บทที่ 356 แผนการอันชั่วร้ายที่กองกำลังฝ่ายขวาของญี่ปุ่นวางไว้คืออะไร? "เราจะฆ่าเดเมี่ยน ให้เขารู้ซึ้งถึงรสชาติของความกลัวและความสิ้นหวัง เพื่อที่เขาจะได้ไม่กล้าพูดถึงเกริดอีก" "เราจะทำให้เขาสยบยอม แล้วใช้เขาเป็นเครื่องมือสร้างความแข็งแกร่งให้กับกิลด์ต่าง ๆ ของญี่ปุ่น" "เราจะสนับสนุนแรงเกอร์ที่จะเข้าร่วมการแข่งระดับโลก (National Competition) ครั้งหน้า ลองคิดดูสิ ถ้าแรงเกอร์หนึ่งคนมีฮีลเลอร์จากโบสถ์รีเบ็กก้าคอยหนุนหลังถึง 10 คน ใครหน้าไหนจะชนะพวกเขาได้?" ใช่แล้ว ภายใต้หน้ากากของความรักชาติ พวกเขากำลังใช้กำลังเพื่อบงการชีวิตของผู้อื่น มันเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างรุนแรงและเป็นความคิดที่น่าสะพรึงกลัว ‘ฉันอยากเหยียบเกริดชะมัด’ นั่นคือสิ่งที่อยู่ในใจของพวกเขา แต่กองกำลังฝ่ายขวาของญี่ปุ่นไม่มีความคิดที่จะไปแตะต้องเกริดโดยตรง เพราะ ‘เจ็ดกิลด์’ ไม่มีพลังพอจะคุกคามเกริดได้ ต่อให้ต้องการแค่ไหนก็ตาม พวกเขาเลือกปฏิบัติแบบ ‘อ่อนข้อให้คนแข็งแกร่ง และกดขี่คนอ่อนแอ’ เช่นเดียวกับการประท้วงต่อต้านเกาหลีครั้งใหญ่แต่กลับประท้วงต่อต้านจีนเพียงเล็กน้อย กองกำลังขวาจัดของญี่ปุ่นเลือกเส้นทางที่พวกเขาเชื่อว่าฉลาดที่สุด แม้เกริดจะเป็นต้นตอของปัญหา แต่พวกเขากลับเมินเฉยและหันไปเล็งเป้าที่เดเมี่ยนซึ่งดูอ่อนแอกว่าแทน แต่มีสิ่งหนึ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึง เดเมี่ยนไม่เคยอ่อนแอ แม้เขาจะทำตัวเป็นแรงเกอร์นอกสายตามาเกือบปี แต่เดิมทีเขาก็เป็นถึงไฮแรงเกอร์ ทั้งยังเป็นคนแรกที่ครอบครองคลาสลับระดับยูนิค และตอนนี้เขายังได้กลายเป็นสันตะปาปาอีกด้วย เขาคือหนึ่งในบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย แต่หากนำไปเปรียบเทียบกับเกริดแล้ว... *** เลาเอลให้ความสนใจกับสถานการณ์โลกอยู่เสมอ การรวบรวมข้อมูลในวงกว้างขณะเล่นซาทิสฟาย (Satisfy) ถือเป็นทักษะพื้นฐาน และการรู้เท่าทันประเด็นของแต่ละประเทศก็เป็นประโยชน์อย่างยิ่งในการวิเคราะห์ข้อมูล “หืม?” เช้าตรู่วันหนึ่ง ก่อนจะเข้าสู่เกมซาทิสฟาย เลาเอลกำลังไล่อ่านหัวข้อข่าวต่างประเทศ และเขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นข่าวจากญี่ปุ่น [สันตะปาปาเดเมี่ยน! ประกาศสร้างวิหารเทพีรีเบ็กก้าในเมืองเรย์ดัน!!] “คนคนนี้...!” สีหน้าของเลาเอลบิดเบี้ยว เขาไม่ได้เตือนไปหลายครั้งแล้วหรือว่าความสัมพันธ์ระหว่างโอเวอร์เกียร์กับโบสถ์รีเบ็กก้าควรดำเนินไปอย่างลับ ๆ? อันที่จริง ในช่วงการหาเสียงของเดเมี่ยน ทั้งเกริดและฮูรอยต่างก็ระมัดระวังตัวอย่างที่สุด พวกเขาพยายามช่วยเดเมี่ยนโดยหลีกเลี่ยงสายตาผู้คน แม้ในวันที่ประกาศผลผู้สมัครสันตะปาปาพวกเขาจะหลุดออกสื่อไปบ้าง แต่นั่นก็ถือว่าพยายามที่สุดแล้ว แต่ตอนนี้เดเมี่ยนกำลังทำให้ความเหนื่อยยากทั้งหมดนั้นสูญเปล่า “หยุดเทิดทูนเกริดได้แล้ว!” ยิ่งศาสนามีอิทธิพลมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งไม่ควรแสดงความลำเอียงมากเท่านั้น พวกเขาต้องรักษาความเป็นกลางและปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม เพราะหากขั้วอำนาจใดร่วมมือกับศาสนาเพื่อคานอำนาจอื่น ผลที่ตามมาอาจทำให้ความศรัทธาเสื่อมถอยได้ เลาเอลรีบเชื่อมต่อเข้าสู่ซาทิสฟายและส่งข้อความกระซิบหาเดเมี่ยนทันที - ทำไมคุณถึงเมินคำแนะนำของผม? ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าต้องเก็บเรื่องที่ช่วยเกริดและโอเวอร์เกียร์ไว้เป็นความลับ - มันช่วยไม่ได้ครับ การรักษาความเป็นกลางตลอดไปมันยากเกินไป เพราะผมได้รับแรงกดดันมหาศาลทั้งจากในเกมและนอกเกม ผมเลยต้องตัดสินใจเลือก - ในเกมเหรอ? นอกจากพวกขวาจัดในญี่ปุ่นแล้ว ยังมีขุมกำลังอื่นกดดันคุณอีกงั้นเหรอ? - ใช่ครับ จักรวรรดิซาฮารันพยายามจะสถาปนาโบสถ์รีเบ็กก้าให้เป็นศาสนาประจำชาติ สีหน้าของเลาเอลเคร่งเครียดขึ้นมาทันที จักรวรรดิซาฮารันที่ยึดถืออุดมการณ์ชาตินิยมสุดโต่ง กำลังพยายามจะดึงศาสนาที่ใหญ่ที่สุดในทวีปมาเป็นของตัวเองงั้นหรือ? ผลกระทบที่ตามมาจะมหาศาลมาก การนับถือเทพีรีเบ็กก้าอาจถูกสั่งห้าม หากไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิ จักรวรรดิซาฮารันคือมหาอำนาจอันดับหนึ่งอยู่แล้ว แม้ในทวีปจะมีทั้งหมด 17 อาณาจักร แต่ก็ไม่เกินจริงเลยที่จะบอกว่าทั้งหมดล้วนอยู่ภายใต้เงื้อมมือของจักรวรรดิ ‘จักรวรรดิซาฮารัน...’ พวกมันยโสโอหังเพราะคิดว่าไม่มีใครในโลกเทียมทานได้ ‘ถ้าฉันคิดจะยกโบสถ์รีเบ็กก้าให้พวกแกล่ะก็ ฉันคงไม่ดันเดเมี่ยนขึ้นเป็นสันตะปาปาหรอก’ เลาเอลเหยียดยิ้มเย็นชาพลางกางแผนที่ทวีปตะวันตกออก เขาเริ่มพินิจพิจารณาอาณาจักรต่าง ๆ ที่มีพรมแดนติดกับจักรวรรดิซาฮารัน *** ป่าหนามเถาวัลย์ (Thorny Vine Forest) มันเป็นหนึ่งในเส้นทางที่เชื่อมต่อระหว่างเรย์ดันและจักรวรรดิซาฮารัน และยังเป็นสถานที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นของตำนานเฟกเกอร์ (Faker) เทพแห่งความตาย “ที่นี่ใช่ไหมที่กิลด์ไอซ์ฟลาวเวอร์ถูกเฟกเกอร์กวาดล้างจนเหี้ยน?” “นายนึกเชื่อข่าวลือไร้สาระนั่นจริง ๆ เหรอ? กิลด์ไอซ์ฟลาวเวอร์เป็นถึงหนึ่งในกิลด์ที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มเจ็ดกิลด์นะ พวกเขาจะโดนเฟกเกอร์เก็บเรียบได้ยังไง?” “นั่นดิ แค่บอนเดรคนเดียวก็น่าจะจัดการเฟกเกอร์ได้สบายแล้ว” “เกริดก็แค่ปล่อยข่าวเกินจริงเพื่อปั่นชื่อเสียงให้โอเวอร์เกียร์เท่านั้นแหละ มันก็แค่การข่มขวัญ” ผู้เล่น 180 คนจากกิลด์ซากุระ ซึ่งเป็นกิลด์ขวาจัดชั้นนำของญี่ปุ่น กำลังซุ่มซ่อนอยู่ในป่า เป้าหมายของพวกเขาคือเดเมี่ยน ภารกิจแรกคือการลักพาตัวและกักขัง ‘คนขายชาติ’ ที่กำลังมุ่งหน้าไปยังเรย์ดัน “เรารอแถวนี้แหละ เราจะทำให้ไอ้คนขายชาตินั่นชดใช้ที่หักหลังประเทศตัวเอง” “ริอ่านจะไปสร้างวิหารในดินแดนเฮงซวยของเกริด มันต้องเป็นพวกไซนิจิ (ชาวญี่ปุ่นเชื้อสายเกาหลี) แน่ ๆ” “เฮ้ย ๆ เก็บอาการหน่อย อย่าเพิ่งรีบฆ่ามัน เราต้องเก็บมันไว้เป็นหุ่นเชิด” สมาชิกกิลด์ซากุระขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ผ่านไปสักพัก พวกเขาก็เห็นขบวนยาวเหยียดเคลื่อนเข้ามาในป่า “แฮปปี้จัง~ ไหวไหมครับ? ให้ผมช่วยถือให้ไหม?” “ท่านสันตะปาปา โปรดรักษาเกียรติด้วยค่ะ” “ผมไม่สนเรื่องเกียรติหรอกครับ ถ้ามันหมายถึงการต้องทนเห็นเด็กสาวที่กำลังลำบาก” “...” “มาเถอะ~ แฮปปี้จัง มานี่มา นะ? อายเหรอครับ? น่ารักจริง ๆ เลย ขอลูบหัวหน่อยนะ” “กรี๊ด! ท่านสันตะปาปา! อย่าลงน้ำหนักมือแรงเกินไปสิคะ!” สมาชิกกิลด์ซากุระถึงกับขมวดคิ้ว สันตะปาปาเดเมี่ยนกำลังเดินทางมาพร้อมกับเด็กสาววัยแรกรุ่นกว่า 200 คน? พวกเขาเคยได้ยินมาว่าเดเมี่ยนเป็นโอตาคุ แต่ไม่นึกเลยว่าจะเข้าขั้น ‘โลลิคอน’ ขนาดนี้ “พอได้เป็นสันตะปาปาเข้าหน่อย ก็เสวยสุขในโลกนี้เต็มที่เลยนะ” “ถึงกับพาฮาเร็มเด็กมาเดินทางด้วย...!” “นี่มันจักรวรรดิโลลิคอนหรือไงวะ?” *กริ๊ก!* โยชิมูระ หัวหน้ากิลด์ซากุระ น้างสายธนูขึ้น ธนูของอดีตนักธนูอันดับ 2 ของโลกเล็งตรงไปที่หัวใจของเดเมี่ยนอย่างแม่นยำ “รับนี่ไปก่อนเถอะ!” *ปิ้ว!* ลูกธนูถูกยิงออกไปอย่างรวดเร็ว แม้โยชิมูระจะตกไปอยู่อันดับ 4 ในแรงกิ้งนักธนูแล้ว แต่ทักษะการยิงธนูของเขาก็ยังหาตัวจับยาก ลูกธนูพุ่งผ่านช่องว่างของป่าหนามและเล็งเข้าที่กลางอกของเดเมี่ยน... “...นี่มันอะไรกัน?” โยชิมูระถึงกับตกตะลึง เด็กสาวผู้งดงามในชุดขาวกว่า 200 คนที่เดินตามเดเมี่ยนมา เด็กสาวที่มีอายุเพียง 10 ถึง 15 ปีเหล่านั้น กลับชักหอก ดาบ และโล่ออกมาป้องกันลูกธนูของโยชิมูระได้ทันท่วงที? ‘อ่านทิศทางลูกธนูออก แถมยังป้องกันได้เนี่ยนะ? ลูกธนูที่ยิงโดยโยชิมูระเนี่ยนะ?’ ‘เด็กพวกนี้กวัดแกว่งดาบที่เล่มใหญ่กว่าตัวได้อย่างอิสระเลยเหรอ?’ ‘ความเร็วในการจัดขบวนรบเหมือนกับทหารที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีไม่มีผิด!’ สมาชิกกิลด์ซากุระแทบไม่เชื่อสายตา พวกเขาประหลาดใจที่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จะมีพรสวรรค์และการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วขนาดนี้ มันไม่สมเหตุสมผลเลย “...” ท่ามกลางความเงียบงันในป่าลึก สมาชิกกิลด์ซากุระที่ซ่อนตัวอยู่อ้าปากค้าง ขณะที่เด็กสาวเหล่านั้นถืออาวุธระแวดระวังไปรอบ ๆ ป่า เดเมี่ยนยืนอยู่ตรงกลางและเผยรอยยิ้มที่มีเลศนัย “คิดจะสู้กับผู้สมัคร ‘ธิดาแห่งรีเบ็กก้า’ งั้นเหรอ ช่างเขลาเหลือเกิน” ดวงตาของสมาชิกกิลด์ซากุระสั่นไหว ‘ผู้สมัครธิดาแห่งรีเบ็กก้า!’ โบสถ์รีเบ็กก้าจะคัดเลือกเฉพาะเด็กสาวที่เกิดมาพร้อมพลังศักดิ์สิทธิ์และพรสวรรค์เท่านั้น เพื่อนำมาฝึกฝนอย่างลับ ๆ ให้กลายเป็นพัลลาดินที่แข็งแกร่งที่สุดซึ่งสามารถใช้สามศาสตราศักดิ์สิทธิ์ได้ และชื่อของพัลลาดินที่แข็งแกร่งที่สุดเหล่านั้นก็คือ ‘ธิดาแห่งรีเบ็กก้า’ และเด็กสาวพวกนี้คือ ‘ผู้สมัคร’ งั้นเหรอ? ‘บ้าเอ๊ย! ปกติผู้สมัครต้องถูกฟูมฟักอยู่ในวิหารลับไม่ใช่เหรอ? ทำไมพวกเธอถึงมาอยู่กับเดเมี่ยนได้!’ ‘เด็กพวกนี้แข็งแกร่งจนไม่น่าเชื่อ...!’ สมาชิกกิลด์ซากุระที่สับสนกำลังจะถอยทัพเมื่อตระหนักถึงสถานการณ์ แต่ทว่า... “เนตรเทวี (Goddess’ Eyes)” *วาบ!* แสงสีทองเข้มข้นที่ปลายนิ้วของเดเมี่ยนแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ [สันตะปาปาได้รับพรจากเทพีรีเบ็กก้า] [เทพีรีเบ็กก้าตรวจพบสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในระยะ 300 เมตรรอบตัวคุณ อันเดดและเผ่าปีศาจจะได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง] “มีทั้งหมด 180 คนพอดี” แววตาของเดเมี่ยนเย็นเยียบลง “ผมไม่อยากให้เลือดเปื้อนมืออันบอบบางของเด็กสาวพวกนี้ ผมจะจัดการเอง... พรแห่งเทวี (Goddess’ Blessing)” *วาบ!* *เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง!* มันเป็นภาพที่งดงามตระการตา แสงสีเขียวกว่า 200 สายพุ่งผ่านป่าที่มืดมิด ตกลงมาจากฟากฟ้ากระแทกเข้าที่ตัวเดเมี่ยนและเหล่าเด็กสาว [พรแห่งเทวี เพิ่มค่าสถานะของคุณและสมาชิกปาร์ตี้ 10% เป็นเวลา 5 นาที ลบการโจมตี 1 ครั้ง และสร้างโล่ป้องกันที่ดูดซับความเสียหายได้ 8,000 หน่วย] “อึก...!” กิลด์ซากุระที่จ้องมองเดเมี่ยนต้องหยีตาลง เนื่องจากความเข้มข้นของแสงสีเขียวที่ห่อหุ้มเดเมี่ยนและเด็กสาวจนส่องสว่างไปทั่ว เดเมี่ยนมองไปยังจุดที่พวกเขารวมตัวกันอยู่หนาแน่นที่สุด “พิโรธเทวี (Goddess’ Wrath)” *วิ้งงงง!* วงเวทย์ขนาดใหญ่สองวงที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 3 เมตร ถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็วข้างหลังเดเมี่ยน ‘นั่นมันอะไรกัน?’ กิลด์ซากุระไม่อาจเข้าใจการกระทำของเดเมี่ยนได้เลย แต่มันก็ช่วยไม่ได้ เพราะในหมู่ผู้เล่น มีเพียงเกริดเท่านั้นที่จะจำทักษะของสันตะปาปาได้ “ตายซะ” คำประกาศของเดเมี่ยนคือสัญญาณเริ่ม *ตูมมมมมม!* มันเหมือนกับการได้เห็นปืนต่อต้านรถถังแผลงฤทธิ์ ลำแสงขนาดใหญ่สองสายถูกยิงออกมาจากวงเวทย์ด้านหลังเดเมี่ยน พุ่งเป็นเส้นตรงกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า ป่าไม้ครึ่งหนึ่งถูกทำลายพินาศ [สมาชิกปาร์ตี้ กิกส์ ได้รับความเสียหาย 14,100 หน่วย!] [สมาชิกปาร์ตี้ คินจิ ได้รับความเสียหาย 15,500 หน่วย!] [สมาชิกปาร์ตี้ โรคแมน ได้รับความเสียหาย 14,990 หน่วย!] [สมาชิกปาร์ตี้ โยชิมูระ ได้รับความเสียหาย 12,100 หน่วย!] [สมาชิกปาร์ตี้ โอโรจิ ได้รับความเสียหาย 9,900 หน่วย!] ... ... “บ้าน่า! ไร้สาระสิ้นดี!” ใบหน้าของสมาชิกกิลด์ซากุระถอดสี การใช้สกิลโจมตีวงกว้างที่สร้างความเสียหายมหาศาลให้กับสมาชิกกิลด์หลายสิบคนที่เลเวลอย่างน้อย 210 ได้ในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีเนี่ยนะ? นี่มันโกงชัด ๆ! “ได้ยังไง...? ทำไมผู้เล่นถึงแข็งแกร่งขนาดนี้? นี่มันบ้าไปแล้ว! เสียสมดุลชะมัด!” เดเมี่ยนได้แต่หัวเราะ “วาระการดำรงตำแหน่งสันตะปาปามีจำกัดแค่หนึ่งปี ผมจะไม่ได้รับพลังขนาดนี้เลยเหรอ? เลเวลของพวกคุณมันต่ำเกินไปต่างหาก” “หนอย! ถ้าแกไม่ได้เป็นสันตะปาปา พวกเราชนะไปแล้ว!” “ผมรู้ว่าผมเป็นสันตะปาปา แต่พวกคุณน่ะโง่” “ใครจะไปรู้ว่าสันตะปาปาจะเก่งขนาดนี้! โธ่เว้ย! ถ้าแกอ่อนแอกว่านี้ พวกเราคงจัดการได้ง่าย ๆ ไปแล้ว!” ช่างเป็นพวกที่ไร้ยางอายจริง ๆ เดเมี่ยนถอนหายใจและชักดาบออกมา จากนั้นเขาก็สลัดชุดคลุมสีขาวออก เผยให้เห็นชุดเกราะสีทองที่มีข้อความ ‘ฉันรักอิซาเบลจัง รินจัง และลูน่าจัง’ สลักไว้อย่างสวยงามบนเกราะ “ผมไม่จำเป็นต้องใช้พลังของสันตะปาปากับพวกคุณหรอก” *ตึง!* เดเมี่ยนพุ่งเข้าหาโยชิมูระ หัวหน้ากิลด์ซากุระ โยชิมูระยิงธนูออกไปอย่างเยือกเย็นแม้จะตกใจในความเร็วของพัลลาดินตรงหน้า มันเป็นการโจมตีที่รุนแรง แต่ลูกธนูกลับถูกทำลายด้วยโล่แสงรอบตัวเดเมี่ยน “มีดีแค่นี้เหรอ” “...!” *ฉัวะ!* ฝีมือยอดเยี่ยมมาก เดเมี่ยนแสดงทักษะดาบในระดับที่โยชิมูระไม่สามารถหลบพ้นได้แม้จะมีความคล่องแคล่วสูง จนเขาได้รับบาดเจ็บ มันเหนือกว่าขอบเขตที่กิลด์โยชิมูระประเมินไว้สำหรับคลาสลับระดับยูนิคและสันตะปาปาไปไกลมาก เดเมี่ยนอาจดูติ๊งต๊องเพราะความเป็นโอตาคุ แต่ความสามารถของเขาของจริง อย่างไรก็ตาม หากนำไปเปรียบเทียบกับเกริดแล้ว...