Chapter 31 - การช่วยเหลือและทำความสะอาด (2) ไอน่าตื่นขึ้นมาก่อนเลออนเนลนานพอสมควร เมื่อเห็นสภาพของตัวเองในตอนนี้ เธอก็ขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกซับซ้อนมากมายหมุนวนอยู่ในหัว เธอหน้าแดงก่ำเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพที่แทบจะเปลือยเปล่า เลออนเนลเห็นเธอในสภาพนี้หรือเปล่านะ? ไม่หรอก… เธอจำได้เลือนรางว่าก่อนหน้านี้มีผู้หญิงสองคนคอยจัดการขยับตัวและทำความสะอาดร่างกายให้… ดูเหมือนว่าเขาจะซื่อตรงเกินไป ก็เหมือนกับที่เขาเป็นมาตลอดนั่นแหละ… ไอน่าสะดุ้งเล็กน้อยขณะที่พยายามลุกขึ้นยืน รูปร่างของเธอนั้นงดงามสมบูรณ์แบบ ผ้าพันแผลที่ใช้ปกปิดนั้นอ่อนแอเกินกว่าจะประคองทรวงอกอวบอิ่มของเธอได้อย่างมิดชิด มันจึงกระเพื่อมไหวไปมาตามการเคลื่อนไหวของเธอ ก่อให้เกิดฉากที่อาจทำให้เลือดกำเดาไหลได้เลยทีเดียว ส่วนล่างของเธอแทบไม่มีอะไรปกปิด หากไม่ใช่เพราะผ้าห่มที่เธอยังคงกำไว้แน่น ภาพที่น่าตื่นตะลึงระดับสวรรค์คงจะปรากฏแก่สายตาผู้ใดก็ตามที่ได้เห็น ไอน่าแตะใบหน้าตัวเอง ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อพบว่าสิ่งที่ปกปิดใบหน้าของเธอยังอยู่ครบ แม้จะไม่ได้จำเป็นต้องสวมใส่มันไว้ตลอดเวลา แต่มีบางอย่างในใจที่คอยขัดขวางเธออยู่ บางทีลึกๆ ลงไป เธออาจรู้สึกว่าหากเลออนเนลไม่ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอ เธอคงจะทำร้ายจิตใจเขาได้น้อยลง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ล่ะ…? สุดท้ายเธอก็ลงเอยด้วยการทำร้ายเขาอยู่ดี… ไอน่าเริ่มได้ยินเสียงกรนแผ่วๆ ของเลออนเนล เธอหันไปมองแล้วพบว่าเขาหลับใหลไม่ได้สติอยู่ในถังไม้ ผิวหนังส่วนใหญ่ของเขาเริ่มเหี่ยวย่นจากการแช่น้ำนานเกินไปแล้ว เธอเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ มีบางอย่างในตัวเขาตอนนี้ที่ดูไร้เดียงสาเหลือเกิน เธอไม่เคยเข้าใจเลยว่าผู้ชายที่แผ่ออร่ากดดันได้มหาศาลแม้แต่กับเรื่องเล็กน้อยอย่างควิซสั้นๆ หรือเกมฟุตบอล จะสามารถดูใสซื่อและบริสุทธิ์ได้ขนาดนี้ในเวลาเดียวกัน ไอน่าค่อยๆ สวมเสื้อผ้าของเธอ ดูเหมือนว่าผู้หญิงสองคนนั้นจะใจดีทำความสะอาดพวกมันให้เธอด้วย แม้แต่ชุดชั้นในก็ยังได้รับการจัดการเป็นอย่างดี เมื่อปิดบังส่วนโค้งเว้าอันงดงามของตัวเองไว้แล้ว เธอก็เดินไปข้างๆ ถังไม้ที่เลออนเนลแช่อยู่ สีแดงจัดระบายไปทั่วแก้มลามไปถึงลำคอ เธอไม่สามารถมองเห็นส่วนล่างของเลออนเนลได้ชัดเจนนักเนื่องจากคราบสกปรกและดินโคลนที่เคยเปรอะเปื้อนร่างกายของเขาได้ละลายกลายเป็นน้ำสีขุ่นไปหมดแล้ว แต่ความคิดที่ว่าเขาเปลือยกายอยู่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น แต่เป็นความประหม่าอย่างที่สุดต่อสิ่งที่เธอไม่เคยพบเจอ ไอน่าขบฟันแน่น เธอสอดไหล่เข้าไปใต้รักแร้ของเลออนเนลแล้วพยุงตัวเขาขึ้น เขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อสิ่งที่เธอทำเลยแม้แต่น้อย ไม่มีแม้แต่การขยับตัว