ตอนที่ 513
513 / 2060
อ่าน 10 นาที
Chapter 513
เผยแพร่เมื่อ 3 เม.ย. 2569 19:25
“ช่างหนักหนาสาหัสเหลือเกิน...”
แรงโน้มถ่วงของทวีปตะวันออกนั้นทรงพลังกว่าทวีปตะวันตกหลายเท่าทวี ส่งผลให้ค่าพละกำลัง พลังกาย และความคล่องตัวของเกริดถูกพันธนาการด้วยบทลงโทษอันแสนโหดร้าย ผลกระทบของมันรุนแรงจนน่าตกใจ จากใจกลางเมืองปังเกียจนถึงป่าพฤกษาขาว เขาใช้เวลาวิ่งเพียงหนึ่งชั่วโมงก็เหนื่อยหอบจนแทบสิ้นเรี่ยวแรง ทั้งที่หากเป็นในทวีปตะวันตก เขาจะยังคงควบทะยานต่อได้อีกอย่างน้อยยี่สิบนาทีโดยไม่ติดขัด
‘ถ้าใช้การบินก็น่าจะสบายกว่านี้แท้ๆ’
ทว่าเขาเลือกที่จะไม่ทำเช่นนั้น เพราะการโผบินเหนือน่านฟ้าอาจดึงดูดสายตาของตัวอันตรายบางอย่างเข้าโดยไม่ตั้งใจ
‘หึหึหึ! เดี๋ยวนี้เราก็เริ่มฉลาดขึ้นมาบ้างแล้วสินะ!’
เกริดกระหยิ่มยิ้มย่องกับพัฒนาการของตนเอง ก่อนที่ทัศนียภาพของป่าสีขาวโพลนเบื้องล่างเนินเขาจะปรากฏแก่สายตา มันคือผืนป่าสีขาวบริสุทธิ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ภายในเขตเมือง แม้ขนาดจะไม่กว้างขวางใหญ่โตนัก โดยมีต้นไม้เรียงรายกันอยู่อย่างหนาแน่นราวหนึ่งพันต้น แต่มันกลับงดงามจนน่าสะท้านใจ ใบไม้สีขาวโพลนราวกับมีหิมะโปรยปรายลงมาปกคลุมตลอดกาล มองจากระยะไกลดูคล้ายกับก้อนปุยสำลียักษ์ที่วางเรียงราย
‘ช่างเข้ากับหมู่บ้านทรงเกาหลีโบราณที่อยู่รอบนอกป่าเสียจริง’
ภาพตรงหน้าทำให้เขานึกถึงทัศนียภาพฤดูหนาวอันเงียบสงบในละครย้อนยุค อย่างน้อยที่แห่งนี้ก็มอบกลิ่นอายอารยธรรมตะวันออกตามที่เขาโหยหา
‘ถ้าได้นั่งละเลียดกิมจิอยู่ที่นี่ละก็...’
แกล้มด้วยโซจูคงจะเลิศรสน่าดู เขาอยากจะหยุดพัก ล็อกเอาต์ออกไปหาอะไรกินให้สำราญใจ ทว่าการเล่นแซททิสฟายในขณะที่สติสัมปชัญญะถูกเมรัยครอบงำคือทางลัดสู่ความพินาศ มีผู้เล่นไม่น้อยที่พยายามตีบวกไอเทมตอนเมาจนต้องหลั่งน้ำตา เกริดจึงต้องข่มใจไว้ หากเป้าหมายของเขาคือการเป็นหนึ่งในใต้หล้า
“เราต้องใช้ช่วงเวลาพักผ่อนเพื่อกินและออกกำลังกาย เพื่อเสริมสร้างร่างกายให้พร้อมสำหรับการท่องโลกนี้...”
เกริดสะกดกลั้นความปรารถนาส่วนลึก ก่อนจะก้าวลงจากเนินเขา มุ่งหน้าเข้าสู่พงไพรสีขาว
---
‘ต้องตัดต้นไม้ที่มีอายุร้อยปีขึ้นไปงั้นหรือ?’
