Chapter 445 : Railgun ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิด บนถนนที่พังทลายและเงียบสงัด การต่อสู้อันดุเดือดและตึงเครียดได้หยุดชะงักลงชั่วคราว โดโรธีในชุดคลุมสีดำยืนนิ่งสงบอยู่กลางสนามรบ ขณะที่ภัยคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวกำลังเฝ้ามองอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเธอ ใต้พื้นดิน การ์กอยล์ผู้ชั่วร้ายกำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว วนเวียนอยู่รอบเหยื่อที่เขาคิดว่าติดกับดักของตนเองแล้ว และขยับเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ในใจของเขาตัดสินไปเรียบร้อยแล้วว่าการต่อสู้นี้จบลงแล้ว นี่ไม่ใช่การไล่ล่า แต่เป็นเพียงการเก็บเกี่ยวเหยื่อที่ติดอยู่ในกับดักเท่านั้น ในบรรยากาศที่เงียบงันอย่างน่าขนลุก โดโรธีล้วงเข้าไปในชุดคลุม หลังจากควานหาอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็หยิบเหรียญพริตต์ธรรมดาๆ ออกมาเหรียญหนึ่ง โดโรธีกำเหรียญที่มีรูปของกษัตริย์ชาร์ลส์ที่ 4 แห่งพริตต์ไว้แน่น แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับว่าบางอย่างในตัวเธอถูกกระตุ้นขึ้นมา ความประหม่าในใจถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นโดยสิ้นเชิง เธอหลับตาลงและจดจ่อใช้ความสามารถของตนสัมผัสถึงทรายเหล็กที่อยู่เบื้องล่าง เพื่อติดตามความเคลื่อนไหวใต้ดินของศัตรู เมื่อเวลาผ่านไปไม่กี่วินาที โดโรธีก็สัมผัสได้ว่าตัวตนอันตรายใต้ดินกำลังค่อยๆ วนมาด้านหลังเธอ... และในทันใดนั้น มันก็โผล่ขึ้นมาจากพื้นดินอย่างเงียบเชียบ ร่างมหึมาของการ์กอยล์ปรากฏขึ้นข้างหลังเธอโดยไร้เสียง โกเชลล์ยกกรงเล็บที่ลุกโชนขึ้นสูง สายตาเหี้ยมเกรียมจ้องมองไปยังแผ่นหลังของเหยื่อที่ดูเหมือนไม่รู้ตัว อีกเพียงชั่วอึดใจเดียว เขาจะฉีกกระชากเธอด้วยกรงเล็บใบมีดที่ร้อนแรงนั้น แต่ทว่าในจังหวะนั้นเอง ร่างในชุดคลุมก็หมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ภายใต้ฮู้ด ใบหน้าอันงดงามของเด็กสาวจ้องมองตรงไปยังผู้ลอบสังหาร ดวงตาสีแดงฉานของเธอสงบนิ่งและเย็นชา ในระยะใกล้ขนาดนั้น เมื่อโกเชลล์ได้เห็นใบหน้าจริงของคู่ต่อสู้ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “เด็กงั้นรึ?!” ศัตรูที่เขาคิดว่าจนตรอกกลับหันมาเผชิญหน้ากับเขาอย่างกะทันหัน ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลแล่นเข้าสู่ใจของโกเชลล์ แต่มันก็สายเกินไปที่จะตอบโต้ กรงเล็บที่ลุกโชนของเขาเหวี่ยงลงมาแล้ว แต่สิ่งที่เคลื่อนที่เร็วกว่าคือถ้อยคำจากปากของเด็กสาว “—ฟัส · โร—” มนตราโบราณถูกเอ่ยออกมาเบาๆ จากริมฝีปากของเธอ แต่สิ่งที่ตามมาคือระเบิดพลังอันบ้าคลั่งและรุนแรง แรงกระแทกเข้มข้นซัดเข้าที่หน้าอกและหน้าท้องของโกเชลล์อย่างจังด้วยเสียงดังสนั่น แม้แต่ร่างหินอันหนักอึ้งของเขาก็ถูกกระแทกจนลอยขึ้นจากพื้นและถูกซัดกระเด็นไปไกลเกือบสี่สิบเมตร