บทที่ 19: สังหารหรือช่วยชีวิต (4) ชื่อเสียอันโด่งดังของกรมตำรวจกลางเกเนนนั้นเป็นที่รู้จักกันดีไปทั่วทั้งเกเนน ไม่เพียงเพราะยุทธวิธีที่ก้าวร้าวรุนแรงของเหล่าเจ้าหน้าที่เท่านั้น แต่ยังรวมถึงความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับสำนักข่าวกรองกององครักษ์จักรพรรดิอีกด้วย พวกเขายังขึ้นชื่อเรื่องการไม่ยอมก้มหัวให้ใครโดยง่าย ทว่าในวันนี้ ด้วยเหตุผลบางประการ แม้แต่ตัวผู้บัญชาการตำรวจเองยังต้องออกมาต้อนรับใครบางคนด้วยความเคารพสูงสุด “ท่านแม็กซิมิเลียน เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านมาเยือนเราด้วยตนเอง...” แม็กซิมิเลียน ฟอน เอเบนโฮลซ์ อัศวินแห่งเซนทิเนล และทายาทของหนึ่งในตระกูลขุนนางที่มีชื่อเสียงที่สุดซึ่งถือว่าเป็นหนึ่งในสามเสาหลักของจักรวรรดิ ได้เดินทางมาเยือนที่นี่ “ทว่า อะไรที่นำพาให้ท่านต้องมายังสถานที่อันต่ำต้อยเช่นนี้กันครับ...?” แม็กซิมิเลียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ ในขณะที่ผู้บัญชาการและเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ต่างยืนก้มศีรษะให้เขา แม็กซิมิเลียนเอ่ยขึ้น “ฉันได้รับจดหมายที่ระบุว่า คนร้ายผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ก่อการร้ายเมื่อเร็วๆ นี้ถูกจับกุมตัวได้แล้ว” ผู้บัญชาการเผยรอยยิ้มจางๆ “อา ใช่ครับ ใช่ครับ พนักงานสอบสวนของเราจับกุมพวกเขาได้แล้ว” “เเน่ใจเหรอ?” แม็กซิมิเลียนมองไปที่ผู้บัญชาการ แววตาของเขานั้นดูคลุมเครือยากจะคาดเดาเจตนา “...เอ๊ะ?” ผู้บัญชาการเอียงคอเล็กน้อย แม็กซิมิเลียนจึงพูดซ้ำด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ฉันหมายความว่า นายแน่ใจจริงๆ เหรอว่าผู้ต้องสงสัยเหล่านั้นคือผู้กระทำผิดตัวจริง?” “อา ครับ! ถูกต้องแล้วครับ!” ผู้บัญชาการตอบกลับอย่างร่าเริง เหล่าพนักงานสอบสวนเองก็กระแอมไอและพยายามกลั้นยิ้ม ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขากำลังคาดหวังคำชมเชยบางอย่าง “ถ้าอย่างนั้น—” “เรามั่นใจครับ!” พนักงานสอบสวนคนหนึ่งชูมือขึ้นสูงและก้าวออกมาข้างหน้า “เราได้คำสารภาพจากพวกเขาแล้ว” เซนโด พนักงานสอบสวนที่ดูมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมกล่าวขึ้น แม็กซิมิเลียนมองไปที่เขา ชายที่มีลำคอตั้งตรงแข็งทื่อราวกับไม้ไผ่ แม็กซิมิเลียนถาม “หลักฐานล่ะ” “...