[การหลอมรวมดวงวิญญาณถูกเปิดใช้งาน] [ดวงวิญญาณของคุณและบราฮัมผสานรวมเป็นหนึ่งเดียว สิทธิในการควบคุมร่างกายถูกส่งมอบให้แก่บราฮัม] [อาชีพของคุณเปลี่ยนจาก ‘ผู้สืบทอดของปักม่า’ เป็น ‘มหาจอมเวทในตำนาน’] [บราฮัมกำลังค้นหาไอเทมที่เกี่ยวข้องกับค่าสติปัญญา] [ผ้าคลุมของมาลากัสถูกสวมใส่] [มงกุฎแสงศักดิ์สิทธิ์ถูกสวมใส่] [ไม่พบไอเทมสวมใส่อื่นที่เหมาะสม] *ซูรูรุก—* ทันทีที่เกริดเปิดใช้งานทักษะหลอมรวมดวงวิญญาณ รูปลักษณ์ภายนอกของเขาก็พลันเปลี่ยนไปในพริบตา กรามเหลี่ยมคมที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเริ่มเรียวบางลง หัวไหล่และท่อนแขนที่เคยกำยำแปรเปลี่ยนเป็นความเพรียวบางทว่าทรงเสน่ห์ “คุคุคุคุ!” เส้นผมสีขาวโพลนดุจหิมะไหลรินลงมาภายใต้ขอบมงกุฎ ผิวพรรณขาวซีดตัดกับดวงตาสีทับทิมโชติช่วง สร้างบรรยากาศอันลึกลับและเปี่ยมด้วยมนต์ขลัง นี่คือการปรากฏกายของ ‘บราฮัม’ มหาจอมเวทในตำนานผู้เคยเป็นหนึ่งในสายเลือดแวมไพร์ “มิคาดเลยว่าข้าจะต้องใช้กายเนื้อนี้เพื่อกำจัดพวกหนูโสโครก... แต่มันก็น่ารื่นรมย์ไม่หยอก” บราฮัมระเบิดเสียงหัวเราะอย่างหยิ่งทระนง เกริดที่เฝ้ามองอยู่รีบเตือนสติทันทีหลังจากผ่านไปเพียงสามวินาที ‘เร็วเข้า! รีบใช้เวทมนตร์สิ! อย่าปล่อยให้เวลาหลอมรวมสูญเปล่าอีก แล้วก็อย่าประมาทด้วย!’ “เจ้าเป็นถึงระดับตำนาน อย่าทำตัวขี้ขลาดตาขาวเหมือนพวกชั้นต่ำพวกนั้นหน่อยเลย” บราฮัมเดาะลิ้นอย่างรำคาญใจก่อนจะสะบัดมือเบาๆ ทันใดนั้น ‘ศรเวทมนตร์ (เสริมพลัง)’ ระดับมาสเตอร์ก็ถูกสร้างขึ้น มันหมุนวนสลักเสลาอยู่รอบกายของเขาอย่างน่าอัศจรรย์ เกริดถึงกับเบิกตาคว้้างด้วยความตกตะลึง ‘นั่น... ท่านทำได้อย่างไรกัน?’ โดยปกติแล้ว ศรเวทมนตร์คือเวทที่ต้องพุ่งทะยานออกไปทันทีหลังจากระบุเป้าหมาย มันไม่มีทางหยุดนิ่งหรือลอยละล่องอยู่กับที่ได้เช่นนี้ นั่นคือสามัญสำนึกของจอมเวททุกคน! *เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!* มวลมานาที่อัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้างจากการระเบิดลอยคว้างอยู่ข้างกายบราฮัม มหาจอมเวทเฒ่าจึงเฉลยคำตอบที่ทำให้เกริดต้องทึ่ง “มันคือ ‘สัญญาณเตือน’ (Alarm)” ‘อะไรนะ? สัญญาณเตือนงั้นหรือ?’ “เวทสัญญาณเตือนไม่ใช่แค่เสียงรบกวนที่ดังขึ้นไร้จุดหมาย...” บราฮัมอธิบายพลางเหยียดยิ้ม “...แต่มันคือเวทมนตร์ที่จะทำงานในสถานการณ์หรือเวลาที่กำหนดไว้เท่านั้น ดังนั้นโดยเนื้อแท้แล้ว สัญญาณเตือนก็คือเวทมนตร์ประเภท ‘ตัวตั้งเวลา’ (Timer) และข้าก็ได้เสริมพลังให้กับมัน” ‘ข้ายังไม่ค่อยเข้าใจ... แล้วมันเกี่ยวกับการหยุดศรเวทมนตร์ตรงไหน?’ “ก่อนจะร่ายเวทโจมตี ข้าได้ป้อนคำสั่งล่วงหน้าว่า ‘จงทำงานเมื่อสัญญาณเตือนดังขึ้น’ มันก็คล้ายกับระเบิดเวลาที่พวกคนแคระชอบสร้างนั่นแหละ” ‘ระเบิดเวลาอย่างนั้นรึ!’ คำอธิบายที่เห็นภาพชัดเจนทำให้เกริดเริ่มเข้าใจกระจ่างแจ้ง และในวินาทีนั้นเอง... “มย๊อง! เจ้ามนุษย์! บังอาจบุกรุกปราสาทขององค์ราชินีงั้นรึ! มย๊อง!” ‘หนูตัวผู้ผู้องอาจ’ (Strong Male Rat) บอสระดับกลางของเผ่าพันธุ์สัตว์ประหลาดแผดเสียงคำราม มันพุ่งเป้าโจมตีไปที่ร่างผมสีขาวของบราฮัมเพียงผู้เดียว ทว่าบราฮัมยังคงยืนสงบนิ่ง ปล่อยให้มานาหมุนวนรอบกายอย่างไม่แยแส จะว่ากล้าหาญหรือจองหองก็ยากจะแยกออก แม้พวกหนูยักษ์จะมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด แต่มันก็เป็นเผ่าพันธุ์ที่เน้นพละกำลังทางกายภาพและไร้ซึ่งพลังเวทมนตร์ สังเกตได้จากการที่ไม่มีนักรบสายเวทหรือหมอผีปรากฏตัวเลยในฝูงหนูนี้ “มย๊อง!” หนูยักษ์นัยน์ตาคลั่งพุ่งเข้าถึงตัวบราฮัมพร้อมจ้วงแทงตรีศูลเข้าใส่ ทว่าบราฮัมกลับกะจังหวะได้อย่างแม่นยำรากจับวาง *ติติติติดิ!* เสียงสัญญาณเตือนดังรัวขึ้นจากศรเวทมนตร์ที่ลอยอยู่รอบกาย *ตูมมมมม!* “...!” ร่างของหนูตัวผู้ถูกศรเวทมนตร์กระแทกเข้าอย่างจังจนกระเด็นถอยครูดไปกับพื้นโดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้องเสียด้วยซ้ำ “ดูให้ดี” บราฮัมก้าวเดินอย่างแช่มช้าทิ้งระยะห่างจากศัตรูเล็กน้อย ก่อนจะร่ายศรเวทมนตร์ออกมาพร้อมกันถึงหกศร นี่คือทักษะ ‘พหุร่ายมนตร์’ (Multi-spellcasting) อันเหนือชั้นที่เป็นผลลัพธ์จากการผสานกันระหว่างศรเวทมนตร์ระดับมาสเตอร์และพรสวรรค์ติดตัวของมหาจอมเวทในตำนาน *ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!* ‘สุดยอด...’ เกริดอุทานด้วยความเลื่อมใส มวลมานาสีขาวโพลนลอยเด่นอยู่รอบตัวบราฮัมดูงดงามราวกับแสงจันทร์นวลตา แม้แต่เกริดที่ไร้ซึ่งหัวศิลปะยังรับรู้ได้ถึงความวิจิตรนั้น เขาเปลี่ยนมุมมองเป็นผู้สังเกตการณ์และรีบบันทึกภาพหน้าจอไว้ทันที ‘ข้าจะเอาภาพนี้ไปตั้งเป็นวอลเปเปอร์มือถือให้ได้!’ แน่นอนว่าภาพอันทรงเกียรตินี้จะมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ได้เห็น “ม-มย๊อง...! เจ้ามนุษย์ขี้ขลาด!” เจ้าหนูยักษ์รู้สึกอัปยศยิ่งนักที่ต้องมาเสียท่าต่อหน้าองค์ราชินีหนู มันแผดคำรามด้วยความโกรธแค้นก่อนจะโถมเข้าใส่บราฮัมอีกครั้ง ความเร็วของมันไม่ได้ด้อยไปกว่าเกริดเลยแม้แต่น้อย และแรงกดดันจากตรีศูลนั้นก็ทรงพลังเสียยิ่งกว่ากำลังกายของเกริดเสียอีก ‘เลเวลอย่างน้อยต้อง 400 แน่ๆ!’ บอสระดับกลางยังแกร่งขนาดนี้ แล้วองค์ราชินีหนูจะทรงพลังเพียงใด ความหนาวเหน็บเริ่มเกาะกินสันหลังของเกริด *ติติติติดิ!* *ติติติติติติดิ!* สัญญาณเตือนทั้งหกจุดรอบตัวบราฮัมส่งเสียงก้องกังวาน และแล้ว... *บึ้ม!* *ตูม! ตูม! ตูม!