Chapter 180: Automaton ที่นี่คือเวิร์กชอป—เวิร์กชอปของออโตมาตอน พื้นที่แห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงกลไกที่ไม่รู้จักกำลังทำงาน ฟันเฟืองขนาดมหึมาขบกันและหมุนอย่างเชื่องช้าอยู่บนเพดาน อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันหล่อลื่น และบนพื้นก็มีเศษโลหะรูปร่างแปลกประหลาดกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด โดโรธีเดินสำรวจไปทั่วเวิร์กชอปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เฝ้าสังเกตทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว บนโต๊ะเธอเห็นอุปกรณ์กลไกแปลกๆ มากมาย ทั้งตุ๊กตาโลหะตัวจิ๋วที่เต้นระบำได้เอง และนกกลไกที่ขยับปีกไปมา “เวิร์กชอปของออโตมาตอนงั้นเหรอ… คนผู้นี้ต้องเป็น Stone Beyonder อีกคนแน่ๆ เมื่อเทียบกับอัลดริชที่สลักรูปปั้นหิน กับเดียร์สกัลที่ประดิษฐ์สิ่งมีชีวิตจากโครงกระดูกแล้ว คนคนนี้ถนัดเรื่องกลไกโลหะมากกว่าหรือเปล่านะ?” ขณะที่กวาดสายตามองไปรอบๆ โดโรธีก็ครุ่นคิดกับตัวเอง ในตอนนั้นเอง เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่ฟังดูแปลกและไม่เป็นธรรมชาติก็ดังขึ้นจากมุมห้อง “ขอโทษนะคะ ช่วยฉันหน่อยได้ไหม?” โดโรธีสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ เธอกันไปตามทิศทางของเสียง แต่กลับไม่เห็นใครเลย “นั่นใคร? คุณอยู่ที่ไหน?” เธอถามออกไปอย่างระแวดระวัง และเสียงนั้นก็ตอบกลับมาทันที “ฉันอยู่นี่ค่ะ ก้มลงมาหน่อย ฉันอยู่ที่พื้น” โดโรธีทำตามคำแนะนำและก้มลงมอง—แล้วเธอก็เห็นสิ่งที่ประหลาดพิลึกบนพื้นจริงๆ ศีรษะหนึ่ง เป็นศีรษะของหญิงสาวที่มีผมสั้นสีเทาและใบหน้าที่ละเอียดอ่อน ดวงตาข้างหนึ่งถูกปิดทับด้วยเลนส์วงกลม และผิวหนังของเธอมีความเสียหายให้เห็นอยู่หลายจุด เผยให้เห็นเนื้อโลหะสีเหลืองอยู่ข้างใต้ บริเวณรอยต่อของลำคอที่ถูกตัดขาดนั้น เผยให้เห็นโครงสร้างกลไกที่สลับซับซ้อน “หะ… หัวหุ่นยนต์เหรอ!?” โดโรธีโพล่งออกมาด้วยความตกใจ ทว่าศีรษะลูกนั้นกลับตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเล็กน้อย “หยาบคายจังเลยนะ แขกผู้มาเยือนจากอิกวินท์ (Igwynt) ฉันชื่อเบเวอร์ลี่ และฉันไม่ใช่แค่หัวหุ่นยนต์ธรรมดาๆ หรอกนะ” โดโรธีนิ่งงันไปครู่หนึ่ง หลังจากตั้งสติได้ เธอจึงปรับน้ำเสียงอย่างระมัดระวังก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “อา… ถ้าอย่างนั้น คุณเบเวอร์ลี่ ฉันจะช่วยคุณได้อย่างไรบ้างคะ?” “ช่วยหยิบหัวของฉันแล้วพาไปที่ชั้นวางหนังสือทางด้านขวาของเวิร์กชอปทีค่ะ ข้างๆ นั้นมีคันโยกอยู่—ช่วยดึงมันเปิดออกด้วยนะ” นั่นคือคำขอของเบเวอร์ลี่ หลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่ โดโรธีตัดสินใจทำตาม