บทที่ 2674: การชำระแค้น สิ่งที่ตามมาคือพายุแห่งการปะทะที่ดุเดือด เอเมอรี่ทอดร่างสูงสง่า ดาบเปลวเพลิงสีแดงฉานลุกโชน รากแห่งเอลิเซียมหมุนวนรอบตัวเขาดุจเกราะที่มีชีวิต เขาไม่ได้เผชิญหน้ากับโครนอสเพียงร่างเดียว แต่เป็นถึงสามร่าง ซึ่งแต่ละร่างต่างแผ่ซ่านพลังแห่งกาลเวลาอันหนาแน่นและอันตรายออกมา การต่อสู้ดังก้องไปด้วยเสียงอาวุธปะทะกันอย่างรุนแรงและเสียงระเบิดของเวทมนตร์ เคียวคมกริบตัดผ่านอากาศ พลังเวทแห่งกาลเวลากระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น ทว่า เอเมอรี่ไม่มีทีท่าว่าจะสั่นคลอน ความได้เปรียบจากการบิดเบือนเวลาที่เคยทำให้โครนอสเกือบจะเป็นอมตะ... บัดนี้กลับไร้ความหมาย ทุกครั้งที่โครนอสเหวี่ยงเคียว พยายามบิดเบือนสนามรบ ไม่ว่าจะทำให้เวลาช้าลงตรงนี้หรือเร่งให้เร็วขึ้นตรงนั้น แต่เอเมอรี่กลับเคลื่อนไหวราวกับว่าเขาดำรงอยู่เหนือห้วงเวลาเสียเอง ด้วยความเข้าใจในกฎแห่งกาลเวลาที่เพิ่งได้รับมา ทำให้เขาสามารถอ่านทางและรับมือกับการเคลื่อนไหวเหล่านั้นได้ทั้งหมด มันกลายเป็นการต่อสู้ด้วยพลังล้วนๆ และแม้โครนอสจะบุกโจมตีด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่เอเมอรี่ก็สามารถปัดป้อง หลบหลีก และสวนกลับได้ทุกกระบวนท่า รอยยิ้มเย้ยหยันของโครนอสเริ่มสั่นคลอน ความขบขันในดวงตาเลือนหายไป “เจ้าเติบโตขึ้นมากจริงๆ...” เขากล่าวระหว่างการแลกเปลี่ยนหมัด “ทั้งเจ้าและพวกพ้องของเจ้า... เป็นพรสวรรค์ที่น่าทึ่งอย่างแท้จริง หากเพียงเจ้าเชื่อฟังข้า—หากเจ้าเข้าร่วมกับเรา ฝ่ายของเราคงสามารถครองอัลฟ่าควอดแรนท์ไปได้นานแล้ว” น้ำเสียงของเขานั้นโหยหาและจริงใจ ทว่าสายตาของเอเมอรี่กลับคมกริบดุจใบมีด “เลิกพ่นคำพูดไร้ค่าพวกนั้นออกมาเสียที” เขากล่าวอย่างเย็นชา เสียงของเขาต่ำลงจนกลายเป็นเสียงคำราม “ไม่ว่าอนาคตของโลกจะเป็นอย่างไร... มันไม่มีที่สำหรับเจ้า ชีวิตของเจ้าจบลงที่นี่” สิ้นคำพูดนั้น เอเมอรี่ก็ปลดปล่อยศักยภาพสูงสุดของเขาออกมา พลังแห่งธรรมชาติพวยพุ่งออกมาจากร่าง ไม่ใช่แค่ธาตุเดียว แต่เป็นทั้งแปดธาตุ พายุหมุนแห่งความกลมกลืนทางเวทมนตร์โหมกระหน่ำไปทั่วร่างของเขา ทุกคาถาถูกสร้างขึ้นด้วยประสิทธิภาพที่สมบูรณ์แบบ: ลมและสายฟ้าช่วยเสริมความเร็ว โลหะและดินช่วยเสริมการป้องกัน น้ำรักษาบาดแผลของเขา ไฟและน้ำแข็งเข้าจู่โจมด้วยความรุนแรงทำลายล้าง