Chapter 2672: การดวลแห่งกาลเวลา 3 ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ ภายใต้ความปลอดภัยของม่านพลังเอลิเชียน เอเมอรี่พยายามอย่างสุดชีวิตที่จะรักษาเสถียรภาพให้กับมอร์กาน่าและวายาเรล เวลาค่อยๆ หลุดลอยไปจากนิ้วมือของเขา ในขณะที่ความโกลาหลภายนอกทวีความรุนแรงขึ้นในทุกวินาที อาการบาดเจ็บของวายาเรลนั้นสาหัสกว่าที่เห็นในตอนแรก แม้ดาบของทาลารูจะไม่ได้แทงทะลุหัวใจของเขา แต่พิษเยือกแข็งกลับแล่นพล่านไปตามเส้นเลือดราวกับความตายที่คืบคลาน เปลี่ยนกล้ามเนื้อและเลือดให้กลายเป็นน้ำแข็งที่เปราะบาง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ แทบจะยื้อชีวิตเอาไว้ไม่ไหว มอร์กาน่าเองก็อยู่ในสภาพที่ไม่ต่างกัน ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์และกระดูกที่แตกหัก พลังวิญญาณของเธอถูกใช้จนหมดสิ้น เธอไม่เหลืออะไรให้สู้ต่ออีกแล้ว แต่ทว่า... เธอยังคงลืมตาอยู่ "ฉันจะพักตอนนี้ไม่ได้... ไม่... ฉันต้องมีสติไว้..." เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นิ้วมือของเธอขยุ้มเสื้อคลุมของเขาแน่น ผ่านพันธะแห่งจิตวิญญาณที่พวกเขามีร่วมกัน เอเมอรี่สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของเธอ ไม่ใช่ความกลัวตาย แต่เธอกำลังหวาดกลัวว่าหากเธอปล่อยมือแม้เพียงเสี้ยววินาที เอเมอรี่อาจจะหายตัวไปอีกครั้ง "ฉันอยู่นี่" เขากล่าวแผ่วเบาพร้อมวางมือลงบนหน้าอกของเธอ "ฉันอยู่นี่แล้ว ฉันจะดูแลเธอเอง" แต่เขากลับไม่มีเวลาเหลือเลย เบื้องหลังกำแพง ความโกลาหลครอบงำไปทั่ว สัตว์เทพทั้งสองของเขา—แม้จะทรงพลังเพียงใด—ก็ยังคงเสียเปรียบด้านจำนวน อสรพิษโครงกระดูกรุมล้อมเข้ามาดั่งภูตผีแห่งความตาย เขตแดนพายุหิมะโหมกระหน่ำด้วยพลังที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก และตอนนี้ โครโนสก็ได้ทรยศพวกเขา ในขณะที่เอเมอรี่ถ่ายเทพลังรักษาให้กับมอร์กาน่าและวายาเรล สมองของเขาก็ครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง เขาพยายามวิเคราะห์เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และความจริงก็ฟาดเข้าใส่เขาด้วยความชัดเจนอันน่าสะพรึงกลัว เช่นเดียวกับโครโนส เขาเองก็ได้ข้อสรุปเพียงอย่างเดียว: นี่คือบททดสอบ บททดสอบที่สร้างขึ้นโดยบุคคลปริศนาผู้พาพวกเขามายังที่แห่งนี้ แล้วกุญแจคืออะไร? กาลเวลาและมิติ แต่เป็นกุญแจไปสู่สิ่งใดกันแน่? นอกจากนี้ยังมีข้อเท็จจริงที่ว่าบุคคลปริศนานั่นเองที่เป็นผู้ส่งพวกเขาเข้ามาในอาณาจักรนี้ตั้งแต่แรก ในขณะที่เอเมอรี่โอบประคองร่างที่บอบช้ำของมอร์กาน่าไว้ เขาใช้ช่วงเวลาที่เงียบสงบนี้หยั่งลึกลงไปในความทรงจำของเธอ สิ่งที่เขาเห็นทำให้ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ เขาเห็นหยาดเหงื่อและเลือดที่สหายของเขาหลั่งรินในสังเวียนโอลิมปัส ชีวิตที่สูญเสียไป และความสิ้นหวังอย่างสุดซึ้งที่นำพาเธอมาถึงที่นี่ หัวใจของเอเมอรี่สั่นไหว จากนั้นรายละเอียดหนึ่งก็ฟาดเข้าใส่เขาประหนึ่งถูกชกที่หน้าอก จังหวะเวลา