เธอเดินเข้าไปหยิบศีรษะนั้นขึ้นมาด้วยสองมือ และสัมผัสได้ถึงความรู้สึกไม่สบายใจแปลกๆ ทันที โดโรธีถือศีรษะนั้นไปพลาง คอยมองหากลไกที่เบเวอร์ลี่บอกไว้ ในขณะที่เสียงที่ไร้ร่างนั้นยังคงคอยนำทางเธอต่อไป “ใช่ค่ะ แบบนั้นแหละ… ตรงนั้น ตรงข้างชั้นวางหนังสือ คันโยกนั่นน่ะ—แค่ดึงมันออก” เมื่อทำตามคำสั่งของเบเวอร์ลี่ โดโรธีก็พบคันโยกข้างชั้นวางหนังสือทางด้านขวาของเวิร์กชอป เธอออกแรงดึงมัน และด้วยเสียงฟันเฟืองที่ขบกัน ผนังข้างชั้นวางหนังสือก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง ที่นั่นมีร่างของผู้หญิงยืนเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบในชุดเสื้อผ้าเรียบง่าย ทว่าไม่มีใครมีศีรษะเลยสักคนเดียว โดโรธีนิ่งอึ้งไปอีกครั้งเมื่อเห็นภาพตรงหน้า “เลือกสักร่างให้ฉัน แล้วเอาหัวฉันไปต่อเข้ากับร่างนั้นที” “เอ่อ… ฉันจะต่อยังไงล่ะคะ?” โดโรธีถามอย่างสับสน เธอไม่มีความรู้เรื่องการประกอบกลไกเลยสักนิด “คุณแค่ต้องวางหัวของฉันลงบนจุดเชื่อมต่อก็พอค่ะ” คำแนะนำของเบเวอร์ลี่นั้นเรียบง่าย แม้จะยังไม่มั่นใจนัก แต่โดโรธีก็ทำตาม เธอสุ่มเลือกร่างหนึ่งขึ้นมาแล้ววางศีรษะของเบเวอร์ลี่ลงบนข้อต่อคอที่ว่างอยู่ ก่อนจะปล่อยมือ ในเสี้ยววินาทีนั้น ส่วนประกอบกลไกที่เผยออกมาตรงลำคอก็เริ่มเชื่อมต่อเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ศีรษะของเบเวอร์ลี่หมุนซ้ายหมุนขวาเล็กน้อย ปรับให้เข้าที่ในตำแหน่งที่เป็นธรรมชาติ จากนั้นกุญแจไขลานขนาดใหญ่ก็เด้งออกมาจากช่องด้านหลังของร่างใหม่และล็อกเข้าที่ ด้วยความช่วยเหลือจากกลไกของเวิร์กชอป กุญแจนั้นก็เริ่มหมุน—คลิก คลิก คลิก—แน่นขึ้นเรื่อยๆ ในทุกรอบที่หมุน ในที่สุด เมื่อเสียงการทำงานของกลไกเงียบลง ร่างใหม่ของเบเวอร์ลี่ก็เริ่มขยับได้ ในตอนแรกแขนขาของเธอยังมีอาการกระตุกจากการเคลื่อนไหวที่แข็งทื่อเหมือนเครื่องจักร แต่ไม่นานการเคลื่อนไหวของเธอก็ลื่นไหลมากขึ้น เธอเดินก้าวออกมาจากแถวของร่างที่ไร้หัวและยืนอยู่ตรงหน้าโดโรธี หากไม่นับรอยต่อที่เห็นได้ชัดตรงจุดที่ผิวหนังใบหน้าเสียหาย และวงแหวนเชื่อมต่อสีทองแดงรอบลำคอ ตอนนี้เธอดูเหมือนหญิงสาวรูปร่างสมส่วนในวัยประมาณสิบเจ็ดหรือสิบแปดปี “ฟู่… ขอบใจมากนะคุณมิสคอส (Myschoss) ถ้าไม่ได้คุณช่วย ฉันคงต้องติดอยู่ตรงนั้นไปอีกสองชั่วโมง เพื่อรอใครสักคนกลับมาช่วยฉันแล้วล่ะ” เบเวอร์ลี่ถอนหายใจยาวก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะใกล้ๆ โดโรธีเอียงคอด้วยความสงสัยแล้วตอบกลับ “คุณรู้จักชื่อฉันด้วยเหรอ?” “แน่นอนสิ ตาแก่นั่นเขียนจดหมายบอกฉันว่าคุณกำลังจะมา ฉันก็เลยรอคุณอยู่ไงล่ะ” เบเวอร์ลี่พูดอย่างสบายๆ ขณะหยิบแก้วที่บรรจุของเหลวสีเหลืองซีดขึ้นมาจากโต๊ะแล้วกระดกดื่มรวดเดียว