## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): กรงเล็บของนางฉีกกระชากเส้นเอ็นที่มือขวาของลิธ ส่งผลให้เขาปล่อย 'วอร์' อาวุธศักดิ์สิทธิ์หลุดมือไป แต่นางก็ใช้พลัง 'วาร์ป' ส่งมันลอยหายไปไกลนับสิบกิโลเมตร ‘สิ่งนั้นไม่ใช่แค่ศาสตราดั่งที่ราชินีสร้างให้เรา แต่มันคือส่วนหนึ่งของพลังแห่งทิอามาต หากไร้ไป เขาก็ไม่อาจแสดงความสามารถอันเต็มเปี่ยมได้’ นางครุ่นคิด และก็เป็นความจริง ด้วย 'วอร์' ทำให้ลิธสามารถใช้ 'การครอบงำ' ได้อย่างง่ายดาย ความสามารถของดาบเล่มนี้ได้เติมเต็มและเกื้อหนุนศักยภาพของเขา และไม่มีกลยุทธ์ใดในตำราพิชัยสงครามของเขาที่จะไม่ใช้ประโยชน์จากพันธะอันแสนพิเศษที่เขามีกับมัน ด้วยอวัยวะทั้งหลายที่ถูกตรึงแน่นด้วยท่อนขาของเซคห์เมทระหว่างการร่วงหล่น สิ่งเดียวที่ลิธทำได้คือการสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปลดปล่อย 'เพลิงแห่งต้นกำเนิด' แต่ทว่าการหายใจอันตื้นเขินนั้น กลับลดทอนประสิทธิภาพของมันลงไปอย่างมหาศาล นั่นคือเหตุผลเพียงประการเดียวที่เขาเอาชีวิตรอดจากความผิดพลาดอันใหญ่หลวงนี้มาได้ ไออาตาเคยฝึกฝนกับจอร์มุน 'มังกรแห่งมรกต' คู่ต่อสู้ผู้เจนจัดใน 'เพลิงแห่งต้นกำเนิด' หลังจากที่ติดอยู่ภายใน 'กริฟฟอนทองคำ' นานกว่า 500 ปี ระหว่างการปะทะกับลิธ นางเคยระแวงในกลยุทธ์ที่เขาอาจหยิบยื่นให้ แต่บัดนี้กลับตระหนักได้ว่าเขาสามารถทำอะไรได้เพียงน้อยนิดเมื่อเทียบกับอาจารย์ของนาง วินาทีที่ลิธสูดลมหายใจเข้าไป นางสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของเขาที่พุ่งสูงขึ้นขณะที่เปลวเพลิงได้แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ก่อนจะปะทุออกมาจากเกล็ดของเขา ‘เด็กคนนี้นั้นช่างเจ้าเล่ห์จนข้าลืมไปว่าเขามีอายุเพียงสิบเก้าปี หากปราศจากอาจารย์ เขาก็ไม่มีเวลาพอที่จะเรียนรู้วิธีควบคุมความสามารถแห่งสายเลือดของตนเอง เขาสามารถพ่นเปลวเพลิงได้จากปากราวกับมนุษย์มังกร หรือไม่ก็จากร่างกายของตนเองเท่านั้น’ ‘เขาก็มีดีแค่นี้แหละ’ นางโขกศีรษะเข้าใส่ทิอามาตขณะที่เขากำลังสูดลมหายใจ ทำให้เขาเสียการควบคุมพลังงานแห่งโลก เพลิงแห่งต้นกำเนิดสำแดงเดชขึ้นภายในกายของเขา มันกำลังกัดกินเนื้อและเลือดโดยไม่ถูกขัดขวางจากชุดเกราะ 'วอยด์วอล์คเกอร์' หรืออาคมป้องกันใดๆ ของมัน ดวงตาทั้งเจ็ดของลิธเดือดพล่านจนแตกโพลง บดบังการมองเห็น และผนึก 'การครอบงำ' ของเขา ลำคอของเขาลุกไหม้ราวกับไฟที่เผาผลาญ ทำให้การหายใจของเขาหยุดชะงักและเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ 'การฟื้นฟู' ควันพวยพุ่งออกจากช่องหูของเขา ควบคู่ไปกับเปลวไฟสองสายที่ระเบิดแก้วหูของเขาจนแตกละเอียด มัดกล้ามเนื้ออันมอดไหม้ของเขากระตุกแข็งเกร็งจนไร้ซึ่งประโยชน์ใดๆ ทิอามาตกลายเป็นผู้พิการทั้งตา หู และอัมพาต ไม่สามารถใช้ 'การร่ายกาย' ได้ เขาได้รับความเสียหายอย่างหนักหน่วง จนหากไร้ซึ่ง 'คาถาเยียวยา' แล้ว 'การหลอมรวมแสง' ก็คงต้องใช้เวลาหลายนาทีเพื่อฟื้นฟูการเคลื่อนไหว แต่ทว่า เขามีเวลาเหลือเพียงไม่กี่อึดใจก็จะสิ้นใจ ลิธพุ่งทะยานปะทะทุ่งราบของเบลิอุสด้วยความเร็วสูงสุด ด้วยน้ำหนักของตนเองและของเซคห์เมทรวมอยู่ด้วย กระดูกของเขากระจายแตกละเอียดเมื่อกระทบพื้น เจาะทะลุเนื้อของตนเองและอวัยวะภายใน แม้จะมี 'ปราการวิญญาณ' ที่เขาร่ายขึ้นมาในวินาทีสุดท้าย ทรงกลมมรกตแผ่ขยายออกนอกกายของเขา ช่วยทั้งรองรับแรงกระแทกและผลักไสไออาตาออกไป นางถูกทำให้ประหลาดใจและกลิ้งกระจัดกระจายไปบนพื้น เซคห์เมทได้รับความเสียหายเพียงเล็กน้อย แต่ลิธก็ได้ซื้อเวลาให้ตัวเองได้อีกนิดหน่อย ‘บรรลัยแล้ว!’ เขาคิดขณะเพ่ง 'การหลอมรวมแสง' ไปที่หลอดลมของตน ‘ทางเลือกเดียวของข้าคือการฟื้นฟูที่ลำคอให้พอจะใช้ 'การฟื้นฟู' ได้ หรือไม่ก็ต้องหวังว่าโซลัสจะฟื้นกำลังกลับมาช่วยข้า มิฉะนั้นข้าก็จบสิ้นแล้ว’ ลิธรู้ดีว่าการหันศีรษะไปรอบๆ จะมีแต่จะนำมาซึ่งความเจ็บปวดแสนสาหัส แต่เขาก็ยังฝืนทำไปด้วยความหวังว่าอย่างน้อยประสาทสัมผัสสักหนึ่งจะสามารถรับรู้ถึงการโจมตีครั้งต่อไปของไออาตา และช่วยให้เขายืดชีวิตออกไปได้อีก สิ่งที่เลวร้ายที่สุดเกี่ยวกับสถานการณ์นั้น หาใช่บาดแผลหรือความเจ็บปวดที่เหนือล้ำกว่า 'การหลอมรวมความมืด' หากแต่เป็นความรู้สึกสิ้นไร้หนทางที่หลั่งไหลมาจากโลกอันมืดมิดและเงียบงันที่เขาถูกกักขังอยู่ในขณะนี้ ปอดของเขาลุกไหม้จากการขาดอากาศ และมีเปลวไฟเล็กๆ เล็ดลอดออกมาจากดวงตาอันว่างเปล่าแทนที่จะเป็นน้ำตาแห่งความเจ็บปวด เขาเรียกหาเหล่าโกเล็มของตน แต่พวกมันอยู่ไกลเกินกว่าจะมาถึงทันเวลาเพื่อช่วยชีวิตเขา ลิธสำรวจสภาพแวดล้อมเพื่อหาดวงวิญญาณเร่ร่อนที่แข็งแกร่งพอจะรับเอาพละกำลังที่เหลืออยู่ของเขาไป และปกป้องเขาจากเซคห์เมท แต่กลับไม่พบผู้ใดเลย ไออาตาผุดลุกขึ้นด้วยเวทมนตร์แห่งอากาศ โดยไม่ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนแม้แต่น้อยที่คู่ต่อสู้จะรับรู้ได้ผ่านพื้นดิน จากนั้น นางก็พุ่งทะยานจากด้านข้างเข้าใส่เขา โดยยื่นอาวุธกรงเล็บออกไปจนสุดความยาว ราวกับกิโยตินเหินเวหาที่หมายจะตัดศีรษะทิอามาต ทว่า ณ วินาทีนั้นเอง ดาวตกอีกดวงก็หล่นลงมาจากฟากฟ้า ก่อให้เกิดคลื่นกระแทกอันรุนแรงจนทำให้ทั้งลิธและไออาตาเสียหลักกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง "ขอบใจนะ เจ้าไม่มีทางรู้หรอกว่าข้าจะรู้สึกอึดอัดเพียงใดเมื่อต้องห่างไกลจากโมการ์ผู้เป็นที่รัก" ดาวตกนั้นกลายร่างเป็นคริก ผู้เป็นไฮพีเรียนที่ขดตัวอยู่ ก่อนจะลุกขึ้นยืนโดยไม่ละสายตาจากคู่ต่อปักษ์ เขาไม่ได้เคลื่อนที่ไปไหนจากจุดที่ลงจอด เตรียมพร้อมที่จะใช้ 'บลิงค์' ตามไออาตาไปในกรณีที่นางพยายามจะลอบผ่านเขาไปสังหารลิธ เวทมนตร์ส่วนใหญ่ที่เขาเตรียมพร้อมไว้ เหมาะสมกับการต่อสู้กลางอากาศ และมีประโยชน์น้อยบนพื้นดิน ดังนั้นเขาจึงต้องการเวลาในการร่ายเวทบทใหม่ เขาเปิดใช้งานคาถา 'กำแพงคลื่นยักษ์' ระดับสี่ และใช้ขาหน้าของเขากระทบพื้น โลกสั่นไหวราวกับระลอกคลื่น ก่อนจะปะทุขึ้นเป็นระลอกคลื่นวงแหวนซ้อนกัน ที่ถูกหลอมรวมด้วยเวทมนตร์แห่งความมืด ซึ่งกัดกร่อนทุกสรรพสิ่งในเส้นทางของมัน ไออาตาปัดเป่าอาการมึนงงออกไปด้วยการสูด 'การฟื้นฟู' อย่างรวดเร็ว และเหาะขึ้นเหนือคาถาไปในวินาทีสุดท้าย ทันทีที่นางไปถึงความปลอดภัยของท้องฟ้า สายฟ้าแห่งความมืดขนาดเท่าบ้านก็พุ่งเข้าใส่เธอด้วยความเร็วเท่ากระสุน มันไม่เพียงแต่เคลื่อนที่เร็วผิดธรรมชาติ แต่ยังเคลื่อนที่ภายใต้เงาของระลอกคลื่นแรกของ 'กำแพงคลื่นยักษ์' เพื่อให้นางไม่สามารถมองเห็นมันด้วย 'ญาณทิพย์แห่งชีวิต' และเป็นการโจมตีที่คาดไม่ถึง ไออาตากระเด็นตกลงสู่ระลอกคลื่นที่สองของ 'กำแพงคลื่นยักษ์' ที่พัดพานางไปพร้อมกับกัดกินร่างของนางจากทุกทิศทาง โครงสร้างแห่งผืนดินดำดิ่งลงมาประหนึ่งมือที่ตบแมลงวัน กระแทกเซคห์เมทเข้ากับพื้น นางดีดตัวขึ้นมาเพียงเพื่อจะติดกับระลอกคลื่นต่อไป ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในวัฏจักรที่ไม่สิ้นสุด ซึ่งทำลายชุดเกราะและทำให้กระดูกทุกชิ้นในร่างกายของนางร้าว ไออาตาใช้ 'มาสเตอร์แห่งแสง' เพื่อรักษาสภาพชุดเกราะไม่ให้แตกสลาย และเปิดใช้งาน 'ปราการวิญญาณ' มันช่วยให้นางมีเวลาเพียงชั่ววินาทีในการหลบหนีไปสู่ความปลอดภัย หรืออย่างน้อยนางก็คิดเช่นนั้น จนกระทั่งปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเพื่อพบกับห่าลูกธนูดำมืดที่พุ่งเข้ามาหา ลูกธนูเหล่านั้นถูกหลอมรวมด้วย 'เวทมนตร์วิญญาณ' มอบความเร็วและพลังงานจลน์ราวกับลูกปืนใหญ่ขนาดยักษ์ ลูกธนูแรกใกล้เกินกว่าจะหลบหลีกได้ และนางรับมันเข้าเต็มๆ การปะทะส่งนางไปยังเส้นทางของลูกที่สอง ซึ่งในทางกลับกัน ก็ทำให้กระแทกกับลูกที่สาม เปลี่ยนจากลูกธนูที่กระจัดกระจายให้กลายเป็นปืนกลที่แม่นยำ ‘เพียงเพราะข้าต้องทำให้สิ่งต่างๆ เรียบง่าย มันไม่ได้หมายความว่าข้าจะเตะก้นนางไม่ได้’ คริกครุ่นคิด คาถาธาตุที่หลอมรวมด้วยเวทมนตร์วิญญาณนั้น ทรงพลังน้อยกว่าเวทมนตร์วิญญาณบริสุทธิ์ แต่ก็ใช้มานาและร่ายได้เร็วกว่ามาก ยิ่งไปกว่านั้น ในขณะที่ไออาตาต้องยุ่งอยู่กับการต่อสู้กับเขา โซลัสกำลังทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยชีวิตลิธ นางลงมาขี่หลังไฮพีเรียน และใช้ 'บลิงค์' เข้าหาลิธโดยไม่มีใครสังเกตระหว่างการลงจอด