ในบรรดามวลหมู่ผู้เล่น มีปาร์ตี้หนึ่งที่ได้รับการขนานนามว่าเป็น ‘ระดับดีที่สุดตลอดกาล’ นั่นคือปาร์ตี้จู่โจมเบเรียล ซึ่งประกอบด้วยเกริด, เหล่าสมาชิกระดับสูงของกิลด์โอเวอร์เกียร์, นักดาบศักดิ์สิทธิ์กราอูเจล และพระสันตะปาปาเดเมี่ยน ผู้คนส่วนใหญ่ต่างประเมินว่าปาร์ตี้ที่แข็งแกร่งเยี่ยงนั้นคงไม่มีทางถือกำเนิดขึ้นได้เป็นครั้งที่สอง ทว่าบัดนี้ เหนือความคาดหมายของผู้คน ปาร์ตี้ที่ทรงพลังที่สุดอีกกลุ่มหนึ่งได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว นามของปาร์ตี้ที่ส่องประกายเจิดจ้านี้คือ—ปาร์ตี้ ‘ล่าไอเทมกันเถอะ!’ [ปาร์ตี้ ‘ล่าไอเทมกันเถอะ!’ ประสบความสำเร็จในการพิชิตเมืองแวมไพร์แห่งที่ 8!] [หัวหน้าปาร์ตี้ ‘เกริด’ ได้รับแหวนแวมไพร์ระดับสูง 2 วง] [หัวหน้าปาร์ตี้ ‘เกริด’ ได้รับน้ำยาเพิ่มพละกำลัง (Stamina Elixir) 1 ขวด] [หัวหน้าปาร์ตี้ ‘เกริด’...] ... ... 1 ชั่วโมง 48 นาที... หลังจากพิชิตเมืองที่ 9 ได้ภายในสองชั่วโมง ปาร์ตี้ ‘ล่าไอเทมกันเถอะ!’ ก็จารึกสถิติใหม่ขึ้นอีกครั้ง นี่คือข้อได้เปรียบของการร่วมกลุ่มภายในกิลด์ ทีมเวิร์กอันยอดเยี่ยมนั้นถูกหล่อหลอมขึ้นจากการรวมตัวของผู้คนที่มีอุดมการณ์เดียวกัน “ว้าว พวกเราไร้เทียมทานไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย?” “นั่นสินะ... ถ้ามีสมาชิกชุดนี้ ยังไงก็ไม่มีทางแพ้” พลานุภาพของปาร์ตี้ในปัจจุบันนั้นเรียกได้ว่าเทียบเคียงได้กับปาร์ตี้จู่โจมเบเรียลเลยทีเดียว ช่องว่างของกราอูเจลถูกเติมเต็มโดยคริส และที่ว่างของเดเมี่ยนก็ถูกทดแทนด้วยนักบุญหญิงรูบี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทักษะการฟื้นฟูตามค่าเปอร์เซ็นต์ การฮีลอันทรงพลัง และพลังศักดิ์สิทธิ์ของรูบี้นั้นสำแดงอานุภาพที่ไม่มีใครเลียนแบบได้ในการเล่นแบบปาร์ตี้ จุดเดียวที่รูบี้ด้อยกว่าเดเมี่ยนคือพลังการต่อสู้ส่วนตัวที่ยังอ่อนด้อยและไม่สามารถใช้ทักษะบัฟที่หลากหลายได้ แต่นั่นก็เป็นเพราะเธอยังมีเลเวลเพียง 200 เท่านั้น นอกจากนี้ เมื่อเทียบกับช่วงจู่โจมเบเรียล พลังเฉลี่ยของสมาชิกแต่ละคนพุ่งสูงขึ้นอย่างมาก ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดา เพราะส่วนใหญ่ต่างสวมใส่ศาสตราที่สร้างขึ้นจากไอเทมของเบเรียล “อย่างที่เลาเอลบอกเลย สมาชิกชุดนี้สามารถล่าเบเรียลได้สบายๆ” “ใช่แล้ว” เสียงหัวเราะครื้นเครงดังก้องไปทั่ว! เมืองแห่งที่ 9 และ 8 นั้นง่ายดายกว่าที่คาดไว้ สมาชิกโอเวอร์เกียร์จึงตกอยู่ในบรรยากาศที่ผ่อนคลายและเป็นกันเอง พวกเขาปลื้มปีติเป็นพิเศษกับแหวนแวมไพร์และน้ำยาเพิ่มสถานะที่ดรอปลงมา แหวนแวมไพร์ระดับสูง... แม้จะมีระยะเวลาคูลดาวน์นานกว่าและเอฟเฟกต์ด้อยกว่า ‘แหวนของเอลฟินสโตน’ ที่เกริดครอบครอง แต่นั่นคือการเปรียบเทียบกับไอเทมระดับตำนาน ไอเทมแวมไพร์ที่มีคุณสมบัติในการดูดซับพลังชีวิตนั้นถือเป็นของล้ำค่าหาได้ยากยิ่งในซาทิสฟาย จนแทบจะไม่มีสิ่งใดมาทดแทนได้ ในบรรดาพวกมัน แหวนแวมไพร์ระดับสูงคือชิ้นที่มีประสิทธิภาพยอดเยี่ยมที่สุด ทว่าอัตราการดรอปกลับต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนมีสมาชิกโอเวอร์เกียร์เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้ครอบครอง แม้จะเป็นที่ต้องการเพียงใด แต่ส่วนใหญ่ก็ได้ไปเพียงรุ่นที่ด้อยประสิทธิภาพกว่าเท่านั้น แล้วน้ำยาเพิ่มสถานะที่ช่วยเพิ่มค่าพลังอย่างถาวรถึง 10 แต้มล่ะ? มันคือไอเทมที่มีอัตราการดรอปเข้าขั้นเลวร้ายที่สุด ตั้งแต่คริสเป็นเจ้าเมืองเรย์ดันมา เขาเคยดื่มน้ำยานี้เพียง 3 ครั้งเท่านั้น มูลค่าของมันมหาศาลจนไม่อาจประเมินได้ แต่น้ำยานี้กลับดรอปติดต่อกันในสองเมืองที่ผ่านมา! “โชคกำลังเข้าข้างพวกเรา ในการเดินทางครั้งนี้ พวกเราจะเติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดดแน่นอน” สมาชิกทุกคนต่างตื่นเต้นและเปี่ยมไปด้วยความหวังต่ออนาคต ยกเว้นเพียงเกริดเท่านั้น! ‘...ข้าสังหรณ์ใจไม่ดีเลย’ เกริดถูกเกาะกินด้วยความวิตกกังวลที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ สาเหตุงั้นหรือ? ก็เพราะเขา ‘โชคดีเกินไป’ น่ะสิ น้ำยาที่เขาไม่เคยพบเจอเลยกลับดรอปต่อเนื่องกันถึงสองเมือง? ช่างน่าเศร้าที่ประสบการณ์ชีวิตของเกริดสอนให้เขารู้สึกว่าความโชคดีมักตามมาด้วยคราวเคราะห์ ‘มันผิดปกติ... ในเมืองที่ 9 มีแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ปรากฏตัวพร้อมกันถึงสามตน’ อันที่จริงมันเคยเกิดขึ้นบ่อยครั้ง หากมองย้อนไปในเมืองที่ทิราเม็ตเฝ้าอยู่ ทั้งตัวทิราเม็ตที่เป็นทายาทโดยตรงและแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์หลายตนก็ปรากฏตัวออกมาพร้อมกัน ใช่... ความกังวลของเกริดไม่มีหลักฐานชัดเจน แต่มันกลับไม่ยอมเลือนหายไป ‘ถ้าเกิดมารี โรส ปรากฏตัวในเมืองอื่นที่ไม่ใช่เมืองที่ 2 ล่ะ...?’ ไม่ เขาอยากเชื่อว่ามันจะไม่เกิดขึ้น เกริดเชื่อมั่นในบราฮาม ‘...หรือจะมีทายาทโดยตรงปรากฏตัวพร้อมกันหลายคน?’ เป็นเพราะเขาเผชิญกับคราวเคราะห์มานับครั้งไม่ถ้วนหรืออย่างไร? เกริดเริ่มที่จะคาดการณ์สิ่งเลวร้ายได้แม่นยำขึ้นเรื่อยๆ วูบ! ขณะที่เกริดรู้สึกขนลุกซ่านไปทั้งตัว ขวัญกำลังใจของเพื่อนร่วมทีมกลับพุ่งทะยานสู่ฟากฟ้า “ต่อไปคือเมืองที่ 7! เลข 7 คือเลขนำโชคของเกาหลีใต้! ฮ่าๆ! ในฐานะประธานสมาคมผู้รักชาติเกาหลีใต้ ข้าขอฟันธงเลยว่าน้ำยาต้องดรอปอีกสองขวดในเมืองหน้าแน่นอน! ปูฮ่าฮ่า!” “โอ้ว! มั่นใจขนาดนั้นเลย? ตกลง ไปลุยเมืองต่อไปกันเลย!” “...” *อย่าตื่นเต้นกันนักเลย* เกริดอยากจะพูดคำนี้ออกมา แต่เขาก็ไม่อาจเอ่ยปากได้ เขาไม่อยากทำลายบรรยากาศโดยไม่มีเหตุผล ‘น่าเศร้าที่ข้าไม่ค่อยได้ไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนฝูงเท่าไหร่... ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขามากังวลด้วยหรอก’ เขาขอกังวลอยู่เพียงลำพังก็พอ เกริดสะบัดศีรษะไล่ความฟุ้งซ่าน ก่อนจะก้าวเดินไปสู่เมืองถัดไปพร้อมกับเหล่าสหาย *** เมื่อเหลือเวลาเพียงสองเดือนก่อนจะถึงการแข่งขันนานาชาติ (National Competition) สายตาและความคาดหวังของคนทั้งโลกต่างก็จับจ้องมาที่สิ่งนี้ ประเทศใดจะโดดเด่นในปีนี้ และฉากหน้าประวัติศาสตร์แบบใดจะถูกจารึกขึ้น 『 เมื่อมีการใช้กฎใหม่ เห็นได้ชัดว่าสหรัฐอเมริกาจะกวาดเหรียญทองไปได้อย่างถล่มทลาย ไม่มีใครปฏิเสธได้ สหรัฐฯ จะเป็นอันดับหนึ่งอย่างแน่นอน 』 『 มีผู้เล่นเก่งๆ จากสหรัฐฯ มากมาย... แม้จะยังไม่ทราบเบาะแสของจิบาวล์ แต่กราอูเจลจะเข้ามาเติมเต็มที่ว่างนั้นไม่ใช่หรือ? 』 『 ใช่ครับ นั่นคือสิ่งที่น่าจับตามองที่สุดในการแข่งขันครั้งนี้ กราอูเจลเปลี่ยนสัญชาติจากรัสเซียมาเป็นสหรัฐอเมริกาแล้ว 』 『 จากบทสัมภาษณ์ชาวรัสเซีย ดูเหมือนกราอูเจลจะเผชิญกับการเหยียดเชื้อชาติอย่างรุนแรงในรัสเซีย จึงเข้าใจได้ที่เขาจะย้ายประเทศ แต่ทำไมต้องเป็นสหรัฐฯ แทนที่จะเป็นเกาหลีใต้? เมื่อพิจารณาจากภูมิหลังความเป็นเกาหลีของเขา เขาควรจะย้ายไปเกาหลีใต้มากกว่าไม่ใช่หรือ? 』 『 มีการคาดเดามากมายเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่สิ่งที่ดูเป็นไปได้มากที่สุดคือ... 』 กราอูเจลกำลังฝันถึงการล้างตากับเกริด เขาจงใจหลีกเลี่ยงเกาหลีใต้เพื่อเป้าหมายในการต่อสู้กับเกริดในฐานะคู่แข่ง ...ผู้คนมากมายเดาเช่นนั้น ทว่าความน่าเชื่อถือกลับต่ำ เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่กราอูเจลพูดออกมาเอง - มีข่าวลือว่าเป็นเพราะอาการป่วยของแม่เขานะ เห็นว่าสหรัฐฯ รับปากว่าจะช่วยรักษาแม่ของเขาให้... อืม มันอาจจะเป็นเรื่องที่ยุ่งยากน่าดู - ดูสมจริงกว่าไอ้ทฤษฎีที่ว่าเขาเกรงใจเกริดจนไม่กล้าย้ายไปเกาหลีใต้อีกนะ กราอูเจลชนะเกริดไปแล้วเมื่อปีที่แล้วไม่ใช่เหรอ? เขาต้องเกรงใจอะไรอีกล่ะ? - จริง กราอูเจลดูไม่เห็นจะต้องแคร์เกริดเลย การเผชิญหน้าระหว่างกราอูเจลและเกริดนั้นงดงามและดุเดือดเสียจนติด 1 ใน 3 ฉากที่ดีที่สุดตลอดกาลของการแข่งขันนานาชาติเสมอมา ไม่ว่าจะเป็นคนชาติใด ต่างก็รับชมวิดีโอการต่อสู้ของทั้งคู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้คนมากมายเฝ้ารอการกลับมาพบกันของทั้งสอง