มันไม่ตรงกัน คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันขณะพยายามทำความเข้าใจกับความคลาดเคลื่อนนี้ เขาติดอยู่ในอาณาจักรนี้มาเกือบสองปีแล้ว หากนับตามนั้น การดวลกับโครโนส—ครั้งที่มอร์กาน่าได้ต่อสู้—ควรจะเกิดขึ้นเมื่อเกือบสิบปีก่อนในโลกภายนอก แต่ความทรงจำของมอร์กาน่ากลับบอกเรื่องราวที่ต่างออกไป การดวลของเธอ การมาถึงในอาณาจักรนี้—ทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ สำหรับเธอ ราวกับว่าไม่มีเวลาผ่านไปเลยแม้แต่น้อย เขาสูดหายใจเฮือก เป็นไปได้ไหมว่า... พวกเขาเข้าใจกฎของที่แห่งนี้ผิดไป? การยืดขยายของเวลาไม่ใช่แบบที่พวกเขาคิด? หรือว่า... บุคคลปริศนาคนนั้นได้เอื้อมมือผ่านผืนผ้าแห่งความเป็นจริงแล้วฉุดกระชากตัวมอร์กาน่า—และโครโนส—ออกมา ไม่ใช่จากปัจจุบัน แต่จากอดีต? ห่างกันเกือบสิบปี จากจุดที่แตกต่างกันบนเส้นเวลา ถูกนำมารวมกันไว้ในมิติทับซ้อนแห่งนี้ อาณาจักรที่ซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในท้องของสัตว์ร้ายแห่งโลก ขนาดความยิ่งใหญ่ของการกระทำเช่นนี้ทำให้เอเมอรี่รู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก ความพยายามและพลังที่ต้องใช้—เขาไม่เคยรู้จักใคร แม้แต่สิ่งมีชีวิตระดับสูงสุดที่ครอบครองพลังอำนาจเช่นนี้ และทำไปเพื่อวัตถุประสงค์ใด? บุคคลปริศนาต้องการอะไรกันแน่? ก่อนที่เขาจะได้ครุ่นคิดไปมากกว่านั้น การเปลี่ยนแปลงในการต่อสู้ภายนอกก็ดึงดูดความสนใจของเขา โครโนสเข้าข้างเอลฟ์มืดอย่างเต็มตัวแล้ว เขาปลดปล่อยเทคนิคของตน แยกออกเป็นร่างเงาสามร่าง แต่ละร่างเป็นอิสระจากเขตแดนของทาลารู และพวกเขาร่วมกันเปิดฉากโจมตีประสานไปยังกำแพงเอลิเชียน ทวิกส่งเสียงคำรามด้วยความกดดัน เถาวัลย์แตกหัก รากไม้ขาดสะบั้น กำแพงสั่นสะเทือน พวกมันคงต้านทานไว้ได้อีกไม่นาน หากม่านพลังพังทลาย มอร์กาน่าและวายาเรลจะตกอยู่ในอันตรายและไร้ทางป้องกันโดยสิ้นเชิง เขาต้องการวิธีแก้ปัญหา อย่างรวดเร็ว มือของเขาเลื่อนไปที่เขตแดนของตน ที่นั่นคือ [ยาเม็ดหลอมรวมคู่] ระดับ 8 ยาอัศจรรย์ที่สามารถเพิ่มพลังต่อสู้ได้มากกว่าหนึ่งพันจุด วายาเรลเคยใช้ไปแล้วหนึ่งเม็ด การให้เขาอีกเม็ดอาจส่งผลเสียมากกว่าผลดี แต่มอร์กาน่าไม่เคยใช้มันมาก่อน สำหรับเธอ มันอาจเป็นจุดเปลี่ยน แรงส่งที่จะพลิกสถานการณ์การต่อสู้ แต่เขากลับลังเล ไม่... เขาไม่ควรโยนเธอเข้าสู่การต่อสู้อีก ไม่ใช่ครั้งนี้ เธอต่อสู้มามากพอแล้ว เอเมอรี่เปิดเขตแดนของเขาเตรียมพร้อมที่จะปกป้องเธอไว้ข้างใน แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร มอร์กาน่ากลับลงมือเสียก่อน พันธะของพวกเขาสื่อทุกอย่างให้เธอรู้ โดยไม่ลังเล มอร์กาน่าคว้ายาจากฝ่ามือเขาแล้วกลืนลงไปทันที "—!!" ผลลัพธ์เกิดขึ้นในทันที พลังปะทุไปทั่วแขนขาของเธอ เลือดในกายพลุ่งพล่าน หัวใจของเธอเต้นราวกับกลองศึก เปลวเพลิงลุกโชนไปทั่วร่างของเธอในการจุติใหม่ที่กะทันหัน จากนั้น สิ่งที่ไม่คาดคิดยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น