Chapter 854 ความรู้สึกที่แท้จริง เช้าวันถัดมาหลังจากที่แฮมมาถึง ควินน์ได้มาเยี่ยมห้องพยาบาลและพบซิลเวอร์กำลังเฝ้าดูคุ้นของเฟ็กซ์อยู่ เธอไม่ได้จากไปไหนเลย และดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่ได้นอนหลับพักผ่อนเลยด้วยซ้ำ ‘ก็นับเป็นเรื่องดีที่พวกแวมไพร์ไม่จำเป็นต้องนอนหลับพักผ่อนมากนักล่ะนะ’ ควินน์คิดในใจ เนื่องจากแฮมยังไม่ฟื้น เขาจึงออกจากห้องไปโดยไม่ได้ทักทายซิลเวอร์ที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าที่ของเธอ “คอยจับตาดูเธอไว้ และบอกฉันถ้าอาการของแฮมดีขึ้นหรือแย่ลง!” ควินน์สั่งลินดาที่ยืนอยู่หน้าห้อง เช่นเดียวกับปีเตอร์ ซับคลาสของเธอไม่จำเป็นต้องนอนหลับเลยแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นก็เป็นเหตุผลที่ควินน์เลือกเธอมาเฝ้าที่นี่โดยเฉพาะ ณ ห้องโถงอาหาร เหล่านักเรียน กลุ่มกองทัพเก่า และสมาชิกจากแฟกชันต้องสาปต่างกำลังเพลิดเพลินกับมื้อเช้า ในช่วงแรกทุกคนต่างแยกกลุ่มกันอยู่ แต่เมื่อได้ทำความรู้จักและเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น ในที่สุดสมาชิกของแต่ละกลุ่มก็เริ่มผสมผสานและพูดคุยกัน นำไปสู่การก่อตั้งกลุ่มใหม่ๆ ขึ้นมาระหว่างสมาชิกแต่ละคน สิ่งที่เห็นได้ชัดที่สุดคือการแบ่งกลุ่มระหว่างโต๊ะชายและหญิงในระหว่างมื้ออาหาร ที่โต๊ะหนึ่งซึ่งมีเพียงผู้ชาย นทกำลังยุ่งอยู่กับการคุยโวถึงวีรกรรมของตนต่อหน้าเพื่อนๆ ว่าเขาเคยกลายเป็นจุดสนใจตอนที่ไปเยือนปราสาทหลังที่สอง “ฉันบอกพวกนายแล้ว สาวๆ ที่นั่นเอาของขวัญมาให้ฉันเพียบเลย! พวกเธอรุมล้อมฉันกันใหญ่” จากนั้นเขาก็เหลือบมองให้แน่ใจว่าไม่มีใครแอบฟังบทสนทนา แล้วกระซิบเบาๆ “แถมพวกเธอยัง ‘สวย’ กว่าสาวๆ ที่เรามีอยู่ที่นี่นิดหน่อยด้วยนะ” “งั้นนายจะบอกว่า คนอย่างนายที่มีทักษะการพูดเป็นศูนย์ แถมยังตัวแข็งทื่อทุกครั้งที่มีสาวๆ เข้าหา แถมยังมีหัวทื่อๆ แบบนั้น ไม่เพียงแค่ถูกสาวสวยล้อมหน้าล้อมหลัง แต่พวกเธอยังดูเหมือนจะสนใจนายงั้นเหรอ?” อเล็กซ์สรุปจุดอ่อนทั้งหมดของนท “ฉันไม่อยากเรียกนายว่าคนโกหกนะ แต่นายก็ต้องยอมรับว่าถ้านายไม่มีโอกาสจีบใครติดที่นี่ มันก็ยากที่จะเชื่อว่าสาวๆ ที่นั่นจะมารุมชอบนายได้ขนาดนั้น” “ฉันว่าพวกเธอคงแค่ทำตัวสุภาพกับเขามั้ง ใครจะไปรู้ ถ้าเราไปเยือนที่นั่น พวกเธออาจจะปฏิบัติกับเราแบบเดียวกันก็ได้” แซมตั้งข้อสังเกต “ฉันหมายความว่า เราน่าจะลองไปดูสักหน่อยก็ได้นะ” “แล้วผู้นำคนที่สองปฏิบัติกับนายแบบนั้นด้วยหรือเปล่าล่ะ?” ปีเตอร์โพล่งขึ้นมาทันที เขากัดฟันกรอดเมื่อนึกย้อนไปถึงตอนที่โดนซินดี้ตบหน้า “ฉันไม่ได้โกหก! ทุกคนที่นั่นปฏิบัติกับฉันดีจริงๆ เอาเถอะ ซินดี้อาจจะสุภาพในตอนแรกก็จริง แต่พอฉันพยายามตามเธอและเซียเข้าไปในห้องโถงบัลลังก์ เธอก็เปลี่ยนไป เธอพยายามโน้มน้าวให้ฉันรออยู่ข้างนอก แต่เมื่อฉันปฏิเสธ เธอก็ดีดฉันกระเด็นข้ามห้องด้วยนิ้วเดียว” นทอธิบาย “เธอดีดนายน่ะเหรอ?” เดนนิสถาม หลายคนยังคงสงสัยว่าแวมไพร์คนอื่นๆ แข็งแกร่งแค่ไหน เพราะพวกเขาใช้เพียงกลุ่มนักเรียนเป็นมาตรฐานในการเปรียบเทียบ ในทางกลับกัน อย่างน้อยพวกเขาก็รู้ว่านทถือเป็นคนแข็งแกร่งในหมู่พวกเขา และคนที่ยังไม่เคยเห็นเหล่าผู้นำมาก่อนต่างก็รู้สึกประหลาดใจ “พวกนายไม่ควรแปลกใจขนาดนั้นหรอก แวมไพร์ให้ความสำคัญกับความแข็งแกร่งเหนือสิ่งอื่นใด พูดให้ชัดคือพวกเขาทุกคนควรจะมีพลังเทียบเท่ากับผู้นำของสี่ตระกูลใหญ่” โลแกนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจขณะพิมพ์งานบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรม เขามักจะเป็นคนขยันเสมอ แม้แต่เวลาทานอาหารก็ไม่ได้ทำให้เขาหยุดงานได้ “เจ้าโง่!” ปีเตอร์ฟาดมือลงบนโต๊ะ “ควินน์สั่งให้นายจับตาดูเซีย! นายปล่อยให้เธออยู่ตามลำพังกับยัยนั่นได้ยังไง?! แล้วส่งนายไปกับเธอจะมีประโยชน์อะไรกัน? ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาล่ะ?” “ฟังนะ ปีเตอร์ ฉันเสียใจ ฉันเตรียมตัวไปอย่างดีแล้ว แต่ฉันไม่อยากทำให้เรื่องมันแย่ลง เราอยู่ในโลกแวมไพร์นะ จะให้ฉันบุกเข้าไปหาผู้นำตอนที่เธอกำลังพยายามช่วยเหลือพวกเราได้ยังไง? ฉันอยู่ที่หน้าประตูตลอดเวลา และถ้าฉันรู้สึกว่ามีปัญหาเกิดขึ้น ฉันจะติดต่อควินน์ทันที!” นทโต้กลับ คนอื่นๆ ที่โต๊ะรีบลุกขึ้นยืน เตรียมจะขวางระหว่างทั้งสองคนหากมีการปะทะกันเกิดขึ้น แต่หลังจากมองนทด้วยสายตาเหยียดหยาม ปีเตอร์ก็เดินจากไป “เขาเป็นอะไรของเขาน่ะ? สุดท้ายเซียก็กลับมาได้โดยปลอดภัยไม่ใช่เหรอ?” นททำหน้ามุ่ย “ฉันยังพยายามแง้มประตูเข้าไปแอบฟังเลยแต่พวกมันไม่ขยับเลยสักนิด ฉันควรจะพยายามทำลายประตูพวกนั้นเพราะลางสังหรณ์ของเขาหรือไง?” “เขาอาจจะแค่เครียดน่ะ ฉันเองก็เครียดเหมือนกัน” อเล็กซ์กล่าวพร้อมกับมือที่สั่นเทา “ลองคิดดูสิ เฟ็กซ์ถูกพาตัวไปแบบงงๆ ทั้งที่เขาแข็งแกร่งกว่าฉันตั้งเยอะ ตอนนี้พวกเราแทบจะถูกกักบริเวณ ห้ามออกจากที่นี่ ฉันไม่รู้ว่าพวกนายรู้สึกยังไงนะ แต่การที่ไม่ได้ทำงานช่างอย่างที่เคยทำบนยาน... มันไม่เหมือนบ้านเลยจริงๆ” คนอื่นๆ อยากจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อทำให้บรรยากาศดีขึ้นหลังจากเกิดเรื่องขึ้น แต่หลายคนที่มาจากแฟกชันต้องสาปต่างก็รู้สึกเช่นเดียวกัน พวกเขาไม่อาจจินตนาการถึงการใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บนดาวเคราะห์ดวงนี้ได้เลย พวกเขาเพียงหวังว่าหลังจากควินน์จัดการธุระเสร็จ พวกเขาอาจจะได้กลับไปเป็นเหมือนเดิม มีหญิงสาวสองคนที่ไม่ได้ไปทานมื้อเช้า นั่นคือเซียและเลย์ล่า