บทที่ 57: ฝันถึงฉันสักนิด (M) ความเงียบสงัดแผ่ซ่านเนิ่นนานหลังจากสิ้นเสียงของเขา มันแทรกซึมไปทุกมุมห้อง หนักอึ้งและราวกับมีชีวิต เสียงลมหายใจของเขาที่สม่ำเสมอและสงบนิ่งกลายเป็นสิ่งเดียวที่ฉันได้ยิน นอกเหนือไปจากเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวแรง มันควรจะทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจที่รู้ว่าเขาอยู่ข้างหลังฉันพอดิบพอดี แต่กลับกลายเป็นว่ามันเริ่มปลอบประโลมความว้าวุ่นภายในใจของฉันให้สงบลง ความตึงเครียดที่บ่าค่อยๆ ผ่อนคลายลงทีละน้อย ฉันขยับท่าทาง ซุกขอบผ้าห่มเข้าใต้คางให้แน่นขึ้น ผืนเตียงอุ่นซ่านด้วยไอความร้อนจากร่างกายของเขา กลิ่นจางๆ ของสนป่ารุนแรงขึ้นเมื่อเราใช้ลมหายใจร่วมกัน เปลือกตาของฉันเริ่มหนักอึ้ง แม้จะพยายามฝืนความง่วงงุนไว้ครู่หนึ่งเพราะไม่อยากยอมจำนน แต่มันช่างรู้สึกแปลกประหลาดและใกล้ชิดจนเกินไป ฉันบอกตัวเองว่าอย่าได้วางใจ ว่าเรื่องนี้ไม่มีความหมายอะไรเลย ฉันไม่อาจลดการป้องกันตัวลงได้ โดยเฉพาะกับเขา แต่ความอบอุ่นนั้นช่างเย้ายวน ความเงียบสงบให้ความรู้สึกปลอดภัยเกินกว่าที่ควรจะเป็น และความเหนื่อยล้าที่ฉันอดกลั้นมาตลอดทั้งเย็นก็เริ่มคืบคลานเข้ามาในที่สุด ฉันสูดลมหายใจเข้าช้าๆ แล้วผ่อนออก ฟังจังหวะการหายใจของเขาที่สอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกับฉัน ร่างกายเริ่มปล่อยวางจากการตื่นรู้ จิตใจล่องลอยไปตามความคิดที่กึ่งเป็นรูปเป็นร่าง ฉันคิดถึงแม่ของฉันอีกครั้ง กลิ่นสมุนไพรและเสียงกระซิบแผ่วเบาที่บอกเล่าวิธีรักษาโรคภัยไข้เจ็บ คืนวันที่ฉันฝังตัวตื่นเพียงเพื่อให้แน่ใจว่านางยังหายใจอยู่ ภาพของความเน่าเปื่อยที่ลามเลียไปตามผิวหนังของนางประดุจเกล็ดน้ำค้างแข็ง เงียบเชียบและไร้ความปรานี ฉันได้เฝ้ามองนางเลือนหายไปทีละชิ้นส่วน และตอนนี้ลูกชายของใครบางคนกำลังจะทำแบบเดียวกัน "เคียน" ฉันเรียกชื่อเขาเบาๆ แม้จะไม่แน่ใจว่าทำไม เสียงของฉันถูกหมอนดูดซับไปครึ่งหนึ่ง "หืม?" เสียงครางรับในลำคอของเขาฟั่นเฟือนผ่านช่องว่างระหว่างเรา ฉันลังเล มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ฉันอยากจะพูด คำถามที่อยากถาม คำกล่าวหาที่อยากจะทุ่มใส่ แต่สิ่งที่หลุดออกมากลับมีเพียงคำพูดแผ่วเบาว่า "ท่านแม่ของท่านโชคดีที่มีท่าน" ชั่วครู่ใหญ่ที่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ จากนั้นในจังหวะที่จิตใจของฉันกำลังถลำลึกเข้าสู่ขอบเขตแห่งความฝัน เขาก็เอ่ยขึ้นว่า "ข้าไม่แน่ใจนักหรอก" น้ำหนักในน้ำเสียงของเขากดทับลงมาที่ฉัน มันข้นคลักด้วยบางสิ่งที่ไม่ได้เอ่ยออกมา ความรู้สึกผิด หรืออาจจะเป็นความโศกเศร้า ฉันอยากจะพลิกตัวกลับไปมองหน้าเขา แต่ร่างกายในตอนนี้กลับหนักอึ้งเกินไป ลมหายใจของฉันเชื่องช้าเหลือเกิน "อย่าพูดเช่นนั้นเลย..." ฉันพึมพำ ไม่แน่ใจว่าตนเองยังตื่นอยู่หรือไม่ เขาไม่ได้ตอบ ฉันคิดว่าฉันได้ยินเสียงเขาขยับตัว เหมือนอยากจะตอบโต้แต่ก็เปลี่ยนใจ ความเงียบหวนกลับมาอีกครั้ง คราวนี้มันนุ่มนวลกว่าเดิม มันโอบล้อมเราไว้ประดุจผืนผ้าห่ม ความคิดของฉันล่องลอยไปไกลแสนไกล สลับสับเปลี่ยนระหว่างอดีตและปัจจุบัน ระหว่างความทรงจำและความตระหนักรู้ถึงการมีอยู่ของเขา กลิ่นกายของเขายังคงวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เสียงลมหายใจที่เงียบเชียบช่วยให้ฉันมั่นคงในแบบที่อธิบายไม่ได้ เป็นเวลานานมากแล้วที่ฉันไม่ได้รู้สึกสงบเช่นนี้ แม้ว่าเหตุผลเบื้องหลังของมันจะผิดมหันต์ก็ตาม ชายขอบแห่งนิทราทำให้ทุกอย่างเลือนราง ทั้งห้อง ความตึงเครียด และความขมขื่น ในจังหวะหนึ่ง ฉันคิดว่าฉันรู้สึกถึงฟูกเตียงที่ขยับอีกครั้ง รอยยุบยวบแผ่วเบาใกล้แผ่นหลังของฉันอย่างระแวดระวังและลังเล มือของเขาไม่ได้สัมผัสถูกตัวฉัน แต่มันลอยนิ่งอยู่ตรงนั้น ฉันสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากมัน ใกล้พอที่จะรู้ว่าเขากำลังเอื้อมมา แต่ก็ไกลพอที่เขาจะชักกลับไปได้โดยไม่ถือว่าเป็นความผิดพลาด มันค้างเติ่งอยู่ตรงนั้นไม่กี่วินาทีก่อนจะถอยกลับไป ฉันไม่แน่ใจว่านั่นคือจินตนาการไปเองหรือไม่ ความมืดมิดกดลึกเข้ามา ความคิดของฉันพันตูเป็นเส้นด้ายยาวเหยียดที่ขึงตึงระหว่างเรา บางเบาและเงียบงัน บางทีมันอาจจะง่ายกว่าที่จะเชื่อว่าเขาไม่ได้เย็นชาอย่างที่ฉันคิด ว่าภายใต้คำสั่ง ระเบียบวินัย และความแข็งกร้าว ยังมีใครบางคนที่หวาดกลัวการสูญเสียมารดาเหมือนกับที่ฉันเคยเสียไป ว่าบางที... เขาอาจจะไม่ใช่อสูรกายอย่างที่ฉันอยากให้เขาเป็น นิทราฉุดกระชากฉันไปก่อนที่ฉันจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ ในเศษเสี้ยวสุดท้ายของสติ ฉันได้ยินเสียงเขาขยับตัวอีกครั้ง เสียงถอนหายใจแผ่วต่ำหลุดรอดออกมา เป็นเสียงที่ดูเหนื่อยล้าและเปี่ยมไปด้วยความเป็นมนุษย์ จากนั้นเสียงของเขา ที่แผ่วเบาแต่ชัดเจน ก็แหวกผ่านความเงียบงันเข้ามา "ราตรีสวัสดิ์นะ เฟีย" มันนุ่มนวลกว่าครั้งไหนๆ ราวกับว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะให้ฉันได้ยิน ในที่สุดร่างกายของฉันก็ผ่อนคลายโดยสิ้นเชิง ความคิดล่องลอยหายไปในห้วงความฝัน ความตึงเครียดจางหายไปจากอก แทนที่ด้วยความอบอุ่นที่เปราะบางและแปลกประหลาด หากฉันยังตื่นพอที่จะสังเกตเห็น