คำสารภาพครับ เป็นคำสารภาพที่ได้จากสมาชิกฝ่ายอิสรภาพที่เข้าร่วมการประท้วง” "คำสารภาพ?" "ครับ เราได้คำสารภาพมาแล้ว" คำสารภาพ คำสารภาพ คำสารภาพ เซนโดพูดคำเดิมซ้ำๆ สายตาของแม็กซิมิเลียนที่จ้องมองมาที่เขาดูจะเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ ถึงกระนั้น คอของเซนโดก็ยังคงไม่ยอมก้มลง “ดูเหมือนนายจะเข้าใจอะไรผิดไปนะ” ทันใดนั้น เสียงของอัศวินก็เปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบ “เมื่อฉันพูดว่าหลักฐาน ฉันไม่ได้หมายถึงบันทึกที่ได้จากการซ้อมทรมานคน ฉันกำลังพูดถึงหลักฐานทางวัตถุที่เป็นรูปธรรม” “อา~ ท่านแม็กซิมิเลียน” ผู้บัญชาการหัวเราะออกมาดังๆ “คือว่าเรื่องนั้น... พวกฝ่ายอิสรภาพพวกนี้มีความลับเยอะมากครับ” “พวกเขาติดตั้งระเบิดเมื่อไหร่และที่ไหน พวกเขาได้วัสดุมาอย่างไร และตรวจพบการติดตั้งได้อย่างไร” แม็กซิมิเลียนตัดบทคำแก้ตัวของผู้บัญชาการและพูดต่อ “ฉันกำลังพูดถึงหลักฐานที่แม่นยำและไม่ถูกทำให้แปดเปื้อนไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใดก็ตาม” “.......” ผู้บัญชาการหุบปากฉับ พื้นที่รอบข้างถูกจมดิ่งลงสู่ความเงียบงันในทันที พนักงานสอบสวนจำนวนนับไม่ถ้วนยืนเรียงแถวอยู่รอบตัวแม็กซิมิเลียนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ ทว่าไม่มีใครกล้าก้าวออกมาแม้แต่คนเดียว พวกเขาเพียงแต่เงียบและมองหน้ากันเพื่อหาจังหวะ จากมุมมองของพวกเขา พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมแม็กซิมิเลียนถึงทำตัวเช่นนี้ที่นี่ แน่นอนว่าเขาไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับฝ่ายอิสรภาพ แม็กซิมิเลียนมองไปที่ผู้บัญชาการ สายตาของเขาบีบคั้นต้องการชื่อ “อา ผมชื่อเอลรอนครับ” “ผู้บัญชาการเอลรอน” ขณะที่เขาเรียกชื่อเอลรอน เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "วันนั้นฉันก็อยู่ที่นั่นด้วย" “.......” เมื่อนั้นเองที่เหล่าพนักงานสอบสวนถึงได้เข้าใจถึงต้นตอของโทสะอันเย็นเยือกนี้ “ไม่ใช่ใครอื่น” ตอนนี้ แม็กซิมิเลียนกำลังโกรธแค้นที่ถูกดึงเข้าไปพัวพันกับเหตุการณ์นั้น เขามาที่นี่ไม่ใช่ในฐานะอัศวิน แต่ในฐานะขุนนาง “ฉันอยู่ที่นั่น” หากเขาไม่สามารถลากตัวคนร้ายตัวจริงที่เกือบจะทำอันตรายเขาได้ มันจะกลายเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี ยิ่งไปกว่านั้น ศักดิ์ศรีของขุนนางจักรวรรดิคือสิ่งที่ผู้คนในเขตปกครองตนเองไม่สามารถแม้แต่จะจินตนาการถึงได้ “ผม... เอ่อ...” เหงื่อเริ่มซึมออกมาบนฝ่ามือที่เอลรอนประสานไว้ข้างหลัง นิ้วมือของเขาถูไถกันไปมาอย่างกระวนกระวาย “ฉันต้องการความจริงที่สมบูรณ์ ไม่ใช่เรื่องที่กุขึ้นมา” ในทางกลับกัน แม็กซิมิเลียนยังคงสงบนิ่ง ราวกับกำลังจัดการเรื่องงานอย่างเป็นมืออาชีพ เขาควบคุมสถานที่และช่วงเวลานั้นไว้ได้อย่างเบ็ดเสร็จโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา “เพราะฉะนั้น ฉันจะสอบปากคำคนพวกนั้นที่นายอ้างว่าเป็นคนร้ายด้วยตัวเอง และจะเปิดโปงดูว่ามีการให้การเท็จหรือไม่” แม็กซิมิเลียนมองไปรอบๆ ห้องและถามอีกครั้ง “เข้าใจไหม?” “ครับ ครับ เราเข้าใจที่ท่านหมายถึงครับ” ผู้บัญชาการก้มหัวทำมุมเก้าสิบองศา เหล่าพนักงานสอบสวนเพียงแต่ยืนนิ่ง “ไม่ ดูเหมือนนายจะไม่เข้าใจอะไรเลย” เมื่อเห็นท่าทางของพวกเขา แม็กซิมิเลียนก็โบกมืออย่างเย็นชา เขาส่งสัญญาณไปยังพนักงานสอบสวนที่ยืนอยู่ข้างหลัง “ฉันสั่งอย่างชัดเจนว่าให้พาตัวผู้ต้องสงสัยออกมา” แม็กซิมิเลียนไม่เคยขึ้นเสียงเลย อันที่จริง ตั้งแต่ตอนที่เขามาถึงจนถึงตอนนี้ น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบสม่ำเสมอ ไม่มีส่วนใดที่ดูรุนแรง และไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของอารมณ์ เขาเพียงแต่จ้องเข้าไปในดวงตาของผู้บัญชาการ... “เดี๋ยวนี้” เขากล่าวคำเตือนสั้นๆ เพียงคำเดียว “ทันที” *** ผู้ต้องสงสัยถูกพาตัวมาคุกเข่าบนพื้นของสถานีตำรวจกลางทีละคน ใบหน้าของแต่ละคนถูกซ้อมจนยับเยินจนแทบจำไม่ได้ และหนึ่งในนั้นที่ถูกระบุว่าเป็นตัวการหลัก ‘ยัน โนวัค’ อยู่ในสภาพกึ่งหมดสติ “...กฤษฎีกาการปกครองตนเอง มาตรา 5 วรรค 3 หน่วยงานสอบสวนทั้งหมดภายในเขตปกครองตนเองต้องดำเนินการสอบสวนตามหลักการกระบวนการที่ยุติธรรมซึ่งได้รับการรับรองโดยรัฐธรรมนูญแห่งจักรวรรดิและกฤษฎีกาการปกครองตนเองนี้” ขณะที่ท่องกฤษฎีกา แม็กซิมิเลียนก็อ่านรายงานที่เขียนอย่างลวกๆ โดยตำรวจไปด้วย “ในระหว่างการสอบสวนดังกล่าว ห้ามมิให้ใช้วิธีการบีบบังคับเกินกว่าเหตุ” เขากวาดสายตามองไปยังเหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจ “คำพูดที่ไร้ความหมาย ด้วยสภาพแบบนี้ เกเนนยังต้องการอำนาจปกครองตนเองอยู่อีกงั้นเหรอ?” “ผมขออภัยครับ” ผู้บัญชาการก้มศีรษะลง เขาขอโทษไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วน “ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก เพราะฉันไม่ได้คาดหวังอะไรตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” เสียงของแม็กซิมิเลียนนั้นคมปราบ ราวกับใบมีดที่ทิ่มแทงแก้วหู อาจจะเป็นเพราะสำเนียงแบบชนชั้นสูงและโทนเสียงที่ทุ้มลึก “รายงานเต็มไปด้วยการปั้นแต่ง ไม่มีพยานผู้เห็นเหตุการณ์ที่เหมาะสมแม้แต่คนเดียว และแน่นอนว่าไม่มีหลักฐานทางวัตถุ... ด้วยความไร้ความสามารถระดับนี้ ไม่แปลกเลยที่งานจะออกมาห่วยแตกแบบนี้” เหล่าพนักงานสอบสวนกัดริมฝีปาก ศักดิ์ศรีของพวกเขาถูกหยามอย่างเห็นได้ชัด “ปล่อยพวกชั้นต่ำนี่ไปซะ” แม็กซิมิเลียนเหลือบมองสมาชิกฝ่ายอิสรภาพ “ถ้าสิ่งที่นายเค้นออกมาได้แม้จะใช้การทรมานมีอยู่แค่นี้ ก็แสดงว่าพวกเขาไม่รู้อะไรที่เป็นประโยชน์เลย” “...ท่านครับ” ในตอนนั้นเอง เซนโดได้ก้าวออกมาข้างหน้า “เขตปกครองตนเองมีอำนาจสอบสวนที่เป็นอิสระ ดังนั้นเราจึงมีสิทธิ์ที่จะดำเนินการสอบสวนของเราเอง” “ถ้านี่สามารถเรียกว่าการสอบสวนได้ล่ะก็นะ” เมื่อได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของเซนโดก็แข็งค้าง เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างขุ่นเคือง แม็กซิมิเลียนพยักหน้าเล็กน้อยราวกับเข้าใจ “นายยังไม่รู้สึกตัวอีกสินะ” เขาเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านใน เครื่องเทอร์มินัลส่องประกายอยู่ข้างใต้เครื่องแบบของเขา “ท่าน... ท่านแม็กซิมิเลียน!” ในวินาทีนั้น ใบหน้าของผู้บัญชาการก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดและทรุดเข่าลงกับพื้น แม็กซิมิเลียน ชื่อของเอเบนโฮลซ์ และสายสัมพันธ์ของเขาเอื้อมไปถึงจุดสูงสุดของจักรวรรดิ เพียงแค่คำพูดคำเดียว ผู้บัญชาการท้องถิ่นอย่างเขาสามารถหลุดจากตำแหน่งได้ในพริบตา “ผมต้องขออภัยอย่างสุดซึ้ง! จริงๆ ครับ! แก... ไอ้บัดซบ! ไอ้สารเลว—!” ผู้บัญชาการจ้องเขม็งไปที่เซนโด สาปแช่งเขาเงียบๆ ผ่านทางสายตา หากแม็กซิมิเลียนไม่อยู่ที่นี่ เขาคงพ่นคำด่าออกมาเป็นพายุไปแล้ว “พวกแกทุกคน คุกเข่าลงซะ—!!” "เราขออภัยครับ!" "เราขออภัยครับ!" ด้วยเสียงตวาดของผู้บัญชาการ พนักงานสอบสวนทุกคนต่างทรุดตัวลงคุกเข่า ไม่สิ พวกเขาโขกศีรษะลงกับพื้นเลยต่างหาก แม็กซิมิเลียนมองข้ามศีรษะที่ก้มลงของพวกเขาไป เขาชี้ไปยังผู้ต้องสงสัยจอมปลอมอย่างไม่ใส่ใจ “ปล่อยพวกเขาไป” “คะ-ครับ! มัวรออะไรอยู่ล่ะ! ปล่อยพวกเขาเดี๋ยวนี้!” พนักงานสอบสวนรีบช่วยพยุงผู้ต้องสงสัยให้ลุกขึ้นยืน บุคคลทั้งเจ็ดที่ถูกกักขังโดยมิชอบเดินโซเซออกจากสถานีตำรวจ แม็กซิมิเลียนมองตามหลัง ยัน โนวัค ขณะที่เขาเดินจากไป แล้วจึงพยักหน้า เป้าหมายเร่งด่วนสำเร็จผลแล้ว แต่งานยังไม่จบสิ้น “ต่อจากนี้ไป ฉันจะให้โอกาสพวกนายได้แก้ตัว” เขาลุกขึ้นยืน