พร้อมกับรากแห่งเอลิเซียม โครนอสตกตะลึง เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นการควบคุมธาตุในระดับนี้จากคนรุ่นเยาว์ ในทุกเสี้ยววินาทีที่ผ่านไป เอเมอรี่บีบให้เขาถอยร่น กดดันหนักขึ้น เร็วขึ้น และรุนแรงขึ้น หลังจากการปะทะกันหลายสิบครั้ง ขุมพลังวิญญาณของโครนอสก็เริ่มตึงเครียด การรักษาทั้งร่างแยกเงาไปพร้อมกับการต่อสู้ด้วยตัวเองนั้นเป็นภาระหนักหนาแม้กระทั่งสำหรับมหาจอมเวท เขาส่งเสียงคำรามด้วยความหงุดหงิดพลางมองดูเอเมอรี่ทำลายร่างจำลองของเขาจนแหลกสลายทีละร่างๆ จนกระทั่งพวกมันสลายไปภายใต้แรงบีบของเถาวัลย์เอลิเซียมและคมดาบธาตุ แต่โครนอสยังมีไม้ตายสุดท้าย เขาขบฟันแน่น ส่งเสียงคำรามในลำคอพร้อมกับควงเคียวคู่ของเขา เวลาบิดเบี้ยวไปรอบตัวเขา บิดเบือนแม้กระทั่งแสงในอากาศ [ย้อนเวลากลับ] ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก... นาฬิกาเลือนรางปรากฏขึ้นเหนือหัวของเขา เข็มนาฬิกาหมุนย้อนกลับอย่างรุนแรง สนามรบบิดเบี้ยว เวลาเบนเข็มตามคำสั่งของเขา เอเมอรี่สัมผัสได้ถึงการรีเซ็ต: บาดแผลของโครนอสหายไป ความเหนื่อยล้าถูกลบเลือน เขากลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์สูงสุดอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีร่างจำลอง โครนอสต่อสู้ด้วยร่างจริง พลังจักรวาลทั้งหมดถูกบีบอัดลงในภาชนะที่สมบูรณ์แบบ เป็นโอกาสสุดท้ายที่จะทวงคืนอำนาจของเขา ตรงหน้าเขาคือเอเมอรี่ที่กำลังเผาไหม้ด้วยโทสะแห่งธาตุ สายตาของทั้งคู่ประสานกัน โครนอสพุ่งเข้าใส่ เขาปล่อยการโจมตีที่ทำลายล้างที่สุดออกมา [คมมีดโครนอส] พลังโจมตีแห่งกาลเวลาที่รุนแรงจนสั่นสะเทือนไปถึงเนื้อแท้ของมิติจำลอง ความเป็นจริงดูเหมือนจะพร่ามัวในขณะที่เคียวฟาดฟันลงมาดุจมือแห่งโชคชะตา แต่เอเมอรี่ไม่ถอยหนี เขายกดาบขึ้น ซึ่งได้รับการเสริมพลังด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้งในธรรมชาติและเต๋า [คมดาบแห่งเต๋า] ไม่ใช่ด้วยความมืดหรือแสงสว่าง แต่บัดนี้มันสั่นไหวด้วยความกลมกลืน ธาตุทั้งแปดถักทอรวมกันเป็นพลังทำลายล้างเพียงหนึ่งเดียว และที่แก่นกลางนั้น พลังแห่งต้นไม้เอลิเซียมส่องประกายราวกับหัวใจโบราณ พลังทั้งสองปะทะกันด้วยเสียงกึกก้องกัมปนาท อวกาศสั่นไหว เวลาหยุดนิ่ง ไม่มีฝ่ายใดได้เปรียบ โครนอสคำราม หอบหายใจพลางก้าวถอยหลัง แต่ยังไม่พ่ายแพ้ “...น่าประทับใจ” เขากล่าว “แต่เจ้าไม่มีทางอึดกว่าข้าหรอก” โครนอสขบฟันแน่น เขายังมีพลังวิญญาณเหลืออีกมาก ขุมพลังของเขาได้รับการฟื้นฟูจนเต็มเปี่ยม การยืดเยื้อการต่อสู้ย่อมเป็นผลดีต่อเขา แต่เอเมอรี่ไม่มีความคิดที่จะปล่อยให้การต่อสู้นี้ลากยาวออกไป อีกฝั่งของสนามรบ ร่างจำลองด้านมืดของเขากำลังติดพันกับการต่อสู้อันโหดร้าย เปลวเพลิงจักรวาลของมอร์กาน่าปะทะกับเวทมนตร์ของเอลฟ์มืด และวาเรลก็แทบจะประคองแนวรับไว้ไม่อยู่ขณะช่วยลิวี่ต่อสู้กับอสูรกายโครงกระดูก ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ ไม่มีเวลาให้เสียเปล่าอีกแล้ว โดยไม่ลังเล เอเมอรี่ระดมการโจมตีที่รุนแรงที่สุดของเขาเข้าใส่อย่างไม่หยุดยั้ง โครนอสถูกบีบให้ต้องตั้งรับการโจมตีทีต่อที เคียวของเขาหมุนวนในอากาศขณะที่เขาร่ายเวทมนตร์แห่งเวลาในทุกการเคลื่อนไหว แต่ทุกครั้งที่ปะทะ พลังของเขากลับลดลงเร็วขึ้น ภายในเวลาเพียงสิบกว่าครั้ง จังหวะการต่อสู้ของเขาก็แตกสลาย การโจมตีเริ่มเชื่องช้า ลมหายใจเริ่มติดขัด การเคลื่อนไหวเริ่มติดขัด ในทางกลับกัน เอเมอรี่เคลื่อนไหวราวกับเป็นพลังแห่งธรรมชาติ—เด็ดเดี่ยวและไม่ลดละ พลังแห่งเต๋าทำให้เขาสามารถร่ายทุกคาถาด้วยความแม่นยำไร้ที่ติ ในขณะที่ต้นไม้เอลิเซียมคอยฟื้นฟูพลังให้เขาอย่างต่อเนื่อง “เป็นไปได้อย่างไร!?” โครนอสคำรามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขารับไม่ได้ เด็กหนุ่มจากโลก—คนไร้ค่านี่จากดินแดนชั้นต่ำ—กำลังสยบเขา เริ่มจากจูเลียน ตามด้วยมอร์กาน่า และตอนนี้คือเอเมอรี่ ยอดฝีมือจากโลกก้าวข้ามเขาไปทีละคน “พวกเจ้าทุกคนจะแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไงกัน!?” เขาคำรามด้วยความหงุดหงิด ด้วยความสิ้นหวัง โครนอสคว้าไปที่ไพ่ตายใบสุดท้าย—นาฬิกาทรายที่เป็นสิ่งประดิษฐ์ต้นกำเนิดพลังแห่งกาลเวลาของเขา ทว่า ในขณะที่นิ้วของเขาแตะมัน— เพล้ง! สิ่งประดิษฐ์นั้นแตกสลายกลายเป็นผง ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก “ไม่... ได้ยังไง?!” ความหวาดกลัวเข้าจู่โจมเขา ไม่มีการรีเซ็ตอีกต่อไป ไม่มีการย้อนเวลากลับอีกต่อไป ไม่มีโอกาสครั้งที่สองอีกแล้ว โครนอสถูกต้อนจนมุม เอเมอรี่พุ่งเข้าใส่ ออร่าแห่งธาตุของเขาลุกโชน โครนอสพยายามยืนหยัดรับมือ แต่ทุกการโจมตีบีบให้เขาต้องถอยร่น—ครั้งแล้วครั้งเล่า—จนกระทั่งกำแพงรากไม้พุ่งทะลุการป้องกันและพันธนาการแขนขาของเขา ล็อกร่างของเขาไว้กับที่ “เดี๋ยว—เดี๋ยวสิ!” โครนอสร้อง เสียงของเขาสั่นเครือในบัดนี้ “เจ้าฆ่าข้าไม่ได้! ข้า— ข้าช่วยเจ้าได้!” ความตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นคำอ้อนวอน “ไอ้เอลฟ์มืดนั่นไง! ข้าช่วยเจ้าจัดการมันได้! ข้าช่วยเจ้าแหกคุกแห่งกาลเวลานี้ได้!” เอเมอรี่ลอยเข้ามาใกล้ สายตาสงบนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยจนไม่อาจคาดเดา “ใช่ เจ้าพูดถูก... ข้าเข้าใจแล้ว ข้าเข้าใจว่าทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ ข้าต้องการเจ้า... ข้าต้องการให้เจ้าผ่านบททดสอบนี้ไป” คำพูดนั้นจุดประกายในดวงตาของโครนอส ความหวังฉายชัดบนใบหน้าของเขา “ใช่... ใช่! ถูกต้องแล้ว!” เขารีบกล่าวอย่างกระตือรือร้น แต่เอเมอรี่ยังไม่จบ เขายกแขนขึ้น กรงเล็บของเขาเริ่มเปล่งแสง พลังปะทุขึ้นในขณะที่เขาเร่งร่ายคาถา โครนอสแข็งทื่อ “ท-เจ้ากำลังทำอะไร?!!” สายตาของเอเมอรี่คมกริบดุจใบมีด “นี่คือสิ่งที่เจ้าสมควรได้รับจากทุกสิ่งที่เจ้าเคยทำไว้” โดยไม่กล่าวคำใดอีก เขาปักกรงเล็บที่เรืองแสงลงไปในหน้าอกของโครนอส พลังงานระเบิดออกในขณะที่คาถาทำงาน—ไม่ใช่เพื่อฆ่า แต่เพื่อกลืนกิน [กลืนกินวิญญาณ] เอเมอรี่เริ่มสกัดพลังของโครนอส—สูบมันออกมาจากแหล่งกำเนิด สิ่งที่เขาต้องการสำหรับบททดสอบคือแก่นแท้แห่งกาลเวลา—พลังงานที่เหนี่ยวนำด้วยเวลาซึ่งเป็นหัวใจสำคัญในพลังของโครนอส โครนอสกรีดร้อง “ไม่—ไม่นะ!!” เขาดิ้นรน บิดเร่า พยายามทำลายพันธนาการแต่รากแห่งเอลิเซียมตรึงร่างเขาไว้แน่น เขาตะกุยอากาศ ร่างกายชักกระตุกขณะที่พลังเทพถูกฉีกกระชากออกไปทีละส่วน ความทรงจำมากมายฉายวาบเข้ามาในหัวของเอเมอรี่—ใบหน้าของผู้คน ท่านอิซต้า ฟูซี ปราชญ์ตะวันออก เหล่าผู้มาก่อนหน้าเขา เหล่าอาจารย์ของเขา ตำนานผู้ล่วงลับที่ต้องแลกชีวิตเพราะความทะเยอทะยานของโครนอส “นี่คือสิ่งที่พวกเขาสมควรได้รับ” เอเมอรี่กระซิบ ร่างเทพเจ้าของโครนอสเหี่ยวแห้งไป สีหน้าแห่งความไม่เชื่อยังคงค้างอยู่บนใบหน้าของเขาขณะที่ร่างกำลังเลือนหายไป เสียงของเขากลายเป็นเพียงเสียงสะท้อน “...ไม่...” แต่เอเมอรี่ยังคงสูบพลังต่อไป จนกระทั่งพลังของโครนอสหมดสิ้น จนกระทั่งเศษเสี้ยวสุดท้ายของวิญญาณเขาแตกสลายกลายเป็นความว่างเปล่า แล้วโครนอสก็ดับสูญไป เทพแห่งกาลเวลาไม่มีอยู่อีกต่อไป