เผยให้เห็นความตกตะลึงบนใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน โดโรธีใช้พลังแห่งเสียงคำรามมังกรขัดจังหวะการลอบโจมตีของโกเชลล์และซัดเขาให้กระเด็นออกไป แต่เสียงคำรามเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอที่จะทะลวงการป้องกันที่แทบจะกันระเบิดได้ของการ์กอยล์ เป้าหมายของมันคือการสร้างระยะห่างและเปิดช่องโหว่ ระยะห่างสี่สิบเมตรและอาการชะงักงันที่เกิดจากแรงส่งของเสียงคำรามมังกร ซึ่งทำให้โกเชลล์ลอยค้างอยู่กลางอากาศจนไม่สามารถเคลื่อนไหวหรือหลบหลีกได้ นี่คือสิ่งที่โดโรธีต้องการจริงๆ ทันทีที่เสียงคำรามถูกปลดปล่อยและโกเชลล์ถูกซัดจนลอยออกไป โดโรธีก็หมุนตัวกลับมาเต็มรูปแบบและยกแขนขึ้น ระหว่างนิ้วของเธอมีเหรียญวางอยู่ เตรียมพร้อมที่จะยิง ดวงตาสีแดงของเธอจับจ้องไปยังการ์กอยล์ที่อยู่กลางอากาศ พลังงานที่มองไม่เห็นพุ่งพล่านออกมา บิดเบือนพื้นที่รอบตัวเธอ ประกายไฟฟ้าเล็กๆ สั่นไหวอยู่รอบกายเธอ ในขณะที่โกเชลล์ยังคงอยู่กลางอากาศ และยังคงอยู่ภายใต้ผลกระทบของเสียงคำรามมังกรโดยที่ยังไม่ทันแตะพื้น โดโรธีก็ดีดเหรียญออกไป ในชั่วพริบตานั้น เมื่อเหรียญหลุดออกจากนิ้ว พลังงานมหาศาลที่มองไม่เห็นก็เข้าจับเหรียญเอาไว้ เหรียญพริตต์ธรรมดาๆ เริ่มเร่งความเร็วขึ้นในอัตราที่ไม่อาจจินตนาการได้ วิ้ง! ด้วยพลังมหาศาลที่ผลักดัน เหรียญพุ่งเร็วเสียจนแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วเหลือเชื่อ แรงเสียดสีกับบรรยากาศทำให้พื้นผิวของเหรียญร้อนจัดอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้ามันก็เรืองแสงสีขาวโพลน ราวกับโลหะหลอมเหลวที่เพิ่งถูกดึงออกมาจากเตาหลอม ด้วยความเร็วขนาดนั้น มันดูไม่เหมือนกระสุน แต่เหมือนลำแสงที่ลุกโชนมากกว่า ลำแสงสีทองส้มอันเจิดจ้าที่พุ่งออกจากนิ้วของโดโรธีแหวกผ่านถนน แรงปะทะที่เกิดจากความเร็วของมันสร้างคลื่นกระแทกจนรอบข้างสั่นสะเทือน ไปไกลออกไปหลายสิบเมตร เหรียญที่ตอนนี้หลอมละลายและเริ่มเสียรูปทรงก็ได้ปะทะเข้ากับเป้าหมาย — หน้าอกที่เป็นหินของโกเชลล์ — และทะลุผ่านมันไป ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที ก่อนที่โกเชลล์จะทันได้ตอบสนอง ลำแสงแห่งความร้อนแรงก็ได้เจาะรูผ่านหน้าอกของเขาไปแล้ว — ทะลุเข้าถึงหัวใจ ผิวหนังที่เคยต้านทานทั้งกระสุนและวัตถุระเบิดกลับดูเปราะบางราวกับกระดาษเมื่อเผชิญกับพลังอำนาจมหาศาลเช่นนี้ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป ขณะที่โกเชลล์ถูกซัดกระเด็นและกระแทกพื้น เขายังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ในมุมมองของเขา ราวกับว่าเด็กสาวจู่ๆ ก็ยิงลำแสงใส่เขา ตามด้วยแรงกระแทกอย่างแรงที่หน้าอก ทำให้เขาต้องกลิ้งไปมา ตามปกติแล้ว โกเชลล์ไม่เคยเกรงกลัวการโจมตีแบบลำแสงเช่นนี้ — มีเพียงหอกไฟศักดิ์สิทธิ์ของจอมเวทธาตุไฟเท่านั้นที่มีผลลัพธ์ในลักษณะนี้ และเขาก็มีความต้านทานต่อผู้ใช้ธาตุอยู่แล้ว