บทที่ 294: WOLO 2 (M) ลำคอของฉันพลันแห้งผากลงในทันที ยามที่ได้ประจักษ์ว่าเขานั้นดูองอาจและใหญ่โตยิ่งกว่าคราก่อน... และเพียงแค่ครั้งก่อนนั้นเขาก็ทำเอาฉันแทบสำลักความสุขจนล้นปรี่เสียแล้ว เขาเตะอาภรณ์ของตนให้พ้นทาง จนมันลงไปกองรวมกับเสื้อผ้าของฉันที่ก้นสระ บัดนี้เราทั้งคู่ต่างเปลือยเปล่าท่ามกลางสายน้ำที่โอบล้อมกาย ขณะที่แสงตะวันอัสดงอาบย้อมทุกสรรพสิ่งรอบกายให้กลายเป็นสีทองระยับสลับส้มจัดจ้าน "มานี่สิ" เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยสั่ง เขาฉุดรั้งร่างของฉันเข้าหาตัว ผิวเนื้อแนบชิดผิวเนื้ออย่างไร้สิ่งใดคั่นกลาง สัมผัสนั้นราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง ปลายประสาททุกส่วนในกายของฉันพลันลุกโชนราวกับดอกไม้ไฟที่ถูกจุดขึ้นพร้อมกัน เขาบดจูบลงมาอีกครั้ง ทว่าจูบครานี้กลับต่างไปจากเดิม มันทั้งหิวกระหายและโหยหาอย่างถึงที่สุด เรียวลิ้นของเขารุกล้ำเข้ามาในโพรงปาก และฉันก็ตอบโต้กลับไปอย่างไม่ลดละ ฟันของเรากระทบกัน ลมหายใจสอดประสาน มันช่างสับสนอลหม่านทว่าสมบูรณ์แบบเหลือเกิน ฝ่ามือหนาเลื่อนไล้ลงไปตามแผ่นหลัง ผ่านส่วนโค้งเว้าของสะโพกผาย ก่อนจะสอดแทรกจากด้านหลังเข้าสู่ระหว่างขา นิ้วมือของเขาเสาะหาทางเข้าที่อ่อนนุ่มก่อนจะกดลึกเข้าไปภายใน ฉันหอบหายใจกระเส่ารดริมฝีปากของเขา การรุกล้ำนั้นช่างกะทันหันแต่กลับเป็นสิ่งที่ฉันปรารถนา เขาสอดนิ้วที่สองตามเข้าไปเพื่อขยายความคับแน่น ราวกับกำลังตระเตรียมร่างกายของฉันให้พร้อมรับสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า "เปียกชุ่มไปหมดเลย" เขาพึมพำชิดริมฝีปาก "หวังว่ามันคงไม่ใช่แค่น้ำจากสระหรอกนะ" ฉันอยากจะสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดที่ชาญฉลาด ทว่านิ้วของเขากลับงอเกร็งอยู่ภายในและสะกิดเข้ากับจุดกระสันจนทำให้ทัศนวิสัยของฉันกลายเป็นสีขาวโพลน สิ่งเดียวที่ทำได้คือการครางกระเส่าและยึดหัวไหล่หนาของเขาไว้เป็นที่พึ่ง เขาขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะ ขณะที่หัวแม่มือคลึงเคล้าอยู่บนติ่งเนื้อสวรรค์อย่างบ้าคลั่ง ความซ่านสยิวพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว... รวดเร็วเกินไป ฉันรู้สึกได้ว่าตนเองกำลังปีนป่ายขึ้นสู่ยอดเขาอันสูงตระหง่าน "นั่นแหละ" เขาเอ่ยปลุกเร้า "ปลดปล่อยมันออกมา เฟีย... ปล่อยลงบนนิ้วของฉันสิ" ถ้อยคำนั้นผลักดันฉันให้พุ่งทะยานข้ามขอบเหว ความหฤหรรษ์ซัดสาดเข้าใส่ร่างราวกับคลื่นยักษ์ ผนังนุ่มภายในบีบรัดนิ้วของเขาไว้แน่น ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ที่โถมเข้าใส่ เขาช่วยประคองฉันผ่านช่วงเวลานั้น นิ้วมือยังคงทำหน้าที่อย่างไม่หยุดยั้งจนกระทั่งฉันอ่อนระทวยซบลงกับอกเขาอย่างหมดแรง เมื่อสติค่อยๆ กลับคืนมา ฉันลืมตาขึ้นและพบว่าเขากำลังจ้องมองอยู่ ดวงตาคู่นั้นมืดมิด หิวกระหาย และเต็มไปด้วยคำมั่นสัญญาที่สื่อถึงความต้องการอันแรงกล้า "ฉันต้องการเข้าไปอยู่ในตัวเธอ" เขาเอ่ย มันไม่ใช่คำขอ แต่มันคือคำประกาศ "ได้โปรด..." ฉันกระซิบเสียงแผ่ว "เข้ามาเถอะ" เขาช้อนร่างของฉันขึ้นเล็กน้อย แรงพยุงของน้ำทำให้ทุกอย่างดูง่ายดายขึ้น เขาวางตำแหน่งของฉันไว้ที่ขอบสระ แผ่นหลังของฉันแนบชิดกับผนัง ขณะที่สองขาเรียวโอบรัดรอบเอวหนาของเขาไว้ "จับขอบสระเอาไว้" เขาออกคำสั่ง ฉันเอื้อมมือไปยึดขอบสระด้านหลังไว้แน่น ท่าทางนั้นทำให้แผ่นหลังแอ่นโค้งและดันทรวงอกชูชันไปเบื้องหน้า ดวงตาของเคียนพลันมืดสนิทลงยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้เห็นภาพนั้น เขาจัดวางตำแหน่งแกนกายที่ทางเข้า ฉันรู้สึกได้ถึงส่วนหัวที่กดแทรกเข้ามา เสาะแสวงหาการรุกล้ำ "พร้อมไหม?" เขาถาม "พร้อม..." เขาโถมกายเข้าใส่ในคราวเดียวอย่างหนักแน่นและมั่นคง เราทั้งคู่ต่างครางต่ำออกมา ความรู้สึกที่ถูกเติมเต็มนั้นช่างรุนแรงเหลือเกิน เขายิ่งใหญ่กว่าคราวก่อนมากนัก และมันไม่ใช่แค่การเติมเต็มธรรมดา... แต่มันคือการขยายจนคับแน่นไปทุกส่วนสัด แรงต้านจากน้ำบวกกับความลื่นไหลกลับยิ่งทำให้ทุกสัมผัสดูแปลกใหม่และทวีความสยิวขึ้นไปอีกขั้น เขาหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้ร่างกายของฉันได้ปรับตัว หน้าผากของเราแนบชิดกัน ลมหายใจขาดห้วงเป็นจังหวะกระชั้น "ขยับสิ..." ในที่สุดฉันก็เอ่ยปาก "ได้โปรดขยับเถอะ" เขาถอนกายออกช้าๆ ก่อนจะกระแทกกระทั้นกลับเข้าไปใหม่ มุมองศานั้นช่างไร้ที่ติ ยามที่ฉันทรงตัวอยู่บนขอบสระและเขายืนตระหง่านอยู่ในน้ำ เขาเข้าถึงจุดลึกสุดใจที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันมีอยู่ เขาเริ่มสร้างจังหวะ ในคราแรกนั้นเชื่องช้า... บดวนสะโพกในแบบที่ทำให้ฉันเห็นแสงพร่างพรายอยู่ในหัว ทุกจังหวะที่โถมเข้าใส่ทำให้ร่างของฉันถูกดันสูงขึ้นแนบขอบสระ และทุกครั้งที่เขาถอนกายออก ฉันกลับครางแผ่วด้วยความโหยหาที่สูญเสียสัมผัสนั้นไป "เร็วอีก..." ฉันอ้อนวอน เขาจัดให้ตามคำขอ สะโพกหนาสอบเข้าใส่รุนแรงยิ่งขึ้น สายน้ำรอบกายกระเพื่อมซัดสาดตามจังหวะการเคลื่อนไหว เสียงที่เกิดขึ้นนั้นช่างลามกและสมบูรณ์แบบสิ้นดี มือของฉันกำขอบสระแน่นขึ้น เพื่อใช้เป็นแรงส่งในการรับแรงกระแทกจากเขา เพื่อให้เขาสอดแทรกเข้ามาให้ลึกที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนขึ้นมากอบกุมทรวงอก เขาคลึงเคล้ายอดถันด้วยปลายนิ้ว บีบเค้นแรงพอที่จะส่งผ่านความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างความเสียวซ่านและความเจ็บปวดให้แล่นพล่านไปทั่วกาย "ดูเธอสิ" เขาคำรามในลำคอ "รับตัวตนของฉันได้ดีเหลือเกิน... เธอถูกสร้างมาเพื่อสิ่งนี้ใช่ไหมล่ะ?" คำพูดหยาบโลนของเขาทำให้ฉันยิ่งบีบรัดตัวตนของเขาแน่นขึ้นไปอีก จนเขาถึงกับครางต่ำออกมา "ตอบฉันสิ เฟีย" "ใช่..." ฉันหอบกระเส่า "ใช่... ฉันถูกสร้างมาเพื่อสิ่งนี้... เพื่อคุณคนเดียว" "ถูกต้อง เธอเป็นของฉัน เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว" เขาโถมเข้าใส่แรงขึ้นและเร็วขึ้น