Chapter 855 สัมผัสของราชา ในวันที่สามหลังจากแฮมกลับมา อาจกล่าวได้ว่าทุกคนในปราสาทต่างได้รับผลกระทบจากความรู้สึกหงุดหงิดที่แผ่ซ่านไปทั่ว บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดระหว่างผู้คนทั่วไปที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย และต่อให้คิดจะทำ สายตาทุกคู่ก็คอยจับจ้องมาที่พวกเขาอยู่ดี ในขณะที่ซิลเวอร์ยังคงอยู่ที่ปราสาท ลีโอและควินน์ก็ยุ่งอยู่กับการค้นหาเบาะแสเพิ่มเติมเกี่ยวกับตำแหน่งของเฟ็กซ์ พวกเขาสำรวจพื้นที่อื่น ๆ นอกเหนือจากบริเวณที่คาซเคยอยู่ เผื่อว่าเขาอาจจะถูกขังไว้ที่ไหนสักแห่งนอกเหนือจากเขตปราสาทชั้นในที่ต้องได้รับอนุญาตก่อนถึงจะเข้าไปได้ พวกเขายังคงติดต่อกับลี ผู้นำลำดับที่สิบสามอยู่ตลอด แต่โชคร้ายที่ทั้งสองฝ่ายยังไม่พบเบาะแสแม้แต่นิดเดียว ความหวังเดียวที่เหลืออยู่คือการรอให้แฮมฟื้นขึ้นมา ส่วนคาซนั้น บางทีเธออาจจะมีข้อมูลบางอย่างบอกพวกเขาได้ แต่ถึงแม้จะผ่านไปสามวันแล้วตั้งแต่การช่วยเหลือเธอ ก็ยังไม่มีข่าวคราวใด ๆ จากปราสาทหลังแรกเลย เห็นได้ชัดว่าไบรซ์กำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ควินน์หงุดหงิดมากขึ้นไปอีก แต่เขาก็เข้าใจดีว่าการเคลื่อนไหวต่อต้านอีกฝ่ายในตอนนี้จะเป็นการตัดสินใจที่โง่เขลา ไม่ว่าใครที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ การที่แฮมหนีออกมาได้นั้นจะต้องเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของพวกเขาอย่างแน่นอน หากได้ข้อมูลอะไรก็ตามจากปากของแฮม มันจะช่วยให้พวกเขาเดินนำหน้าบงการอยู่หนึ่งก้าว น่าเสียดายที่เวลากำลังทำงานแข่งกับพวกเขา วันนั้นเอง มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น “ควินน์ มีคนมาขอพบคุณครับ” พอลรายงานขณะก้าวเข้ามาในห้องโถงบัลลังก์ ห้องโถงบัลลังก์ได้กลายเป็นที่พักแห่งใหม่ของควินน์ไปแล้ว หน้าต่างบานกระจกขนาดใหญ่ที่ชั้นบนสุดมอบทิวทัศน์อันงดงามเมื่อมองออกไปข้างนอก แต่มันก็คอยเตือนให้เขาระลึกถึงความรับผิดชอบอันหนักอึ้งในฐานะผู้นำตระกูลลำดับที่สิบ “ช่วยบอกพวกเขาได้ไหมว่าฉันไม่ว่าง? เราไม่มีเวลามากนัก และฉันกำลังพยายามหาทางช่วยเฟ็กซ์อยู่” ควินน์ถอนหายใจ “ผมเกรงว่าเรื่องนี้รอไม่ได้ครับ!” เสียงหนึ่งดังขึ้นขณะที่ผู้มาเยือนบุกเข้ามาในห้องโถง ผู้บุกรุกสวมชุดเครื่องแบบที่มีแถบสีของราชวงศ์ ซึ่งบ่งบอกว่าเขาเป็นราชองครักษ์ เขาเฝ้ารออยู่ข้างนอก แต่เมื่อได้ยินความไม่เต็มใจของควินน์ที่จะพบเขา จึงตัดสินใจละเมิดกฎระเบียบ “ควินน์ ทาเลน เรารับรู้ว่าสหายสนิทของคุณ เฟ็กซ์ แซงกวินิส กำลังสูญหายไป เช่นเดียวกับคุณ ฝ่ายเรากำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อค้นหาตำแหน่งปัจจุบันของเขา อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ดำรงตำแหน่งระดับสูงแล้ว