ใครจะไปคิดว่าเขาจะต้องเหนื่อยล้าขนาดไหนถึงยอมปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเองในโซนได้ แววตาของไอน่าฉายแววรู้สึกผิด เธอขบริมฝีปากล่างแน่น ในที่สุดเธอก็ตั้งสติได้ อันดับแรก เธอวางเลออนเนลลงโดยเบือนหน้าหนี จากนั้นก็เทน้ำสกปรกทิ้งและรีบวิ่งไปหาถังน้ำสะอาดมาหลายถัง แม้ร่างกายจะบอบช้ำเพียงใด แต่เธอก็ละทิ้งความเจ็บปวดนั้นไปจนหมดสิ้น สำหรับคนที่มีพลังอย่างเธอ แค่ 10% ของพลังก็เพียงพอแล้วที่จะจัดการเรื่องการเคลื่อนย้ายเลออนเนลและการยกถังน้ำเหล่านี้ ในที่สุดเธอก็ต้องลงมือทำในสิ่งที่เธอหวาดหวั่นที่สุด เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มทำความสะอาดร่างกายของเลออนเนล แรงกัดบนริมฝีปากของเธอเพิ่มขึ้นตามบาดแผลที่เผยออกมาภายใต้คราบดินโคลนหนาเตอะ เมื่อร่างกายของเลออนเนลสะอาดเกือบหมดจด ความรู้สึกผิดของเธอก็ถูกแทนที่ด้วยใบหน้าที่แดงจัดจนเกือบจะมีไอร้อนพุ่งออกมา เธอรู้สึกว่าตัวเองน่าจะขอให้ผู้หญิงสองคนนั้นกลับมาช่วยอีกครั้ง แต่เธอกลับลืมความเป็นไปได้นั้นไปอย่างน่าประหลาด แค่บอกได้ว่าเธอไม่เคยเห็นผู้ชายในสภาพนี้มาก่อน และไม่เคยสัมผัสร่างกายใครแบบนี้เลย เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่เธอต้องนอนอยู่ในอ้อมกอดของเลออนเนล ความร้อนผ่าวบนแก้มของไอน่าก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น แต่ก็นั่นแหละ… เขาต้องทนทุกข์ทรมานมามากขนาดนี้ ถ้าเธอไม่สามารถตอบแทนเขาได้แม้เพียงเล็กน้อย เธอก็คงให้อภัยตัวเองไม่ได้ แต่ทำไมร่างกายของเขาถึงต้องฟิตและแข็งแกร่งขนาดนี้ด้วยนะ? นิ้วมือของเธอสั่นเทาในทุกครั้งที่เช็ดทำความสะอาดอย่างแผ่วเบา สุดท้าย เหลือเพียงส่วนเดียวบนร่างกายของเลออนเนลที่ยังไม่ได้ทำความสะอาด ไอ่นึกอยากจะปล่อยมันไว้แบบนั้นให้เขาลุกขึ้นมาจัดการเองเมื่อตื่น แต่เมื่อนึกถึงยุคสมัยที่พวกเขาอยู่ เธอก็ลังเลขึ้นมา ถ้ามันติดเชื้อขึ้นมาล่ะ? เธอรู้ดีว่าบริเวณนั้นคือศักดิ์ศรีของผู้ชาย ต่อให้เธอไม่เคยเห็นของจริงมาก่อนก็ตาม เธอเคยคลุกคลีกับพวกเด็กหนุ่มมัธยมปลายมามากพอที่จะรู้ว่านอกเหนือจากเรื่องผู้หญิงที่เคยคบหาแล้ว นั่นเป็นเรื่องเดียวที่พวกเขาเอาแต่พูดถึงกัน เลออนเนลต่างออกไปจากพวกเขา… แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ได้ให้ความสำคัญกับมันในใจ ไอน่าอาจไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เธอได้รับการศึกษามาอย่างดี เธอรู้ว่าการติดเชื้อในบริเวณที่บอบบางขนาดนั้นส่งผลร้ายแรงแค่ไหน โดยเฉพาะในยุคกลางเช่นนี้ แรงกดของฟันบนริมฝีปากของเธอเพิ่มขึ้นอีกครั้ง ไอน่าค่อยๆ ถอดผ้าขนหนูที่เธอใช้คลุมบริเวณส่วนกลางของเลออนเนลออก แทบจะกลั้นเสียงกรีดร้องแบบเด็กสาวเอาไว้ไม่อยู่เมื่อสายตาของเธอจับจ้องไปที่มัน หากพวกอังกฤษที่เธอเคยทำให้หวาดกลัวได้เห็นเธอในตอนนี้ ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร? ลมหายใจของไอน่าขาดห้วงและสั่นระรัว เธอเริ่มค่อยๆ เช็ดคราบสกปรกออกจากขอบด้านข้าง รวบรวมความกล้าขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด '…ตรงนั้น…มันไวต่อสัมผัสมาก…ฉันต้องมือเบาเข้าไว้…' ไอน่าพยายามนึกถึงสิ่งที่เคยเรียนในวิชาชีววิทยา Class A อาชีพห้าดาวของเธอนั้นเกี่ยวข้องกับสาขาการแพทย์โดยตรง ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องยากเกินไปสำหรับเธอ ไอน่าครางแผ่วเมื่อผ้าขนหนูสัมผัสเข้ากับส่วนที่บอบบางสองสิ่งนั้น เธอใช้มืออีกข้างยกส่วนที่อ่อนปวกเปียกซึ่งปกปิดพวกมันอยู่ออกเบาๆ แต่ในใจเธอกลับยิ่งตื่นตระหนกหนักกว่าเดิม เพราะสัมผัสที่แผ่วเบารอบบริเวณอันละเอียดอ่อนนั้น ทำให้เธอสังเกตเห็นว่ามันเริ่มแข็งขืนขึ้นมา ถึงจุดนี้เธอแทบไม่ต้องพยายามขยับมันออกไปอีกแล้ว '…แค่ทำเป็นไม่สนใจ…แค่ทำเป็นไม่สนใจ…มันเป็นปฏิกิริยาทางธรรมชาติ…มันหมายความว่าเขาสุขภาพดี…เดี๋ยวเดี๋ยวมันก็อ่อนตัวลงเอง…' ไอน่าหนีบขาแน่นสนิท แรงกัดบนริมฝีปากเริ่มทำให้เลือดซึมออกมาในที่สุด ไอน่ารู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันทีเมื่อรู้สึกว่าเธอทำความสะอาด "อัญมณีของครอบครัว" ของเลออนเนลได้สะอาดเพียงพอแล้ว เหลือเพียงงานเดียวที่ยังค้างคา เธอซักผ้าขนหนูด้วยน้ำในถังใหม่แล้วเริ่มขยับเข้าไปหา "ส่วนนั้น" ที่ดูสง่างามและทำให้เธอรู้สึกหวั่นเกรงเล็กน้อย มันเต้นตุบๆ ราวกับมีดวงตาของตัวเองและจ้องลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ '…บางทีอาจจะสุขภาพดีเกินไปหน่อยมั้ง…' ไอน่ารู้ดีว่าขนาดปกติควรเป็นอย่างไร เรื่องพวกนี้เป็นส่วนหนึ่งของการเรียน และเธอรู้ดีว่าสิ่งที่เห็นอยู่นี้ไม่ใช่ขนาดปกติอย่างแน่นอน ไอน่ารวบรวมความกล้าทั้งหมดที่เหลืออยู่ ใช้ผ้าขนหนูชื้นๆ เช็ดทำความสะอาดเหงื่อแห้งและคราบสกปรกที่ไหลลงไปอยู่ที่ตรงนั้น '…ส่วนปลายนั้นไวต่อสัมผัสที่สุด ฉันต้องระวังให้มาก…' เธอคิดในใจ ในที่สุดเธอก็ทำความสะอาดส่วนปลายอย่างแผ่วเบา พร้อมตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีสิ่งสกปรกที่อาจทำให้เลออนเนลติดเชื้อหลุดเข้าไปในที่ที่ไม่ควรจะเข้าไป ทันทีที่เธอรู้สึกว่าภารกิจเสร็จสิ้นและพร้อมจะถอยห่างออกมา เลออนเนลก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ขึ้นมาทันที ไอน่าตื่นตระหนก คิดว่าเขาอาจจะตื่นขึ้นมาแล้ว เธอรีบหมุนคอไปทางใบหน้าของเขาด้วยความเร็วที่เกือบจะทำให้คอเคล็ด โชคดีที่ดูเหมือนว่าเขายังคงหลับใหลอยู่ โดยไม่ได้รับรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ไอน่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก หันกลับไปมองผลงานตัวเองก่อนจะทันได้เห็นน้ำสีขาวขุ่นข้นพุ่งกระฉูดออกมาในอากาศด้วยแรงที่น่าตกใจ เธอมีเวลาเพียงแค่อาศัยฝ่ามือทั้งสองข้างปัดป้องไว้ก่อนที่มันจะกระเด็นโดนใบหน้า ไอน่ายืนตัวแข็งทื่อ มองน้ำสีขาวที่ไหลซึมผ่านฝ่ามือของเธอช้าๆ เธอแทบจะเห็นรอยยิ้มพึงพอใจและผ่อนคลายบนใบหน้าขณะหลับของเลออนเนลผ่านช่องว่างระหว่างนิ้วมือของเธอเอง