ดังนั้นแม้จะลุกขึ้นยืน เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากกับการถูกโจมตีครั้งนี้... จนกระทั่งเขารู้สึกถึงความผิดปกติที่หน้าอกและแขนขาของเขาไม่เชื่อฟังคำสั่ง จากนั้นเขาก็มองลงมา — และสีหน้าของเขาก็แข็งค้าง รูวงกลมปรากฏขึ้นบนหน้าอกของเขา — ไม่ใหญ่โต แต่ทำลายล้างอย่างรุนแรง รอยร้าวแผ่กระจายออกมาเหมือนใยแมงมุม ขอบของรูเรืองแสงจางๆ จากความร้อนอันเข้มข้น เนื้อเยื่อภายในที่เคยได้รับการปกป้องโดยเปลือกนอกถูกเผาจนดำมิด — ควันยังคงคุกรุ่นออกมา กลิ่นเนื้อย่างโชยอยู่ในอากาศ หน้าอกของเขาถูกเจาะทะลุเป็นรู แม้ความร้อนจะปิดบาดแผลไว้จนไม่มีเลือดไหลออกมา แต่ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับหัวใจก็ทำให้เรื่องนั้นไม่สำคัญอีกต่อไป “…นี่มัน… อะไรกัน…” ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ โกเชลล์พึมพำ แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค ความมืดมิดก็เข้าครอบงำ สติของเขาเริ่มเลือนลาง ร่างอันหนักอึ้งเอียงไปด้านข้าง — —และกระแทกเข้ากับพื้น ขณะนอนอยู่บนพื้น โกเชลล์รู้สึกว่าโลกกำลังจางหายไป ภายใต้ความมืดมิดที่ลึกขึ้นซึ่งกลืนกินสายตา สิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นคือเงาร่างของเด็กสาวที่ค่อยๆ เดินเข้ามาจากระยะไกล แต่ก่อนที่เธอจะถึงตัวเขา เขาก็หมดสติไปอย่างสมบูรณ์และแน่นิ่งอยู่บนพื้น ในชุดคลุมสีดำ โดโรธีเดินไปหาโกเชลล์อย่างช้าๆ เมื่อมองดูร่างของเขาที่คืนร่างจากรูปลักษณ์สัตว์ประหลาดกลับเป็นมนุษย์ เธอใช้การควบคุมหุ่นศพตรวจสอบเพื่อยืนยันว่าเขาตายแล้วจริงๆ และในที่สุดก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก “เฮ้อ... จัดการได้สักที สมแล้วที่เป็นไอ้พวกเกราะเหล็กแบบนี้ ถ้าไม่ใช้พลังจิตหรือพลังวิญญาณ ทางเลือกเดียวก็คือต้องพึ่งปาฏิหาริย์จากพละกำลังล้วนๆ” “พวกการ์กอยล์อาจจะต้านทานอาวุธปืนและระเบิดขุดเหมืองในยุคนี้ได้... แต่เรื่องอย่างเรลกันน่ะมันคนละเรื่องกันเลย ถึงยังไงนั่นก็เป็นท่าไม้ตายของเจ้าหญิงสายฟ้าเลยนะ” โดโรธีคิดในใจขณะจ้องมองศพของโกเชลล์ ใช่แล้ว ท่าที่เธอเพิ่งใช้ไปนั้นมีต้นกำเนิดมาจาก มิซากะ มิโคโตะ ผู้ใช้พลังจิตเลเวล 5 จากเมืองแห่งการศึกษาในจักรวาลอินเด็กซ์ — โดยเฉพาะโมเดลพลังแม่เหล็กไฟฟ้าของเธอ โดโรธีได้ใช้สมุดบันทึกเล่มที่สามที่ดัดแปลงแล้วของบาลาร์เพื่อแลกเปลี่ยนความรู้จากโลกอื่น และสิ่งที่เธอได้รับมาคือโมเดลคณิตศาสตร์พลังพิเศษของมิซากะ มิโคโตะ ในจักรวาลอินเด็กซ์ ผู้มีพลังพิเศษที่พัฒนาโดยเมืองแห่งการศึกษาจะใช้การคำนวณทางคณิตศาสตร์เพื่อเปิดใช้งานและปรับแต่งพลังของตน ผู้มีพลังพิเศษทุกคนมีวิธีการคำนวณของตนเอง และสร้างโมเดลเฉพาะที่เหมาะกับความสามารถของตน ยิ่งมีพลังการคำนวณมากเท่าไร การใช้งานก็จะยิ่งแม่นยำและซับซ้อนมากขึ้นเท่านั้น ซึ่งส่งผลต่อระยะการโจมตี การควบคุม และอานุภาพ ในบรรดาผู้มีพลังพิเศษเลเวล 