‘ช่างยากเย็นเหลือเกินกับการต้องปรับตัวให้เข้ากับร่างกายนี้’ ฮ่าวไม่ได้เป็นเพียงผู้เล่นระดับสูง แต่เขายังเป็นยอดฝีมือผู้ฝึกปรือศิลปะการต่อสู้ในโลกความเป็นจริงมาอย่างโชกโชนจนเข้าขั้นสัตว์ร้ายในคราบมนุษย์ ร่างกายของเขาทั้งในโลกแห่ง ‘ซาทิสฟาย’ และโลกจริงล้วนแต่เป็นร่างกายที่ก้าวข้ามขีดจำกัดไปแล้ว ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรู้สึกหงุดหงิดใจอย่างยิ่งกับร่างใหม่ที่ได้รับมอบหมายมาในสมรภูมิแห่งนี้ มันคือร่างกายที่ผุพังมิต่างจากตัวละครเลเวล 10 ในซาทิสฟาย ทั้งเชื่องช้า หนักอึ้ง และอ่อนแอ ประสาทสัมผัสของฮ่าวไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้ว แต่ร่างกายกลับยังหยุดนิ่งอยู่ที่เดิม เขารู้สึกราวกับทั่วทั้งร่างถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนอันหนักอึ้ง และที่น่าตกใจที่สุดคือเขาไม่แม้แต่จะรู้ตัวว่ามีใครบางคนกำลังลอบสังเกตการณ์เขาอยู่ ‘แต่ว่า...’ ฮ่าวข่มใจคิด สถานการณ์ที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับเขาเพียงคนเดียว ผู้เข้าร่วมแข่งขันคนอื่นๆ ต่างก็ต้องเผชิญกับชะตากรรมเดียวกัน เขาไม่ได้เสียเปรียบอยู่ฝ่ายเดียว แต่มันคือความเท่าเทียมบนความจำกัด ฮ่าวพยายามเพ่งพินิจเพื่อระบุตัวตนของชายที่ยืนประจันหน้าอยู่ ‘ไม่ใช่คราวเจล’ คราวเจลคือบุรุษที่แข็งแกร่งที่สุดที่แม้แต่ฮ่าวยังต้องอิจฉา เป็นไปไม่ได้ที่คนระดับนั้นจะเอ่ยปากว่าอยากทดสอบฝีมือ ฮ่าวสังเกตเห็นอาวุธประเภทกระบองในมือของอีกฝ่าย พลางนึกถึงรายชื่อยอดฝีมือที่เขารู้จัก ‘ดาเมียน, แวนท์เนอร์, โทบัน, บูบัต, เชน, โรนัม...’ คนเหล่านี้คือแรงก์เกอร์ที่เชี่ยวชาญการใช้อาวุธทื่อ แม้ดาเมียนจะโปรดปรานการใช้ดาบมากกว่า แต่ในฐานะพัลลาดีน เขาย่อมคุ้นเคยกับอาวุธทื่อเป็นอย่างดี ฮ่าวขบคิดก่อนจะสรุปในใจ ‘ดาเมียนแน่นอน’ ฮ่าวปักใจเชื่อเช่นนั้น เพราะคนอื่นๆ อย่างแวนท์เนอร์หรือโทบันล้วนมีฝีมือด้อยกว่าเขาอยู่สองสามขั้น เขาเชื่อมั่นในข้อสรุปนี้อย่างที่สุด ‘หากพวกนั้นได้เห็นฝีมือของฉัน คงไม่มีใครกล้าเสนอหน้าออกมาแน่’ ในทางกลับกัน ดาเมียนนั้นต่างออกไป เขาคือหนึ่งในไม่กี่คนที่สามารถต่อกรกับเกริดได้อย่างสูสีในการแข่งนานาชาติครั้งก่อน และเป็นคู่แข่งที่ฮ่าวให้การยอมรับ ‘แต่นั่นมันในซาทิสฟาย’ ในโลกนั้น ดาเมียนเถลิงอำนาจในฐานะพระสันตะปาปา