กลิ่นที่โชยออกมานั้นชัดเจนมาก โดโรธีบอกได้ทันทีว่ามันคือน้ำมันเครื่อง “คุณเป็นหุ่นยนต์เหรอ?” โดโรธีถามอีกครั้ง คราวนี้หลังจากดื่มหมดแก้ว เบเวอร์ลี่เช็ดปากก่อนจะตอบ “ถ้าจะให้พูดให้แม่นยำ ฉันคือออโตมาตอนที่สมบูรณ์แบบในตัวเองค่ะ สิ่งที่คุณเพิ่งได้เห็นคือเรื่องที่หาได้ยากนะ สิ่งมีชีวิตอย่างฉันน่ะมีน้อยมากในโลกนี้ คุณน่าจะนับได้ด้วยนิ้วมือข้างเดียวเลยล่ะ” “ออโตมาตอน?” “ใช่ เป็นสิ่งที่สร้างขึ้นโดยนักเชิดหุ่น (Puppeteer) เส้นทางหิน (Stone Pathway) โดยมีหินเป็นแกนหลักและวิวรณ์ (Revelation) เป็นแกนเสริม นำไปสู่เส้นทางย่อยนักเชิดหุ่น จุดเด่นของทักษะนี้คือความสามารถในการสร้างออโตมาตอนกึ่งอัตโนมัติหรืออัตโนมัติเต็มรูปแบบได้หลากหลายรูปแบบ—อย่างเช่นตัวฉันนี่ไงล่ะ ฉันถูกสร้างขึ้นโดยตาแก่นั่นในตอนที่เขามีฝีมือถึงจุดสูงสุดแล้ว” เบเวอร์ลี่อธิบายขณะนั่งอยู่หน้ากระจก เธอกำลังทาเจลพิเศษลงบนส่วนที่เสียหายบนใบหน้า ราวกับว่ากำลัง "แต่งหน้า" คำพูดของเธอทำให้โดโรธีอึ้งไปสนิท “อะไรนะ? คุณหมายความว่าอัลดริชเป็นคนสร้างคุณขึ้นมาเหรอ? แต่… เขาไม่ใช่ช่างสลักหินหรอกเหรอ?” “ใช่ค่ะ และตอนที่ฉันถูกสร้างขึ้นครั้งแรก ฉันเป็นหิน—ไร้ชีวิตและอัปลักษณ์อย่างร้ายกาจเลยล่ะ” “คุณไม่ชอบมันเหรอ?” “แน่นอนว่าไม่สิ ตาแก่นั่นมีรสนิยมที่แข็งทื่ออย่างน่าขัน เขามักจะสลักรูปอัศวิน สัตว์ร้าย และวีรบุรุษ… แต่ฉันชอบความสดใสของหญิงสาวสวยๆ มากกว่า ตอนแรกที่เขาสร้างฉันมา ฉันไม่พอใจในรูปลักษณ์นั้นเอามากๆ เลย” ขณะที่เบเวอร์ลี่พูด โดโรธีก็นึกขึ้นได้ว่ารสนิยมทางศิลปะของอัลดริชนั้นค่อนข้างจะเป็นแบบดั้งเดิมจริงๆ เขามักจะสลักรูปปั้นที่ดูสง่างามและน่าเกรงขาม—เช่น กษัตริย์ นายพล อัศวิน—หรือไม่ก็สัตว์ร้ายที่ดุร้าย ยากมากที่เขาจะสลักอะไรที่เป็นผู้หญิง “รสนิยมของอัลดริชดูจะเป็นแบบนั้นจริงๆ งั้นเขาก็สร้างคุณขึ้นมา แต่คุณไม่ชอบรูปร่างที่เขาให้มางั้นเหรอ? คุณไม่พอใจในร่างที่เขาสร้างให้?” “ใช่เลย ฉันก็เลยพยายามแกะสลักตัวเองให้เป็นรูปทรงที่ฉันชอบ ฉันอยากจะปรับเปลี่ยนตัวเองให้เป็นหญิงสาวแสนสวย… แต่ฝีมือการสลักของฉันมันไม่ดีเท่าตาแก่นั่น ก็เลยทำตัวเองพังไปหมดระหว่างทางน่ะค่ะ” เบเวอร์ลี่พูดอย่างไม่ใส่ใจขณะที่เธอยังคงซ่อมแซมตัวเองต่อ โดยคราวนี้ใช้เครื่องสำอางของมนุษย์ทั่วไปมาเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการ ในขณะเดียวกัน โดโรธีได้แต่ยืนอ้าปากค้างอยู่ที่นั่น ในหัวของโดโรธีตอนนี้กำลังจินตนาการถึงอดีตอัศวินหรือเจ้าชายหินที่ดูน่าเกรงขามกำลังยืนอยู่หน้ากระจก พยายามตั้งอกตั้งใจแกะสลักตัวเองเพื่อที่จะเปลี่ยนให้เป็นหญิงสาวแสนสวย—แต่กลับล้มเหลวไม่เป็นท่า จนกลายเป็นสิ่งที่อัปลักษณ์และดูไม่ได้อย่างที่เป็นอยู่นี้