องศาที่ปรับเปลี่ยนไปทำให้เขากระแทกโดนจุดที่เสียวซ่านที่สุดภายในตัวฉันอย่างจังในทุกจังหวะ ฉันกรีดร้องออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้ ความสุขสมนั้นช่างล้นปรี่เกินกว่าจะทานทน "ร้องออกมาให้พวกเขาได้ยิน" เคียนเอ่ย "ให้ทุกคนรู้ว่าใครที่เป็นคนทำให้เธอรู้สึกดีได้ถึงเพียงนี้" คำพูดของเขาพังทลายกำแพงความกระดากอายสุดท้ายของฉันจนหมดสิ้น ฉันเลิกพยายามที่จะเงียบ เลิกพยายามที่จะควบคุมตัวเอง และปล่อยให้หัวใจนำทางไปตามกระแสแห่งอารมณ์ ทุกจังหวะที่โถมเข้าใส่ส่งให้ฉันทะยานสูงขึ้น ความกระสันสร้างตัวขึ้นภายในราวกับขดสวดที่ถูกม้วนจนตึงเปรี๊ยะ มันแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนฉันคิดว่าร่างทั้งร่างอาจจะแตกสลายจากความตึงเครียดนี้ "เคียน" ฉันครางกระเส่า "ฉันจะถึงแล้ว... ใกล้จะถึงแล้ว" "ฉันรู้สึกได้ เธอรัดฉันแน่นเหลือเกิน" มือของเขาละจากทรวงอกและสอดแทรกลงมาที่ระหว่างกายของเรา หัวแม่มือของเขาเจอกับจุดอ่อนไหวและกดเน้นลงไป นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ทำลายความอดทนของฉัน... ฉันแตกสลาย ความหฤหรรษ์แล่นปราดผ่านร่างราวกับสายฟ้าฟาด ร่างกายทุกส่วนสัดสั่นกระตุก ผนังนุ่มภายในบีบรัดตัวตนของเขาแน่นหนาจนเขาถึงกับสบถออกมา ฉันแผดเสียงเรียกชื่อเขาอย่างไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ไม่สนใจว่าใครจะได้ยิน ไม่สนใจสิ่งใดนอกจากความสุขสมที่กำลังกัดกินตัวตนของฉันไปทุกส่วนสัด เขาไม่ยอมหยุดจังหวะแม้ในยามที่ฉันกำลังถึงจุดสุดยอด เขากระแทกกระทั้นต่อไปเพื่อดึงรั้งช่วงเวลานั้นให้ยาวนานที่สุดจนฉันถึงกับสะอื้นไห้ หยาดน้ำตาคลอหน่วยที่หางตาจากความรุนแรงของอารมณ์ "อีกครั้งหนึ่ง" เขาเรียกร้อง "ขอให้ฉันอีกครั้ง เฟีย" "ไม่ไหวแล้ว..." ฉันหอบหายใจ "มันมากเกินไป..." "ไหวสิ... และเธอต้องทำ" หัวแม่มือของเขาไม่เคยหยุดขยับที่จุดกระสัน แกนกายของเขาก็ไม่เคยหยุดกระแทกกระทั้นเข้าหาจุดที่สมบูรณ์แบบนั้น ความซ่านสยิวไม่เคยมอดดับลงแม้แต่วินาทีเดียว และเหลือเชื่อที่สุด... ฉันรู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้นใหม่อีกครั้ง ครานี้มันมาจากส่วนลึกที่สุด... เป็นความต้องการที่ดิบเถื่อนและสัญชาตญาณดั้งเดิม "นั่นแหละ" เขาปลุกเร้า "ฉันรู้สึกได้... ปล่อยมันออกมาเพื่อฉันอีกครั้ง" สะโพกของเขาขยับเร็วขึ้น แรงขึ้น สายน้ำรอบกายหมุนวนเป็นน้ำวนจากการซัดสาด ขอบสระเริ่มเปียกโชกจากการสาดกระเซ็นทว่าไม่มีใครในเราสองคนที่ใส่ใจ ความหฤหรรษ์ครั้งที่สองพุ่งชนฉันราวกับขบวนรถไฟที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูง มันยิ่งใหญ่และรุนแรงยิ่งกว่าครั้งแรก ทัศนวิสัยของฉันกลายเป็นสีขาวโพลน หูอื้ออึง สิ่งเดียวที่ทำได้คือสัมผัสถึงระลอกคลื่นแห่งความสุขที่ซัดสาดเข้าใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันรู้สึกได้ถึงหยาดน้ำหวานที่พุ่งพรวดออกมาจากภายใน