บทที่ 2682: ร่างสุดท้าย ทาลาโรไม่ได้เพียงแค่คืนชีพในชั่วพริบตา แต่เขากลับมาเกิดใหม่ ร่างใหม่ของเขานับเป็นการผสมผสานที่หมิ่นเหม่ต่อพระเจ้า ระหว่างความสมบูรณ์แบบแห่งสรวงสวรรค์กับความเสื่อมทรามจากขุมนรก ร่างกายที่เคยโปร่งบางและสง่างามดั่งเทพชั้นสูง บัดนี้ถูกบิดเบือนกลายเป็นภาชนะที่อัดแน่นไปด้วยกฎแห่งความตาย ออร่าของเขาม้วนตัวออกมาดุจคลื่นที่บีบคั้น ทุกลมหายใจหนักอึ้งไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเน่าเปื่อย แม้จะอยู่ในร่างสัตว์ป่าดึกดำบรรพ์ที่แข็งแกร่ง อดัมก็ต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อสะบัดให้หลุดจากกองซากศพที่บิดเบี้ยวซึ่งโอบล้อมเขาไว้ กองเนื้อเหล่านั้นเคลื่อนไหวราวกับมหาสมุทรที่มีชีวิต บางส่วนแหลมคมดั่งหอกที่พุ่งเข้าใส่ด้วยความแม่นยำไร้ปรานี ในขณะที่ส่วนอื่นกลายเป็นคลื่นเนื้อสีดำหนืดเหนียวที่เกาะเกี่ยวและพันธนาการเขาไว้ ทุกครั้งที่เขาฉีกตัวเองออกมา กองเนื้อเหล่านั้นก็พุ่งเข้าใส่อีกครั้งราวกับเกลียวคลื่น อดัมคำรามลั่น ก่อนจะใช้ทักษะการเคลื่อนที่มิติของเขา เขาหายตัวไปและปรากฏขึ้นอีกครั้งในจุดที่ต่างออกไป พุ่งทะยานผ่านพายุแห่งเนื้อเพื่อหาช่องโหว่ ดวงตาเยี่ยงสัตว์ป่าของเขาจ้องเขม็งไปยังต้นตอ นั่นก็คือตัวทาลาโรเอง ลิชที่เพิ่งถือกำเนิดใหม่กำลังดื่มด่ำกับการเปลี่ยนแปลงของตน เขาสังเกตมือโครงกระดูกที่ค่อยๆ ก่อตัวเป็นใบมีดสีขาวกระดูกที่แหลมคม เขายิ้มอย่างเยือกเย็นและเฉียบคม ก่อนจะหันมาต้อนรับการบุกของอดัมด้วยการฟาดฟันเพียงครั้งเดียวที่ตัดสินทุกอย่าง ปัง! แรงปะทะราวกับโลกสองใบพุ่งเข้าชนกัน กรงเล็บของสัตว์ป่าปะทะกับดาบกระดูกผลึก พลังทั้งสองด้านสมดุลกันจนการระเบิดของพลังอัดกระแทกจนทั้งคู่กระเด็นถอยหลังไปคนละทางบนสมรภูมิ สัตว์ป่าดึกดำบรรพ์คำรามลั่น เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมก่อนจะพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วป่าเถื่อนอีกครั้ง ทาลาโรเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบ เลือนหายเข้าและออกจากเงาประหนึ่งควันจางๆ ท่าทางของเขาเยือกเย็นจนน่าขนลุก แต่อัญชาตญาณสัตว์ป่าของอดัมนั้นถูกฝึกฝนมาจนเกินกว่าจะถูกหลอกได้ง่ายๆ เขาบิดตัวหลบการปรากฏตัวและโต้กลับอย่างฉับพลันของลิชตนนั้น เคร้ง! ใบมีดคริสตัลกระทบกับกรงเล็บจนเกิดเสียงดังสนั่น ประกายไฟแห่งพลังงานมืดสาดกระจายออกมาจากการปะทะ ทั้งสองติดอยู่ในจังหวะประลองกำลัง สายตาของทั้งคู่จ้องมองทะลุถึงกัน อดัมรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาที่แขน เขากำลังถูกต้อนให้ถอยหลังจริงๆ จากนั้น กองซากศพจากด้านหลังก็พุ่งขึ้นมาอีกครั้ง ก่อตัวเป็นแขนขาและใบมีดแหลมคม โฮกกกกก! สัตว์ป่าดึกดำบรรพ์ระเบิดความโกรธเกรี้ยว ใช้พละกำลังมหาศาลฉีกกระชากพันธนาการออก แต่กลับต้องถูกหอกเนื้อพุ่งเข้าทิ่มแทงตามสีข้างหลายแผล เขาใช้การเคลื่อนที่มิติหายตัวไปและปรากฏขึ้นอีกครั้งห่างออกไปสิบกว่าเมตร เลือดสีเข้มดั่งน้ำมันดิบหยดลงกลางอากาศ "คึคึคึ..." เสียงของทาลาโรเล็ดลอดผ่านช่องว่างระหว่างพวกเขา "พลังที่แท้จริงของประตูแห่งความตาย... เมื่อรวมเข้ากับร่างของเทพ สัตว์ป่าที่คอยกลืนกินของเจ้าไม่มีวันชนะหรอก" ใบหน้าโครงกระดูกของเขาฉีกยิ้มบิดเบี้ยว เปลวไฟสีฟ้าในดวงตาเต้นระริกด้วยความปิติ แต่อดัมยังห่างไกลจากคำว่าพ่ายแพ้ พลังแห่งคาออสคำรามก้องอยู่ในสายเลือด ไหลทะลักเข้าสู่กรงเล็บจนพวกมันเปล่งประกายด้วยความมืดมิดที่อันตราย เขากำลังจะฟาดฟัน แต่แล้วอากาศก็แตกสลาย รอยแยกมิติหลายจุดเปิดออกรอบตัวเขา จากแต่ละรอยแยกไหลทะลักออกมาด้วยคลื่นเนื้อที่น่ารังเกียจ เป็นฝูงฟัน กรงเล็บ และเส้นเอ็นสีดำที่ไม่มีวันจบสิ้น พวกมันพุ่งออกมาจากทุกทิศทาง คำรามและตะครุบ ทุกตัวล้วนเป็นส่วนขยายจากเจตจำนงของทาลาโร ชัดเจนแล้วว่า ร่างลิชนี้ไม่ได้เพียงแค่เสริมพละกำลังทางกายภาพของทาลาโรเท่านั้น แต่มันยังรักษาและขยายขีดความสามารถในการใช้เวทมนตร์ของเขาอีกด้วย ร่างอันเดดนี้ไม่มีแก่นพลังงานให้กลืนกิน นี่คือการแก้ทางที่สมบูรณ์แบบสำหรับสัตว์ป่ากลืนกินดวงดาวของอดัม เพียงไม่กี่วินาที อดัมก็ถูกกลืนกินโดยคลื่นเนื้อเหล่านั้น แขนขาของเขาถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่ทำจากกล้ามเนื้อสีดำสนิท หัวไหล่ถูกตรึงไว้ด้วยกรงเล็บที่ฝังลึกลงไปในเนื้อ สัตว์ป่าดึกดำบรรพ์ดิ้นรนและคำราม แต่กองเนื้อนั้นรัดแน่นรอบตัวเขาดุจคีมหนีบที่มีชีวิต ท่ามกลางสมรภูมิที่บิดเบี้ยว ทาลาโรเดินรุกคืบเข้ามา ใบมีดกระดูกผลึกของเขาจับกับแสงจางๆ ในขณะที่เล็งไปที่ลำคอของอดัม วินาทีนั้นแขวนอยู่บนเส้นด้ายที่บางเฉียบ จากนั้น ดวงตาเยี่ยงสัตว์ป่าของอดัมก็หรี่ลง เดี๋ยวนี้! ขากรรไกรของเขาอ้ากว้าง พลังดึกดำบรรพ์หมุนวนอยู่ระหว่างซี่ฟัน อากาศบิดเบี้ยวและสั่นสะเทือนภายใต้แรงกดดัน ก่อนที่ลำแสงแห่งการทำลายล้างที่ถูกอัดแน่นจะพุ่งออกมาในระยะเผาขน ตู้ม! สีหน้าของทาลาโรเปลี่ยนไป ไม่มีการเยาะเย้ยอีกต่อไป มีเพียงการคำนวณที่เยือกเย็น เขาเบี่ยงตัวหลบโดยมีเงามืดโอบล้อมรอบกาย แต่ลำแสงนั้นก็ยังคงเฉือนร่างของเขา ตั้งแต่คอจนถึงไหล่ ร่างกายครึ่งหนึ่งของเขาหายไปในละอองฝุ่นกระดูกและเนื้อที่เหี่ยวแห้ง พันธนาการคลายออกด้วยแรงปะทะ อดัมพุ่งตัวออกไปพร้อมกรงเล็บที่กางออกเพื่อปิดฉาก แต่เส้นใยที่เหลืออยู่กลับรัดแน่นขึ้นในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ทำให้การโจมตีสังหารของเขาช้าลงเพียงพอที่ลิชตนนั้นจะหายตัวไปในความมืด ทาลาโรปรากฏตัวขึ้นในระยะไกล สีหน้าของเขาดูเย็นชาขึ้น เปลวไฟสีฟ้าที่น่าขนลุกในดวงตาของเขาหรี่ลง ร่างกายส่วนที่หายไปกำลังเริ่มประสานกลับคืนมา กระดูกและเส้นเอ็นหมุนวนเข้าที่เดิม "ข้าประมาทไปหน่อย..." เสียงของเขาก้องกังวานอย่างว่างเปล่า "แต่จะไม่เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง" เขายกมือโครงกระดูกขึ้น และความว่างเปล่าก็ฉีกขาดออกอีกครั้ง รอยแยกมิติเพิ่มมากขึ้นและฉีกผ่านความเป็นจริงออกมา พ่นกองทัพเนื้ออันเดดที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมออกมา ทุกตัวขยับเขยื้อนมีชีวิตภายใต้คำสั่งของทาลาโร เปลวไฟสีฟ้าในดวงตาของเขาเผาไหม้ร้อนแรงยิ่งขึ้น กระนั้น แม้สมรภูมิจะเต็มไปด้วยเหล่าปีศาจ อดัมในร่างดึกดำบรรพ์ก็ไม่หวั่นไหว