ในโลกปัจจุบัน มีวิธีมากมายที่จะวัดอายุของต้นไม้โดยไม่ต้องโค่นมันลงมาเพื่อดูวงปี ในโลกของแซททิสฟายก็เช่นกัน ระบบตรวจสอบสามารถไขปริศนาได้โดยง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเกริด ผู้ครอบครองทักษะเนตรประเมินของช่างตีเหล็กในตำนาน
ทักษะนี้เหนือชั้นกว่าไอเทมหรือทักษะตรวจสอบใดๆ ในเกม ในขณะที่ไอเทมระดับสูงอาจบอกข้อมูลได้เพียง 6 ถึง 10 หัวข้อ แต่เนตรประเมินของช่างตีเหล็กในตำนานกลับกระชากความลับออกมาได้ถึง 10 ถึง 12 หัวข้อ
“เนตรประเมินของช่างตีเหล็กในตำนาน”
เกริดวางฝ่ามือลงบนลำต้นของต้นไม้ที่สูงราว 5 เมตรซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด พลันเรียกใช้ทักษะในทันที
*ติ๊ง~*
**[พฤกษาเพลิงขาว (White Phosphorus Tree)]**
* **สถานะ:** สมบูรณ์แข็งแรงอย่างยิ่ง
* **อายุ:** 607 ปี
* **ข้อมูลเพิ่มเติม:** สันนิษฐานว่ามีต้นกำเนิดมาจากแดนสุขาวดี (Shangri-La) มักถูกขนานนามว่า ‘พฤกษาแห่งเต๋า’ และเป็นไม้ประจำชาติของอาณาจักรฮวาน
* ลำต้นและกิ่งก้านเหยียดตรงสู่ฟากฟ้า ความแข็งแกร่งของมันซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความสง่างามและเกียรติยศนั้น **เทียบเคียงได้กับมังกรเหล็ก (Dragon Iron)**
“ทวีปตะวันออกมีสถานที่ที่เรียกว่าอาณาจักรฮวานด้วยงั้นหรือ... แล้ว ‘มังกรเหล็ก’ นี่มันคืออะไรกัน?”
การมีอยู่ของแดนสุขาวดีหรือวิถีแห่งเต๋าไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจสำหรับเขานัก เพราะเกริดเคยทราบมาบ้างว่ามีอาชีพสายนักพรตเต๋าอยู่จริง แต่เขาไม่เคยได้ยินชื่อของมังกรเหล็กมาก่อนเลย
“ดูเหมือนจะเป็นชื่อของแร่ชนิดหนึ่ง”
เป็นชื่อที่ไม่เคยผ่านหูในทวีปตะวันตกแม้แต่น้อย เกริดเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที
‘ที่แท้ ทวีปตะวันออกก็มีวัตถุดิบเฉพาะตัวที่ทวีปตะวันตกไม่มีอยู่จริงๆ ด้วย’
สภาพแวดล้อมทางธรรมชาติที่แตกต่าง ย่อมก่อกำเนิดสรรพสิ่งที่ต่างกัน
‘นั่นหมายความว่า ขอบเขตการสร้างไอเทมของเราจะขยายกว้างออกไปอีก!’
หัวใจของช่างตีเหล็กพองโตด้วยความคาดหวัง เขาเริ่มฮัมเพลงอย่างรื่นเริงพลางประเมินต้นไม้รอบข้างไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพบความจริงที่น่าตกตะลึง
“นี่มันมีแต่ต้นไม้เก่าแก่ทั้งนั้นเลยไม่ใช่หรือไง?”
อายุร้อยปีงั้นหรือ? ช่างน่าขำสิ้นดี พฤกษาเพลิงขาวส่วนใหญ่ที่นี่มีอายุมากกว่า 500 ปี บางต้นยืนหยัดมานานนับพันปีด้วยซ้ำ
‘การโค่นต้นไม้ที่อยู่มาหลายร้อยปีมันก็รู้สึกผิดนิดหน่อยละนะ...’
