**บทที่ 736** ‘หากประเมินจากเลเวลของครอเกลในช่วงศึกชิงตัวเบเลียล...’ ก่อนการแข่งขันนานาชาติจะเปิดฉากขึ้น ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเกริดจดจ่ออยู่เพียงบุคคลเดียว นั่นคือครอเกล มันเป็นความปรารถนาอันแรงกล้าที่ก่อตัวขึ้นจากความโหยหาชัยชนะในศึกล้างตา ซึ่งกำลังจะอุบัติขึ้นอีกครั้งหลังจากผ่านพ้นไปหนึ่งปีกับอีกสามเดือน ‘ในตอนนี้ ช่องว่างเลเวลระหว่างเขากับเรา น่าจะห่างกันอย่างน้อย 150 เลเวลได้กระมัง?’ จนถึงปัจจุบัน ผลัดกันแพ้ชนะมาคนละหนึ่งครา ครั้งนี้จึงเป็นดั่งศึกตัดสินที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ผู้ชนะในคราวนี้เท่านั้นที่จะได้ครอบครองเกียรติยศแห่ง ‘ผู้ชนะที่แท้จริง’ ‘ไม่สิ... ความเร็วในการเลเวลอัพของครอเกลย่อมเหนือกว่าที่ฉันคำนวณไว้มาก บางทีส่วนต่างอาจจะเหลือน้อยกว่า 100 เลเวลแล้วก็ได้’ ทว่า ต่อให้ช่องว่างนั้นจะสั้นลงจนเหลือไม่ถึง 100 เลเวล แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา ‘ถึงจะเป็นครอเกล แต่เขาก็ไม่น่าจะข้ามผ่านกำแพงเลเวล 300 ไปได้ในตอนนี้ นั่นหมายความว่าเขายังไม่บรรลุการตื่นรู้ครั้งที่สาม’ ในโลกแห่งเกม ช่องว่างของเลเวลนั้นทรงพลังและเด็ดขาดเฉกเช่นเดียวกับระดับของไอเทม ผู้เล่นที่มีเลเวลสูงกว่าย่อมกุมความได้เปรียบเหนือผู้ที่ต่ำกว่าอย่างมหาศาล โดยเฉพาะ ‘การตื่นรู้ของค่าสถานะ’ ที่จะเกิดขึ้นในทุกๆ 100 เลเวล ซึ่งสร้างความแตกต่างราวฟ้ากับเหว ในอดีตเกริดในวัยเลเวล 299 เคยปราชัยต่อเอลฟิน สโตนอย่างหมดรูป แต่เมื่อเขาก้าวสู่เลเวล 300 เขากลับคว้าชัยมาได้สำเร็จ นี่คือบทพิสูจน์ถึงช่องว่างแห่งพลังที่ชัดเจนที่สุด ‘เอาละ... เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว’ *หมุบ!* เกริดกำหมัดแน่นด้วยความมั่นใจ แม้บางคนอาจจะมองว่าการสู้ด้วยเลเวลที่ต่างกันนั้นไม่ยุติธรรม แต่สำหรับเขาแล้วมันหาใช่เช่นนั้นไม่ เพราะความสามารถในการเพิ่มเลเวลก็ถือเป็นเขี้ยวเล็บอย่างหนึ่ง และการที่เขามีเลเวลสูงกว่าครอเกล ก็คือบทพิสูจน์แห่งพรสวรรค์ของเขาเอง! “หึหึหึ... ครอเกลเอ๋ย นี่แหละคือความต่างของชั้นเชิง อย่าได้โทษเรื่องการรีเซ็ตเลเวลเลย เพราะฉันเองก็เคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว มันเป็นเส้นทางสายเดียวกันกับที่ฉันเคยเหยียบย่ำมาก่อน” การรีเซ็ตเลเวลที่ระดับ 300 เมื่อเทียบกับการรีเซ็ตที่ระดับ 80 นั้น อย่างหลังย่อมเสียเปรียบและน่าเวทนากว่ามาก ความเสียหายที่ได้รับนั้นต่างกันลิบลับ แต่ทว่า... มีสัจธรรมนิรันดร์อยู่อย่างหนึ่ง ‘ฉันนี่แหละ คือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก!’ เพียงเหตุผลเดียวนี้ก็เพียงพอแล้ว การรีเซ็ตเลเวลของเขาและครอเกลย่อมถูกวางไว้บนบรรทัดฐานเดียวกัน “เมื่อเทียบกับความรอบรู้ทุกสรรพสิ่งแล้ว ช่วงเวลาที่ฉันถูกรีเซ็ตเลเวลนั้นยากลำบากกว่ากันหลายเท่าตัวนัก แต่ตอนนี้เลเวลของฉันกลับเหนือกว่าครอเกลอย่างเห็นได้ชัด สุดท้ายแล้วมันก็หมายความว่าฉันมีพรสวรรค์ยิ่งกว่าครอเกลไม่ใช่หรือไง?” ช่างเป็นคำกล่าวที่ไร้ยางอายสิ้นดี! หากใครมาได้ยินเข้าในตอนนี้คงอยากจะตัดลิ้นเขาให้ขาดรอน ทว่าฮูรอยกลับทำเพียงพยักหน้าเห็นพ้อง เขาไม่มีความคิดที่จะขัดขวาง ‘ชัยชนะทางจิตวิญญาณ’ ของนายเหนือหัวที่กำลังพยายามลดทอนความกดดันในใจของตนเอง “นายท่านของข้าคืออัจฉริยะเหนืออัจฉริยะ เป็นดั่งผู้ที่สถิตอยู่เหนือมวลหมู่เมฆา ข้าไม่สงสัยเลยว่าท่านจะคว้าชัยในศึกอัน ‘ยุติธรรม’ ที่จะเกิดขึ้นในการแข่งขันนานาชาติปีนี้ได้อย่างแน่นอน มันเป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่นายท่าน ผู้เป็นดั่งร่างอวตารของเจงกิสข่าน จะขึ้นครองบัลลังก์ปกครองโลกใบนี้ในฐานะจอมราชัน” “นัยน์ตาของเจ้านี่ช่างแหลมคมยิ่งนัก สมเป็นฮูรอยจริงๆ แต่เดี๋ยวนะ... เจงกิสข่านเป็นชาวมองโกเลียไม่ใช่หรือ? ส่วนฉันน่ะเป็นคนเกาหลี” “ในยุคโลกาภิวัฒน์เช่นนี้ ท่านยังต้องยึดติดกับสัญชาติอยู่อีกหรือ? ทุกสรรพสิ่งล้วนประจักษ์แจ้งแล้ว ท่านคือผู้ปกครองแห่งอาณาจักรระดับโลกมิใช่หรือไร?” “เจ้าพูดถูก ฮูรอย... เจ้าช่างมีความคิดที่ลึกซึ้งยิ่งนัก ฮ่าๆๆ!” “ฮ่าๆๆ! นายท่านของข้าเลิศล้ำที่สุด!!” “...” ในขณะที่คนหนึ่งกำลังตีตราสร้างไอเทม และอีกคนกำลังเตรียมตัวสอบนักการทูต สายตาของเลาเอลที่จ้องมองทั้งสองคนที่นั่งหัวเราะร่าอยู่เคียงข้างกันนั้นกลับดูไม่สู้ดีนัก “ฝ่าบาท ความมั่นใจที่มากเกินไปย่อมไม่ส่งผลดี แม้เลเวลจะต่างกันเพียงใด แต่อีกฝ่ายคือ ‘ซอร์ดเซนต์’ อาชีพสายต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุด ศึกครั้งนี้ย่อมหนักหนากว่าปีที่แล้วอย่างไม่ต้องสงสัย โปรดอย่าได้ประมาทเป็นอันขาด” นอกเหนือจากฮูรอยแล้ว เลาเอลเองก็เป็นอีกคนที่สนับสนุนเกริดสุดหัวใจ เขาปรารถนาจะเห็นเกริดคว้าชัยและเติบโตขึ้นไปอีกขั้น แต่ปัญหาคือคู่ต่อสู้นั้นแข็งแกร่งเกินหยั่งวัด เกริดจึงจำเป็นต้องระแวดระวังให้จงหนัก “ดาบที่สามารถตัดเฉือนได้แม้กระทั่งโลก... มันยากที่จะรับมือได้ด้วยไอเทมของฝ่าบาทเพียงอย่างเดียว” ในสายตาของเลาเอล ครอเกลคือคู่ปรับที่เสียเปรียบสำหรับเกริด รูปแบบการต่อสู้ของเกริดนั้นเน้นไปที่ประสิทธิภาพของไอเทมมากกว่าการควบคุมที่ละเอียดอ่อน เขาเกรงว่าหากเกริดยังยึดติดกับรูปแบบเดิมๆ ในการเผชิญหน้ากับสุดยอดอาชีพสายต่อสู้เช่นครอเกล ผลลัพธ์อาจไม่เป็นดั่งใจนึก “เงียบไปเลย” แม้คำเตือนของเลาเอลจะเป็นความจริงอันสมเหตุสมผล แต่มันกลับจุดชนวนโทสะให้เกริด มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าครอเกลนั้นเอาชนะได้ยากเย็นเพียงใด? สิ่งที่เกริดต้องการในยามนี้คือกำลังใจ ไม่ใช่คำทักท้วงที่ทำลายความเชื่อมั่น “นี่เจ้านึกจะบั่นทอนกำลังใจของฉันงั้นหรือ?” “หา?” “ในการแข่งขันนานาชาติครั้งนี้ เจ้าอยู่ทีมชาติอเมริกากับครอเกลนี่นา หรือว่าเจ้าจงใจทำลายขวัญกำลังใจของฉัน เพื่อให้ครอเกลเป็นฝ่ายชนะ?” “อะไรกัน... อ๊ะ” เลาเอลพลันตระหนักถึงความผิดพลาด เขาเพิ่งสำนึกได้ว่าเกริดในยามนี้ช่างอ่อนไหวเกินคาด ตัวตนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือเกริดในภาค ‘ก่อนขึ้นครองราชย์’ ซึ่งเป็นสภาวะที่นิสัยขี้ตืดและเจ้าคิดเจ้าแค้นมักจะสำแดงออกมา ฮูรอยผู้รู้ซึ้งถึงสัจธรรมข้อนี้ดีจึงเร่งประจบเอาใจอย่างแนบเนียน “นายท่าน! ข้าจะเป็นคนขับไล่ลิ้นอสรพิษที่ชั่วร้ายนี้ออกไปด้วยมือของข้าเอง!” “ดีมาก ฮูรอย... มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ฉันเชื่อใจได้ ฉันจะจดจำความจงรักภักดีของเจ้าไว้ และจะยกระดับไอเทมของเจ้าให้สูงส่งยิ่งขึ้นไปอีก” “นับเป็นเกียรติประวัติสูงสุดสืบไปถึงชั่วลูกชั่วหลาน!” “ไม่สิ เมื่อกี้ข้าแค่ล้อเล่น...! ฮูรอย ข้า... อั๊ก!” นี่คือจุดจบของขุนพลผู้ซื่อสัตย์! ในขณะที่ถูกฮูรอยลากตัวออกไป เลาเอลรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังรับบทในละครย้อนยุคอันรันทด วันนี้อาณาจักรโอเวอร์เกียร์ยังคงสงบสุข... ในแบบของมัน *** กาลเวลาเปรียบเสมือนสุราขม... มันไม่อาจย้อนคืนและไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว การแข่งขันนานาชาติครั้งที่ 3 ที่ล่าช้ากว่าปกติถึงสามเดือน บัดนี้เหลือเวลาอีกเพียงสามวันเท่านั้นก็จะเปิดฉากขึ้น *แชะ!* *แชะ! แชะ!* ณ ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี บรรดานักข่าวจำนวนมหาศาลต่างเบียดเสียดยัดเยียดเพื่อรอทำข่าวเหล่าตัวแทนทีมชาติที่จะออกเดินทางสู่ประเทศญี่ปุ่น เหล่าผู้เล่นระดับสูงผู้ทรงเกียรติ ความภาคภูมิใจและไอดอลของประชาชนต่างได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม ทว่าท่ามกลางอัจฉริยะเหล่านั้น กลับมีบุคคลหนึ่งที่โดดเด่นออกมาอย่างชัดเจน... เขาคือครอเกล “คุณครอเกล! รู้สึกอย่างไรบ้างที่ได้รับเลือกเป็นตัวแทนทีมชาติสหรัฐฯ ในครั้งนี้?” “การใช้ชีวิตในอเมริกากว่าหกเดือนที่ผ่านมาเป็นอย่างไรบ้างครับ? คุณคิดว่าการตัดสินใจย้ายมาที่นี่เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องแล้วใช่ไหม?” “คุณจะลงแข่งในรายการไหนบ้าง?” “มีข่าวลือว่าเกริดจะลงแข่งในทุกรายการที่คุณเข้าร่วม