ฉันเปิดการใช้งานฉากกั้นเพื่อความเป็นส่วนตัว แล้วจัดการเปิดลิ้นชักที่อยู่ข้างเตียงคนไข้ ปกติโรงพยาบาลจะเก็บข้าวของสำคัญของผู้ป่วยไว้ในลิ้นชักนี้ ตราบใดที่ขนาดของมันไม่ใหญ่จนเกินไปน่ะนะ เมื่อเปิดลิ้นชักออก ฉันก็พบเป้สะพายหลังและกล่องพลาสติกใบเล็กวางอยู่ตรงนั้น ฉันรีบหยิบกล่องใบนั้นมาเปิดเช็กดูและก็ต้องถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นผลึกมานา (Monster Core) ขนาดเท่าหัวแม่มือนับรวมกันได้สิบสามก้อนครบถ้วน ผลึกมานาเหล่านี้ถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับฉันในตอนนี้ ผลึกจากอสูรระดับผู้เชี่ยวชาญรุ่นเยาว์ (Specialist stage core) ปกติจะซื้อขายกันอยู่ที่ห้าพันถึงหนึ่งหมื่นเครดิต และแม้ผลึกของฉันจะเป็นเกรดต่ำสุดก็ยังน่าจะได้รับเงินไม่น้อยกว่าห้าพันเครดิตต่อหนึ่งผลึก ฉันรู้ดีว่าของในโรงพยาบาลไม่น่าจะหายไปได้ง่ายๆ แต่ลึกๆ ในใจก็ยังกังวลอยู่ตลอดเวลา เพราะการที่มีผลึกสิบสามก้อนนี้มันจะช่วยชุบชีวิตการเดินทางในเมืองเวสต์โบลัดของฉันให้ราบรื่นขึ้นอย่างมาก ฉันเปลี่ยนมาสวมใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ที่พกมาในเป้ ตอนนี้ฉันเหลือเสื้อผ้าติดตัวเพียงแค่สองชุดเท่านั้น เพราะที่เหลือได้ถูกฉีกเอาไปทำผ้าพันแผลชั่วคราวในสนามรบไปเกือบหมดแล้ว ฉันจำเป็นต้องซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ยกชุด รวมถึงข้าวของที่จำเป็นอื่นๆ อย่างรองเท้า ผ้าพันแผลมืออาชีพ และเป้ใบใหม่ เนื่องจากเป้ใบเดิมอยู่ในสภาพรุ่งริ่งเต็มที แต่ก็นับว่ามันได้ทำหน้าที่การเป็นเกราะกำบังจากกรงเล็บอสูรที่เล็งแผ่นหลังฉันมาหลายครั้งอย่างสมเกียรติ ฉันปิดโหมดหน้าจอความเป็นส่วนตัวลง และกำลังจะเอ่ยคำลาเพื่อออกจากโรงพยาบาล ทว่าหันไปเห็นจิมจึงนึกขึ้นได้ว่าเขาคือคนท้องถิ่นในเวสต์โบลัดนี่นา "จิม นายพอจะรู้จักอพาร์ตเมนต์ดีๆ ในแถบวงแหวนรอบนอกที่ราคาไม่เกินห้าพันเครดิตบ้างไหม?" ฉันถาม เดิมทีฉันวางแผนจะเช่าที่พักซุกหัวนอนราคาถูกๆ ราวหนึ่งพันเครดิตเท่านั้น แต่หลังจากได้เป็นเจ้าของผลึกมานามากมายขนาดนี้ ฉันจึงตัดสินใจว่าควรจะอัปเกรดชีวิตความเป็นอยู่ให้ดีขึ้นกว่าแผนเดิมสักหน่อย "ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งที่พอจะช่วยนายได้นะ เขาทำงานเป็นนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ รับรองว่าเขาจะหาห้องพักที่ดีที่สุดในราคามิตรภาพได้ดีกว่าที่นายไปไล่หาเองตามหน้าเว็บแน่นอน" เขาบอก ฉันพยักหน้ารับแล้วรอให้เขาทำการติดต่อเพื่อนคนนั้น ต้องรู้ก่อนว่าเมืองเวสต์โบลัดแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของผู้คนมากกว่าเจ็ดสิบล้านชีวิต และพื้นที่เมืองได้ถูกแบ่งออกเป็นสามส่วนหลักหรือที่คนแถวนี้เรียกว่า 'สามวงแหวน' วงแหวนเหล่านี้คือแนวป้องกันภัยของเมือง โดยจะแบ่งออกเป็น วงแหวนรอบนอก (Outer Ring), วงแหวนรอบกลาง (Middle Ring) และ วงแหวนใจกลาง (Central Ring) วงแหวนรอบนอกคือแนวป้องกันแรกของเมืองที่ต้องรับหน้ากับสัตว์อสูร และเป็นพื้นที่ที่มีประชากรอาศัยอยู่หนาแน่นกว่าอีกสองวงแหวนรวมกันถึงสองเท่า ที่นี่คือแหล่งรวมตัวของผู้คนทั่วไปและเหล่านักผจญภัยระดับเริ่มต้นที่ยังไม่บรรลุขั้นสิบตรี วงแหวนรอบกลางคือแนวป้องกันชั้นที่สอง เป็นที่อยู่อาศัยของผู้คนราวยี่สิบล้านคน และเป็นพื้นที่สงวนสิทธิ์ให้เฉพาะผู้ที่อยู่ในขั้นสิบตรีขึ้นไปเท่านั้น หรือไม่ก็ต้องมีผู้ทรงอิทธิพลระดับสิบตรีมารับรองให้ถึงจะได้โอกาสพักที่นี่ และสุดท้ายคือ วงแหวนใจกลาง ซึ่งเป็นแนวป้องกันด่านสุดท้าย ที่นี่มีคนอาศัยอยู่ไม่ถึงสามล้านคน ส่วนใหญ่คือเหล่าชนชั้นนำและผู้ทรงพลังระดับแนวหน้า ทว่าเรื่องที่ตลกที่สุดคือคุณไม่จำเป็นต้องมีสถานะพลังขั้นใดเลยตราบใดที่คุณมีเงินหนาพอ คุณก็สามารถเข้าไปใช้ชีวิตในวงแหวนใจกลางนี้ได้ แต่ทว่าค่าครองชีพขั้นต่ำสุดในวงแหวนใจกลางนั้นไม่ต่ำกว่าสามแสนเครดิตขึ้นไป ซึ่งเป็นจำนวนที่คนธรรมดาไม่มีปัญญาเอื้อมถึง มีเพียงยอดฝีมือระดับสิบตรีขึ้นไปเท่านั้นที่จะหาเงินมาจ่ายค่าที่พักแบบนั้นได้ "ไมเคิล เพื่อนฉันพร้อมจะคุยกับนายแล้วนะ" จิมตะโกนบอก ฉันพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปหา หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏภาพชายหนุ่มวัยยี่สิบเศษที่สวมใส่ชุดสูทดูเป็นมืออาชีพ "สวัสดีครับ" ฉันกล่าวทักทาย "สวัสดีครับ คุณจิมแจ้งว่าคุณกำลังมองหาอพอาร์ตเมนต์อยู่ ผมได้คัดเลือกตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดมาให้คุณพิจารณาสิบหกแห่งครับ ลองเลือกดูได้เลย" เขาเอ่ยพร้อมกับแสดงวิดีโอจำลองสภาพห้องและรายละเอียดต่างๆ ขึ้นมาเบื้องหน้าฉัน ฉันเริ่มไล่ดูตัวเลือกทั้งสิบหกที่เขาเสนอมา มันสะดวกมากจนไม่จำเป็นต้องเดินทางไปดูของจริงด้วยตนเองเลย ห้องพักทั้งหมดที่เขานำเสนอมาคือห้องแบบสตูดิโอ มีตั้งแต่ราคา 4,000 ไปจนถึง 10,000 เครดิตต่อเดือน อาคารแต่ละแห่งจะมาพร้อมสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ทั้งศูนย์รับประทานอาหารสำหรับคนและสัตว์อสูร โรงฝึกซ้อมที่ทันสมัย ซึ่งราคาก็จะแปรผันตามคุณภาพของอาคารนั้นๆ ห้องพักทุกแห่งดูดีมากจริงๆ แต่ฉันก็ต้องเลือกเพียงหนึ่งเดียวจากสิบหกห้องสตูดิโอนี้ สุดท้ายฉันตัดสินใจเลือกห้องพักแห่งหนึ่ง ความโดดเด่นของอาคารหลังนี้คือมันมีห้องฝึกซ้อมให้เลือกใช้ถึงสิบห้าห้อง และผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่คือนักผจญภัยระดับผู้เชี่ยวชาญ แม้ราคาจะอยู่ที่เจ็ดพันเครดิตซึ่งเกินจากงบที่ตั้งไว้ไปนิดหน่อย แต่เมื่อประเมินจากคุณภาพห้องแล้ว มันคือการลงทุนที่คุ้มค่ามาก ฉันจัดการเซ็นสัญญาเช่าอพาร์ตเมนต์แบบอิเล็กทรอนิกส์และชำระค่ามัดจำขั้นแรกทันที ทว่าเพื่อนของจิมกลับปฏิเสธไม่ยอมรับค่าคอมมิชชัน ซึ่งฉันเองก็ไม่ได้ดึงดันจะยัดเยียดให้เขา ฉันพูดคุยต่ออีกพักหนึ่งและกำลังจะลาจาก เมื่อจิมเอ่ยถามขึ้น "ไมเคิล อีกสองสัปดาห์นายจะหัวลนพอไหม?" เขาถาม เพราะรู้ดีว่าเป้าหมายที่ฉันมาที่เวสต์โบลัดคือการเป็นนักผจญภัยล่าสัตว์อสูร และไม่ได้เป็นสมาชิกขององค์กรใดๆ "อ้อ ว่างสิ" ฉันตอบ เพราะฉันเองก็ไม่ได้มีแผนอื่นนอกจากการไปฝึกวิชาในป่าและล่าสัตว์อสูรมาหาเงินอยู่แล้ว "ถ้านายไม่รังเกียจ สนใจจะร่วมก๊วนไปฝึกซ้อมแล้วก็ล่าสัตว์อสูรในป่าด้วยกันไหมล่ะ?" เขาถามด้วยสายตาคาดหวัง "แน่นอนสิ" ฉันตอบตกลงทันที เพราะนั่นคือแผนที่ฉันคิดไว้พอดี และการมีจิมร่วมทางไปด้วยก็น่าจะช่วยให้ทุกอย่างง่ายขึ้นเยอะ "ไว้เจอกันในอีกสองสัปดาห์นะจิม" ฉันบอกลาแล้วเดินออกจากโรงพยาบาล ฉันกดใช้นาฬิกาโฮโลแกรมเพื่อค้นหาจุดแลกเปลี่ยน (Exchange point) ใกล้เคียง เงินเก็บทั้งหมดของฉันถูกใช้ไปกับค่าเช่าห้องพักจนตอนนี้ไม่เหลือแม้แต่เงินจะเรียกใช้แท็กซี่ไปส่งที่อพาร์ตเมนต์ใหม่เสียด้วยซ้ำ ดังนั้นฉันต้องรีบหาเงินเข้ากระเป๋าก่อนเป็นอันดับแรก จุดแลกเปลี่ยนคือสถานที่สำหรับนำผลึกมานามาเปลี่ยนเป็นเงินเครดิต "เยส!" ฉันอุทานออกมาเบาๆ เมื่อเห็นจุดแลกเปลี่ยนตั้งอยู่ในโถงทางเดินชั้นล่างของโรงพยาบาลนี่เอง ฉันก้าวเข้าไปในลิฟต์เพื่อมุ่งลงสู่ชั้นล่าง ผู้คนในลิฟต์ค่อนข้างหนาแน่น ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพยักหน้าและยิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร ทีแรกฉันก็นึกไม่ออกว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น แต่แล้วก็นึกได้ว่าชายคนนี้คงจะเป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิตจากสมรภูมิครั้งนั้นเช่นกัน ฉันจึงยิ้มและพยักหน้าตอบกลับไป ห้องโถงกางชั้นล่างของโรงพยาบาลช่างดูโอ่อ่าสมกับเป็นเมืองใหญ่ แถวลิฟต์นับสิบตัวมีผู้คนเดินสวนกันไปมาขวักไขว่ ฉันรู้สึกทึ่งกับภาพที่เห็นอย่างแสนสาหัส เพราะภาพความเจริญระดับนี้ฉันเคยเห็นเพียงแค่ในโทรทัศน์เท่านั้น ตลอดชีวิตที่อาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ ฉันไม่เคยได้ก้าวออกมาสัมผัสกับสิ่งเหล่านี้เลย ฉันเดินตรงไปยังจุดแลกเปลี่ยนที่มองเห็นแต่ไกล เมื่อเดินเข้าไปข้างในก็พบกับเครื่องจักรขนาดครึ่งตัวคนเครื่องหนึ่ง ฉันวางผลึกมานาสิบก้อนลงในเครื่องจักร ไม่นานมันก็ทำการสแกนและประเมินราคาซื้อขายออกมา เมื่อเห็นราคาฉันก็กดตอบรับราคาประเมินทันที 'ตื๊ด' ไม่กี่นาทีต่อมา เงินจำนวนมหาศาลก็ถูกโอนเข้าบัญชีส่วนตัว รวมทั้งหมดเป็นเงินห้าหมื่นหนึ่งพันเครดิต ฉันเดินยิ้มกริ่มออกมาจากจุดแลกเปลี่ยนด้วยความเบิกบานใจอย่างถึงที่สุด