ฉันอาจจะตระหนักได้ว่าระยะห่างระหว่างเรานั้นหดแคบลง พื้นที่ว่างบนเตียงไม่ได้กว้างขวางเหมือนเก่าอีกต่อไป แต่ในตอนนั้น ฉันได้ล่วงลับเข้าสู่ภวังค์ไปเสียแล้ว ล่องลอยไปในนิทรา โดยมีกลิ่นสนป่าและสายฝนติดตรึงอยู่ในความฝันที่ตามมา *** ความฝันคลี่ตัวโอบล้อมฉันไว้ประดุจหมอกอุ่นหนาทึบและหอมหวาน ทุกสัดส่วนนุ่มนวลจนฉันไม่อาจแยกแยะได้ว่าโลกแห่งความจริงสิ้นสุดลงที่ตรงไหน ฉันรู้สึกถึงเตียงนอนเบื้องล่าง กลิ่นสนป่ายังคงติดตรึงอยู่ในปอด แต่ห้องกลับเปลี่ยนไป ความเงียบที่ฉันจมดิ่งลงไปเมื่อครู่หลอมละลายกลายเป็นบางสิ่งที่เปี่ยมด้วยแรงดึงดูด ร่างกายของฉันหนักอึ้ง ผ่อนคลาย และพร้อมสำหรับบางสิ่งที่ฉันไม่ได้เอ่ยชื่อมันออกมา ฉันได้ยินเสียงของเขาจากทางด้านหลัง ทุ้มต่ำ มั่นคง มันเคลื่อนผ่านความสลัวรางและโอบรัดรอบกระดูกสันหลังของฉัน "เฟีย... คุกเข่าลง" ลมหายใจของฉันสะดุดกึก เป็นจังหวะสั่นไหวแผ่วเบาที่ให้ความรู้สึกรุ่มร้อนเกินกว่าที่ควรจะเป็น คำบัญชานั้นแทรกซึมผ่านร่างของฉันไปอย่างง่ายดายราวกับการหายใจ ฉันยันตัวขึ้น ผ้าห่มเลื่อนไถลออกจากบ่า และฉันก็คุกเข่าลงบนที่นอน อากาศเย็นเยียบกระทบผิวหนัง เพียงพอที่จะทำให้ความสั่นสะท้านแล่นพล่านไปตามวงแขน ฉันไม่ได้หันกลับไป และไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น ฉันสัมผัสได้ว่าเขาอยู่ตรงนั้น สัมผัสได้ถึงน้ำหนักแห่งความสนใจที่ทอดวางลงบนตัวฉันประดุจฝ่ามือ ต้นขาของฉันสั่นระริกยามปลายนิ้วของเขาไล้ผ่านกราม แผ่วเบา ราวกับจะทดสอบ ฉันเอนพิงสัมผัสนั้นก่อนจะทันห้ามตัวเองได้ "เจ้าช่างเชื่อฟังดียิ่งนัก" เขาเอ่ย คำชมนั้นกระแทกเข้าที่เบื้องล่างของฉัน เป็นระลอกคลื่นที่แผ่ซ่านความอบอุ่นไปทั่วท้องน้อย เขาเกี่ยวสองนิ้วเข้าใต้คางของฉันและเชยหน้าขึ้น หัวแม่มือของเขาไล้ไปตามริมฝีปากล่าง ช้าเสียจนจังหวะชีพจรของฉันพยายามจะวิ่งไล่ตาม เมื่อเขาสอดนิ้วเหล่านั้นเข้ามาในปาก ฉันก็เม้มริมฝีปากโอบรัดพวกมันไว้โดยสัญชาตญาณ ฉันดูดดึงแผ่วเบา ลิ้นไล้ไปตามปลายนิ้วของเขา เสียงครางต่ำรุ่มร้อนดังมาจากอกของเขา เงียบเชียบแต่เต็มเปี่ยมด้วยอารมณ์ "อ้าออกให้กว้างกว่านี้" เขาพึมพำ ฉันเผยริมฝีปากออกกว้างขึ้น รับเขาเข้าไปให้ลึกกว่าเดิม เขาดันเข้ามาจนปากของฉันขยายออกรอบข้อนิ้ว ความร้อนสูบฉีดขึ้นที่โหนกแก้ม และฉันก็ปล่อยเสียง "อื้ม..." อู้อี้ออกมา ลมหายใจผสมปนเปกับรสชาติของเขา เขาถอนนิ้วออกไป มันชุ่มโชกด้วยน้ำลายของฉัน เขาปาดความชื้นแฉะนั่นไปตามข้างแก้มก่อนจะบังคับศีรษะของฉันให้ก้มลงไปข้างหน้า "หมอบลงไปให้ต่ำกว่านี้" ฉันหมอบลงอย่างว่าง่าย