึ่งที่" คามิล่าตอบกลับ ซึ่งนั่นแทบจะทำให้สีหน้าอันเรียบเฉยของพนักงานต้อนรับถึงกับพังทลายลง "เอาแค่นี้ก่อนก็แล้วกันค่ะ ส่วนที่เหลือเราค่อยสั่งเพิ่มทีหลังได้" "ส่วนที่เหลือหรือขอรับ? หมายถึง... เครื่องดื่มหรือเปล่าขอรับ?" "ขอน้ำเปล่าก็พอค่ะ ขอบคุณ เราไม่อยากจะสอนนิสัยเสียๆ ให้กับเด็กๆ น่ะค่ะ" เธอชี้ไปที่เด็กวัยเตาะแตะทั้งสอง 'มันสายเกินไปสำหรับเรื่องนั้นแล้วล่ะมั้ง' ซิโลคิดในใจ "เป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมมากเลยขอรับ" นั่นคือสิ่งที่เขาพูดออกไปจริงๆ "อาหารจะนำมาเสิร์ฟในอีกสักครู่นะขอรับ"