ทางฝั่งเกริดเองก็ไม่ได้ปฏิเสธข่าวนี้ คุณมองการแข่งขันที่ดุเดือดเกินไปในครั้งนี้อย่างไร?” คำถามพรั่งพรูเข้าใส่ราวกับสายน้ำ ในขณะที่ตัวแทนคนอื่นได้รับเพียงหนึ่งคำถาม ครอเกลกลับต้องรับศึกหนักถึงสิบคำถามในคราวเดียว บรรดานักข่าวสาวผมบลอนด์สวยสง่าต่างรุมล้อมอยู่รอบกาย แม้ครอเกลจะเป็นชาวเอเชีย แต่ด้วยความงามอันไร้ที่ติ เขากลับได้รับความนิยมอย่างท่วมท้นในซีกโลกตะวันตก “ดูเหมือนผู้คนจะให้ความสนใจมากกว่าตอนที่มีซิบัลเสียอีกนะ” “เห็นด้วยเลยล่ะ หมอนี่มันอยู่คนละระดับไปแล้ว” เหล่าท็อปแรงเกอร์ชาวอเมริกันที่เข้าร่วมการแข่งขันทุกปีต่างพากันเดาะลิ้น เท่าที่พวกเขารู้ ผู้ที่เคยได้รับความนิยมสูงสุดในโลกคือซิบัล แต่ความจริงที่ว่าครอเกลก้าวข้ามผ่านจุดนั้นไปแล้วช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก “ฮะๆ... ไม่ว่าจะไปที่ไหน เขาก็คือซูเปอร์สตาร์...” ใช่แล้ว ตัวแทนทีมชาติสหรัฐฯ ทุกคนล้วนเป็นแรงเกอร์ชื่อดังที่ได้รับความรักและความสนใจล้นหลามเสมอมา แต่เมื่อยืนอยู่ข้างครอเกล พวกเขากลับกลายเป็นเพียงฉากหลังเท่านั้น มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด แต่พวกเขาก็ไม่ได้รังเกียจมัน “ประการแรก ผมปรับตัวเข้ากับการใช้ชีวิตในสหรัฐฯ ได้เป็นอย่างดี ต้องขอบคุณความใจดีของทุกคนรอบข้าง เพื่อพวกเขาเหล่านั้น ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่จะได้ต่อสู้เพื่อเกียรติยศของสหรัฐอเมริกา” ครอเกลรับมือกับกลุ่มนักข่าวได้อย่างเชี่ยวชาญ นับตั้งแต่เริ่มปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนในการแข่งขันครั้งที่ 2 เขาก็ปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตของซูเปอร์สตาร์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาตอบคำถามอย่างรักษาน้ำใจและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ “อย่างที่ทุกท่านทราบ หนึ่งในรายการที่ผมจะเข้าร่วมคือ PvP ส่วนรายการที่เหลือ ผมขออุอิบไว้ก่อนในตอนนี้ ผมคิดว่ามันน่าจะสนุกกว่าถ้าจะไปเปิดเผยในพิธีเปิดอีกสามวันข้างหน้า ส่วนเรื่องที่ว่าคุณเกริดกำลังเพ่งเล็งผมอยู่นั้น...” ครอเกลหยุดชะงักพลางจ้องมองตรงไปยังเลนส์กล้องเบื้องหน้า นัยน์ตาสีดำกลมโตคู่นั้นดูลึกลับและเปี่ยมเสน่ห์อย่างน่าประหลาด บรรดานักข่าวทั้งชายหญิงต่างพากันตกตะลึงในมนต์ขลัง ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัด ครอเกลได้ขยับริมฝีปากอีกครั้ง “ผมยินดีครับ เพราะผมเองก็เพ่งเล็งเขาอยู่เช่นกัน” “...” อาจเป็นเพราะรูปลักษณ์อันงดงามที่ดูข้ามผ่านขีดจำกัดทางเพศของครอเกล บรรดานักข่าวจึงรู้สึกราวกับว่าเขากำลังสารภาพรักต่อหน้าคนสำคัญ มันให้ความรู้สึกถึงสายใยอันลึกซึ้งระหว่างเกริดและครอเกล ท่ามกลางบรรยากาศชวนพิศวงนั้น... “เขาไม่ได้เป็นเกย์นะครับ” เลาเอลปรากฏตัวขึ้นในที่เกิดเหตุ เขาคือตัวแทนทีมชาติอเมริกาคนสุดท้ายที่เดินทางมาถึง “เลาเอล...!” เสนาธิการใหญ่แห่งอาณาจักรโอเวอร์เกียร์! แขนขวาของราชาโอเวอร์เกียร์เกริด! การปรากฏตัวของบุคคลที่มีอิทธิพลไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าครอเกล ดึงดูดสายตาของนักข่าวในทันที เลาเอลเห็นกล้องทุกตัวโฟกัสมาที่เขาจึงแย้มยิ้มออกมา “ครอเกลและราชาโอเวอร์เกียร์คือคู่แข่งและสหายที่ดีต่อกัน ผมหวังว่าทุกท่านจะไม่เข้าใจความรู้สึกที่พวกเขามีต่อกันผิดไป” เลาเอลใช้มุกตลกเพื่อสยบข่าวลือเรื่องรสนิยมทางเพศของครอเกล เจตนาของเขาไม่ใช่เพียงเพื่อช่วยครอเกล แต่เพื่อยกระดับสถานะของอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ให้สูงยิ่งขึ้น ครอเกลคือสหายของราชาเกริด กล่าวคือ ซอร์ดเซนต์ครอเกลนั้นมีความสัมพันธ์อันดีกับอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ หากใครคิดเป็นศัตรูกับอาณาจักร ย่อมเท่ากับเป็นศัตรูกับซอร์ดเซนต์ด้วย เลาเอลกำลังตอกย้ำความจริงข้อนี้ให้ชาวโลกได้รับรู้ “เกริดและครอเกล ลูกผู้ชายทั้งสองคนกำลังจะเปิดศึกต่อสู้กัน” รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า เลาเอลลอบยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นว่าแผนการของตนประสบความสำเร็จ *** “เชิญใช้บริการห้องพักรับรองนี้ได้เลยค่ะ” “ว้าว...” ในการแข่งขันครั้งที่ 1 จัดขึ้นที่เกาหลีใต้ จึงไม่มีความจำเป็นต้องขึ้นเครื่องบิน ครั้งที่ 2 จัดที่ฝรั่งเศส ชินยองอูก็ได้โดยสารเครื่องบินส่วนตัวของยูรา นี่จึงเป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสการบริการระดับพรีเมียมของสายการบินอย่างเต็มรูปแบบ “ว้าวววว...” ยองอูถึงกับอ้าปากค้างเมื่อก้าวเข้าสู่เลานจ์สุดหรูสำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่ง พื้นที่แห่งนี้กว้างขวางยิ่งกว่าสนามเด็กเล่นเสียอีก! ด้านหนึ่งมีอาหารวางเรียงรายตั้งแต่นู้ดเดิ้ลถ้วยไปจนถึงอาหารเลิศรส วิวทิวทัศน์ของสนามบินที่มองผ่านผนังกระจกใสช่างงดงามตระการตา แต่สิ่งที่น่าตกตะลึงที่สุดก็คือ! “หะ-ห้องน้ำส่วนตัวงั้นเหรอ?” ยองอูผู้อ่อนไหวตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้นเมื่อมาถึงโซนห้องน้ำ มีห้องนับสิบเรียงรายอยู่สองฝั่งทางเดินยาว และทุกห้องคือห้องน้ำส่วนตัว ภายในมีทั้งอ่างล้างหน้า โถปัสสาวะ และโถสุขภัณฑ์ครบครัน แม้กระทั่งยาสีฟันและแปรงสีฟันยังเป็นของเกรดพรีเมียม ซึ่งคุณภาพเทียบไม่ได้เลยกับแปรงสีฟันที่ยองอูใช้เป็นประจำ “กำไรเห็นๆ... หือ?” ขณะที่ยองอูซุกแปรงสีฟันลงในกระเป๋า เขาก็ได้เผชิญหน้ากับคังแดฮัน (พีคซอร์ด) ตรงทางเดิน ซึ่งฝ่ายหลังเองก็นอยู่ในสภาวะมึนงงไม่ต่างกัน “อะไรกันเนี่ย? ฉันเดินเข้าห้องน้ำมาชัดๆ แต่ทำไมมันเหมือนห้องโรงแรมเลยล่ะ? ห้องพวกนี้คืออะไรกัน?” “มันคือห้องน้ำ...” “...” นี่เป็นครั้งแรกของคังแดฮันเช่นกันที่ได้สัมผัสเลานจ์ชั้นเฟิร์สคลาส เพราะโดยปกติแล้วไม่มีใครอยากทุ่มเงินหลักล้านถึงสิบล้านวอนเพื่อบริการเหล่านี้ ชินยองอู คังแดฮัน และตัวแทนทีมชาติเกาหลีคนอื่นๆ ที่ได้มาเสพสุขในสถานที่สุดหรูวันนี้ ทั้งหมดต้องขอบคุณ ‘เอสเอ กรุ๊ป’ (S.A. Group) เอสเอ กรุ๊ปได้จัดเตรียมที่นั่งชั้นหนึ่งให้กับตัวแทนทุกประเทศทั่วโลก บรรดาผู้ที่อ่านประกาศอย่างละเอียดที่ระบุว่า ‘โปรดขึ้นเครื่องบินที่บริษัทจัดเตรียมไว้ให้’ ต่างรับรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว แต่ยองอูและแดฮันกลับไม่ได้อ่านมันเลย พวกเขาจึงทำเพียงเพลิดเพลินไปกับช่วงเวลาอันแสนวิเศษนี้ “ฉันอยากอยู่ที่นี่ตลอดไปเลย” “หึหึหึ ใช่แล้ว... ได้เห็นสาวๆ สวยๆ ทุกวัน ถ้ามีแคปซูลวางอยู่ตรงนี้ด้วยสักเครื่องคงเพอร์เฟกต์ไปเลยว่าไหม?” ยองอูและแดฮันหัวเราะคิกคักพลางตักอาหารใส่จาน ตัวแทนคนอื่นๆ ที่มองมาต่างพากันแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วน ‘อะไรกัน... บรรยากาศของพวกเขานี่มันต่างจากที่คิดไว้ลิบลับเลยนะ’ ชินยองอูและคังแดฮัน ทั้งคู่ถูกยกย่องให้เป็นมหาเศรษฐีหน้าใหม่ของเกาหลีใต้ที่สั่งสมความมั่งคั่งมหาศาลจากซาทิสฟาย การที่พวกเขามีเงินทองมากพอจะใช้บริการเลานจ์ชั้นหนึ่งทุกวันย่อมเป็นเรื่องปกติ แต่การที่พวกเขามาตื่นเต้นออกนอกหน้าขนาดนี้ทำให้ตัวแทนคนอื่นถึงกับช็อก ทว่าท่ามกลางบรรยากาศอันน่าอึดอัดนั้น กลับมีบุคคลที่ไม่คาดฝันปรากฏตัวขึ้น “เลิกทำตัวเป็นชาวบ้านธรรมดาๆ ได้แล้วมั้ง? ใครบ้างจะไม่รู้ว่าพวกนายรวยล้นฟ้าแค่ไหน?” “นายมัน...?” *ง่ำ* ดวงตาของชินยองอูเบิกกว้างในขณะที่กำลังเคี้ยวหมูสามชั้นตุ๋นจนเต็มกระปาก... ‘ขาหมูเผ็ด’ (Eat Spicy Jokbal) อดีตหัวหน้ากลุ่มบลัดคาร์นิวัล ผู้ที่เคยห้ำหั่นกับยองอูเพื่อแย่งชิงไข่มังกรบ้าคลั่ง บัดนี้ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว “นายมาทำอะไรที่นี่?” คงไม่ใช่ว่าคิดจะมาล้างแค้นในโลกแห่งความจริงหรอกนะ? แดฮันรีบอธิบายให้ยองอูที่กำลังระแวดระวังฟัง “เขาคือเพื่อนของฉันเอง เขาจะเป็นสหายศึกที่จะร่วมต่อสู้ไปกับพวกเราในการแข่งขันครั้งนี้” “ว่าไงนะ?” ‘ดันเจี้ยนเมกเกอร์’ (Dungeon Maker) ยอดฝีมือระดับท็อปที่โลกไม่เคยรู้จัก บัดนี้ได้ก้าวเข้าสู่ทีมชาติเกาหลีใต้อย่างเป็นทางการแล้ว!