กระดูกสันหลังโค้งงอ ฝ่ามือกดลงกับฟูกที่นอน ปากของฉันอยู่ในระดับเดียวกับความแข็งแกร่งของเขาที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้า เขาปลดเปลื้องพวกมันออกช้าๆ ราวกับอยากให้ฉันได้รับรู้ถึงความอดทนของเขาในทุกวินาที เมื่อเขาผลักมันลงจนพ้นทาง อากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันร้อนแรงจากผิวหนังของเขา "รับมันไป" เขาเอ่ย ฉันโอบนิ้วรอบโคนแก่นกายของเขา ลมหายใจสั่นพร่า สัมผัสแรกจากริมฝีปากของฉันที่แตะลงบนส่วนยอดส่งกระแสไฟฟ้าพุ่งพล่านไปทั่วร่าง ฉันเลียไปตามด้านล่าง ช้าๆ ลิ้มรสชาติความเค็มและไอความร้อน เสียงคำรามต่ำหลุดรอดจากลำคอของเขา ทั้งลึกและแหบพร่า "เด็กดี... มากกว่านี้อีก" ฉันอ้าปากแล้วรูดรั้งลงไปบนตัวเขา ริมฝีปากขยายตึง ขากรรไกรประท้วงเพียงเล็กน้อยพอให้รู้สึกซ่านกระสัน ฉันรับเขาเข้าไปลึกขึ้น นิ้วต่อนิ้ว จนส่วนปลายสะกิดเข้ากับลำคอ ลมหายใจของฉันสะดุดอีกครั้ง ฉันกลืนกินรอบตัวเขาและได้ยินเสียงเขาสูดลมหายใจเข้าลึก เขาวางมือลงบนท้ายทอยของฉัน มั่นคง เป็นผู้ชี้นำ ฉันปล่อยให้เขาดึงฉันเข้าหาตัว ลำคอของฉันตีบตันและฉันก็ปล่อยเสียงสำลัก "อั่ก..." ที่สั่นสะเทือนอยู่รอบกายเขา เขาผ่อนแรงบีบเพียงครู่หนึ่ง แล้วจึงกดฉันลงไปใหม่ สม่ำเสมอและไม่รีบร้อน "นั่นแหละ... ให้ข้าเข้าไป" ฉันขยับศีรษะขึ้นลง สูบแก้มตอบ รับเขาเข้าสู่ส่วนลึกในทุกจังหวะการเคลื่อนไหว มือของเขากำแน่นที่เส้นผมของฉัน เขาเริ่มนำทางจังหวะให้กับฉัน เริ่มจากช้าๆ แล้วจึงเร็วขึ้น น้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อยที่หัวตาเมื่อเขาโถมเข้าใส่ภายในปากของฉัน เล็บของฉันจิกเกร็งเข้ากับผ้าปูที่นอน และฉันยอมปล่อยให้เขาใช้ร่างกายของฉันตามใจชอบ ลมหายใจหอบกระชั้นดังขึ้นท่ามกลางจังหวะที่เขาเป็นผู้กำหนด ลำคอของฉันเปิดออกเพื่อเขา ฉันสัมผัสได้ถึงเขาทุกกระเบียดนิ้ว สัมผัสได้ว่าสะโพกของเขาขยับกระตุกเล็กน้อยเมื่อฉันกลืนกินเขาสุดแรงในส่วนที่หนาที่สุด "เฟีย มองหน้าข้า" ฉันช้อนตาขึ้น ให้เขาได้เห็นร่องรอยแห่งกามารมณ์ที่เขาเป็นผู้รังสรรค์บนตัวฉัน ริมฝีปากของฉันเปียกแฉะ คางเปรอะเปื้อน ลมหายใจขาดห้วง เขาครางแผ่วเมื่อดวงตาเราประสานกัน "เจ้าช่างงดงามเหลือเกินในสภาพนี้" เขาถอนตัวออกมาช้าๆ แก่นกายสไลด์หลุดออกมาพร้อมกับเสียงฉ่ำแฉะที่ทำให้ความร้อนรุ่มพุ่งไปกระจุกอยู่ระหว่างขา ฉันหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอด อกสะท้อนขึ้นลงอย่างรวดเร็ว เขาไล้หัวแม่มือผ่านปากของฉันอีกครั้ง ปาดความเปียกชื้นที่นั่นแล้วลากผ่านลงไปตามลำคอ "นอนลง" ฉันปีนขึ้นไปบนหมอน หัวใจเต้นระรัว ห้องในความฝันดูอุ่นขึ้น มืดลง ขาของฉันแยกออกโดยที่เขาไม่ต้องร้องขอ ผิวหนังหยุบหยับยามเขาแทรกตัวลงระหว่างขา น้ำหนักของเขาทำให้ที่นอนบุ๋มลง เขาไล้ฝ่ามือขึ้นไปตามต้นขา ช้าและจงใจ ฉันรู้สึกถึงลมหายใจที่ติดขัดอีกครั้งเมื่อเขาเอื้อมไปถึงความร้อนอันนุ่มนวลระหว่างขาของฉัน เขากดนิ้วลงมาภายในตัวฉัน ลื่นไถลไปตามความเปียกชื้น สะโพกของฉันหยัดยกเข้าหาการสัมผัสของเขา "พร้อมเหลือเกิน" เขาพึมพำ เขาเย้าแหย่ฉันด้วยสองนิ้ว วนเวียน สอดแทรก แต่ไม่เคยให้เพียงพอ ฉันครางเครือ เสียง "อ๊า... ได้โปรด" หลุดรอดออกมาก่อนที่ฉันจะมีสติพอจะกัดริมฝีปากไว้ รอยยิ้มของเขาดูราวกับเปลวเพลิงที่แผดเผา "เจ้าช่างอ้อนวอนได้หวานหยดย้อยนัก" เขาดันนิ้วหนึ่งเข้าไปในตัวฉัน ลมหายใจของฉันสะดุดกึก ผนังภายในขลิบรัดเขาทันที เขางอนิ้วสะกิดโดนจุดที่ทำให้ฉันส่งเสียงร้องอุทานออกมาจากลำคอ "มากกว่านี้..." ฉันกระซิบ เขามอบอีกนิ้วให้ฉัน ความตึงแน่นทำให้ฉันครางดังกว่าเดิม "นุ่ม... เคียน... ได้โปรด" เขาขยับนิ้วภายในตัวฉัน สม่ำเสมอ เชื่องช้า ลิ้มรสทุกเสียงที่ฉันเปล่งออกมา เสียงแห่งกามารมณ์ดังระงมไปทั่วห้อง ทั้งฉ่ำแฉะและลามก เมื่อเขาถอนนิ้วออก ฉันรู้สึกหนาววูบไปชั่วอึดใจ จากนั้นเขาก็ดันเข่าของฉันให้กว้างขึ้นและจัดวางตัวเขาไว้ที่ทางเข้า ส่วนยอดของเขาครูดครัดกับฉัน ทั้งร้อนและลื่น ฉันสูดลมหายใจเข้า เตรียมพร้อมและหิวโหย "มองข้า" เขาเอ่ยซ้ำ เสียงทุ่มต่ำลงกว่าเดิม ฉันเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเข้มขัด จดจ้อง และเปี่ยมไปด้วยความกระหายอย่างที่สุด เขาโถมกายเข้ามาในตัวฉันด้วยการกระแทกครั้งเดียวที่ยาวและลึก ปากของฉันอ้าค้าง เสียง "โอ้... ให้ตายเถอะ" หลุดออกมา ผนังภายในของฉันรัดเขาแน่น ความคับแน่นโถมทับฉันในแบบที่วิเศษที่สุด เขาครางแผ่วเมื่อกระแทกเข้าจนสุดทาง สะโพกของเขาแนบชิดกับของฉัน เขานิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ฉันสัมผัสเขาในทุกตารางนิ้ว ปล่อยให้ฉันปรับตัว ปล่อยให้ความร้อนขดตัวแน่นขึ้นในท้องน้อย "เจ้าช่างรู้สึกวิเศษเหลือเกิน" เขาพึมพำ เขาถอยออกมาช้าๆ แล้วจึงโถมเข้าใส่ใหม่ แรงส่งนั้นทำให้ร่างกายของฉันสั่นคลอน ฉันคว้าผ้าปูที่นอนไว้จนข้อนิ้วขาวโพลน ในขณะที่เขาตั้งจังหวะที่สม่ำเสมอ ทุกจังหวะที่กระแทกเข้ามาหลอมละลายทุกความคิดออกไปจากสมอง เสียงครางของฉันพรั่งพรูออกมาอย่างอิสระ "อ๊า... เคียน... แรงกว่านี้!" เขาให้ในสิ่งที่ฉันต้องการทุกประการ จังหวะของเขาเร็วขึ้น การโถมกายนั้นลึกซึ้ง