และทางกลุ่ม S.A. ก็ตระหนักถึงข้อนี้ดี พวกเขาถึงขั้นใส่ฉากการต่อสู้จากปีที่แล้วลงในวิดีโอเปิดตัวการแข่งขันนานาชาติครั้งที่ 3 ทว่าผู้คนก็รู้ซึ้งถึงความเป็นจริง... ปีนี้ คงจะไม่มีการเผชิญหน้าที่ยิ่งใหญ่เช่นนั้นในการแข่งขันนานาชาติ มันชัดเจนอยู่แล้ว เมื่อปีที่แล้วกราอูเจลได้รับการยกย่องว่าเป็น ‘ท้องฟ้าเหนือท้องฟ้า’ ทั้งที่เขายังเป็นเพียงคลาสทั่วไป แต่เขาก็ยังโค่นเกริดที่เป็นคลาสในตำนานลงได้ แล้วกราอูเจลในปีนี้ล่ะ? เขาเป็นตำนานแล้ว อีกทั้งยังเป็น ‘นักดาบศักดิ์สิทธิ์’ คลาสที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาตำนานรุ่นก่อนๆ ชัดเจนว่ากราอูเจลในปีนี้จะแข็งแกร่งกว่าปีที่แล้วหลายเท่าตัว จนเกริดไม่มีทางที่จะต้านทานได้เลย หากมีการล้างตาระหว่างทั้งคู่เกิดขึ้นจริง มันคงจะเป็นการต่อสู้ที่ฝ่ายเดียวถูกขยี้อยู่ข้างเดียว - ไม่ใช่ว่าเกริดอ่อนแอนะ หาคนที่แข็งแกร่งกว่าเขาได้ยากจะตาย - ใครไม่รู้บ้างล่ะ? - แค่... - กราอูเจลมันแข็งแกร่งเกินไป - เขาคือท้องฟ้าเหนือท้องฟ้าเชียวนะ! - กราอูเจลน่ะพิเศษยิ่งกว่าคนพิเศษ เป็นอัจฉริยะเหนืออัจฉริยะ - มันไม่มีเหตุผลเลยที่เขาจะหลบเลี่ยงเกาหลีใต้เพราะเกรงใจคนที่เขาเคยชนะมาแล้ว - ประเด็นในปีนี้ไม่ใช่การเผชิญหน้าระหว่างเกริดและกราอูเจลหรอก แต่มันคือประเทศไหนจะได้อันดับสองในตารางเหรียญรางวัลต่างหาก - ใช่ สหรัฐฯ ได้ที่หนึ่งชัวร์ๆ อยู่แล้ว รองจากสหรัฐฯ ก็มีแคนาดาและจีนที่กำลังก้าวขึ้นมาเป็นมหาอำนาจในซาทิสฟายด้วยจำนวนประชากร ประเทศใดจะได้อันดับสอง? ความสนใจถูกมุ่งไปที่จุดนั้น ส่วนเกาหลีใต้กลับไม่ถูกพูดถึงแม้แต่น้อย และความสนใจที่มีต่อเกริดก็จางหายไปมากเมื่อเทียบกับปีที่ผ่านมา ทว่ามีคนผู้หนึ่งที่ถูกกระตุ้นด้วยกระแสเหล่านี้ “...เกาหลีใต้ไม่ใช่ประเทศที่พวกเจ้าจะมาดูหมิ่นได้” เขาคนนั้นคือผู้สร้างดันเจี้ยน ‘ขาหมูเผ็ด’ (Eat Spicy Jokbal) เมื่อไม่นานมานี้ เขาได้ผ่านความเปลี่ยนแปลงภายในอย่างมากจากการร่ำสุรากับพีกซอร์ด และตอนนี้เขาได้ติดต่อไปยังเพื่อนทั้งสามคนที่เขาร่วมก่อตั้ง ‘บลัดคาร์นิวัล’ (Blood Carnival) ขึ้นมา *** [ท่านได้เข้าสู่เมืองแวมไพร์แห่งที่ 7] “ที่ไหนๆ ก็เหมือนกันหมด” เมืองแวมไพร์ทุกแห่งมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน นั่นคือความมืดมิดสนิทที่ไร้แสงสว่าง เพียง 10 นาทีหลังจากก้าวเข้ามา ทุกสิ่งรอบกายจะเลือนหายไปจากครรลองสายตา และนี่คือความเสี่ยงอันใหญ่หลวง กี้ซซซซซซซ! โฮกฮี้กกกกก! ก่อนที่สายตาของสมาชิกปาร์ตี้จะทันได้ปรับตัวเข้ากับความอนธการ สัตว์ร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่รอบเมืองก็พุ่งจู่โจมเข้าหา พวกมันคือ ‘ข้ารับใช้’ (Familiars) ของเหล่าแวมไพร์ ช่วงเวลานี้คือหนึ่งในนาทีที่วิกฤตที่สุด ผู้มาเยือนเมืองแวมไพร์เป็นครั้งแรกส่วนใหญ่มักไม่อาจต้านทานการจู่โจมนี้และต้องจบชีวิตลง ทว่าสมาชิกโอเวอร์เกียร์นั้นต่างออกไป พวกเขาโชกโชนด้วยประสบการณ์ จู่โจมเมืองแวมไพร์มาแล้วหลายต่อหลายครั้ง พวกเขารู้อยู่เต็มอกว่าจะถูกลอบทำร้าย จึงสามารถรับมือได้ทันท่วงที แม้จะมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แต่พวกเขาก็สามารถคาดคะเนวิถีการโจมตีของศัตรูและปลดปล่อยทักษะออกไปได้ ใช่... ตามปกติแล้ว เหล่าข้ารับใช้ที่ประตูเมืองไม่มีทางคุกคามสมาชิกโอเวอร์เกียร์ได้เลย แต่มันไม่ใช่กับเมืองที่ 7 แห่งนี้ “อึก...!” “ทำไมพวกมันถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?” “ชิบหายแล้ว! อย่าประมาท ระวังตัวด้วย!” ท่ามกลางความมืดมิดอันหนาทึบ ข้ารับใช้จำนวนมหาศาลพุ่งทะยานมาจากทุกทิศทาง พวกมันต่างจากข้ารับใช้ที่เคยพบมา เลเวลของพวกมันพุ่งสูงเกินกว่า 450 ไปไกล และยังมีจำนวนมหาศาล สมาชิกโอเวอร์เกียร์เริ่มตระหนักแล้วว่านี่ไม่ใช่ข้ารับใช้ธรรมดาๆ เสียแล้ว เปรี้ยง! ครืนนนนน! “อั่ก! จัดกระบวนทัพ!” “เกาะกลุ่มกันไว้จนกว่าตาจะปรับสภาพได้! ระวังอย่าโจมตีพวกเดียวกันเอง!” สถานการณ์เข้าขั้นวิกฤต! สมาชิกโอเวอร์เกียร์เริ่มตกเป็นฝ่ายรับจากการโหมกระหน่ำของศัตรู “อาฮะฮะ! ถึงตาพวกเราแล้วสินะ!” นั่นคือเสียงของโทบันและแวนต์เนอร์ ผู้ซึ่งแทบไม่มีบทบาทเลยในเมืองที่ 9 และ 8 “โล่สุริยา (Sun Guard)!” วาบ! แสงเจิดจ้าสาดพุ่งออกมาจากโล่ของโทบันและแวนต์เนอร์ มันคือแสงสว่างโชติช่วงที่สร้างความเสียหายอย่างรุนแรงต่อเหล่าข้ารับใช้ที่อาศัยอยู่ในความมืดมิดมานานนับร้อยนับพันปี เอ๋ง! เอ๋งงงง! กรรรรรร! เหล่าสุนัขป่าและค้างคาวข้ารับใช้ต่างตาพร่ามัว พวกมันสูญเสียการมองเห็นไปโดยสิ้นเชิงจากแสงของโล่ทั้งสอง... รวมถึงจากศีรษะที่สะท้อนแสงแวววาวของแวนต์เนอร์ด้วย สมาชิกโอเวอร์เกียร์เริ่มเปิดฉากโต้กลับและผ่านพ้นวิกฤตมาได้หวุดหวิด ทว่า... วิกฤตที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น “หืม... ดูเหมือนพวกมันจะไม่ใช่คนที่ฆ่าเอลฟินสโตนสินะ ถ้าแค่รับมือพวกข้ารับใช้ยังลำบากขนาดนี้” “พวกมดปลวก จัดการให้จบๆ ไปเถอะ” “....!!” สมาชิกปาร์ตี้ต่างยืนตกตะลึงกับเสียงที่ดังก้องมาจากฟากฟ้า [เอิร์ลเครย์] [เอิร์ลเยติม่า] [เอิร์ลรูสัน] [เอิร์ลโนล] มอนสเตอร์ระดับสูงสุดที่มีชื่อสีทองส่องประกาย... แวมไพร์ระดับเอิร์ลที่มีพลังทัดเทียมกับเอลฟินสโตนถึงสี่ตน กำลังรวมตัวกันและก้มมองลงมาที่พวกเขา! “ไอ้สัX...” ทำไมต้องเป็นเขาเสมอ? เกริดได้แต่สบถออกมาในใจด้วยความคับแค้น