ทักษะของเขาก้าวข้ามขอบเขตของผู้เล่นไปไกลจนฮ่าวไม่อาจรับประกันชัยชนะได้ ทว่าที่นี่คือ ‘แบตเทิลฟิลด์’ (Battlefield) โลกที่แยกขาดออกมา ซึ่งเขาไม่จำเป็นต้องหวาดเกรงทักษะขี้โกงของดาเมียนอีกต่อไป ‘หากสู้กันภายใต้เงื่อนไขที่เท่าเทียม ฉันจะเป็นฝ่ายเหนือกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย!’ *ฉับ!* ฮ่าวประกาศก้องในใจก่อนจะวาดหอกออกไปเป็นเส้นตรง มันคือการแทงพื้นฐานที่เรียบง่ายที่สุด แม้ฮ่าวจะฝึกฝนวิชาดาบมานานกว่า 20 ปี แต่ฝีมือการใช้หอกของเขาก็ไม่ธรรมดา ยิ่งเขามีทักษะความชำนาญอาวุธ (Weapons Mastery) และมักใช้หอกในซาทิสฟายอยู่บ่อยครั้ง เขาจึงสามารถเค้นวิชาหอกออกมาท่ามกลางข้อจำกัดของร่างกายได้อย่างยากลำบาก เหตุใดจึงใช้เพียงลูกแทงพื้นฐาน? นั่นเพราะทักษะที่ซับซ้อนเกินไปจะกลายเป็นพันธนาการรั้งขาเขาไว้เอง ฮ่าวประเมินแล้วว่าในร่างกายที่อ่อนแอเช่นนี้ การฝืนใช้ท่าไม้ตายมีแต่จะเผยช่องโหว่ เขาจึงตัดสินใจพึ่งพาท่วงท่าที่คุ้นเคยและเปี่ยมประสิทธิภาพที่สุด ผลลัพธ์น่ะหรือ? *ปึก!* ลูกแทงพื้นฐานของฮ่าวทรงพลังอย่างยิ่ง ฮ่าวคาดการณ์ว่าคู่ต่อสู้คือดาเมียน... หรือพูดอีกนัยหนึ่งคือ หอกของฮ่าวพุ่งทะลวงเข้ากลางอกของเกริดอย่างถนัดถนี่! เกริดไม่อาจตอบโต้หอกที่พุ่งมาในเส้นทางที่สั้นที่สุดได้เลย เขารู้ตัวว่าหอกกำลังมาถึงในจังหวะเดียวกับที่หัวหอกปักลงบนยอดอกเสียแล้ว ‘นี่แหละโอกาส!’ ฮ่าวรีบกระชากหอกกลับทันที หวังจะสาดซัดการแทงต่อเนื่องเพื่อสะสมความเสียหาย ทว่าเขาไม่อาจดึงหอกกลับมาได้ เพราะในวินาทีที่เขากำลังถอยหอก เกริดกลับโถมร่างเข้าหาอย่างไม่ลดละ ระยะห่างระหว่างทั้งสองหดสั้นลงในชั่วพริบตา จนเข้าสู่ระยะสังหารของอาวุธทื่อในมือเกริด *ปัง!* เกริดพุ่งเข้าใส่พร้อมเหวี่ยงอาวุธทื่อถากศีรษะของฮ่าวไปเพียงนิดเดียว ‘อีกแล้ว... การโจมตีที่ไร้ความลังเลมักจะหยุดศัตรูไม่ได้เสมอ’ ท่ามกลางเสียงวิ้งที่ดังระงมในหู ฮ่าวรู้สึกเสียดายที่เขาสามารถสร้างความเสียหายได้เพียงค่าคงที่ หากเป็นสถานการณ์ปกติ การโจมตีเมื่อครู่ย่อมเพียงพอจะคร่าชีวิตศัตรูได้แล้ว แต่เหตุใดชายตรงหน้าถึงได้บ้าดีเดือดเช่นนี้? *ฉึก!* ฮ่าวเบี่ยงกายหลบการสวนกลับของเกริดพลางถอยร่นเพื่อรักษาระยะห่างของหอก จากนั้นจึงแทงสวนออกไปโดยไม่ลังเล เกริดโดนเข้าจังๆ อีกครั้งในขณะที่พยายามโถมเข้าหา *เปรี้ยง!