มันคือความเปียกชื้นที่ไม่ได้มาจากน้ำในสระ... ฉันกำลังหลั่งน้ำรักออกมาราวกับเขื่อนแตก หลั่งมันออกมาท่วมท้นบนตัวตนของเขา เคียนครางกระเส่ายาวเหยียด "ให้ตายเถอะ เฟีย... เธอช่างสมบูรณ์แบบ... สมบูรณ์แบบเหลือเกิน" จังหวะโถมกายของเขาเริ่มไร้ระเบียบและขาดการควบคุม นั่นคือสัญญาณที่บอกว่าเขาก็ใกล้จะถึงจุดหมายแล้วเช่นกัน "เข้ามาในตัวฉัน..." ฉันฝืนหอบกระซิบ "เติมเต็มฉันเถอะ เคียน" คำพูดของฉันคือฟางเส้นสุดท้ายที่ผลักเขาข้ามขอบเหว เขาโถมกายเข้าใส่เป็นครั้งสุดท้ายอย่างลึกซึ้งและค้างนิ่งอยู่อย่างนั้น ฉันรู้สึกได้ถึงแรงฉีดพล่านภายในตัวฉัน รู้สึกถึงความอบอุ่นของหยาดน้ำรักที่เติมเต็มช่องว่างภายในจนเปี่ยมล้น เขาครางเรียกชื่อฉันราวกับกำลังสวดอ้อนวอน ปลายนิ้วของเขาจิกเกร็งลงบนสะโพกของฉันแน่นพอที่จะทิ้งรอยช้ำไว้ในวันรุ่งขึ้น เรานิ่งค้างอยู่ในท่าทางนั้นเนิ่นนาน ต่างฝ่ายต่างสั่นสะท้านและพยายามไขว่คว้าลมหายใจ สายน้ำลูบไล้กายเราอย่างแผ่วเบา พลันกลับมาสงบนิ่งหลังจากผ่านมรสุมอันเกรี้ยวกราดมา ในที่สุด เขาก็ค่อยๆ ถอนกายออก ความรู้สึกสูญเสียสัมผัสนั้นทำให้ฉันครางแผ่วด้วยความเสียดาย เขาโอบกอดฉันไว้ในอ้อมแขนแนบชิด โดยที่สองขาของฉันยังคงโอบรัดเอวเขาไว้ "เป็นอะไรไหม?" เขาถามอย่างนุ่มนวล ฉันพยักหน้าซบลงกับบ่าหนาของเขา ฉันเป็นมากกว่าคำว่า "ไม่เป็นไร" เสียอีก... บัดนี้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ ร่างกายอ่อนระทวยและเปี่ยมไปด้วยความอิ่มเอมใจอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน "เมื่อกี้มัน..." ฉันหาคำพูดมาบรรยายไม่ได้จริงๆ "อืม..." เขาเห็นพ้อง "มันสุดยอดจริงๆ" เราแช่อยู่ในน้ำต่อไปอีกสักพัก เพียงแค่โอบกอดกันและกัน ปล่อยให้อุณหภูมิร่างกายค่อยๆ เย็นลง และปล่อยให้ความเป็นจริงค่อยๆ แทรกซึมกลับเข้ามาทีละน้อย ในที่สุด เคียนก็ผละออกเล็กน้อยเพื่อสบตาฉัน มือหนาเอื้อมมาประคองใบหน้า นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ ที่โหนกแก้ม "ฉันรักเธอนะ" เขาบอก "ฉันก็รักคุณค่ะ" ฉันเอ่ยยืนยัน เขายิ้มและจุมพิตฉัน จูบครานี้ช่างนุ่มนวลและหวานล้ำ ราวกับเป็นคำมั่นสัญญาถึงสิ่งที่จะตามมาในอนาคต เมื่อเราผละออกจากกัน ฉันมองไปรอบๆ และเห็น "ความพินาศ" ที่เราก่อขึ้น เสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่ที่ก้นสระ ขอบสระเปียกโชก เราทั้งคู่ต่างอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้สิ้นดี "เราต้องไปเก็บเสื้อผ้าพวกนั้นนะ" ฉันบอก "เอาไว้ก่อนเถอะ" เคียนเอ่ย "ตอนนี้ฉันแค่อยากจะกอดเธอไว้อีกสักนิด" ฉันจึงยอมให้เขาทำเช่นนั้น ฉันซบศีรษะลงกับแผ่นอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจของเขาที่ค่อยๆ เต้นช้าลง รู้สึกถึงอ้อมแขนที่โอบกอดฉันไว้อย่างแน่นหนาและปลอดภัย ฉันเกลียดเหลือเกินที่ในที่สุดเราต้องกลับไปสู่โลกแห่งความเป็นจริง... โลกที่แสนโหดร้ายใบนั้น ฉันเกลียดมันที่สุดเลย