Chapter 468 - อันดับหนึ่ง อารมณ์ของอเล็กซ์ดีขึ้นมากหลังจากได้รับรู้ว่าอาจารย์ของเขาไม่ต้องออกจากพื้นที่นี้ไปสักพักแล้ว อย่างน้อยก็อีก 5 เดือนตามที่ลั่วเม่ยบอกเขา ซึ่งเป็นระยะเวลาที่เธอต้องใช้เพื่อก้าวสู่ระดับผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเที่ยงแท้ ‘แต่ข้าคงจะเข้าสู่ขอบเขตเที่ยงแท้ได้เร็วกว่าเธอแน่นอน’ อเล็กซ์คิด ในไม่ช้าเขาก็มาถึงบ้านของเธอและเคาะประตู “ท่านพี่ ข้ากลับมาแล้ว” เขาเอ่ยขึ้นเสียงดัง ทว่าไม่มีเสียงตอบรับ เขาเคาะประตูอีกสองสามครั้งแต่ท่านพี่ของเขาก็ไม่ยอมเปิดประตูออกมาเลย ‘เอ๊ะ?’ อเล็กซ์ครุ่นคิด ‘ทำไมเธอถึงไม่เปิดประตู? หรือว่าเธอยังไม่กลับมา? บางทีเธออาจจะไปที่ไหนสักแห่ง เดี๋ยวอาจารย์คงบอกเธอทีหลังแหละ’ “ตามหาศิษย์พี่หญิงของเจ้าอยู่หรือ?” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง อเล็กซ์รู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนั้นจึงหันกลับไปมอง เบื้องหลังของเขาคือชายหนุ่มในชุดคลุมสีเหลืองขลิบแดง ชุดคลุมนั้นดูเข้ากับเขาได้ดีทีเดียวเนื่องจากขลิบสีแดงนั้นตัดกับสีผมแดงของเขาอย่างเห็นได้ชัด อเล็กซ์สัมผัสได้ว่าระดับพลังบ่มเพาะของคนผู้นี้อยู่ที่ขอบเขตขัดเกลาจิตวิญญาณระดับ 3 และใกล้จะถึงระดับ 4 แล้ว เขาเริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ในใจเมื่อเห็นหน้าอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า “อาจจะนะ ท่านมาทำอะไรที่บ้านท่านพี่ของข้า” อเล็กซ์ถามหยางหม่า “ฮ่าๆ คำทักทายของเจ้านี่ขาดความเคารพไปหน่อยนะศิษย์น้องอวี้” หยางหม่ากล่าว “เจ้าไม่ควรพูดกับศิษย์ระดับแนวหน้าเช่นนี้ใช่ไหมล่ะ?” “อะไรนะ?” อเล็กซ์ประหลาดใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น ตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าเขากำลังจ้องมองชุดคลุมสีเหลืองขลิบแดง ซึ่งเป็นชุดของศิษย์ระดับแนวหน้า “ท่านทำได้อย่างไร…” ความสับสนของอเล็กซ์พุ่งถึงขีดสุด “ได้อันดับหนึ่งมาน่ะเหรอ? จริงๆ แล้วมันง่ายมาก” หยางหม่ากล่าว “ในเมื่อศิษย์พี่หญิงลั่วเม่ยยังไม่กลับมา และตู้ยวี่หานก็ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะชิงอันดับนั้นคืน ข้าเลยตัดสินใจคว้ามันมาเป็นของตัวเองก่อนในตอนนี้” “ศิษย์พี่หญิงลั่วเม่ยคงจะมาทวงคืนตอนที่นางกลับมา แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้นข้าก็ขอสนุกกับการเป็นอันดับหนึ่งไปก่อนแล้วกัน” หยางหม่ากล่าว “ใครจะไปรู้ บางทีเจ้าอาจจะมาท้าสู้กับข้าเพื่อชิงมันคืนก็ได้นะ” อเล็กซ์ยังคงประหลาดใจ แต่ความสับสนของเขาก็เริ่มจางหายไป “อ้อ เข้าใจแล้ว งั้นท่านพี่ก็ยังไม่กลับมาสินะ ไม่แปลกใจเลยที่ท่านได้อันดับไป ท่านหม่า ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าไม่คิดจะชิงอันดับของท่านหรอก อันดับหนึ่งไม่ได้ดึงดูดใจข้าเท่ากับอันดับสามหรอก” อเล็กซ์กล่าว หยางหม่าแสดงอาการโกรธเคืองบนใบหน้าทันที ราวกับว่าอเล็กซ์เพิ่งพูดอะไรที่ทำให้เขาขุ่นเคือง อเล็กซ์ไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เขาพูดผิดตรงไหน อย่างไรก็ตาม จากสีหน้าของหยางหม่า เขาสามารถดูออกได้เลยว่าคำพูดนั้นไปจี้จุดสำคัญของอีกฝ่ายเข้าให้แล้ว “เอาเถอะ ข้าไปก่อนนะ ขอให้สนุกกับอันดับหนึ่งของท่านแล้วกัน” อเล็กซ์กล่าวแล้วเดินจากไป หากตู้ยวี่หานไม่ต้องการอันดับหนึ่ง อเล็กซ์ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล เมื่อลั่วเม่ยกลับมา เธอคงชิงอันดับคืนได้ไม่ยาก ‘ข้าสงสัยว่าทำไมตู้ยวี่หานถึงไม่ชิงอันดับนั้นนะ?’ เขาครุ่นคิด ซึ่งนั่นทำให้เขานึกถึงรอบรองชนะเลิศในการแข่งขันประจำปีขึ้นมาได้ ‘อืม… ตอนนั้นเขาก็ไม่ได้สู้กับท่านพี่ด้วย หรือว่าจะเป็น…’ เขากำลังคิดแบบนั้นจู่ๆ อีกความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว “อ้อ ที่เขาโกรธขึ้นมาทันทีก็เพราะแบบนี้นี่เอง ฮ่าๆ” อเล็กซ์คิดพลางหัวเราะเมื่อนึกถึงปฏิกิริยาของหยางหม่าตอนที่เขาบอกว่าจะเอาอันดับสาม อเล็กซ์พูดแบบนั้นเพราะเขาตั้งตารอที่จะให้ตู้ยวี่หานสอนเรื่องเจตจำนงกระบี่และอะไรทำนองนั้นให้เขา ทว่าสำหรับหยางหม่าแล้ว มันฟังดูต่างออกไปโดยสิ้นเชิง นับตั้งแต่เหตุการณ์ในเขาวงกตที่อเล็กซ์ชิงป้ายหยกของเขาไป หยางหม่าก็มองว่าอเล็กซ์เป็นคนที่เขาต้องสั่งสอนให้รู้จักที่ต่ำที่สูง เจ้าหมอนี่เป็นแค่ผู้บ่มเพาะขอบเขตขัดเกลาอวัยวะที่ดันชนะการแข่งขันทั้งหมดไปได้ ในขณะที่ตัวเขาเองแทบไม่ได้คะแนนอะไรเลยด้วยซ้ำ ไม่นับรวมถึงที่ว่านลี่เอาชนะเขาได้อย่างยับเยินในการแข่งขันนั่นอีกที่ทำให้เขาเจ็บใจอยู่ไม่น้อย นักปรุงโอสถสองคนเอาชนะหลานชายของผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเซียนได้ นั่นทำให้หยางหม่าโกรธเคืองอย่างไม่มีเหตุผล ตอนนี้เมื่ออเล็กซ์บอกว่าจะชิงอันดับสาม นั่นหมายความว่าเมื่อลั่วเม่ยกลับมาและทวงตำแหน่งของเธอคืนได้อย่างง่ายดาย หยางหม่าก็จะถูกบีบให้ต้องท้าสู้กับอเล็กซ์เพื่อเอาตำแหน่งเดิมของเขากลับมา และนั่นดูเหมือนคำท้าทายการดวลที่ชัดเจนสำหรับเขา ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบใจนัก อเล็กซ์ไม่ได้สนใจหยางหม่ามากพอที่จะกังวลเรื่องที่อีกฝ่ายจะมาโจมตีเขา ตอนนี้เขาเพียงแค่ต้องการโฟกัสกับการพัฒนาตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น ‘วันนี้ข้าควรจะทะลวงสู่ขอบเขตขัดเกลาจิตวิญญาณระดับ 3 เลยดีไหมนะ?’ อเล็กซ์ครุ่นคิด ‘ถึงแม้ว่าข้าจะอยากเรียนรู้จากตู้ยวี่หานให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็ตาม’ อเล็กซ์ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจรอก่อน นี่เพิ่งผ่านไปเพียงหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เขาเลื่อนระดับสู่ขอบเขตที่ 2 และเขาจำเป็นต้องใช้เวลามากกว่านี้ในการทำให้รากฐานพลังบ่มเพาะมั่นคงเสียก่อน ยิ่งระดับที่สูงขึ้นเท่าไร ก็ยิ่งต้องใช้เวลาในการทำให้เสถียรนานขึ้นเท่านั้น เขาถอนหายใจแล้วมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของเหวินเฉิง เขาอยู่ที่นั่นเพียงไม่กี่นาทีก่อนที่เหวินเฉิงจะกลับมา “เจ้ากลับมาแล้วหรือ? ดีแล้ว ตอนนี้เจ้ามีแผนจะทำอะไรล่ะ? ข้าไม่มีอะไรเหลือจะสอนเจ้าแล้วล่ะนะ อาจจะมีวิชาต่อสู้สักสองสามอย่างแต่ก็แค่นั้นแหละ” เหวินเฉิงกล่าว “ไม่เป็นไรครับอาจารย์ ข้าดูแลตัวเองได้แล้ว” อเล็กซ์กล่าว “จริงสิครับ ท่านพี่เธอยังไม่กลับมาอีกหรือ?” “ยังเลย” เหวินเฉิงกล่าว “ข้าสื่อสารไปยังระยะทางไกลขนาดนั้นไม่ได้ เลยไม่มีข้อมูลอะไรมากนัก แต่นางน่าจะกลับมาในเร็วๆ นี้แหละ ไม่ใช่เจ้าบอกหรือว่านางต้องอยู่ที่นั่น 2 สัปดาห์?” “ใช่ครับ” อเล็กซ์กล่าว “ถ้าพวกเขาทำสำเร็จ ก็น่าจะเป็นช่วงเวลานี้พอดี แม้ว่านางอาจจะเลือกอยู่กับท่านพ่อของนางต่ออีกสักพักก็ตาม” “ไม่หรอก เขาต้องส่งตัวนางกลับมาที่นี่แน่นอน” เหวินเฉิงกล่าว “เอ๊ะ? แต่เธอก็น่าจะกลับมาได้สักพักแล้วนี่ครับ ทำไมเขาถึงต้องรีบส่งเธอกลับมาทันทีล่ะ?” อเล็กซ์ถาม เขาไม่คิดว่าลั่วเคิงจะเป็นพ่อที่ใจจืดใจดำแต่อย่างใด “เพราะที่นั่นมันอันตราย” เหวินเฉิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง