เธอเดินตรงเข้าไปยังห้องฝึกซ้อมส่วนตัวห้องหนึ่ง แล้วประตูก็ปิดลงตามหลังเธอโดยอัตโนมัติ ที่โรงฝึกแห่งนี้มีห้องฝึกซ้อมส่วนตัวอยู่มากมาย รวมถึงลานประลองกลางแจ้งและเวทีประลอง ทุกชั้นที่เป็นพื้นที่ต่อสู้จะมีจุดเด่นแตกต่างกันไป ผู้ฝึกซ้อมสามารถเลือกใช้บริการตามสิ่งที่ตนเองต้องการได้ ฉันสังเกตเห็นผู้คนมากมาย ทั้งระดับพลทหารและระดับผู้เชี่ยวชาญ กำลังห้ำหั่นกันอยู่ในสนามประลอง หากใครอยากจะลองฝีมือก็แค่ก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนเวที แล้วคำท้าประลองก็จะหลั่งไหลเข้ามาเองโดยอัตโนมัติ ทว่าหากการต่อสู้นเริ่มรุนแรงจนถึงขั้นเป็นอันตรายต่อชีวิตละก็ ระบบ AI ของตึกจะเข้าแทรกแซงทันที ลำดับแรกระบบจะส่งเสียงเตือน และหากคนทั้งคู่ไม่หยุดยั้งละก็ มันจะยิงปืนวิเศษเกรด 1 ที่บรรจุดารยาชาเข้มข้นออกมาทันที ซึ่งยาชานั้นแรงพอจะสยบยอดฝีมือระดับสิบตรีให้นับไปได้ทั้งวันเลยทีเดียว ฉันตัดสินใจเริ่มต้นการฝึกด้วยการประลองกับหุ่นยนต์จำลองมนุษย์ ซึ่งเขาว่ากันว่ามีประสิทธิภาพสูงกว่าคู่ต่อสู้ตัวจริงในระดับเดียวกันเสียอีก ฉันก้าวเข้าไปในห้องฝึกส่วนตัว ยืนอยู่ใจกลางห้องแล้วสูดลมหายใจลึกเข้าปอด ฉันเลือกฝึกวิชาการต่อสู้เสรีระดับสูงสุดเป็นอย่างแรก ฉันเริ่มขยับแขนสอดประสานท่วงท่าอย่างช้าๆ แล้วเริ่มหมุนเวียนมานาในกระบวนท่าแรกของวิชา ความเจ็บปวดพุ่งเข้าหาฉันทันทีแต่มันยังพอทนรับได้ ฉันจึงเริ่มขยับแขนต่อเนื่องไปในท่าที่สอง สาม สี่ ห้า และหก จนถึงท่าที่หกฉันเรารู้สึกถึงความฝืดเคืองทว่ายังคงดึงดันหมุนเวียนท่วงท่าต่อไป ความเจ็บปวดที่เกิดจากการฝึกวิชานี้มันไม่เหมือนกับความรู้สึกตอนโดนไม้พลองหวดหรือโดนดาบฟันเป็นบาดแผล แต่มันเหมือนเข็มนับพันเล่มที่กระหน่ำแทงที่เนื้อตัว ยิ่งท่วงท่าสูงขึ้นเท่าไหร่ ความเจ็บปวดมันก็จะก้าวข้ามขีดจำกัดของเนื้อหนังไปสู่ความเจ็บใจเจียนตายของดวงวิญญาณ เหมือนมีเข็มทิ่มแทงเข้าสสู่แกนกลางที่เป็นตัวตนของคุณ เมื่อมาถึงรอบการหมุนเวียนมานาในท่าที่สิบห้า ฉันก็เริ่มลดความเร็วลงก่อนจะพยายามประคับประคองมานาต่อไป ในท่าที่สิบห้านี้ความเจ็บปวดเริ่มรุนแรงขึ้นจนน่าใจหาย ทว่าฉันก็ยังคงดึงดันที่จะก้าวต่อไปหลังจากหยุดพักหายใจเพียงครู่เดียว การฝึกวิชานี้เปรียบเสมือนการปีนข้ามภูเขาที่แสนชัน เมื่อคุณขึ้นไปถึงจุดสูงสุดแล้วอยากจะทำเป็นครั้งที่สอง ความเสี่ยงที่จะพลัดหลงจนตกลงมาก็ยังมีอยู่เท่าเดิม ทว่าความรู้สึกมันจะเริ่มคุ้นชินและง่ายขึ้นตราบใดที่คุณยังสามารถรักษาร่องรอยเดิมไว้ได้ การก้าวไปสู่ครั้งที่สองจะราบรื่นขึ้นเล็กน้อย เมื่อถึงรอบที่ยี่สิบ ฉันก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไปเพราะรู้ดีว่าหากหยุดนิ่งตอนนี้ ฉันก็จะไม่สามารถก้าวข้ามผ่านจุดนี้ไปได้อีก "อึก!" ฉันสบถผ่านไรฟันที่ขบกันแน่นเนื่องจากไม่สามารถหมุนเวียนท่าที่ยี่สิบสามไปได้ ไม่ว่าจะพยายามรวบรวมสมาธิขนาดไหนก็ไม่เป็นผล เหมือนมีกำแพงแห่งความเจ็บปวดขนาดยักษ์ขวางกั้นหนทางที่จะไปต่อไว้สิ้นเชิง บัดนี้แหละที่จะได้เวลาทดสอบทฤษฎีของตัวเองดูสักที ฉันเริ่มเดินเครื่องยนต์ขัดเกลามานาไปพร้อมๆ กับการจดจ่ออยู่กับการหมุนเวียนท่วงท่าที่ยี่สิบสามของวิชาพละกำลัง "อ๊ากกกกกกกก!" ฉันหลุดเสียงร้องออกมาพริบตาเดียวที่ขบกรามแน่น ความเจ็บปวดที่ได้รับมันมหาศาลเหลือเกินจนรู้สึกว่าหัวจะระเบิดให้ได้ แต่ฉันยังคงกัดฟันสู้ต่อ ครู่ต่อมาฉันก็เริ่มรู้สึกคุ้นชินกับความเจ็บนั่น แม้มันจะยังทนได้ยากยิ่งทว่าสมองของเริ่มปรับตัวจนคิดอะไรอ่านใจได้แจ่มชัดขึ้น ฉันเริ่มหมุดเวียนท่าที่ยี่สิบสามไปเรื่อยๆ และไม่ปล่อยให้มานาหยุดชะงัก ในวงจรที่ยี่สิบสามนี้ฉันรู้สึกราวกับมีใครเอาค้อนปลาเข็มกระหน่ำหวดลงมาบนกระหม่อมไม่หยุดยั้ง ฉันพยายามประคับประคองวงรอบที่ยี่สิบสามอยู่นานครึ่งชั่วโมง ทว่าก็ยังไม่สามารถก้าวข้ามไปสู่รอบที่ยี่สิบสี่ได้เสียที ไม่ว่าจะพยายามสักกี่ครั้งก็ตาม ถึงจะยังไปไม่ถึงรอบที่ยี่สิบสี่ของวิชาการต่อสู้เสรีระดับสูงสุดได้ ทว่าฉันก็ได้รับข้อพิสูจน์แล้วว่าทฤษฎีของตัวเองนั้นถูกต้องสมบูรณ์แบบ การเดินเครื่องยนต์ขัดเกลามานาไปพร้อมกับการหมุนเวียนท่วงท่าของวิชา ช่วยเพิ่มความเร็วในการขัดเกลามานาของฉันให้เร็วขึ้นกว่าช่วงที่ฝึกปกติถึงห้าเท่าตัวเลยทีเดียว ฉันสั่งหยุดการทำงานของทั้งวิชาที่ฝึกและเครื่องยนต์ขัดเกลา ก่อนจะจัดการกดนาฬิกาโฮโลแกรมเพื่อตั้งค่าบางอย่าง ฉันต้องการทดสอบพลังของตัวเองต่อสู้กับหุ่นยนต์ในระดับเดียวกันดู แม้จะเป็นระดับเดียวกันทว่ามันก็มีระดับย่อยที่แตกต่างกันออกไป ฉันจึงตัดสินใจเลือกโหมดความยากระดับสูงสุดทันที ไม่นานหลุมขนาดย่อมสองหลุมก็เปิดออกเบื้องหน้า หลุมหนึ่งอยู่ตรงข้ามและอีกหลุมอยู่ข้างกาย ดาบฝึกซ้อมคาตานะแบบไร้คมก็เลื่อนขึ้นมาจากหลุมด้านหลัง สมัยตอนที่อยู่โรงเรียน ฉันเคยฝึกทั้งดาบเรเปียร์และดาบคาตานะ แต่ทว่าลึกๆ ในใจฉันกลับหลงใหลในท่วงท่าของคาตานะมากกว่า ถึงแม้เรเปียร์จะมีระยะโจมตีที่ไกลกว่าและทำให้นศัตรูไม่เข้าประชิดตัวได้ดี รวมถึงมีการแทงที่ยอดเยี่ยม ทว่าจุดอ่อนคือพลังทำลายในดาบเดียวที่ค่อนข้างจำกัด ส่วนคาตานะแม้จะมีระยะที่สั้นกว่าและผู้ใช้ต้องเอาตัวเข้าแลกประชิดศัตรูมากกว่า ทว่าจุดเด่นของมันคือพลังโจมตีที่รุนแรงและท่วงท่าการเหวี่ยงดาบที่มุ่งหมายจะสังหารศัตรูในหนึ่งเดียว คาตานะสามารถประยุกต์ใช้ได้ทั้งการฟันพะเนียงจู่โจม ทว่าจุดแข็งที่แท้จริงคือความเร็วในการปลิดชีพศัตรู และนั่นคือสไตล์ที่ฉันเลือกสรร ในเวลาไม่กี่อึดใจ หุ่นยนต์มนุษย์ที่มีความสูงกว่าสองเมตรก็โผล่พ้นดินมาอยู่ตรงหน้า มันถือดาบโค้งอย่างทะมัดทะแมง และที่ส่วนศีรษะของมันมีแถบค่าพลังชีวิตแสดงอยู่ หากแถบนั้นแห้งเหือดก็หมายความว่าฉันเป็นฝ่ายชนะ การทำงานของหุ่นยนต์เริ่มจากเพียงแค่ฉันเอ่ยคำสั่งเริ่มการประลอง "เริ่มได้!" ฉันสั่งการพร้อมกับหมุนเวียนท่าแรกของวิชาการต่อสู้เสรีระดับสูงสุดทันที 'เคร้ง! ตึกๆๆ' ฉันต้องถอยหลังมาสองก้าวเมื่อดาบแรกเข้าปะทะกัน ดูเหมือนว่าฉันจะดูถูกประสิทธิภาพของหุ่นยนต์ตัวนี้ต่ำเกินไปเสียแล้ว ฉันจึงเริ่มการหมุนเวียนท่าที่สองตามไปทันที 'เคร้ง เคร้ง เคร้ง!' คราวนี้ฉันสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจางๆ ที่ข้อมือในจังหวะที่เข้าปะทะ ความกดดันเริ่มก่อตัวขึ้นฉันจึงต้องขยับขึ้นไปเป็นท่าที่สามของวิชา แต่เมื่อเข้าสู่ท่าที่สาม ฉันกลับพบว่าตัวเองยังคงมีความเสียเปรียบในการต่อตู้อยู่เล็กน้อย ทว่าต้องขอชมเลยว่าเจ้าแอนดรอยด์ตัวนี้เป็นคู่ฝึกชั้นดีจริงๆ ฉันสู้กับมันอย่างต่อเนื่องถึงสิบห้านาทีโดยที่ยังหาจังหวะเผด็จศึกไม่ได้ จึงทุ่มงบไปที่ท่าที่สี่และที่ห้า เมื่อพลังของฉันเพิ่มขึ้น การต่อสู้ของเราก็เริ่มเข้าสู่สภาวะคุมเชิงกัน 'เปรี้ยง!' ดาบของฉันตวัดเข้าที่ส่วนเอวของมัน ส่งผลให้แถบพลังชีวิตลดลงไปถึง 30% ทันที ทีแรกฉันนึกว่าแอนดรอยด์ระดับทหารฝึกหัดขั้นที่ 2 ในมหมดโหดสุดจะเก่งกว่านี้เสียอีก จนน่าจะบีบให้ฉันต้องใช้ท่วงท่าที่สูงขึ้นไปได้มากกว่านี้ ทว่าเมื่อพิจารณาดูอย่างถี่ถ้วนก็นึกขึ้นได้ว่า นี่เป็นเพียงแอนดรอยด์ที่สร้างโดยเครื่องจักรไม่ใช่คนจริง ดังนั้นท่วงท่าของมันจึงถูกกำหนดไว้ด้วยอัลกอริทึม มันจึงไม่สามารถคิดค้นท่วงท่าใหม่ๆ หรือแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าได้เก่งกาจเท่ามนุษย์ และอีกปัจจัยที่สำคัญคือหุ่นยนต์พวกนี้ไม่สามารถใช้ 'ครึ่งทักษะ' ได้ หากคู่ชกของฉันวันนี้เป็นสุดยอดฝีมือจากองค์กรใดองค์กรหนึ่งละก็ ต่อให้ฉันร่ายรำจนจบเซ็ตก็ใช่ว่าจะเอาชนะเขาได้โดยง่าย จิมเคยบอกเล่าไว้ว่าพวกหัวกะทิจากองค์กรระดับโลกสามารถโค่นศัตรูที่ระดับสูงกว่าตัวเองเป็นขั้นๆ ได้อย่างไม่ยากเย็น ท่วงท่าของฉันในตอนนี้จึงนับว่ายังเป็นเพียงพื้นฐานเท่านั้น จิมเองมาจากองค์กรน้ำยาเวทมนตร์และเขาเป็นเพียงนักปรุงยาหน้าใหม่ที่ไม่เคยผ่านสนามรบจริงมาก่อนเลย จนกระทั่งได้มาลิ้มรสความตายในอุโมงค์รถไฟครั้งนั้นนั่นแหละ 'ฉับ! ฉับ! ฉับ!' ฉันเดินหน้าจู่โจมด้วยความแม่นยำจนเครียร์แถบพลังชีวิตของมันให้แห้งเหือดได้ในดาบเดียว หุ่นยนต์ตัวนั้นหยุดนิ่งลงและถอยกลับไปยืนยังจุดเริ่มต้นเช่นเดิม เพื่อความท้าทาย ฉันจึงจัดการปรับระดับไปที่ขั้นพลทหารระดับ 3 แล้วเริ่มการประลองครั้งใหม่ทันที