จึงไม่สามารถระดมกำลังพลจำนวนมากเพื่อออกตามหาได้” องครักษ์อธิบาย “ไม่ใช่บุคคลสำคัญงั้นเหรอ?!” ควินน์ตะโกน “ฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะมีตำแหน่งหรือไม่มี! ถ้าพวกแกไม่อยากช่วยหาก็อย่ามาขัดขวางในตอนที่ฉันกำลังพยายามหาเขาอยู่!” “ควินน์!” พอลขัดขึ้น “ได้โปรดอย่าลืมตัวไป เขาก็แค่มาส่งข้อความจากดไวต์ เราควรจะฟังเขาสักหน่อย!” ราชองครักษ์ตกใจกับเสียงตะโกนอันทรงพลัง ควินน์ไม่เพียงแต่ส่งเสียงดังมากเท่านั้น แต่เขายังปล่อยพลังงานออกมาภายนอก ทำให้เซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายตื่นตัว แม้แต่ในเสี้ยววินาทีนี้พวกมันก็ยังสั่นระริก องครักษ์โค้งคำนับ “อัศวินราชองครักษ์ดไวต์ฝากข้อความมาแจ้งว่า: พิธีส่งราชาเข้าสู่การหลับใหลนิรันดร์จะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้ เวลา 09.00 น. ผู้นำแต่ละตระกูลจะต้องเข้าร่วมพร้อมกับอัศวินของตนทั้งสองคน” “สาธารณชนสามารถเข้าร่วมงานได้ด้วย ทุกคนมีสิทธิ์เข้าร่วม แต่เมื่อความจุเต็มแล้วจะไม่อนุญาตให้ผู้อื่นเข้ามาอีก ผู้นำและอัศวินจะเป็นส่วนหนึ่งของพิธี คุณจะได้รับแจ้งเกี่ยวกับหน้าที่ของคุณในวันงาน สำหรับคนอื่น ๆ พิธีจะเริ่มในเวลา 12.00 น.” เมื่อส่งข้อความจบ ราชองครักษ์ก็จากไปอย่างรวดเร็ว การต้องไปถึงที่นั่นก่อนคนอื่นเพื่อเตรียมการ ทำให้ควินน์รู้สึกเหมือนกำลังไปงานแต่งงานมากกว่างานศพ ในวินาทีนั้นเอง ควินน์ก็ตระหนักได้ว่าเวลาได้หมดลงแล้ว ในฐานะผู้นำตระกูลลำดับที่สิบ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเข้าร่วม และไม่ว่าเหตุผลที่พวกเขาจับตัวเฟ็กซ์ไปคืออะไร เรื่องนั้นจะถูกตัดสินในวันพรุ่งนี้ ด้วยข้อมูลใหม่นี้ ควินน์มุ่งหน้าไปยังห้องพยาบาล ที่ซึ่งซิลเวอร์ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างแฮม ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนเลยตั้งแต่ตอนที่นั่งลงไป “ซิลเวอร์!” ควินน์เรียก แต่ไม่มีเสียงตอบรับ “เฮ้ ซิลเวอร์!” ควินน์ตะโกน แต่เธอตอบกลับมาหลังจากที่เขาแตะมือลงบนไหล่ของเธอเท่านั้น เธอหันมามองควินน์เพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับไปเฝ้าแฮมต่อ “แฮมอาการดีขึ้นแล้ว เขาไม่ตัวร้อนเหมือนวันแรกแล้ว ตอนนี้ดูเหมือนเขากำลังนอนหลับอยู่ แต่เขาก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมา ทำไมเขาถึงไม่ตื่นขึ้นมาสักทีนะ?” ซิลเวอร์ถามโดยไม่ละสายตาไปจากแฮม “ฉันมีข่าวจะบอก เธอ พึ่งได้รับแจ้งมาว่าพิธีจะจัดขึ้นในวันพรุ่งนี้ ฉันรู้ว่าในฐานะพี่สาว เธอเองก็สิ้นหวังพอ ๆ กับฉันที่รอฟังข่าวอะไรก็ตาม แต่เธอยังเป็นอัศวินแวมไพร์ของตระกูลลำดับที่สิบสามอยู่นะ” “ฉันเกรงว่าเธอคงต้องกลับไปที่ตระกูลลำดับที่สิบสามและเตรียมตัวกับพ่อของเธอเร็ว ๆ นี้ ฉันขอโทษนะ ฉันจะเฝ้าแฮมเอง และพรุ่งนี้จะหาคนอื่นมาสลับที่แทน ฉันสัญญาว่าพวกเขาจะแจ้งฉันหากมีอะไรเกิดขึ้น และฉันจะส่งข้อมูลนั้นให้เธอโดยเร็วที่สุด” อยู่ครู่หนึ่งซิลเวอร์ไม่ได้ตอบกลับ แต่ควินน์เห็นว่าเธอกำลังกำหมัดแน่น “ทำไม... ทำไม... ทำไมเจ้าหมูบ้านี่ถึงไม่ตื่นขึ้นมาสักที?!” เธอแผดเสียงพร้อมกับชกไปที่เตียง แต่ที่น่าแปลกคือแรงชกนั้นกลับผ่อนลงจนเหมือนเพียงแค่แตะเบา ๆ เท่านั้น แวมไพร์ที่มีความแข็งแกร่งระดับเธอควรจะทำลายเตียงจนพังได้ง่าย ๆ แต่พลังงานของเธอถูกสูบออกไปจนหมด และไม่นานนักหยาดน้ำใส ๆ ก็ร่วงหล่นลงบนเตียง ซิลเวอร์กำลังร้องไห้ ‘บ้าเอ๊ย! ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย? ทำไมฉันถึงถูกบังคับให้เข้าร่วมเรื่องเฮงซวยนี่ ในเมื่อฉันไม่ได้สนใจงานวันพรุ่งนี้เลยสักนิด! ทำไมฉันยังต้องมาจัดการกับเรื่องพวกนี้ และทำไมดูเหมือนไม่มีใครสนใจเลยว่าสหายของฉันถูกลักพาตัวไป!’ ควินน์ครุ่นคิดด้วยความโกรธ การเห็นซิลเวอร์เป็นทุกข์เช่นนี้ทำให้ความโกรธในตัวเขายิ่งเดือดพล่าน และรอยตราที่หลังของเขาก็กำลังตอบสนองอย่างรุนแรง “เจ้าปรารถนา... ข้าจะช่วยเจ้า...” ควินน์ได้ยินเสียงเดียวกับครั้งก่อน และหมอกสีดำก็เริ่มก่อตัวขึ้นจากแผ่นหลังของเขา ในที่สุด ประตูกลสีดำก็เปิดออกที่อีกฝั่งของห้องข้างเตียงนอนเตียงหนึ่ง จากนั้นกรงเล็บขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนมาจากยมทูตก็โผล่ออกมา “นั่นอะไรน่ะ!” “สัตว์ร้าย สัตว์ประหลาด!” ทีมงานคนอื่น ๆ ที่อยู่ในห้องเริ่มตื่นตระหนก “ไม่ต้องห่วง! ‘ไอ้นั่น’ เป็นของฉันเอง!” ควินน์ตะโกนโดยหวังว่าจะทำให้ทุกคนสงบลง แต่ขนาดที่มหึมาของสิ่งมีชีวิตดังกล่าวดูจะเกินรับไหวสำหรับพวกเขา ท้ายที่สุดควินน์จึงให้ทุกคนออกจากห้องไป เมื่อเห็นโบนคลอว์ปรากฏตัว ควินน์ไม่รู้ว่ามันต้องการจะทำอะไรในตอนนี้ ปกติแล้วโบนคลอว์จะตอบสนองต่อความปรารถนาอันมืดดำของเขาเท่านั้น แล้วทำไมมันถึงมาตอนนี้? โบนคลอว์ชี้นิ้วที่ยาวและแหลมคมของมันมาทางเขา “เจ้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น... ข้าจะช่วยเจ้า...” โบนคลอว์ก้มลงมองแฮมอยู่สองสามวินาที จากนั้นก็เริ่มกลายสภาพเป็นหมอกเฉกเช่นเดียวกับเวลาที่มันปรากฏตัวหรือหายไป เพียงแต่คราวนี้ รอยตราได้ไปปรากฏอยู่บนร่างของแฮมแทน ‘วินเซนต์ เกิดอะไรขึ้น?’ ควินน์ถามด้วยความสับสนอย่างหนัก ‘ข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก เราเองก็ยังไม่เข้าใจหลาย ๆ เรื่องเกี่ยวกับภูติรับใช้เหมือนกัน แต่นี่มันน่าทึ่งมาก! ข้าอยากมีเวลาศึกษาหลักการที่มันทำมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนว่าภูติรับใช้จะตัดสินใจทำอะไรด้วยตัวมันเองนะ’ เมื่อหมอกทั้งหมดถูกรวบรวมเข้าไปในรอยตรา ดวงตาของแฮมก็น้อย ๆ ก็เริ่มเปิดขึ้นในที่สุด คนแรกที่เขาเห็นคือควินน์ “ควินน์!” แฮมร้องเรียก “เฟ็กซ์ เขาตกอยู่ในอันตราย! นายต้องไปช่วยเขา!”