**[อะดามันเทียม]** มันคือแร่ธาตุศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถเสาะหาได้เพียงใน 'แอสการ์ด' ดินแดนแห่งทวยเทพเท่านั้น ในแง่ของคุณสมบัติ มันเพียบพร้อมไปด้วยความแข็งแกร่ง ความแข็งทน และความยืดหยุ่นอันเป็นที่ปรารถนาของเหล่านักหลอมศาสตราทั่วหล้า ทว่า... ทุกสิ่งย่อมมีขีดจำกัด แม้จะกล่าวได้ว่าเป็นแร่ธาตุที่เข้าใกล้ความสมบูรณ์แบบมากที่สุด แต่มันกลับแฝงไว้ด้วยความพยศอันเกิดจากพลังศักดิ์สิทธิ์อันเข้มข้น ทำให้การควบคุมและแปรรูปนั้นทำได้ยากยิ่งนัก * **เงื่อนไขการหลอม:** ทักษะช่างตีเหล็กระดับสูง (Advanced Blacksmithing) เลเวล 7 * **น้ำหนัก:** 30 “โอ้... นี่น่ะหรืออะดามันเทียม หากไม่นับรวมพัฟราเนียมแล้ว มันคงเป็นแร่ธาตุที่ยอดเยี่ยมที่สุดทัดเทียมกับบลัดสโตนเลยทีเดียว” บราฮัมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือความสนใจ “เจ้าวางแผนจะสร้างสิ่งใดจากมันกันแน่?” “อาวุธ” อันที่จริง เดิมทีเกริดตั้งใจจะใช้มันเพื่อเสริมพลังป้องกัน เขาคิดจะนำอะดามันเทียมไปหลอมรวมกับ 'เซตแสงศักดิ์สิทธิ์' (Holy Light Set) ซึ่งถูกจัดอยู่ในประเภทเกราะเบาเนื่องจากน้ำหนักที่น้อยเกินไป หากทำสำเร็จ เขาจะสามารถอุดรอยรั่วด้านการป้องกันกายภาพโดยไม่เสียคุณสมบัติดั้งเดิมไป เมื่อนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องสลับใช้เกราะ 'ทริปเปิลเลเยอร์' (Triple Layers) ให้วุ่นวาย และจะกลายเป็นสุดยอดรถถังที่รับมือได้ทั้งการโจมตีทางกายภาพและเวทมนตร์อย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าในระหว่างนั้น ความคิดของเกริดกลับแปรเปลี่ยนไป เมื่อมองย้อนกลับมา เขาพบว่าไม่มีความจำเป็นต้องยึดติดกับพลังป้องกันมากเกินขนาด ‘ลำพังแค่ทริปเปิลเลเยอร์กับเซตแสงศักดิ์สิทธิ์ก็นับว่าเพียงพอแล้ว’ เดิมที อุปกรณ์อย่างทริปเปิลเลเยอร์, ถุงมือยักษ์, หมวกนักรบมีเขา และผ้าคลุมของแลนเทียร์ ถูกออกแบบมาเพื่อให้ทนทานต่อพลังโจมตีของ ‘แลนเทียร์’ สุดยอดนักฆ่าในตำนาน... แล้วในยามนี้ จะยังมีศัตรูหน้าไหนที่มีพลังโจมตีรุนแรงไปกว่านั้นอีกหรือ? เกริดตระหนักได้อีกครั้งว่า พลังป้องกันของเขามีจุดอ่อนเพียงจุดเดียว ซึ่งไม่ใช่เรื่องใหญ่นัก ‘นั่นคือช่วงเวลาที่ต้องสลับเกราะ... ทว่าศัตรูที่ร้ายกาจพอจะโจมตีทั้งกายภาพและเวทมนตร์ได้อย่างรุนแรงพร้อมๆ กันนั้นช่างหาได้ยากยิ่ง’ เหนือสิ่งอื่นใด เกริดมีสกิลติดตัวอย่าง ‘อมตะ’ เขายังสามารถยื้อชีวิตไว้ได้ สิ่งที่เขากระหายยิ่งกว่าในตอนนี้คือ ‘พลังโจมตี’ อันทรงพลานุภาพที่จะปลิดชีพศัตรูให้ดิ้นรนแทบเท้า ‘พลังโจมตีของอิยารุกต์เพิ่มขึ้นมากหลังจากเลื่อนระดับเป็นเกรดตำนาน แต่มันยังคงมีช่องว่างบางอย่างอยู่’ เกริดสูญเสียสิทธิ์ในการครอบครอง ‘อิยารุกต์’ ในฐานะอาวุธไปเมื่อเขาสามารถอัญเชิญจอมดาบอิยารุกต์ออกมาได้ ในยามนี้มันจึงทำหน้าที่เป็นสื่อกลางในการอัญเชิญที่มีประสิทธิภาพมากกว่าจะเป็นเพียงดาบคู่กาย เขาจึงจำเป็นต้องมีอาวุธใหม่มาทดแทน แต่นั่นก็นำมาซึ่งอีกปัญหา... ‘มนตราทมิฬ’ (Blackening) หากเขาสร้างอาวุธจากอะดามันเทียมที่เปี่ยมด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ เขาจะยังสามารถใช้มนตราทมิฬได้หรือไม่? เขาเคยมีประสบการณ์เลวร้ายจาก ‘หอกไรฟาเอล’ มาก่อน เมื่อพลังศักดิ์สิทธิ์และพลังมารปะทะกัน บทลงโทษที่ตามมานั้นสาหัสยิ่งนัก มันช่างไร้ซึ่งความมั่นคง ‘เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป?’ บราฮัมลอบสังเกตความสับสนในแววตาของเกริด เขาอยากรู้นักว่าเกริดจะก้าวข้ามความขัดแย้งระหว่างมนตราทมิฬและพลังศักดิ์สิทธิ์นี้ได้อย่างไร มันช่างเป็นเรื่องที่น่าสนุกไม่น้อย ‘อย่างมากที่สุด หากลองหลอมรวมมันเข้ากับบลัดสโตน... บางทีอาจจะมีโอกาส’ พลังมารจากบลัดสโตนย่อมสามารถกดข่มพลังศักดิ์สิทธิ์ของอะดามันเทียมได้ เกริดเองก็เคยคิดเช่นนั้น แต่เขาก็ไม่อาจตัดใจทิ้งพลังศักดิ์สิทธิ์ไปได้ เพราะเหตุใดนะหรือ? ก็เพราะพลังศักดิ์สิทธิ์คือฝันร้ายที่แท้จริงของเหล่านั้นเผ่ามารและพวกอันเดดน่ะสิ! ‘ในหมู่เกาะเบเฮนยังมีพวกเดธไนท์ และอัคนัสเองก็มีทั้งลิชและเดธไนท์ในครอบครอง’ การทิ้งพลังศักดิ์สิทธิ์ของอะดามันเทียมไปในสถานการณ์เช่นนี้ช่างโง่เขลานัก เกริดเค้นสมองอย่างหนัก มันต้องมีสักวิธีที่มนตราทมิฬและอะดามันเทียมจะอยู่ร่วมกันได้... และแล้ว ประกายความคิดหนึ่งก็วาบผ่านเข้ามา “อาวุธน่ะ... จำเป็นด้วยหรือที่ผมต้องเป็นคนกวัดแกว่งมันด้วยตัวเอง?” ‘...?’ ไม่ได้ใช้เอง? คนทั่วไปคงไม่เข้าใจความหมายของเกริด แต่บราฮัมกลับตระหนักได้ในทันที ‘เจ้าจะสร้างอาวุธให้พวกหัตถ์เทวะ (God Hands) อย่างนั้นหรือ?’ “ถูกต้อง!” เกริดวางแผนจะดึงประสิทธิภาพของหัตถ์เทวะออกมาให้ถึงขีดสุด “อาวุธที่สร้างจากอะดามันเทียม หากให้หัตถ์เทวะเป็นผู้ใช้ มันย่อมไม่ได้รับผลกระทบจากมนตราทมิฬของผม” ‘อืม... เป็นความคิดที่น่าสนใจไม่เลว’ ทว่า... ‘พัฟราเนียมนั้นยอดเยี่ยมก็จริง แต่มันมีขีดจำกัด กระบวนท่าดาบของหัตถ์เทวะนั้นยังอ่อนด้อยนัก หากอาวุธที่มอบให้ไม่สามารถคุกคามศัตรูได้ ต่อให้มันจะวิเศษเลิศเลอเพียงใด มันก็ไร้ความหมาย’ นั่นคือความจริง หัตถ์เทวะเป็นเพียงกำลังเสริมที่ช่วยหนุนการต่อสู้เท่านั้น พวกมันไม่อาจสร้างความลำบากให้คราวเกลในการแข่งขันนานาชาติได้เลย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือที่แท้จริง พวกมันจะถูกสกัดกั้นได้โดยง่ายเสมอ “นั่นคือเหตุผลที่ผมต้องสร้างอาวุธ ‘พิเศษ’ ให้กับหัตถ์เทวะของผมยังไงล่ะ” เกริดครุ่นคิดถึงเรื่องนี้มาตั้งแต่อยู่ในสนามประลองกับคราวเกล จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาสร้างอาวุธทรงพลังที่ ‘ไม่มีวันพลาดเป้า’ แล้วมอบมันให้หัตถ์เทวะ? เมื่อนั้นพวกมันจะไม่ใช่แค่ตัวประกอบอีกต่อไป แต่จะเป็นขุมพลังที่เปลี่ยนสมดุลของการต่อสู้ไปอย่างสิ้นเชิง “ศัตรูจะต้องพะวักพะวนทั้งการโจมตีของผมและหัตถ์เทวะไปพร้อมกัน พวกมันจะสูญเสียทั้งสมาธิและเรี่ยวแรงอย่างรวดเร็ว” ‘ข้าเข้าใจเจตนาของเจ้า... แต่ในโลกนี้มีอาวุธที่โจมตีถูกเป้าหมายแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ด้วยหรือ?’ ไม่ว่าจะเป็นดาบ ธนู หรือปืน ต่อให้อัตราความแม่นยำจะสูงส่งเพียงใด แต่มันก็ไม่อาจการันตีผลลัพธ์ที่เด็ดขาดได้ การโจมตีที่ไร้เป้าหมายเจาะจง (Non-targeted) ย่อมมีทางหลบเลี่ยงได้เสมอ ‘กล่าวคือ เจ้าต้องการการโจมตีแบบล็อกเป้าที่ไม่มีทางหลีกหนีได้สินะ’ เกริดยกยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะเอ่ยถามบราฮัม “บราฮัม... ด้วยความสามารถของคุณ มันเป็นไปได้ใช่ไหม?” สกิล ‘ตรวจจับเวทมนตร์ (ฉบับปรับปรุง)’ สามารถระบุตำแหน่งของศัตรูได้อย่างแม่นยำ “จะเป็นอย่างไรถ้าคุณเปลี่ยนเวทมนตร์นั้นให้กลายเป็นรูปแบบ Passive (ส่งผลตลอดเวลา)? แล้วถ้าผมผนึกมันลงไปในอาวุธล่ะ?” ไม่ว่าเป้าหมายจะเคลื่อนที่รวดเร็วเกินกว่าสายตาจะมองทัน หรือจะมีทักษะลวงตาที่หลอกล่อประสาทสัมผัสเพียงใด ทุกอย่างจะกลายเป็นไร้ค่า เพราะ ‘ตรวจจับเวทมนตร์ (ฉบับปรับปรุง)’ มีคุณสมบัติในการติดตามละอองมานาของเป้าหมายไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว ‘อาวุธจะพุ่งทะยานไปตามทิศทางที่เวทตรวจจับระบุไว้...’ ชัดเจนว่าระบบจะการันตีความแม่นยำในระดับสูงสุด แต่มันก็มีข้อเสียที่ร้ายแรงเช่นกัน เนื่องจากเวทตรวจจับทำได้เพียง ‘ติดตาม’ มานาเท่านั้น แต่มันไร้ซึ่ง ‘วิจารณญาณ’ และไม่สามารถรับรู้ถึงอันตรายได้ หากมนุษย์ใช้อาวุธเช่นนี้เคลื่อนที่ตามแรงดึงดูดของเวทมนตร์ พวกเขาอาจพุ่งตัวเข้าไปหาดงกับดักหรือพายุเวทมนตร์จนถึงแก่ชีวิตได้ ทว่า... กับหัตถ์เทวะนั้นต่างออกไป หัตถ์เทวะมีความทนทานเป็นนิรันดร์ และความเสียหายใดๆ ที่พวกมันได้รับจะไม่มีวันส่งผลกระทบถึงตัวเกริดแม้แต่น้อย “เป็นอย่างไรล่ะ? เข้าท่าใช่ไหม? แต่มันจะสำเร็จได้ก็ต่อเมื่อคุณให้ความร่วมมือกับผมเท่านั้นนะ” ‘เจ้า...’ บราฮัมตั้งใจเพียงจะยืนดูว่าอาวุธชนิดใดจะถูกสร้างขึ้นมา แต่กลายเป็นว่าเขาต้องลงมือเองอย่างนั้นหรือ? แม้บราฮัมจะมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเกริดเพิ่มมากขึ้น แต่เขาก็ไม่ใช่มหาจอมเวทที่ใจดีพอจะยอมรับคำขอที่เอาแต่ใจของใครได้ง่ายๆ เขาเริ่มรู้สึกขุ่นเคืองที่ถูกมองเป็นเพียงเครื่องมือ และกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ “แต่ถ้าคุณทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ ผมเข้าใจว่าการดัดแปลงเวทมนตร์ระดับนี้มันคงไม่ง่าย...” เกริดเอ่ยกระเซ้าด้วยน้ำเสียงท้าทาย ‘ใครว่าข้าทำไม่ได้! เรื่องขี้ผงแค่นี้สำหรับข้าแล้วมันง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ!’ ด้วยทิฐิอันสูงเสียดฟ้า มหาจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่จึงตกหลุมพรางการยั่วยุอย่างง่ายดาย แต่นั่นไม่ใช่เพราะเขาโง่เขลาหรอกนะ... มันเป็นเพราะนิสัยส่วนตัวล้วนๆ! ‘อุ๊บ!’ เกริดแอบขำในใจก่อนจะหันไปสบตากับบราฮัมที่กำลังทำตัวไม่ถูก “ผมต้องการพลังอันยิ่งใหญ่ของคุณ... ได้โปรดให้ผมหยิบยืมมันด้วยเถิด” ‘ทำไมข้าต้อง...’ “คุณไม่เฝ้ารอเห็นมันหรอกหรือ? อาวุธที่เกิดจากการหลอมรวมพลังของมหาจอมเวทในตำนานและช่างตีเหล็กในตำนาน... มันจะทรงพลานุภาพเพียงใด? โลกทั้งใบจะต้องสั่นสะท้านและตกตะลึงกับผลงานชิ้นนี้อย่างแน่นอน” ‘...หึ’ ลึกๆ แล้วเขาก็คาดหวัง การได้ร่วมมือกับเกริดดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่สนุกไม่น้อย ‘มันอาจจะให้ผลลัพธ์ที่เหนือความคาดหมายยิ่งกว่าพัฟราเนียม และมันคงมีประเด็นให้ข้าได้วิจัยอีกมากมาย’ ภาพในอดีตยามที่เขาร่วมมือกับพักม่าสร้างพัฟราเนียมผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง ความรู้สึกของเขาเริ่มซับซ้อน บราฮัมหวาดกลัว... กลัวว่าช่วงเวลาที่แสนสุขกับเกริดในตอนนี้ จะจบลงด้วยการถูกทรยศและทอดทิ้งเหมือนในวันวาน ‘เหอะ...’ บราฮัมแค่นหัวเราะให้กับความสมเพชของตัวเอง ‘ข้า... มหาจอมเวทบราฮัมผู้เกรียงไกร กลับหวาดกลัวการถูกทอดทิ้งอย่างนั้นหรือ?’ ดูเหมือนว่าเขาจะผูกพันกับเกริดมากกว่าที่ตัวเองคิดไว้เสียอีก นอกจากนี้ ความเจ็บปวดจากการถูกพักม่าทรยศในอดีตนั้นยังคงเป็นบาดแผลที่หยั่งรากลึก ‘...และที่สำคัญ ข้าในยามนี้ช่างอ่อนแอนัก’ วิญญาณของเขาเร่ร่อนอยู่นานแสนนานโดยไร้ซึ่งกายหยาบ หัวใจของเขาอ่อนไหวเพราะขาดที่ยึดเหนี่ยว หรือบางที... เขาอาจจะแก่ชราเกินไปแล้ว ‘เหตุใดข้าต้องไขว่คว้าหาชีวิตใหม่ด้วยเล่า?’ ยุคสมัยกำลังเปลี่ยนผันไปอย่างรวดเร็ว เหล่าคลื่นลูกใหม่กำลังสยายปีกกว้าง อีกไม่นานตำนานในอดีตย่อมถูกลืมเลือน ต่อให้บราฮัมฟื้นคืนชีพขึ้นมา เขาก็อาจไม่อาจเสวยสุขในเกียรติยศเดิมได้อีกต่อไป มิหนำซ้ำยังอาจต้องเผชิญกับความอัปยศอดสู ‘ต่อให้ไม่เป็นเช่นนั้น ข้าก็ยังถูกคุกคามโดยมารี โรส และพวกมหาปีศาจ... บางที ถึงเวลาที่ข้าควรปล่อยวางเสียที’ บราฮัมพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่เผยความอ่อนแอในจิตใจออกมา เขาคิดว่าเกริดคงไม่มีวันล่วงรู้ถึงเสียงคร่ำครวญภายในใจ ทว่า... เขาอยู่กับเกริดมานานเกินไปเสียแล้ว ต่อให้บราฮัมจะพยายามปิดซ่อนเพียงใด เกริดก็ยังอ่านใจของเขาออกอยู่ดี “จะรีบทิ้งกันไปไหนล่ะ? คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น จนกว่าจะสอนเวทมนตร์ให้ผมจนครบ!” ‘...นั่นสินะ’ บราฮัมตระหนักได้ในที่สุด... เกริดนั้นต่างจากพักม่า พักม่าไขว่คว้าหาพลังอำนาจเพื่ออุดมการณ์อันยิ่งใหญ่ เขาทำทุกอย่างเพื่อ ‘สันติภาพของโลก’ ซึ่งนั่นทำให้เขามีด้านที่เลือดเย็นจนน่าขนลุก พักม่าพร้อมจะสลัดทิ้งความสัมพันธ์เล็กๆ น้อยๆ ได้อย่างไม่ใยดีหากมันขัดต่อเป้าหมาย ในขณะที่เกริด... หัวใจของเขานั้นคับแคบกว่ามาก ความยุติธรรมหรือ? เขาโยนมันทิ้งไปนานแล้ว เขาทำทุกอย่างเพื่อตัวเองและคนรอบข้างที่เขารักเท่านั้น และนั่นคือเหตุผลที่บราฮัมมั่นใจ ‘ชายผู้นี้... จะไม่มีวันทรยศข้า’ ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านในใจ บราฮัมจึงแสร้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาเพื่อปกปิดความตื้นตัน ‘เจ้าไม่มีวันเรียนรู้เวทมนตร์ของข้าได้หมดก่อนตายหรอก... หากเจ้าอยากเรียนรู้นักละก็ เจ้าก็ห้ามทรยศข้าเป็นอันขาด เข้าใจไหม?’ เกริดหัวเราะร่ากับคำพูดของบราฮัมพลางยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ก็นะ... ผมก็คิดงั้นเหมือนกัน” มิตรภาพประหลาดๆ ระหว่างหนึ่งมนุษย์หนึ่งวิญญาณได้ก่อตัวขึ้น ทว่า ในมุมหนึ่งของโรงตีเหล็ก กลับมีสายตาคู่หนึ่งเฝ้ามองเกริดอยู่ด้วยความเวทนา... นั่นคือคาน น้ำตาเริ่มคลอเบ้าตาของชายชรา “โถ่... ถึงขั้นยืนพูดคนเดียวแล้วหรือนี่... อาการป่วยของท่านช่างหนักหนาสาหร่ายิ่งนัก” คานเข้าใจผิดไปไกลโข แต่นี่แหละคือบทเรียนว่าการรักษาภาพลักษณ์นั้นสำคัญเพียงใด *** “ทักษะการสรรสร้างของช่างตีเหล็กตำนาน (Legendary Blacksmith’s Creation Skill)” > **[ทักษะการสรรสร้างของช่างตีเหล็กตำนาน]** > ท่านสามารถสร้างวิธีการผลิตไอเทมขึ้นมาใหม่ได้ 3 อย่าง ทุกครั้งที่เลเวลทักษะ 'หัตถศิลป์ของช่างตีเหล็กตำนาน' เพิ่มขึ้น > จำนวนไอเทมที่สร้างได้ในปัจจุบัน: 11/24 > * เมื่อผลิตไอเทมด้วยทักษะนี้ ชื่อของผู้สร้างจะถูกสลักไว้บนไอเทมโดยอัตโนมัติ ทันทีที่เกริดเปิดใช้งานทักษะ *ตึง!* เสียงเอฟเฟกต์อันกึกก้องดังขึ้นพร้อมกับหน้าต่างระบบที่ปรากฏตรงหน้า [ท่านต้องการสร้างไอเทมประเภทใด?] เกริดคำนวณไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว เขาตอบกลับไปอย่างรวดเร็วและหนักแน่น “ค้อน... ผมจะสร้างค้อน”