ตอนนี้พวกเธอทั้งสองคนมารวมตัวกันในห้องของเลย์ล่าเพราะเซียต้องการคุยเรื่องบางอย่างกับเธอ “ในที่สุดเธอก็ได้ความทรงจำกลับมาครบแล้วสินะ? ฉันว่าความพยายามทั้งหมดนั้นมันคุ้มค่าในท้ายที่สุดนะ” เลย์ล่าพูดพร้อมรอยยิ้มขณะกุมมืออีกฝ่ายไว้ “เธอผ่านอะไรมาเยอะมากในช่วงเวลานั้น และ... ฉันดีใจนะที่เธอยังคงเป็นเซียคนเดิม” ‘ตามที่ซินดี้บอก เราสองคนน่าจะสนิทกัน ฉันจำได้ว่าเคยคุยกันที่โรงเรียนสองสามครั้ง แต่ตอนนั้นฉันไม่ได้สนใจเลย์ล่าเท่าไหร่ มันก็แค่เพราะเรื่องภารกิจ แต่ท่าทางที่เธอแสดงออกตอนนี้... เรากลายเป็นเพื่อนสนิทกันจริงๆ เหรอ? ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันต้องช่วยเธอ!’ “เลย์ล่า ยังมีบางสิ่งที่ฉันยังไม่แน่ใจ ฉันอยากคุยกับเธอเรื่องควินน์ เธอคิดยังไงกับเขาเหรอ?” เซียถาม เมื่อได้ยินคำถามนั้น แก้มของเลย์ล่าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง “ควินน์เขาใจดี... หมายถึง ช่วงนี้เขายุ่งๆ น่ะ เราเลยไม่มีโอกาสได้คุยกันเท่าไหร่ในช่วงหลัง” เลย์ล่าตอบอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นตระหนก แต่เมื่อเธอเริ่มนึกถึงเขามากขึ้น เธอก็สงบลง “ฉันไม่รู้จะพูดยังไงนะ แต่เขาไม่ใช่คนที่พิเศษอะไรขนาดนั้น แต่เขากลับสามารถทำเรื่องที่พิเศษได้ ฉันเดาว่านั่นคือสิ่งที่ดึงดูดฉันและคนอื่นๆ ให้เข้าหาเขาล่ะมั้ง” “เธอเคยรู้สึกไหมว่าตัวเองก็เป็นแค่คนธรรมดา? ฉันหมายถึง ฉันก็ถนัดยิงธนู แต่ไม่ได้ฉลาดอะไรขนาดนั้น ถ้าจะมีอะไรก็น่าจะต่ำกว่ามาตรฐานด้วยซ้ำ แต่พอฉันมองควินน์ ฉันรู้สึกว่าเขาเองก็เหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้น เขากลับไต่เต้าจนมาถึงตำแหน่งในปัจจุบันได้” จากวิธีที่เธอพูดถึงควินน์ เซียรู้ดีว่าเลย์ล่าได้ตกหลุมรักเขาหัวปักหัวปำไปแล้ว “แต่เธอไม่เกลียดเขาเหรอที่เปลี่ยนเธอให้เป็นแบบนี้? ที่พาเรามาอยู่ในที่อันตรายแบบนี้? จริงๆ แล้วองค์กรเพียวอาจจะยังดูแลเราสองคนต่อได้ และทุกอย่างคงจะเรียบร้อยดี” “เธอคิดอย่างนั้นเหรอ?” เลย์ล่าตอบกลับมา แต่เธอก็เพียงแค่ยิ้ม ‘ซินดี้พูดถูก เลย์ล่าถูกเขาจับจีบไปเรียบร้อยแล้ว และวิธีเดียวที่จะปลดปล่อยเธอออกมาได้ก็คือต้องผ่านตัวควินน์’ เซียคิด เมื่อทั้งสองคุยกันจบ ก็ถึงเวลาที่ต้องไปหาอะไรทาน และเมื่อพวกเธอเปิดประตูออกมา ก็พบกับปีเตอร์ที่เดินออกมาและกำลังจะไปที่ห้องของเขา ‘เซีย อย่าได้บังอาจหักหลังควินน์เชียวล่ะ!’ ปีเตอร์คิดขณะเดินผ่านหญิงสาวทั้งสอง ‘ฉันทำพลาดเรื่องนั้นไปครั้งหนึ่งแล้ว และฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เขาต้องเจ็บปวดแบบนั้นอีก! ถ้าฉันเห็นเธอคิดจะเล่นตุกติกอะไร ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนจัดการเธอด้วยมือของฉันเอง!’