* “...!” ศรหนึ่งดอกปักเข้าที่กลางอก อีกสองดอกถากเข้าที่ข้างลำตัว อีกสองดอกพุ่งเข้าใส่ข้อศอกทั้งสองข้าง และดอกสุดท้าย... พุ่งทะลวงเข้าที่จุดตายระหว่างคิ้วของมันอย่างแม่นยำ หนูตัวผู้ผู้องอาจล้มขาดใจตายในกองเลือดโดยไม่อาจส่งเสียงอาลัย ขณะที่บราฮัมทำเพียงส่งเสียงเหยียดหยามในลำคอ “นี่คือหนึ่งในวิธีใช้งานเวทสัญญาณเตือน... คาดคะเนการเคลื่อนไหวของศัตรู กำหนดเวลาให้แม่นยำ แล้วผูกมันเข้ากับเวทโจมตี เพียงเท่านี้มนตราของเจ้าก็จะทำลายล้างศัตรูได้ถูกจังหวะด้วยพลังงานที่น้อยที่สุด แต่มอบประสิทธิภาพไม่ต่างจาก ‘หัตถ์เทวะ’ (God Hands) ของเจ้าเลย” ‘...’ เกริดเข้าใจสิ่งที่บราฮัมสื่อ แต่นี่มันระดับปีศาจชัดๆ! การคาดคะเนคู่ต่อสู้แบบเรียลไทม์กลางสมรภูมิ พร้อมกับตั้งเวลาและคำนวณวิถีเวทมนตร์ไปพร้อมกัน? หากไม่ใช่บราฮัมจะมีใครทำได้อีก! บราฮัมที่เห็นเกริดเริ่มถอดใจจึงเอ่ยสำทับ “ยังมีวิธีที่ง่ายกว่านั้นอีก” *ตั้ก!* บราฮัมเตะร่างที่พยายามจะตะเกียกตะกายขึ้นมาของหนูยักษ์แล้วถอยฉากออกมา เขาเรียกศรเวทมนตร์ขึ้นมาอีกหกดอก ทันทีที่หนูตัวผู้พุ่งเข้าใส่ ศรเวทมนตร์สี่ดอกแรกก็พุ่งเข้าหาเป็นแนวตรง “ข้าไม่ยอมแพ้หรอก! มย๊อง!” หนูยักษ์กวัดแกว่งตรีศูลทำลายศรเวทมนตร์ทั้งสี่จนแตกกระจาย *เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!* มันแสยะยิ้มอย่างลำพองใจที่ทำลายการโจมตีได้ ทว่าในจังหวะที่มันเหวี่ยงอาวุธนั่นเอง ศรเวทมนตร์อีกสองดอกที่เหลือรวมกับศรชุดใหม่ที่บราฮัมร่ายเสริมมาอีกหกดอก ก็พุ่งเข้าปะทะร่างมันอย่างจัง! *ตูม ตูม ตูม!* “มย๊องงงง!” ร่างของหนูยักษ์ปลิวหวือไปตามแรงกระแทกของศรเวทมนตร์ทั้งแปดดอก บราฮัมยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “การอาศัยจังหวะโจมตีแบบนี้ทำได้ง่ายกว่ามาก และผลลัพธ์ของมันก็ไม่เลวเลยทีเดียว เวทสัญญาณเตือนนี้จะมีประโยชน์กับเจ้ามหาศาล” ในปัจจุบัน ศรเวทมนตร์ของเกริดยังมีเลเวลต่ำ ระยะเวลาคูลดาวน์จึงนานกว่าระดับมาสเตอร์ ทำให้ไม่สามารถร่ายออกมาพร้อมกันหลายชุดได้ แต่ถ้ามีเวท ‘สัญญาณเตือน’ เข้ามาช่วย เกริดจะสามารถหน่วงเวลาเวทมนตร์และสั่งให้มันทำงานต่อเนื่องกันเป็นระลอกได้อย่างง่ายดาย ‘จำไว้ว่าสัญญาณเตือนจะใช้ได้กับตัวเวทมนตร์เท่านั้น และมีข้อจำกัดด้านระยะทาง โดยเฉพาะระดับเลเวล 1 มันจะมีเงื่อนไขยุ่บยั่บไปหมด แต่ประเดี๋ยวเจ้าใช้เองก็จะรู้เอง’ ‘แต่ในคำอธิบายบอกว่าใช้ที่ไหนก็ได้ไม่ใช่หรือ?’ “นั่นมันคำอธิบายพื้นฐานของตัวเวทมนตร์ แต่เมื่อเจ้าเรียนรู้แล้ว รายละเอียดตามระดับเลเวลจะปรากฏชัดเจนขึ้นเอง” ‘อืม...’ เกริดยังคงลังเลว่าเขาจะทำได้จริงหรือ บราฮัมจึงให้กำลังใจศิษย์ผู้นี้อีกครั้ง “ความจริงแล้ว การประยุกต์ใช้สัญญาณเตือนน่ะ... มันง่ายนิดเดียว” “มย๊องงงงง!” หนูตัวผู้ที่สะบักสะบอมพุ่งพรวดขึ้นมาอีกครั้ง บราฮัมมองร่างที่โชกเลือดนั้นด้วยสายตาเย็นชา เขายกนิ้วขึ้นแล้วดีดดัง *เป๊าะ!