เสียงร่างกายที่กระทบกันดังสะท้อนไปทั่วห้อง ขาของฉันสั่นเทา แผ่นหลังแอ่นโค้งขึ้นจากเตียง เขายึดสะโพกของฉันไว้ไม่ให้ไถลหนี แรงบีบของเขาแน่นพอที่จะทิ้งรอยช้ำ "รับมันไป!" เขาคำราม และฉันก็ทำตามนั้น ฉันต้องการทุกตารางนิ้ว ต้องการความร้อนที่ก่อตัวขึ้นที่แกนกลาง ทุกจังหวะส่งกระแสไฟแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความต้องการภายในขมวดเกลียวแน่นอย่างรวดเร็ว ลมหายใจของฉันกลายเป็นเสียงหอบขาดห้วง "ฉัน... จะไม่ไหวแล้ว..." ฉันหอบพร่า เขาโน้มตัวลงมาเหนือร่างฉัน ริมฝีปากไล้ผ่านใบหู "ปลดปล่อยมันออกมาเพื่อข้า" คำพูดนั้นหล่นใส่ใจฉันประดุจไม้ขีดไฟ จุดระเบิดความสุขสมให้ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ร่างกายของฉันเกร็งกระตุก แล้วจึงสั่นระริก เสียงกรีดร้องลั่นหลุดจากลำคอ "โอ... เทพธิดา!" ผนังภายในของฉันขลิบรัดเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันสัมผัสได้ถึงเขาที่กระแทกผ่านความกระสันนั้น ไล่ตามจุดสูงสุดของตัวเองในขณะที่พายุแห่งอารมณ์ซัดสาดเข้าใส่ฉันระลอกแล้วระลอกเล่า เขาครางต่ำและโถมลึก ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ฉันสัมผัสได้ถึงชีพจรที่ร้อนระอุของเขาที่ฉีดพล่านอยู่ภายใน ลมหายใจของเขาเป่ารดที่ลำคอ กระหืดกระหอบและอุ่นซ่าน เขายังคงค้างอยู่ภายในตัวฉัน ร่างกายเราแนบชิด ลมหายใจผสมปนเป ฉันสัมผัสได้ถึงทุกจังหวะหัวใจของเขาที่เต้นกระทบกับอกของฉัน สม่ำเสมอทว่ารวดเร็ว ความฝันเริ่มเลือนรางและนุ่มนวลลงที่ขอบด้านข้างอีกครั้ง ร่างกายของฉันหลอมละลายอยู่ภายใต้น้ำหนักของเขา มือของเขาไล้ขึ้นมาตามต้นขาด้วยความอ่อนโยนที่ทำให้เปลือกตาของฉันหนักอึ้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะจางหายไป ฉันได้ยินเขาพึมพำสิ่งสุดท้าย เสียงนั้นนุ่มนวลติดตรึงอยู่ที่ผิวหนัง "เฟียของข้า..." *** ฉันสะดุ้งตื่นสุดตัว ดวงตาของฉันเบิกโพลง ลมหายใจหอบถี่ ฉันพยายามจะยันตัวขึ้นแต่กลับมีวงแขนแข็งแกร่งโอบรัดฉันไว้แน่นจากทางด้านหลัง แผ่นอกหนาแนบชิดกับแผ่นหลังของฉัน ฝ่ามือหนึ่งยึดที่สีข้างราวกับจะพยายามรั้งไม่ให้ฉันเลื่อนหลุดหายไป ชั่วขณะหนึ่งที่ฉันคิดอะไรไม่ออก ความฝันอันรุ่มร้อนนั้นยังคงติดตรึงอยู่ ทั้งร้อนผ่าวและสับสน หัวใจของฉันก็ไม่มีทีท่าว่าจะเต้นช้าลงเลย ฉันเบือนหน้าไปเล็กน้อยและเห็นกลุ่มผมหยิกสีเข้มอยู่ที่หัวไหล่ เป็นเคียน... และเขากำลังกอดฉันไว้ราวกับว่าฉันเป็นตุ๊กตาหมีส่วนตัวของเขา ความคิดของฉันสับสนปนเปยามที่ความตื่นตระหนกแผดเผาผ่านร่าง นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่?