ตอนที่ 538
503 / 531
อ่าน 5 นาที
Chapter 538: The Ending Of A Fairy Tale [Part 2]
เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 09:23
Chapter 538: จุดจบของเทพนิยาย [ตอนที่ 2]
หนึ่งร้อยปีผ่านไป...
สองร้อยปี...
สามร้อย...
สี่ร้อย...
"คนโกหก..."
ฉันเอ่ยคำนั้นออกมาขณะสลักมันลงบนป้ายหลุมศพของอเล็กซ์
บัดนี้ฉันแก่ชราลงมากแล้ว เส้นผมบางส่วนกลายเป็นสีขาวโพลนไปหมดสิ้น
วาระสุดท้ายของฉันใกล้เข้ามาถึง ฉันสัมผัสได้ถึงมัน จึงตัดสินใจสร้างหลุมศพให้ตัวเอง
เหล่าแฟรี่จะไม่มีวันหลงเหลือสิ่งใดทิ้งไว้เมื่อพวกเขาจากไป
เราเพียงแค่ดับสูญ... คืนสู่ธรรมชาติ เฉกเช่นเดียวกับตอนที่เราถือกำเนิดขึ้นมา
ฤดูหนาว ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน และฤดูใบไม้ร่วง...
ฉันเฝ้ารอแล้วรอเล่า... กาลเวลาผันผ่านไปในทุกฤดูกาล
บางครั้ง ฉันก็ใช้เวลาไปกับการนั่งอยู่บนป้ายหลุมศพของตัวเอง พลางนึกฝันถึงวันคืนอันแสนสุขที่เราเคยมีร่วมกัน
ฉันมีความทรงจำที่ชัดเจนมาก เห็นไหมล่ะ ฉันจึงแทบจะย้อนกลับไปใช้ชีวิตในความทรงจำเหล่านั้นได้ทุกเมื่อที่ต้องการ
มันเป็นความทรงจำที่ขมปร่าที่สุดในชีวิตของฉัน
ความทรงจำอันล้ำค่ากับคนที่ฉันรัก
ผืนป่าแห่งนี้กลับคืนสู่ความรุ่งโรจน์ในอดีตอีกครั้ง
ต้นไม้สูงตระหง่าน... และทุ่งดอกไม้ที่รายล้อมหลุมศพของเหล่ามนุษย์ผู้เป็นที่รักของฉันเอาไว้
สักวันหนึ่ง... ฉันก็จะจากโลกนี้ไปเช่นกัน โดยทิ้งไว้เพียงตำนานที่จารึกไว้บนหลุมศพของฉันเท่านั้น
"อเล็กซ์... ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน"
ฉันพร่ำพูดคำนี้บ่อยครั้งขึ้นในช่วงปีสุดท้ายของชีวิต
แล้ววันหนึ่ง สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
'โลก' ได้สื่อสารกับฉัน
ฉันยังจำใบหน้าอันงดงามของเธอได้ดี รวมถึงดวงตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความเศร้าโศกยามที่เธอมองมาที่ฉัน
"ฉันขอโทษนะ"
นั่นคือสิ่งที่เทพแห่งโลกใบนี้กล่าวกับฉันในตอนนั้น
ฉันไม่รู้ว่าเหตุใดเธอถึงขออภัย และไม่สามารถคิดหาเหตุผลได้เลย เพราะความเศร้าที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้ฉันสะอื้นไห้ออกมาด้วยความท่วมท้น
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกและอาจไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่ฉันร้องไห้ตลอดหลายร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว
แต่ในวันนั้น ฉันร้องไห้ออกมามากเสียจนอาจมากกว่าน้ำตาที่ฉันเสียไปตลอดชั่วชีวิตรวมกันเสียอีก
"เจ้าอาจไม่ได้พบเขาในชีวิตนี้หรือชีวิตหน้า แตข้าสัญญาว่าเจ้าจะได้พบกับเขาอีกครั้ง ไม่ว่ามันจะต้องใช้เวลาอีกกี่ปีหรือกี่ภพกี่ชาติก็ตาม" 'โลก' กล่าวอย่างนุ่มนวลขณะโอบกอดฉันไว้แนบอก ราวกับแม่ที่กำลังปลอบโยนลูกน้อยว่าไม่ต้องร้องไห้ เพราะทุกอย่างจะต้องเรียบร้อยดี
"แต่ถึงตอนนั้นเราคงจำกันไม่ได้แล้ว" ฉันกล่าวพลางรู้สึกถึงความเศร้าที่ถาโถมเข้ามาในใจ
"พวกเจ้าทั้งสองจะจำกันได้" โลกให้สัญญา "ข้าสัญญาด้วยเกียรติของข้า ลูกน้อยของข้า เจ้าผู้ที่อดทนมาเนิ่นนาน นี่คือสิ่งเล็กน้อยที่สุดที่ข้าจะทำให้เจ้าได้ ดังนั้น ก่อนที่เจ้าจะจากไป ข้าจะมอบความฝันแห่งอนาคตให้แก่เจ้า"
"ความฝันงั้นเหรอ?"
"ใช่แล้ว ฟรานที่รักของข้า ความฝันที่จะมอบความเข้มแข็งให้เจ้าเฝ้ารอเขาในภพชาติถัดไป"
ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าความฝันที่เธอหมายถึงคืออะไร... แต่ตอนนี้ ฉันคิดว่าฉันเข้าใจแล้ว
"เก้าสิบเอ็ด... เก้าสิบสอง... เก้าสิบสาม..."
รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าขณะที่ฉันยังคงคลานต่อไปยังดอกไม้ที่ฉันตั้งใจจะใช้เป็นที่ซ่อนตัว
บางที นี่อาจเป็นความฝันที่ 'โลก' สัญญาไว้กับฉัน
ความฝันอันงดงามที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าได้รับความรักจากก้นบึ้งของหัวใจจริงๆ
'ฉันไม่สนหรอกว่านี่จะเป็นแค่ความฝันหรือเปล่า' ฉันคิดขณะทุ่มแรงทั้งหมดที่มีและความตั้งใจมั่นลงไปที่มือและเท้า คลานเหมือนมดมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย
สิ่งเดียวที่สำคัญคือฉันได้พบเขาอีกครั้ง และได้เล่นกับเขาเป็นครั้งสุดท้าย
ลมหายใจของฉันเริ่มติดขัด และชั่วขณะหนึ่ง ฉันรู้สึกเหมือนไม่มีแรงที่จะขยับตัวต่อไปได้อีก
ฉันพยายามฝืนตัวเองให้คลานต่อ แต่ฉันก็เป็นดั่งเทียนที่ใกล้หมดเล่ม
ทันใดนั้น สายลมแผ่วเบาก็พัดผ่านมา พยุงตัวฉันขึ้นจากพื้นและวางฉันลงหลังดอกไม้อย่างทะนุถนอม ณ จุดที่ฉันปรารถนาจะซ่อนตัว
"ขอบคุณค่ะ ท่านแม่" ฉันเอ่ยกับ 'โลก' เบาๆ ผู้ซึ่งเหล่าแฟรี่ทุกคนนับถือดั่งมารดา "ขอบคุณสำหรับความฝันอันแสนวิเศษนี้ค่ะ"
ฉันเอนกายพิงดอกไม้แล้วพยายามหายใจเข้าลึกๆ อเล็กซ์ยังคงนับเลขอยู่ไกลออกไป ซึ่งช่วยให้ประสาทสัมผัสของฉันสงบลงได้
เมื่อตั้งสติได้ ฉันก็หลับตาลงและรอให้เขานับจนจบ
นี่อาจไม่ใช่ที่ซ่อนที่ดีที่สุดในอาชีพราชินีแห่งการซ่อนหาผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ของฉัน แต่มันก็ดีที่สุดเท่าที่แรงอันน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่จะอำนวย
เวลาผ่านไปอีกไม่กี่วินาที ฉันก็ได้ยินเขานับตัวเลขสุดท้าย
"สองร้อยเก้าสิบเจ็ด... สองร้อยเก้าสิบแปด... สองร้อยเก้าสิบเก้า... สามร้อย! จะพร้อมหรือไม่ก็ตาม ฉันไปหาแล้วนะ!"
ฉันยิ้มจางๆ แล้วรอคอย
อเล็กซ์ไม่เคยเก่งเรื่องการเล่นซ่อนหา ดังนั้นฉันจึงไม่เชื่อว่าเขาจะหาฉันเจอในทันที
ทว่า ฉันกลับรู้สึกถึงไออุ่นที่โอบล้อมทั่วร่างกาย เขาโอบกอดฉันราวกับฉันเป็นสมบัติล้ำค่าที่บอบบางและหวงแหนที่สุด
"อา..."
เมื่อลืมตาขึ้น ฉันเห็นอเล็กซ์มองมาที่ฉันด้วยแววตาที่อ่อนโยนขณะที่เขาค่อยๆ ช้อนตัวฉันขึ้นจากที่ซ่อน
"เจอตัวแล้ว ฟราน"
น้ำตาเริ่มเอ่อล้นที่หางตาของฉัน
มันไม่ใช่หยดน้ำตาแห่งความขัดใจ แต่เป็นหยดน้ำตาแห่งความสุข
บางทีส่วนลึกในใจฉันคงเฝ้ารอที่จะได้ยินคำนั้นมานานแสนนาน
อาจเป็นเพราะฉันปรารถนาให้ใครสักคนหาฉันเจอมาตลอดหลายปีนี้ และคำอธิษฐานนั้นก็กลายเป็นความจริงในที่สุด
อเล็กซ์นำฉันเข้ามาใกล้ใบหน้าแล้วจุมพิตลงบนศีรษะอย่างอ่อนโยน
ความอบอุ่นและความรักที่มาจากเขาทำให้ใจของฉันรู้สึกมีชีวิตชีวายิ่งกว่าสี่ร้อยปีที่ผ่านมาในชีวิตเสียอีก
"ขอบคุณที่หาฉันเจอค่ะ อเล็กซ์" ฉันกล่าวขณะที่น้ำตาไหลริน "ขอบคุณที่รักษาสัญญา"
ชายหนุ่มตรงหน้าแตกต่างจากอเล็กซ์ในความทรงจำของฉัน แต่ความรักในดวงตาของเขาขณะที่โอบอุ้มฉันไว้ดั่งสมบัติล้ำค่านั้นคุ้นเคยยิ่งกว่าสิ่งใด
"ฟราน... ฉันขอโทษนะ" อเล็กซ์กล่าวขณะที่น้ำตาไหลอาบแก้ม "ขอโทษที่ฉันหาเธอช้าไป"
"ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ" ฉันตอบ "บอกฉันว่า
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.