Chapter 212: Opening ลึกลงไปใต้ซากปรักหักพังของวิทยาเขตคิงส์ มหาวิทยาลัยรอยัลคราวน์ โดโรธีควบคุมหุ่นเชิดศพที่ถือตะเกียงแก๊สเพื่อส่องนำทาง เดินลัดเลาะไปตามระเบียงอันมืดมิดและกว้างขวาง แม้ว่าเธอจะหนีรอดจากมนุษย์ค้างคาวสุดอันตรายตัวนั้นมาได้ แต่เส้นทางย้อนกลับถูกปิดตาย บีบให้เธอต้องเดินหน้าสำรวจส่วนที่ลึกที่สุดของซากปรักหักพังแห่งนี้ต่อไป นับตั้งแต่ชั้นหกเป็นต้นมา ซากปรักหักพังแห่งนี้มีเพียงทางเดินตรงแนวดิ่งทอดยาวลึกลงไปโดยไม่มีทางแยก โดโรธีไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินไปตามเส้นทางนี้ หลังจากเดินผ่านระเบียงแคบๆ ที่มืดมิดมานานราวกับชั่วนิรันดร์ ในที่สุดโดโรธีก็มาถึงสุดทาง เธอผ่านประตูหินเข้าไปในห้องโถงขนาดใหญ่ที่ว่างเปล่า ห้องนี้มีสภาพคล้ายกับห้องที่เธอเคยเห็นในชั้นบนๆ คือเป็นสี่เหลี่ยม ว่างเปล่า และไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่เลย แม้แต่ผนังก็ถูกสกัดจนแหว่งวิ่น ทำให้ผิวสัมผัสขรุขระและไม่สม่ำเสมอ “บ้าจริง นี่มันอะไรกัน? นี่คือสุดทางของซากปรักหักพังแล้วเหรอ? ส่วนที่ลึกที่สุดมีแค่ห้องเปล่าๆ เนี่ยนะ?” โดโรธีอดไม่ได้ที่จะบ่นกับตัวเองในใจ เธอตรวจตราห้องนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนมั่นใจว่ามันมีทางเชื่อมต่อเพียงแค่ทางเดินที่เธอเพิ่งเดินผ่านมาเท่านั้น ไม่มีทางออกอื่นอีก ซึ่งหมายความว่าโดโรธีไม่มีที่ไหนให้ไปต่อแล้ว ห้องตรงหน้าเธอถูกปล้นสะดมไปหลายครั้งอย่างชัดเจน แม้แต่ภาพจิตรกรรมฝาผนังและรอยแกะสลักก็ถูกสกัดออกไปจนหมด ไม่เพียงแต่จะไม่ได้อะไรกลับไป แต่ยังไม่มีทางให้ไปต่อด้วย “ไม่ดีแล้ว… นี่หมายความว่าฉันต้องย้อนกลับไปหรือเปล่า? แต่ทางกลับมันถูกปิดตาย และเจ้ามนุษย์ค้างคาวนั่นก็น่าจะยังดักรออยู่ข้างนอก ไม่มีทางย้อนกลับไปได้เลย…” เมื่อเผชิญกับสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก โดโรธีก็เริ่มวิตกกังวล ในขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรดี เธอก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างผ่านการเชื่อมต่อทางประสาทสัมผัสอีกจุดหนึ่ง ใกล้กับกองซากปรักหักพังที่ปิดกั้นเส้นทาง โดโรธีได้ทิ้งหุ่นเชิดศพไว้เป็นยามคอยเฝ้าดูว่ามนุษย์ค้างคาวจะบุกเข้ามาทันทีหรือไม่ ในขณะที่เธอสำรวจห้อง เธอก็ยังคอยจับตาดูซากปรักหักพังเหล่านั้นผ่านสัมผัสของหุ่นเชิด ในตอนนั้นเอง โดโรธีสังเกตเห็นผ่านสายตาของหุ่นเชิดว่า มีหมอกสีม่วงแดงประหลาดกำลังซึมผ่านรอยแตกของซากปรักหักพังและแผ่กระจายไปทั่วพื้น เมื่อเห็นแก๊สที่ผิดปกตินี้ หัวใจของโดโรธีก็กระตุกวูบ “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเจ้าสิ่งนี้ถึงซึมผ่านเข้ามาจากอีกฝั่งได้… หรือว่านี่เป็นฝีมือของเจ้ามนุษย์ค้างคาวนั่น?” เมื่อมองดูแก๊สสีม่วงแดงที่ซึมผ่านรอยแตกเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ โดโรธีก็เริ่มระแวดระวังและนึกถึงความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุด “เจ้าสิ่งนี้… หรือว่าจะเป็นแก๊สพิษ? เจ้าหมอนั่นพยายามจะรมยาฉันเพราะตัวเองเข้ามาไม่ได้งั้นเหรอ?” ความสงสัยของโดโรธีรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งมั่นใจ แก๊สนี้มันแปลกประหลาดเกินไป และมันก็มาจากฝั่งเดียวกับที่มนุษย์ค้างคาวอยู่ ความเป็นไปได้ที่จะเป็นยาพิษนั้นมีสูงมาก “เวรเอ๊ย… ถ้าแก๊สพิษนั่นมาถึงตัวฉัน ฉันจบเห่แน่ ฉันไม่มีที่ให้หนีแล้ว” เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า โดโรธีก็ยิ่งวิตกกังวล ข้างหน้าคือทางตัน ข้างหลังคือแก๊สพิษที่กำลังคืบคลานเข้ามา ถ้าเธอไม่รีบคิดวิธีอะไรสักอย่าง เธอต้องไม่รอดแน่ “ฉันควรทำยังไงดี… ในห้องนี้มีอะไรที่พอจะกันแก๊สพิษได้บ้างไหม? แต่มันว่างเปล่าไปหมดเลย…” โดโรธีพึมพำขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ เธอควบคุมตัวเองและหุ่นเชิดศพให้ค้นหาห้องอย่างละเอียด หวังว่าจะพบหนทางรับมือกับแก๊สพิษ ในตอนนั้นเอง โดโรธีก็ขมวดคิ้ว เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง “อืม… ห้องนี้มันมีบางอย่างแปลกๆ… รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างไม่เข้าที่เข้าทาง แต่บอกไม่ถูกเหมือนกัน…” ด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ โดโรธีและหุ่นเชิดของเธอจึงตรวจตราห้องใหม่อีกครั้ง แวบแรกดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ความรู้สึกขัดแย้งในใจกลับยังคงอยู่ “ความรู้สึกไม่สบายใจนี้มาจากไหนกัน? อะไรคือปัญหา?” เมื่อคิดได้ดังนั้น โดโรธีจึงหลับตาลงและใช้ความสามารถ Cognizer ของเธอเพื่อดึงความจำทั้งหมดขณะสำรวจห้องกลับมาทบทวนอย่างละเอียด เพื่อหาต้นตอของความไม่สบายใจนั้น ในขณะเดียวกัน แก๊สพิษก็ยังคงแผ่กระจายไปตามระเบียงมุ่งหน้ามายังห้องสุดท้าย “เจอแล้ว!” ทันใดนั้น โดโรธีก็ลืมตาขึ้น ดูเหมือนเธอจะพบอะไรบางอย่าง เธอรีบเดินไปยังมุมหนึ่งของห้องและหยุดลงตรงหน้าผนังส่วนหนึ่งที่ไม่ได้ถูกสกัดและค่อนข้างเรียบเนียน เมื่อยืนอยู่หน้าผนังนั้น โดโรธีหันหน้าไปด้านข้างก่อนจะใช้สายตาของหุ่นเชิดศพส่องดูผนัง ในมุมมองของหุ่นเชิด ผนังดูเป็นปกติทุกอย่าง จากนั้น โดโรธีให้หุ่นเชิดหลับตาลงแล้วเธอก็ใช้สายตาของตัวเองมองผนังนั้นอีกครั้ง แม้รูปลักษณ์โดยรวมจะเหมือนเดิม แต่กลับมีความแตกต่างเล็กน้อยซ่อนอยู่ จากสายตาของโดโรธี