* อาวุธทื่อของเกริดเฉียดใบหน้าของฮ่าวไปอีกหน ครั้งนี้ฮ่าวบิดเอวหลบหลีกอย่างพลิ้วไหวพลางควงหอกเพื่อกู้จังหวะกลับมา เมื่อแผ่นหลังตั้งตรงเขาก็ฟาดหอกออกไปอีกครั้ง *ผัวะ!* หอกของฮ่าวฟาดเข้าที่ท่อนแขนของเกริด! เกริดได้รับความเสียหายสะสม 3 หน่วยในชั่วพริบตา ‘แวนท์เนอร์ หรือว่าโทบันกันแน่?’ ฝีมือต่ำชั้นกว่าที่คาดไว้มาก ฮ่าวเริ่มตระหนักว่าคู่ต่อสู้ไม่ใช่ดาเมียน ขณะที่ผู้ชมต่างพากันถอนหายใจยาว - *อา... เขาโจมตีฮ่าวไม่ได้เลยสักครั้งเดียว ในขณะที่ตัวเองโดนไปสามแผลแล้ว* - *ผลลัพธ์มันชัดเจนเกินไป เกริดคิดอะไรอยู่กันแน่?* - *คนเขลาที่ฮึดสู้ผิดที่ผิดทาง สุดท้ายความเพ้อฝันก็ถูกทำลายลง* - *นั่นแหละคือเกริดในตอนนี้* เหล่าผู้ชมที่เห็นพรสวรรค์อันโดดเด่นของเกริดมาตลอด ต่างพากันสบถด้วยความอึดอัดที่เขาฝืนไปท้าทายฮ่าวเช่นนั้น เกริดกำลังมัวเมาในความมั่นใจที่ไร้รากฐาน หรือเขากำลังเสียสติกันแน่? ทว่าในวินาทีที่ทุกคนต่างถอดใจ... *ควับ!* เกริดถูกหอกของฮ่าวฟาดเข้าที่ท่อนแขนอีกครั้ง ฮ่าวถอยฉากเพื่อเตรียมแทงซ้ำ ทว่าในตอนนั้นเอง เกริดกลับเริ่มเคลื่อนที่ซิกแซกไปมาซ้ายขวาต่อหน้าฮ่าว มันไม่ใช่การหลบหลีกธรรมดา แต่มันคือท่วงท่าที่พริ้วไหวราวกับกำลังร่ายรำ ‘ท่าทางแบบนี้มัน...!’ ดวงตาของฮ่าวเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง - *เอ๊ะ...?* - *ท่าทางนั่นมันคุ้นๆ นะว่าไหม?* ผู้ชมเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง และในจังหวะนั้นเอง อาวุธทื่อในมือเกริดก็ซัดเข้าเป้าเป็นครั้งแรก! *ปัง!* ตามด้วยครั้งที่สอง! *เปรี้ยง!* และครั้งที่สาม! *โครม!* ฮ่าวพลาดท่าถูกโจมตีต่อเนื่องหลายครั้ง ในขณะที่เกริดสามารถหลบหลีกลูกแทงของฮ่าวได้ทั้งหมด มันคือการเคลื่อนไหวซ้ายขวาของ ‘เพลงดาบแพ็กม่า: Link’ ที่ถูกร่ายออกมาผ่านร่างกายเลเวล 10! “เกริด...!” ฮ่าวแผดคำรามออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เมื่อตระหนักได้ว่าบุรุษที่เขาพุ่งชนอยู่คือใคร เกริดแสยะยิ้มพลางโต้กลับ “การใช้ร่างกายในท่วงท่าที่คุ้นเคยที่สุดน่ะดีที่สุดแล้ว... จริงไหม?” เกริดเริ่มจับจังหวะการแทงพื้นฐานของฮ่าวได้ และเขาได้นำเอาเพลงดาบแพ็กม่าที่เขาฝึกปรือมานับครั้งไม่ถ้วนมาประยุกต์ใช้ ระบำดาบเหล่านั้นถูกใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดหลายปีจนมันหลอมรวมกลายเป็น ‘รากฐาน’ ของตัวเขา เกริดเตือนตัวเองว่า เพลงดาบนี้มีจุดอ่อนคือต้องมี ‘กระบวนท่าร่ายรำ’ ก่อนจะแสดงผล ซึ่งต่างจากทักษะอื่นที่แค่ตะโกนชื่อออกมาก็ติดแล้ว แต่ประสบการณ์ที่สั่งสมมาในซาทิสฟายกลับเปล่งประกาย ณ ที่แห่งนี้ ประสบการณ์ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ถูกกลั่นกรองจนกลายเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุดในปัจจุบัน “เพลงดาบแพ็กม่า” เกริดเริ่มขยับกายอีกครั้ง มันคือย่างก้าวอันช่ำชองที่ผ่านการทำซ้ำมานับแสนนับล้านครั้ง ท่วงท่าที่เขาพุ่งเข้าหาฮ่าวนั้นช่างพิสดาร ทั้งหลบหลีกและจู่โจมในคราเดียวจนฮ่าวถึงกับต้องชะงักถอย ดวงตาอันยอดเยี่ยมของฮ่าวกลับกลายเป็นพันธนาการรั้งตัวเองไว้ในวินาทีนี้ “Kill!” (สังหาร) *เปรี้ยง!* ท่วงท่าที่พุ่งทะยานเข้าหาเป้าหมายพร้อมกลิ่นอายฆ่าฟันอันรุนแรง แม้ความเสียหายจะเพียงแค่ 1 หน่วยมิต่างจากเดิม แต่มวลความกดดันที่แผ่ซ่านออกมานั้นกลับน่าหวาดหวั่นจนถึงขีดสุด ฮ่าวเผลอลืมไปชั่วขณะว่านี่คือแบตเทิลฟิลด์ และสัมผัสได้ถึงเงื้อมมือของความตายที่เอื้อมมาถึง แต่นั่นเป็นเพียงภาพหลอน [ท่านได้รับความเสียหาย 1 หน่วย] “กึก...!” เขาเผลอลืมหายใจไปชั่วขณะเมื่อถูกพายุการโจมตีของเกริดกระหน่ำใส่ หน้าต่างแจ้งเตือนช่วยดึงสติฮ่าวกลับสู่ความจริง ทว่าเกริดชิงความได้เปรียบไปเสียแล้ว “เพลงดาบแพ็กม่าไร้สิ้นสุด!” ไม่ต้องใช้มานา! ไม่มีการคูลดาวน์! เกริดเคลื่อนไหวต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน เขาใช้ย่างก้าวของ Link, Kill, Wave, Pinnacle และ Revolve ผสมผสานกัน ทั้งหลบหลีก จู่โจม และสวนกลับ จนในที่สุด... *ตับ!* *ฉึก!* *เปรี้ยๆๆ!* ตอนนี้การโจมตีของเกริดเข้าเป้าหนึ่งในสามครั้ง ในขณะที่ฮ่าวกลับโจมตีถูกเพียงหนึ่งในสามครั้งเช่นกัน สถานการณ์ของทั้งคู่กลับมาสูสีกันอย่างไม่น่าเชื่อ เหล่านักพากย์และผู้ชมต่างอ้าปากค้างกับภาพการต่อสู้อันดุเดือดตรงหน้า - *เกริดกับฮ่าวเสมอกัน...!* - *นี่มันการต่อสู้ของมังกรชัดๆ!* - *ว้าว เกริดโคตรเท่! ถึงไม่มีไอเทมเขาก็ยังเป็นที่สุด* - *พวกที่บอกว่าเกริดเก่งเพราะไอเทมหายไปไหนหมด?* - *เกริดพิสูจน์ให้เห็นแล้ว* - *ว่าเขาได้รับการยอมรับในฐานะตำนานได้อย่างไร... ว่าเขากลายเป็นราชาและเข้าสู่หอเกียรติยศได้อย่างไร* เขาแสดงให้โลกเห็นถึงประสบการณ์จากการมีชัย การปราชัย การต่อกรกับศัตรูที่แข็งแกร่ง และการคว้าชัยชนะผ่านการต่อสู้กับฮ่าว ผู้ซึ่งเป็นยอดฝีมือระดับสูงเช่นกัน! “อุร่าาาาา!” “อึก...!” *ปัง!