การโจมตีครั้งสุดท้ายนั้นรุนแรงถึงขีดสุด แต่เขาไม่เคยเชื่อเลยว่าการจู่โจมที่สิ้นหวังเพียงครั้งเดียวจะจบชีวิตทาลาโรได้ ไม่เลย... เขาเตรียมการบางอย่างไว้ตั้งแต่ตอนที่มอร์กาน่าก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเขาแล้ว "พร้อมหรือยัง?" เขาพึมพำ ไม่ใช่กับลิชที่อยู่ตรงหน้า แต่กับอีกตัวตนหนึ่งของเขา เบื้องบน อดัมในร่างแสงลอยอยู่เหนือยอดไม้แห่งเอลิเซียน สายตาของเขามุ่งตรงไปยังเกาะโดดเดี่ยวอีกฝั่งของผืนน้ำมืดมิด ที่ซึ่งสัตว์ป่ากลืนกินดวงตากำลังรอคอยอยู่ การเตรียมการเสร็จสิ้นแล้ว "คิลกรากะห์... ถึงตาเจ้าแล้ว" จากส่วนลึกของฮับ มังกรขนาดมหึมาขยับตัว <บอกไว้ก่อนนะ... ข้าไม่ชอบใจเลยสักนิด...> มันคำราม เสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาอย่างเฉียบขาดจากห้องข้างๆ <ไม่มีใครสนหรอกว่าเจ้าคิดยังไง... แค่ทำไปเถอะ> นั่นคือผู้พิทักษ์อีกตน ชูทูตลู ผู้ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดการตื่นขึ้นของสัตว์ป่าดึกดำบรรพ์และการเปลี่ยนแปลงของอดัมในขณะนี้ ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ มังกรก็ต้องทำตาม คลื่นพลังงานคาออสบริสุทธิ์ระลอกที่สองปะทุขึ้น ท่วมท้นเกาะนั้นด้วยรัศมีสีดำ ความมืดมิดพุ่งพล่านและสัตว์ป่ากลืนกินดวงตาก็สั่นสะท้าน ก่อนจะคำรามออกมาเมื่อพลังของมันพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดที่น่าสะพรึงกลัว น้ำเสียงจักรกลของเวียแทรกผ่านความโกลาหล: [การประสานพลัง: 48%... 50%... 52%] พลังที่พุ่งเข้ามาทำให้อดัมในร่างดึกดำบรรพ์มีกรงเล็บที่คมกริบขึ้น การโจมตีที่หนักหน่วงยิ่งขึ้น และความเร็วที่ตัดผ่านฝูงเนื้ออันเดดราวกับสายฟ้า แต่ของขวัญนี้มาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่าย สัตว์ร้ายในตัวเขาที่ถูกกระตุ้นความหิวโหยด้วยการผสานคาออสเริ่มที่จะหลุดจากการควบคุมของเขา มันอาละวาดและคลุ้มคลั่ง การคงอยู่ของมันทำให้ทั่วทั้งอาณาเขตสั่นสะเทือน เจดีย์ห้าชั้น พลังวิญญาณที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังอสูรตนนี้ เริ่มแตกร้าวภายใต้แรงกดดัน ความทรงจำหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวของอดัมว่าสัตว์ป่ากลืนกินดวงตาเคยบ้าคลั่งบนดาวของเอลฟ์มืดอย่างไร เขาไม่อาจปล่อยให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ เขาเตรียมตัวมาพร้อมแล้ว มือของอดัมในร่างแสงขยับไหวอย่างรวดเร็ว ถักทออักขระเวทมนตร์ขึ้นมา วงแหวนเวทมนตร์ลุกโชนขึ้นกลางอากาศ แต่ละสัญลักษณ์สั่นสะท้านด้วยเสียงกังวานอันเก่าแก่ อักขระเวทมนตร์เบ่งบานกลางอากาศ ทวีคูณขึ้นจนกลายเป็นสายใยแสงนับร้อยที่พุ่งเข้าหาอสูรที่กำลังคลุ้มคลั่ง เทคนิคโบราณแห่งเผ่าเฟย์—มรดกตกทอดของเดย์วูล์ฟ [พันธนาการเส้นใยหยก] เส้นใยเหล่านั้นโอบล้อมอสูรร้าย เปล่งแสงสว่างจ้าขึ้นขณะฝังตัวลงบนผิวหนังของมัน อักขระที่สวยงาม ซับซ้อน และเก่าแก่เกินหยั่งถึง สลักลงบนร่างดึกดำบรรพ์ ความมืดมิดที่โกลาหลผสานเข้ากับแสงสีเขียวขจี และอากาศโดยรอบดูเหมือนจะบิดโค้งภายใต้การไหลบ่าของพลังอำนาจใหม่ [การประสานพลัง: 58%... 62%... 64%]