พร้อมกับยัดรายงานที่เต็มไปด้วยร่องรอยการทรมานลงในถังขยะ “ไปหาตัวคนร้ายตัวจริงมา” พวกเขาเป็นคนโง่ที่ไร้ความสามารถซึ่งทำได้เพียงข่มขู่คนที่ไม่มีทางสู้ แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะขยี้พวกเขาให้จมดิน เพราะอย่างไรเสีย พวกเขาก็เป็นเพียงข้าราชการชั้นผู้น้อย “ฉันจะพูดอีกครั้ง ฉันต้องการความจริง” เป็นที่แน่นอนว่าเผ่าพันธุ์เอเซนไฮม์มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้ ที่ไหนสักแห่งข้างนอกนั่น มีพวกพ้องของเซจ คนที่ฉันฟันร่วงไปในวันนั้น ฤดูใบไม้ผลิในเกเนน เหตุการณ์ที่มีคนตายนับหมื่นจะต้องถูกปลุกปั่นและยั่วยุโดยพวกมันแน่ๆ “ถ้าพวกนายนำตัวหัวโจกตัวจริงที่วางแผนก่อการร้ายครั้งนี้มาให้ฉันได้” ฉันจะตามหาพวกมันและฆ่าทิ้งซะ ฉันจะตัดรากถอนโคนให้สิ้นซาก บิดคอพวกมัน และไม่เหลือร่องรอยของผลกระทบใดๆ ไว้เบื้องหลัง “เมื่อนั้น ฉันอาจจะพิจารณาการประเมินค่าพวกนายใหม่” “—ครับ! ด้วยความจงรักภักดี!” ผู้บัญชาการตะโกนเสียงดังพร้อมตะเบ๊ะทำความเคารพ “เราเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วครับ!” “จงรักภักดี!” เหล่าพนักงานสอบสวนทำความเคารพตามผู้บัญชาการ แม็กซิมิเลียนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากกรมตำรวจด้วยท่วงท่าอันสง่างามตามแบบฉบับขุนนาง ผู้บัญชาการและพนักงานสอบสวนยังคงทำความเคารพค้างไว้จนกระทั่งเขาลับสายตาไป *** ยันที่ได้รับการปล่อยตัวจากสถานีตำรวจ เดินเตร่ไปตามถนนสายหลักของเกเนนอย่างไร้จุดหมาย จิตใจของเขาพร่าเลือน เขาไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน หรือกำลังมุ่งหน้าไปที่ใด เขาเพียงแต่เดินโซเซไปข้างหน้า เอี๊ยดดดด── ในตอนนั้นเอง รถยนต์คันหนึ่งก็มาจอดตรงหน้ายัน กระจกถูกเลื่อนลง และมีเสียงทุ้มต่ำดังออกมา “คุณคือคุณยัน โนวัค ใช่ไหมครับ?” ในขณะเดียวกัน ประตูรถก็เปิดออก ยันโบกมือพัลวันด้วยความตกใจ “มะ-ไม่ใช่ ผม... ผมไม่ได้ทำ ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ” “ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ใช่ตำรวจ” เมื่อนั้นเอง ยันถึงได้เห็นใบหน้าของคนที่เรียกเขา ชายหนุ่มที่มีสีหน้าเคร่งขรึมและสวมแว่นตาไร้กรอบ เมื่อพิจารณาจากเครื่องแต่งกายแล้ว เขาไม่ใช่เจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างแน่นอน “เชิญขึ้นรถเถอะครับ” ยันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ในที่สุดก็ยอมก้าวขึ้นไปนั่งที่เบาะผู้โดยสาร ท่าทางของชายคนนั้นดูไม่ได้คุกคามอะไรเป็นพิเศษ “เอ่อ... คุณเป็นใครเหรอครับ...?” เขาถามอย่างระมัดระวัง “ไม่มีความจำเป็นที่ท่านต้องรู้ครับ แต่ถ้าจะให้พยากรณ์ ผมก็เป็นพนักงานบริษัทคนหนึ่ง เป็นเสมียนด้วย และก็ทำหน้าที่หลายอย่างครับ” ชายคนนั้นขยับแว่นตาไร้กรอบและส่งซองจดหมายให้ยัน “นี่คือ...?” “ดูเอาเองเถอะครับ” ยันเปิดซองออก ภายในมีเอกสารหลายฉบับ กระดาษเคลือบพลาสติก และแม้กระทั่งปึกเงินสด “หา! นี่-นี่มัน—” ปึกธนบัตรใบละหนึ่งร้อยดอลลาร์ ทั้งหมด 100 ใบ เงินหนึ่งหมื่นดอลลาร์ ซึ่งเป็นจำนวนที่เขาไม่เคยเห็นหรือสัมผัสมาก่อนเลยในชีวิต “นี่คือเงินสนับสนุนและตัวตนใหม่ของท่านครับ มีจดหมายรับรองแนบมาด้วย ท่านจะสามารถรับการศึกษาอะไรก็ได้ที่ต้องการ และไม่ว่าที่ไหนก็ตามที่ท่านเลือก” “เงินสนับสนุน? สำ-สำหรับผมเหรอครับ?” “ครับ มีคนบอกว่าท่านมีศักยภาพครับ คุณยัน” “คะ-ใคร...” ทันใดนั้น ใบหน้าของใครบางคนก็ผุดขึ้นมาในความคิดของยัน —เจ้าต้องซ่อนมันไว้ จนกว่าจะแข็งแกร่งพอ อัศวินแห่งเซนทิเนลในวันนั้น ชายผมทองที่ช่วยเขาไว้ในระหว่างเหตุการณ์ระเบิด “...ทำไม ทำไมต้องเป็นผม?” “ผมเพียงแต่ทำตามที่ได้รับมอบหมายมาครับ ไม่ได้สื่อสารความหมายเกินกว่านั้น ท่านต้องค้นหาจุดประสงค์นั้นด้วยตัวเองครับ คุณยัน” บรื๊นนน ชายคนนั้นเริ่มขับรถออกไป ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงตรอกที่คุ้นเคย และในจุดหนึ่ง รถก็จอดนิ่งสนิท ยันชะงัก มันคือที่หน้าบ้านของเขาพอดี ชายคนนั้นถามขึ้น “การขับรถเป็นอย่างไรบ้างครับ? วันนี้เป็นวันที่สองที่ผมเพิ่งเริ่มหัดขับเอง” “อา อา ครับ ราบรื่น-ราบรื่นมากครับ” “ถ้าอย่างนั้น เชิญลงเถอะครับ” “...ครับ ขอบคุณครับ” ยันก้าวลงจากรถ ขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับบ้าน เขาก็หมุนตัวกลับมาถามคนขับอีกครั้ง “เอ่อ ขอถามชื่อคุณหน่อยได้ไหมครับ...?” ชายคนนั้นขยับแว่นตาไร้กรอบแล้วตอบกลับมา “ดีเทอร์ ดีเทอร์ ชมิดท์ครับ” สีหน้าที่ดูเป็นทางการและไร้อารมณ์อย่างยิ่ง พร้อมกับน้ำเสียงที่เข้ากับรูปลักษณ์นั้น “สิ่งสุดท้าย มีข้อความจากท่านประธานฝากมาครับ” อะแฮ่ม หลังจากกระแอมไอ เขาก็พูดด้วยเสียงต่ำ "หากเจ้าทุ่มเทในตำแหน่งของเจ้า สักวันเราจะได้พบกันอีก—" “อา... เข้าใจแล้วครับ” ยันพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ อย่าทิ้งโอกาสของท่านเสียล่ะ” ดีเทอร์ขับรถจากไป ยัน ยัน โนวัคมองตามแผ่นหลังที่จากไปของเขาอยู่นาน ขณะที่รถหายลับไปในตรอกซอกซอยของย่านสลัมที่คดเคี้ยว