* *ปัง! เปรี้ยง!* อาจเพราะตื่นเต้นจนเกินไป เกริดแผดคำรามราวกับสัตว์ร้ายพลางควงอาวุธทื่อเข้าใส่ เพื่อไม่ให้ฮ่าวใช้ระยะของหอกให้เป็นประโยชน์ เกริดจึงบดเบียดเข้าประชิดตัวและใช้ความร้ายกาจของอาวุธทื่อกดดัน ด้วยปลายที่หนาหนักทำให้อาวุธชนิดนี้หลบหลีกได้ยากและมีระยะการโจมตีที่กว้างกว่าที่ตาเห็น ‘สมกับที่เป็นเกริดจริงๆ...!’ ฮ่าวยอมรับในตัวเกริดมาตั้งแต่การแข่งนานาชาติครั้งที่ 2 เขาชื่นชมเกริดมากเสียจนถ้าหากไม่ได้พบกับคราวเจลก่อน เขาคงเลือกติดตามเกริดไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ยอมแพ้ ‘เขาใช้พรสวรรค์ที่มี ทำความเข้าใจการใช้อาวุธทื่อได้อย่างสมบูรณ์แบบ’ สายตาของฮ่าวละจากเกริดเพียงชั่วครู่เพื่อเหลือบมองไปด้านหลัง มันคือบริเวณข้างกระท่อมไม้ นับตั้งแต่เริ่มสู้กัน เกริดได้ต้อนเขาให้ถอยร่นมาทางกระท่อมอย่างต่อเนื่อง ‘ตอนเริ่มฉันสร้างระยะห่างได้มากพอ สุดท้ายชัยชนะต้องเป็นของฉันแน่ แต่การต้องมารับความเสียหายแบบนี้มันลำบากเกินไป’ สายตาของฮ่าวเหลือบไปเห็น ‘ดาบยาว’ ที่ตกอยู่ใกล้กับทางเข้ากระท่อม มันเป็นอาวุธของผู้แข่งขันที่เขาเพิ่งโค่นลงไป ฮ่าวตัดสินใจว่าหากเขาคว้าดาบนั้นมาได้ เขาจะสามารถต่อกรกับเกริดในระยะประชิดได้อย่างสูสี และมั่นใจว่าจะสยบเกริดได้โดยไม่เจ็บตัวไปมากกว่านี้ เพราะเดิมทีเขาคุ้นเคยกับดาบมากกว่าหอกอยู่แล้ว ทว่ามีปัญหาอย่างหนึ่ง... “ทำไมนายถึงคิดว่าตำแหน่งของเราถึงสลับกันแบบนี้ล่ะ?” เกริดเล็งดาบเล่มนั้นไว้ตั้งแต่ต้น! ที่เขาจงใจเข้าหาด้านข้างกระท่อมก็เพื่อชี้นำให้สถานการณ์เป็นเช่นนี้ ในขณะที่ฮ่าวเพิ่งจะมาอยากได้ดาบเอาตอนนี้ ทั้งที่ตอนแรกเขาไม่เห็นค่ามันด้วยซ้ำเพราะมั่นใจว่าหอกเพียงเล่มเดียวก็เกินพอ ฮ่าวถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เกริดสลัดระยะห่างจากฮ่าวและพุ่งไปคว้าดาบเล่มนั้นขึ้นมา! เขาหัวเราะเยาะใส่ฮ่าวที่กำลังตกอยู่ในความสิ้นหวัง พลางเปิด ‘คัมภีร์’ ในมืออีกข้างหนึ่งออก ในวินาทีนั้นเอง... *ซู่ซ่าาาา—* แสงสว่างเจิดจ้าปกคลุมทั่วร่างของเกริด พลังชีวิตของเขาได้รับการฟื้นฟูจนเต็มเปี่ยม... แม้แต่ที่นี่ พลังแห่งไอเทมก็ยังคงสถิตอยู่กับเขา!