# บทที่ 33: สปอร์และผลลัพธ์ที่ตามมา ฉันยังคงจ้องมองรอยนูนแดงก่ำที่ลุกลามไปตามวงแขนด้วยความงุนงง ในจังหวะเดียวกับที่โอเมก้าสาวผู้นั้นหมุนตัวกลับและใส่เกียร์สุนัขวิ่งพรวดพราดออกไปจากประตูห้องของฉัน “เดี๋ยวก่อน!” ฉันตะโกนไล่หลังเธอไป ทว่าเธอกลับอันตรธานหายไปเสียแล้ว ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าที่สะท้อนก้องไปตามทางเดินด้วยความเร่งรีบและตื่นตระหนก ฉันยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งด้วยความสับสน ก่อนจะได้ยินเสียงของเธอแว่วมาจากส่วนลึกของบ้าน มันเป็นเสียงหวีดแหลมที่สั่นเครือด้วยความหวาดกลัว “ไปตามหมอมาเรนมา! เดี๋ยวนี้! ลูน่าทรงประชวรแล้ว!” ลูนา... คำนั้นอีกแล้ว แต่ทว่าคราวนี้มันไม่ได้ถูกเอ่ยออกมาด้วยความหยามหยัน แต่มันกลับฟังดูเหมือนความหวาดหวั่นพรั่นพรึง เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มากันหลายคู่และกำลังกึ่งวิ่งกึ่งเดินตรงมา ฉันถอยกรูดกลับเข้าไปในห้องเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่โอเมก้าอีกสามคนจะปรากฏกายขึ้นที่หน้าประตู ทุกคนจ้องมองมาที่ฉันด้วยแววตาแบบเดียวกับคนแรก ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าซีดเผือด... มันคือความกลัวอย่างแท้จริง “ให้ข้าดูหน่อย” หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นพลางก้าวเข้ามาหาโดยไม่คิดจะขออนุญาต เธอคว้าแขนของฉันไปตรวจดูผื่นแดงนั้น ลมหายใจของเธอสะดุดกึก “โอ้ เทพีแห่งดวงจันทร์...” เธอพึมพำ “ท่านรู้สึกคันมานานแค่ไหนแล้ว?” “ตั้งแต่ออกมา” ฉันดึงแขนกลับ “มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก” “ไม่แย่ขนาดนั้นงั้นหรือ?” เธอจ้องมองฉันราวกับเห็นคนเสียสติ “นี่มันคืออาการแพ้อย่างรุนแรง ท่านสูดดมสปอร์ของเชื้อราเข้าไปตลอดทั้งคืน!” โอเมก้าคนอื่นๆ เริ่มเคลื่อนไหวไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว คนหนึ่งตรงเข้าไปรื้อเตียง กระชากผ้าปูที่นอนและผ้าห่มที่ชื้นแฉะออกด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน อีกคนเร่งรุดไปยังหน้าต่างและพยายามผลักมันให้อ้ากว้างขึ้น ส่วนคนที่สามยืนเคว้งอยู่กลางห้องพลางบีบมือตัวเองไปมา “พวกเราต้องกำจัดของพวกนี้ให้หมด” โอเมก้าคนแรกสั่งการ “ทุกอย่าง! ทั้งเครื่องนอน ผ้าม่าน ทั้งหมดนี่เลย!” พวกเธอทำงานกันไวมาก ไวจนเกินไป... ราวกับกำลังพยายามทำลายหลักฐานการก่ออาชญากรรม ซึ่งฉันคิดว่าพวกเธอคงกำลังทำเช่นนั้นจริงๆ ผ้าปูที่นอนถูกโยนกองรวมกันไว้ที่ประตู ผ้าม่านถูกกระชากลงมา ใครบางคนหาผ้าเช็ดตัวมาได้ก็นำไปถูคราบราที่มุมห้องอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งที่เห็นได้ชัดว่ามันสายเกินแก้ไปแล้ว