จากส่วนลึกของภูเขาในเขตแดนของเขา วัตถุอันเจิดจ้าพุ่งออกมา—มันคือเปลวเพลิงจักรวาล สิ่งเดียวกับที่เขาคอยปกป้องนับตั้งแต่ไคลิน นักบวชหญิงแห่งเฟย์ได้กำราบมันสำเร็จเมื่อหลายเดือนก่อน เอเมอรี่ไม่เคยควบคุมมันได้ด้วยตัวเอง แต่ในตอนนี้ เปลวเพลิงกลับเคลื่อนไหวด้วยตัวมันเอง พุ่งออกจากเขตแดนที่เปิดอยู่ของเขาแล้วเข้าสู่ร่างกายของมอร์กาน่า ผลลัพธ์คือการปะทุอย่างรุนแรงของเปลวเพลิง ทันทีที่กำแพงเอลิเชียนที่ปกป้องพวกเขาแตกสลาย มอร์กาน่าลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า ท่ามกลางทะเลเพลิงที่คำรามกึกก้อง ความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากตัวเธอมีพลังมากพอที่จะผลักดันเขตแดนเยือกแข็งของทาลารูและบีบให้โครโนสต้องถอยร่น เส้นผมสีแดงชาดของมอร์กาน่าลุกโชนราวกับลาวาหลอมละลาย เปลวเพลิงจักรวาลแผ่กระจายออกมาจากตัวเธอเป็นคลื่นกระแทก ทำลายล้างไอเย็นจนสิ้นซาก แต่เอเมอรี่ไม่ได้รู้สึกโล่งใจ—เขากลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เปลวเพลิงจักรวาลอาจเข้ากันได้กับพลังของมอร์กาน่า แต่ในสภาพร่างกายปัจจุบันของเธอ ความร้อนแผดเผานี้อาจฉีกกระชากร่างกายเธอจากภายในสู่ภายนอก เขาเฝ้ามองด้วยความตระหนกขณะมอร์กาน่ากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ดวงตาของเธอลุกโชนราวกับดวงอาทิตย์คู่ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ไม่สามารถกักเก็บหรือควบคุมพลังดิบที่กำลังพลุ่งพล่านภายในตัวเธอได้ "มอร์กาน่า!!!" เอเมอรี่ร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง เอเมอรี่ส่งรากเอลิเชียนออกไปอย่างรวดเร็ว โดยดึงพลังแห่งธรรมชาติมาใช้ในความพยายามสุดท้ายที่จะไม่ให้มอร์กาน่าถูกเผาจนตาย สมองของเขาหมุนวนอย่างหนักเพื่อหาทางออก ด้วยสัญชาตญาณ เขาขยายรากอีกสายไปยังวายาเรลที่กึ่งหลับกึ่งตื่น เปลี่ยนทิศทางความร้อนจากมอร์กาน่าเข้าสู่ร่างกายที่เยือกแข็งของเขา—เปลวเพลิงปะทะความเย็น การเดิมพันที่เกิดจากความจนตรอก วิถีแห่งฟ้าดินของเขาเปล่งประกาย ไอน้ำพุ่งกระจายอย่างรุนแรงเมื่อความร้อนสัมผัสกับความเย็นทั่วร่างกายของทั้งวายาเรลและมอร์กาน่า "มันได้ผล!" เอเมอรี่หอบหายใจ แต่กระบวนการนั้นช้าเกินไป พวกเขายังคงหมิ่นเหม่ต่อความตาย—และทั้งทาลารูกับโครโนสก็จะไม่ยืนดูเฉยๆ ปล่อยให้พวกเขาฟื้นตัวแน่ "ฆ่าพวกมัน!!" เอลฟ์มืดตะโกนสั่ง โครโนสพุ่งเข้ามาดุจสายฟ้าแห่งความแค้นสีเงิน "ให้ตายสิ!!" เอเมอรี่สบถ ทั้งเขาและร่างมืดของเขาต่างไม่อยู่ในตำแหน่งที่จะสกัดกั้นได้ มีเพียงคนเดียวที่อยู่ใกล้ที่สุด "กวง... กวง..." ทวิก สิ่งมีชีวิตพืชหันมามองเอเมอรี่—เพียงครั้งเดียว แววตาเด็ดเดี่ยวและภักดี "ไม่นะ—ทวิก!! อย่า!" ทวิกกระโจนออกไป รากไม้ทั้งหมดในร่างของเขาขยายตัวออกพร้อมกัน เติบโตอย่างบ้าคลั่ง เขาเหวี่ยงตัวเองเข้าสู่สมรภูมิ ใช้ทุกหนวดรากและเส้นใยในตัวสร้างเป็นโล่ที่มีชีวิต—สกัดกั้นการโจมตีสังหารในขณะที่ต้องทนรับกับเปลวเพลิงที่แผดเผาจากด้านหลัง "กวง!! กวง!!"