เขารู้สึกตะขิดตะขวงใจเพียงชั่ววูบ แต่ก็แค่นั้น เพราะนี่คือเควสต์ที่ดูจะง่ายดายเหลือเชื่อ แถมยังมอบค่าประสบการณ์สูงถึง 12%
“เอาละ ข้าเลือกพวกเจ้าก็แล้วกัน”
เกริดเลือกพฤกษาเพลิงขาวที่มีอายุ 103 ปี และ 106 ปี ก่อนจะหยิบขวานที่ได้รับจากเควสต์ออกมา
**[ขวานของไวท์]**
* **ระดับ:** ทั่วไป
* **ความทนทาน:** 150/150 | **พลังโจมตี:** 53
* ขวานที่รังสรรค์โดยไวท์ เจ้าของโรงตีเหล็กค้อนขาว มีความทนทานสูงเยี่ยม เป็นที่นิยมอย่างมากในหมู่คนตัดฟืนรอบๆ เมือง
แม้มันจะไม่มีออปชันเสริมใดๆ แต่ความทนทานก็นับว่าน่าประทับใจ พลังโจมตีก็ถือว่าสูงสำหรับไอเทมที่ไร้เงื่อนไขการใช้งาน หากไวท์ไปอยู่ในทวีปตะวันตก ขวานนี้คงถูกขายเป็น ‘อาวุธ’ ให้กับผู้เล่นหน้าใหม่ได้ไม่ยาก
“ฝีมือใกล้เคียงกับคานเลยแฮะ...”
ดูจากรูปลักษณ์ภายนอก ไวท์น่าจะมีอายุเพียงช่วงกลาง 30 ปีเท่านั้น การที่เขามีฝีมือระดับนี้ทั้งที่เป็นเพียง NPC ทั่วไปถือว่ายอดเยี่ยมมาก
‘เขายังไม่ใช่แม้แต่ NPC ที่มีชื่อเฉพาะ (Named NPC) ด้วยซ้ำ’
เห็นชัดว่าช่างตีเหล็กของทวีปตะวันออกนั้นก้าวนำหน้าทวีปตะวันตกไปไกล พวกเขามีองค์ความรู้ที่พิเศษเฉพาะตัว
‘ความแตกต่างนี้คงมาจากสภาพแวดล้อมสินะ’
ในทวีปตะวันตก จำนวนช่างตีเหล็กในแต่ละเขตปกครองถูกจำกัดไว้ แต่ในทวีปตะวันออกกลับไร้ซึ่งข้อจำกัดนั้น การแข่งขันที่สูงลิ่วทำให้พวกเขาต้องถีบตัวเองขึ้นมาตลอดเวลา
“นั่นส่งผลให้ทหารของทวีปตะวันออกแข็งแกร่งกว่าทวีปตะวันตกไปด้วย”
เพราะอุปกรณ์ที่ใช้ย่อมมีคุณภาพสูงกว่า แต่แล้วเกริดก็ยิ้มที่มุมปากอย่างทระนง
“แต่ยังไงก็คงไม่มีทางเหนือกว่าทหารของข้าไปได้หรอก!”
ทหารแห่งเรย์ดันภายใต้การดูแลของช่างตีเหล็กในตำนานคือ ‘ทหารโอเวอร์เกียร์’ ของจริง! เกริดเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจขณะเรียกใช้พลังของลาติน่าที่สถิตอยู่ในรูนแห่งความมืด
“จงออกมา... ราชาแห่งความตาย!”
เขาส่งเสียงเรียกขานทักษะ พลันโครงกระดูกสองร่างปรากฏขึ้นเบื้องซ้ายและขวา พวกมันถือขวานรูปพระจันทร์เสี้ยว ‘โอเวอร์เกียร์สเกเลตันหมายเลข 1 และ 2’ เกริดยื่นขวานของไวท์ให้แก่หมายเลข 1 ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งพักผ่อนข้างๆ
“ข้าจะฟื้นฟูพลังกายในระหว่างที่พวกเจ้าตัดไม้ ต่อให้ทึ่มแค่ไหน เรื่องแค่นี้ก็คงทำได้ใช่ไหม?”
*แกร็ก! แกร็ก!*
เพื่อเป็นการตอบรับ โอเวอร์เกียร์สเกเลตันหมายเลข 1 จึงเหวี่ยงขวานจามเข้าใส่พฤกษาเพลิงขาวเบื้องหน้าสุดแรงเกิด!