ฉันได้แต่ยืนมองพวกเธอสติแตกอยู่เงียบๆ ทว่าทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังแทรกมาจากทางเดิน เป็นเสียงที่สุขุมและเต็มไปด้วยความเป็นมืออาชีพ “ถอยไป” เหล่าโอเมก้าแตกฮือราวกับฝูงนกที่ตกใจกลัว สตรีผู้หนึ่งก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกระเป๋าหนังใส่อุปกรณ์ทางการแพทย์ ฉันจำเธอได้ทันที เธอคือคุณหมอคนก่อนหน้านี้ แต่เช้านี้เธอแลดูอิดโรยกว่าเดิมเล็กน้อย อาจเป็นเพราะถูกปลุกขึ้นมากลางดึกจนไม่มีเวลาจัดการตัวเอง ทว่าผมสีเข้มของเธอยังคงถูกรวบเป็นมวยไว้อย่างเรียบร้อย ดวงตาที่คมกริบดุจเหยี่ยวของเธอกวาดมองมาที่ฉัน ก่อนจะปรายตาไปรอบห้อง แล้วจึงหันกลับมาสบตากับฉันอีกครั้ง “สวัสดีอีกครั้ง ลูนาเฟีย” เธอเอ่ย “กรุณาให้หมอดูแขนของท่านหน่อย” ฉันยื่นแขนออกไป เธอจับข้อมือฉันอย่างแผ่วเบาเพื่อตรวจดูผื่นแดง แม้สีหน้าจะเรียบเฉยแต่ฉันสังเกตเห็นกรามของเธอที่บดเข้าหากันจนแน่น “ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง? หายใจลำบากไหม? แน่นหน้าอกหรือเปล่า?” “ไม่ค่ะ แค่คันเฉยๆ” “คลื่นไส้? หน้ามืดไหม?” “ไม่ค่ะ” เธอปล่อยแขนฉันแล้วหันไปสำรวจห้องอย่างจริงจัง... จริงจังจนเห็นคราบน้ำบนผนัง เชื้อราดำที่เกาะอยู่ตามมุมห้อง และสภาพความเสื่อมโทรมโดยรวม “ใครเป็นคนจัดให้นางมาอยู่ที่นี่?” น้ำเสียงของเธอเบาหวิว... แต่มันคือความเงียบที่แฝงไปด้วยรังสีสังหาร เหล่าโอเมก้าต่างสบตากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครกล้าปริปาก สายตาของคุณหมอมาเรนแข็งกร้าวขึ้น “ฉันถามว่าใคร” “พวกเราเองค่ะ...” โอเมก้าที่มีรอยช้ำบนใบหน้าพึมพำออกมาในที่สุด “พวกเราคิดว่า... พวกเราไม่ได้คิด...” “พวกเธอไม่ได้คิดงั้นรึ” คำพูดของคุณหมอมาเรนตัดรอนอย่างเย็นชา “พวกเธอเอาโอเมก้ามาไว้ในห้องที่มีเชื้อราลามไปทั่วและเครื่องนอนที่ชื้นแฉะ พวกเธอรู้บ้างไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน? โอเมก้ามีระบบภูมิคุ้มกันที่อ่อนแอกว่าอัลฟ่าหรือเบต้า นี่มันอาจจะฆ่านางได้เลยนะ!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องในทันใด มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก หมอมาเรนเปิดกระเป๋าแล้วหยิบขวดยาออกมา “ทานยานี่สองเม็ดตอนนี้ มันคือยาแก้แพ้ จะช่วยบรรเทาอาการคันและลดการอักเสบได้” เธอยื่นขวดยาและหลอดยาเล็กๆ มาให้ฉัน “ทายานี่ตรงบริเวณที่เป็นผื่นวันละสามครั้ง มันควรจะหายภายในไม่กี่วัน ถ้าเราพาท่านออกไปจากสภาพแวดล้อมพรรค์นี้ได้ทันที” “ฉันแค่ย้ายห้องก็ได้ค่ะ” ฉันบอก “ท่านต้องย้ายไปยังที่พักที่เหมาะสม” น้ำเสียงของหมอมาเรนเด็ดขาดจนไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง “ที่พักของลูนา... อย่างที่ท่านควรจะได้รับมาตั้งแต่แรก” คำนั้นมาอีกแล้ว ลูนา... ราวกับมันเป็นบรรดาศักดิ์ที่ฉันได้รับจริงๆ ไม่ใช่เรื่องตลกร้ายที่เกิดจากความโง่เขลาของฉันและเกมการกลั่นแกล้งอันโหดเหี้ยมของเฮเซล หมอมาเรนหันกลับไปหาเหล่าโอเมก้า “หัวหน้าโอเมก้าอยู่ที่ไหน? ใครบางคนต้องรับผิดชอบเรื่องนี้” ก่อนที่ใครจะทันได้ตอบ ฉันก็รู้สึกได้... มันคือแรงดึงดูด... ไม่ใช่ทางกายภาพ แต่มันลึกล้ำยิ่งกว่านั้น มันเริ่มจากกลางอกและแผ่ซ่านออกไปข้างนอก พันธะคู่ครอง (Mate bond) ฉันรู้สึกถึงมันมาหลายครั้งแล้ว ความรับรู้ถึงการมีอยู่ของเคียนที่แสนประหลาด ทว่าคราวนี้มันต่างออกไป มัน... รุนแรงมหาศาล และแล้ว เขาก็ปรากฏกายขึ้น เคียนยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ราวกับพายุใหญ่ที่กำลังจะพัดกระหน่ำ ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วห้อง รับรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งเตียงที่ถูกรื้อ กองผ้าปูที่นอนขึ้นรา เหล่าโอเมก้าที่ยืนตัวแข็งทื่อ หมอมาเรนที่ยืนถือกระเป๋ายา และตัวฉัน... ที่เต็มไปด้วยผื่นแดงในชุดนอนท่ามกลางห้องที่สภาพไม่ต่างจากซากปรักหักพัง อุณหภูมิในห้องดูเหมือนจะลดฮวบลงจนเย็นเยียบ “อธิบายมา” เขาเอ่ยเพียงคำเดียว แต่มันกลับฟังดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าการตะโกนแผดคำรามเสียอีก ไม่มีใครขยับเขยื้อน ไม่มีใครแม้แต่จะกล้าหายใจ จากนั้นฉันก็สัมผัสได้ผ่านพันธะ... ความโกรธเกรี้ยวของเขา แต่มันไม่ได้มุ่งมาที่ฉัน มันมุ่งไปที่พวกเธอ มุ่งไปที่สถานการณ์นี้ มุ่งไปที่ภาพที่เห็นคู่ครองของตัวเองยืนอยู่ในห้องที่กำลังวางยาพิษใส่เธอ มันปะทะเข้าใส่ฉันราวกับขบวนรถไฟที่พุ่งชน ความโกรธของเขานั้นบริสุทธิ์ เฉียบคม และน่าหวาดหวั่นอย่างที่สุด ฉันเคยคาดคิดว่าโทสะของเขาจะเย็นชาและควบคุมได้ แต่สิ่งนี้มันต่างออกไป... มันคือสัญชาตญาณการปกป้องที่บิดเบี้ยวกลายเป็นความพิโรธ “ข้าสั่งให้อธิบาย” น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ... แต่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร โอเมก้าที่มีรอยช้ำก้าวออกมาข้างหน้า เธอสั่นเทาราวกับลูกนก “ท่านอัลฟ่า... พวกเรา... พวกเราจัดห้องนี้ให้เธอเพราะว่า...” “เพราะอะไร?” “เพราะเธอไม่ใช่ลูนาจริงๆ ค่ะ!” คำพูดพรั่งพรูออกมาด้วยความลนลาน “เพราะเธอหลอกล่อท่านให้สร้างพันธะ เพราะเธอไม่คู่ควร—” “หุบปาก” เธอหยุดกึกในทันที เคียนก้าวเข้ามาในห้องอย่างเต็มตัว เขาไม่ได้มองมาที่ฉัน ดวงตาของเขาตรึงแน่นอยู่ที่เหล่าโอเมก้าด้วยความกดดันมหาศาลที่ทำให้ฉันอยากจะถอยหลังหนี ทั้งที่รู้ดีว่าโทสะเหล่านั้นไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ฉันแม้แต่น้อย...