* และทันใดนั้น... *วี้ดดดดดดด!* “กิ๊ซซซซซ!” เสียงสัญญาณแหลมสูงดังระเบิดขึ้นที่ข้างหูของหนูยักษ์ แก้วหูของมันฉีกขาดในทันทีจนเลือดกำเดาไหลทะลัก ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงในสภาวะ ‘สูญเสียการทรงตัวโดยสมบูรณ์’ ซึ่งไม่อาจต้านทานได้ ‘สั่งให้สัญญาณเตือนไปดังอยู่ในร่างกายศัตรูงั้นหรือ...?’ นี่มันการโกงระดับตำนานชัดๆ! มันคือการขัดขวางที่สมบูรณ์แบบ แม้แต่ความสามารถในการต้านทานสถานะของระดับตำนานก็อาจจะเอาไม่อยู่ บราฮัมกล่าวเสริมเมื่อเห็นสายตาชื่นชมของเกริด “เอาล่ะ พูดตามตรงคือท่าเมื่อครู่นี้ทำได้เฉพาะระดับมาสเตอร์เท่านั้น สำหรับเลเวล 1... มันควรจะเป็นแบบนี้” *เป๊าะ!* บราฮัมดีดนิ้วอีกครั้ง *ติ๊ดๆๆๆๆ!* เสียงสัญญาณดังสนั่นหวั่นไหวที่ข้างหูของหนูยักษ์ บราฮัมร่ายศรเวทมนตร์ปลิดชีพใส่ศัตรูที่กำลังเปิดช่องว่างโหว่พลางแสยะยิ้มโชว์ฟันขาวสะอาด “เท่านี้พอจะสู้เขาได้หรือยังล่ะ?” บราฮัมเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิในมนตราเสริมพลังที่เขาสร้างขึ้น ซึ่งเกริดเองก็ไม่ปฏิเสธแม้แต่น้อย ‘สุดยอด... ท่านคือที่สุดจริงๆ’ มันคือการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เวทมนตร์ระดับตำนาน! หน้าต่างแจ้งเตือนพลันเด้งขึ้นตรงหน้าเกริดที่กำลังสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น [คุณสังหารหนูตัวผู้ผู้องอาจสำเร็จ!] [ได้รับค่าประสบการณ์ 205,700,890 แต้ม] [ได้รับ ถุงน้ำดีของหนูตัวผู้ผู้องอาจ] [ได้รับ หัวใจของหนูตัวผู้ผู้องอาจ] [ได้รับ ใบเสริมพลังอาวุธปลุกเสก 5 แผ่น] [ได้รับ ใบเสริมพลังชุดเกราะปลุกเสก 4 แผ่น] [ยินดีด้วย! คุณได้เรียนรู้ทักษะ ‘สัญญาณเตือน (เสริมพลัง)’!] [ระยะเวลาหลอมรวมดวงวิญญาณสิ้นสุดลง] [คุณได้รับสิทธิในการควบคุมร่างกายคืนมา] [ดวงวิญญาณของบราฮัมดับแสงลงชั่วคราว] “...เอ๊ะ?” ผ่านไปสามนาทีแล้วงั้นรึ? สมัยเรียนเขาสามารถหลับได้ภายในไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ แต่กลับมีสมาธิกับบทเรียนนี้ได้เพียงสามนาที เกริดรู้สึกเสียดายอย่างสุดซึ้งขณะที่เส้นผมกลับกลายเป็นสีดำขลับดังเดิม ทว่าความเสียดายนั้นคงอยู่เพียงครู่เดียว เพราะความจริงอันโหดร้ายได้คืบคลานเข้ามาปกคลุมจนเขาแทบสิ้นหวัง องค์ราชินีหนู... บอสที่แท้จริงของฝูงหนูพิษยักษ์ยังคงยืนตระหง่านโดยไร้ซึ่งรอยขีดข่วนแม้แต่ปลายขน “เจ้ามนุษย์... แกฆ่าผัวข้า... มย๊อง” “...อา” บราฮัมเจ้ากรรม! ทำไมท่านไม่ฆ่าตัวแม่ก่อนเล่า! เกริดรีบตรวจดูมานาที่ร่อยหรอและรีบอัญเชิญหัตถ์เทวะออกมาคุ้มกันทันที ก่อนจะสับเท้าวิ่งหนีสุดชีวิต อย่างน้อยเขาก็ต้องถ่วงเวลาให้พอกับการดื่มยาฟื้นฟูมานาสักสองขวด!