*ปึก!*
ทว่าในชั่วพริบตาที่คมขวานสัมผัสกับลำต้น...
“...!”
เบ้าตาของโครงกระดูกหมายเลข 1 พลันเบิกกว้าง ร่างกระดูกของมันเริ่มบิดเบี้ยวสั่นสะท้านอย่างผิดปกติ
‘เกิดอะไรขึ้น?’
เกริดกะพริบตาปริบๆ มองภาพเบื้องหน้าด้วยความฉงน
**[โอเวอร์เกียร์สเกเลตันหมายเลข 1 ได้รับความเสียหายรุนแรงเกินขีดจำกัด!]**
**[โอเวอร์เกียร์สเกเลตันหมายเลข 1 แตกสลายกลับคืนสู่ผืนดิน]**
ร่างของมันพังทลายลงในพริบตา ในขณะที่พฤกษาเพลิงขาวกลับไร้รอยขีดข่วน เกริดขมวดคิ้วมุ่น
“พวกเจ้านี่มัน...”
ช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี! กระทั่งแรงสะท้อนจากการฟันต้นไม้ยังทนไม่ได้ เกริดเดาะลิ้นอย่างขัดใจก่อนจะหันไปทางหมายเลข 2
“สเกเลตันหมายเลข 2 ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่เหลาะแหละเหมือนหมายเลข 1 นะ”
เขาวางแผนไว้ว่าในอนาคตจะทุ่มแต้มสติปัญญาให้หมายเลข 1 เพื่อปั้นมันเป็นโครงกระดูกจอมเวท ส่วนหมายเลข 2 จะให้เป็นนักรบ แต่ความจริงที่ปรากฏตรงหน้ากลับโหดร้าย
เพราะเลเวลและค่าสถานะของทั้งคู่แทบไม่ต่างกันเลย!
*เคร้ง!*
*แกร็ก! แกร็ก!*
โครงกระดูกหมายเลข 2 จามขวานใส่ต้นไม้และรับชะตากรรมเดียวกับคู่หูของมัน ร่างของมันแตกละเอียดกลายเป็นผุยผงในทันที
“บ้าไปแล้ว!”
เกริดตกตะลึงจนตาค้างเมื่อเห็นพวกมันทั้งคู่สลายไป เขาพ่นคำสบถพลางเอื้อมไปหยิบขวานของไวท์ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา
“พวกเจ้ามันไอ้พวกเศษกระดูกไร้น้ำยา!”
แค่ตัดไม้ยังทำไม่ได้! เกริดพยายามสงบจิตสงบใจแล้วเหวี่ยงขวานเข้าใส่พฤกษาเพลิงขาวด้วยตัวเอง ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือประสบการณ์อันน่าสยดสยอง
*เปรี้ยง!*
**[ความทนทานของขวานของไวท์ลดลง 37 แต้ม]**
**[เกิดความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ข้อมือ คุณตกอยู่ในสภาวะเป็นอัมพาตชั่วคราว]**
**[คุณต้านทานสถานะได้สำเร็จ]**
**[พลังชีวิตลดลง 1,700 แต้ม]**
**[คุณไม่สามารถสร้างความเสียหายแก่พฤกษาเพลิงขาวได้]**
“อึก!”
มันแข็งแกร่งราวกับทำจากเหล็กกล้าชั้นยอด เกริดผงะถอยหลังด้วยความช็อก
‘ข้าก็รู้อยู่หรอกว่ามันแข็งเทียบเท่ามังกรเหล็ก แต่นี่มันจะเกินไปหน่อยไหม?’
ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมเควสต์ตัดฟืนถึงมอบค่าประสบการณ์ให้มหาศาลขนาดนี้
‘เควสต์นี้มันไม่หมูเลยสักนิด’
เกริดประเมินว่าหากเป็นช่างตีเหล็กทั่วไป โอกาสล้มเหลวคงพุ่งสูงถึง 100% แต่นั่นไม่ใช่สำหรับเขา เกริดเก็บขวานทิ้งไปแล้วชักดาบยักษ์ +9 เฟลเลียร์ (Failure) ออกมาแทน
“ไม่นึกเลยว่าจะต้องใช้ดาบตัดต้นไม้...”
เขาเป่าปากช้าๆ กระชับด้ามดาบยักษ์ด้วยสองมือแน่น
*ตึก.*
ท่ามกลางใบไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่ร่วงหล่นราวกับเกล็ดหิมะ เกริดเริ่มร่ายรำดาบอันวิจิตรตระการตา ทักษะระดับตำนาน ‘วิชาดาบแพ็กม่า: เชื่อมสัมพันธ์’ ถูกเล็งเป้าไปที่ลำต้นของพฤกษาเพลิงขาว
“เชื่อมสัมพันธ์ (Link)!”
*ฟึ่บ!*
*ฉับ ฉับ ฉับ ฉับ!*
รังสีดาบนับสิบสายโหมกระหน่ำเข้าใส่ลำต้นอย่างบ้าคลั่ง
**[ความทนทานของ +9 เฟลเลียร์ ลดลง 4 แต้ม]**
**[ความทนทานของ +9 เฟลเลียร์ ลดลง 5 แต้ม...]**
**[เกิดความเจ็บปวดรุนแรงที่ข้อมือและต้นคอ...]**
**[คุณต้านทานได้สำเร็จ]**
**[พลังชีวิตลดลง 1,801 แต้ม...]**
**[คุณไม่สามารถสร้างความเสียหายแก่พฤกษาเพลิงขาวได้]**
“เหอะ?!”
กระทั่งเฟลเลียร์ +9 ยังไร้ผลอย่างนั้นหรือ?
‘บ้าเอ๊ย! มันจะแข็งไปถึงไหนกัน!’
“เออ! ก็มาดูดิว่าใครจะชนะ!”
เขารู้สึกผิดขึ้นมาทันทีที่ไปด่าพวกสเกเลตัน เพราะต้นไม้ต้นนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกมันจะต่อกรด้วยได้เลย เกริดกล่าวขอโทษพวกมันในใจ ก่อนจะระเบิดกระบวนท่าที่ร้ายกาจที่สุดสายหนึ่งในปัจจุบัน
‘วิชาดาบแพ็กม่า: ปลายยอด-สังหาร (Pinnacle Kill)’
*ฉัวะ!*
ลำต้นของพฤกษาเพลิงขาวเริ่มปรากฏรอยปริร้าว
“...อะไรนะ?!”
ทว่าเกริดยังไม่ทันได้ดีใจ
*เปรี้ยงงงงงงง!*
แสงสว่างเจิดจรัสระเบิดออกมาจากรอยร้าวของพฤกษาเพลิงขาวพุ่งเข้าปะทะร่างของเกริดอย่างจัง!
**[คุณสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงแก่พฤกษาเพลิงขาว!]**
**[พฤกษาเพลิงขาวระเบิดออกเนื่องจากแรงกระแทก!]**
**[คุณได้รับความเสียหายรุนแรงถึงชีวิต!]**
**[ตำนานไม่มีวันตายโดยง่าย: คุณต้านทานการโจมตีทุกรูปแบบเป็นเวลา 5 วินาที โดยเหลือพลังชีวิตขั้นต่ำไว้]**
*ครืนนน...*
ผืนป่าสีขาวสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เกริดในสภาพสะบักสะบอมยืนงงงวยอยู่ท่ามกลางความสับสน
“...พระเจ้าช่วย”
ทักษะติดตัว ‘อมตะ’ ของเขาถูกเปิดใช้งานเพียงเพราะการ ‘ตัดต้นไม้’ งั้นหรือ? นี่คือสิ่งที่เขาไม่เคยคาดฝันมาก่อนในชีวิต เกริดนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา มันคือเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อในโชคชะตา ที่แทบเท้าของเขามีเศษไม้สีขาวกระจัดกระจายอยู่ มันคือเศษเสี้ยวของพฤกษาเพลิงขาวที่หลุดลอยออกมาจากท่า ‘ปลายยอด-สังหาร’ ก่อนที่มันจะระเบิดกัมปนาทนั่นเอง
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.