ผนังนั้นมีรอยสีขาวบางๆ ที่หนาแน่นหลายจุด รอยพวกนี้ดูธรรมดาเหมือนรอยขีดข่วนทั่วไป และในสถานการณ์ปกติโดโรธีคงไม่สนใจมันเลย แต่ความแปลกประหลาดของมันคือมีเพียงโดโรธีคนเดียวเท่านั้นที่มองเห็น ในมุมมองของหุ่นเชิด พวกมันล่องหนไปสนิท ความแตกต่างระหว่างสิ่งที่โดโรธีเห็นกับสิ่งที่หุ่นเชิดมองไม่เห็นคือต้นตอของความรู้สึกขัดแย้งในใจ “รอยขีดข่วน” บนผนังพวกนี้คือต้นกำเนิดของความไม่เข้าที่เข้าทางนั้น “งั้น… นี่คือปัญหาของฉัน? หรือของหุ่นเชิดกันแน่?” เพื่อพิสูจน์ต้นตอให้แน่ชัด โดโรธีจึงเรียกหุ่นเชิดศพออกมาอีกสองสามตัวแล้วให้พวกมันส่องดูผนัง ผลที่ได้คือในมุมมองของพวกมัน โดโรธีไม่เห็นรอยขีดข่วนเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย “น่าสนใจ… มีแค่ฉันคนเดียวที่มองเห็นรอยพวกนี้ ถ้าหุ่นเชิดมองไม่เห็น นั่นหมายความว่าคนทั่วไปก็มองไม่เห็นเหมือนกันงั้นเหรอ?” โดโรธีพึมพำกับตัวเอง เธอเริ่มปะติดปะต่อความคิดเกี่ยวกับปรากฏการณ์ประหลาดนี้ “นี่อาจจะเป็น… ความลับที่ถูกทิ้งไว้โดย Star Numerology Scriptorium เป็นความลับที่มีเพียง Revelation Beyonder เท่านั้นที่มองเห็น…” โดโรธีพึมพำไปเรื่อยขณะเอื้อมมือไปสัมผัสรอยขีดข่วนเหล่านั้น ทันใดนั้นสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อปลายนิ้วของโดโรธีสัมผัสกับรอยขีดข่วน พวกมันก็ดูเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมา บิดเบี้ยวและเลื้อยไปมาเหมือนงูบนผนัง พวกมันขยับและเปลี่ยนแปลงจนในที่สุดก็ก่อตัวเป็นลวดลายคล้ายดวงตาจ้องมองมาที่โดโรธีโดยตรง หลังจากจ้องมองอยู่ไม่กี่วินาที รอยขีดข่วนก็บิดตัวอีกครั้ง คราวนี้ก่อตัวเป็นตัวอักษรที่โดโรธีอ่านออก มันเขียนด้วยภาษาพริตต์ทั่วไป ข้อความนั้นระบุว่า: “ยืนยันเสร็จสิ้น ยินดีต้อนรับกลับมานะ Cognizer” หลังจากนั้น ผนังทั้งแถบตรงหน้าโดโรธีก็หายวับไป เผยให้เห็นทางเดินลับที่ซ่อนอยู่ “เป็นไปตามที่คิดไว้จริงๆ…” โดโรธีเผยรอยยิ้มจางๆ ขณะมองไปยังทางเดินลับนั้น เธอเหลือบมองย้อนกลับไปเห็นแก๊สพิษสีม่วงแดงมาถึงทางเข้าห้องแล้ว เธอจึงไม่รอช้า รีบก้าวเข้าไปในทางเดินพร้อมกับเหล่าหุ่นเชิดศพทันที ไม่นานหลังจากโดโรธีเข้าไปในทางเดิน ผนังที่หายไปก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ปิดผนึกห้องนั้นไว้เช่นเดิม รอยขีดข่วนบนผนังกลับคืนสู่สภาพเดิมที่ดูไร้ระเบียบ จากนั้น แก๊สพิษสีม่วงแดงจำนวนมหาศาลก็ทะลักเข้ามาในห้อง จนค่อยๆ เติมเต็มพื้นที่ส่วนสุดท้ายของซากปรักหักพังจนแน่นขนัด ผนังที่สามารถปรากฏและหายไปได้ตามใจนึก บัดนี้ได้ก่อตัวเป็นปราการที่ปิดผนึกอย่างสนิท ป้องกันไม่ให้แก๊สพิษรั่วไหลไปยังพื้นที่ส่วนอื่นได้อีกต่อไป