5 ทั้งเจ็ดคนในเมืองแห่งการศึกษา ยกเว้นคนที่เจ็ดที่เป็น "อัญมณี" (Gemstone) ผู้มีพรสวรรค์ตามธรรมชาติ ทุกคนต่างมีความสามารถในการคำนวณมหาศาลและโมเดลคณิตศาสตร์เฉพาะตัว (หมายเหตุผู้แปล: สำหรับบริบท อัญมณีคือคำเรียกของผู้มีพลังพิเศษโดยกำเนิด ซึ่งแตกต่างจากผู้มีพลังพิเศษเทียมของเมืองแห่งการศึกษา) มิซากะ มิโคโตะ คือผู้ใช้สายฟ้าที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองแห่งการศึกษา หลังจากโดโรธีได้รับโมเดลความสามารถของเธอและนำมาปรับใช้ในโลกของเธอ เธอก็สามารถประยุกต์ใช้กับพลังธาตุสายฟ้าของตนเองได้ ในฐานะผู้แสวงหาเส้นทางแห่งการเปิดเผย โดโรธีเองก็มีความสามารถในการคำนวณที่เป็นเลิศ ด้วยโมเดลนี้ เธอสามารถขยายวิธีการใช้พลังของเธอในเชิงคณิตศาสตร์ — เพิ่มความเข้าใจและการควบคุมไฟฟ้าของเธอได้อย่างมหาศาล ผลลัพธ์ที่ชัดเจนที่สุดคือการที่โดโรธีพัฒนาการใช้แรงแม่เหล็กไฟฟ้าได้อย่างก้าวกระโดด สมัยที่เธอเพิ่งเป็นผู้ใช้สายฟ้าใหม่ๆ เธอเคยลองพยายามจัดการโลหะอย่างแม่นยำโดยใช้แม่เหล็กไฟฟ้าเพื่อขยายทางเลือกในการต่อสู้ แต่ผลลัพธ์ก็งั้นๆ สำหรับโดโรธี การจัดการกระแสไฟฟ้านั้นง่ายกว่าการควบคุมสนามแม่เหล็กไฟฟ้ามาก เธอพอจะทำได้ในระดับหนึ่ง แต่การปฏิบัติงานที่ซับซ้อนนั้นทำได้ยาก ในตอนนั้นเธอเคยคิดที่จะหาประสบการณ์จากผู้ใช้พลังไฟฟ้าจากโลกอื่น — แต่ขาดตำราลึกลับที่เหมาะสมจะนำมาแลกเปลี่ยน จนกระทั่งคืนนี้ หลังจากได้รับโมเดลพลังพิเศษของมิซากะ มิโคโตะ โดโรธีก็ได้สัมผัสกับการก้าวกระโดดเชิงคุณภาพในการควบคุมแรงแม่เหล็กไฟฟ้า ตอนนี้เธอไม่เพียงแต่จัดการวัตถุที่เป็นโลหะได้อย่างอิสระเท่านั้น แต่ยังสามารถสัมผัสและควบคุมทรายเหล็กใต้ดินได้อีกด้วย เธอถึงขั้นสามารถทำสิ่งที่ซับซ้อนได้ — เช่น การยิงเรลกัน เรลกันของมิซากะ มิโคโตะ ทำงานโดยการสร้างสนามแม่เหล็กในอวกาศเพื่อเร่งความเร็วของวัตถุที่เป็นโลหะให้ถึงความเร็วสูง — ทำให้มันมีพลังงานจลน์เหนือกว่าอาวุธปืนทั่วไป เธอมักใช้เหรียญเป็นกระสุน เนื่องจากเหรียญหาได้ง่าย มีความหนาแน่นสม่ำเสมอ และมีรูปทรงที่สะดวก — เหมาะสำหรับกระสุนพลังงานจลน์มากกว่าเศษโลหะที่มีรูปร่างแปลกประหลาดหรือไม่สม่ำเสมอจากชีวิตประจำวัน เมื่อมิซากะยิงเหรียญ ความเร็วต้นจะถึงมัค 3 ในขณะที่เหรียญยังคงบินอยู่ มันจะยังคงอยู่ภายในสนามแม่เหล็กของเธอและเร่งความเร็วต่อเนื่อง จนถึงกว่ามัค 10 ภายในระยะห้าสิบเมตร อย่างไรก็ตาม เนื่องจากแรงเสียดทานของอากาศและความร้อน เหรียญจะเริ่มหลอมละลายเกินกว่าระยะนั้น — ดังนั้นระยะที่มีประสิทธิภาพของเรลกันที่ใช้เหรียญของเธอจึงอยู่ที่ประมาณห้าสิบเมตร จากมุมมองนี้ แนวคิดเรื่อง "ความเร็วต้นมัค 3" นั้นชวนให้เข้าใจผิด เนื่องจากเหรียญยังคงอยู่ในสนามแม่เหล็กที่เร่งความเร็ว มันจึงคล้ายกับกระสุนที่ยังคงอยู่ในลำกล้องปืนตลอดเวลา — ถูกผลักด้วยก๊าซที่ขยายตัวอย่างต่อเนื่อง ในกรณีของมิซากะ กระสุนเหรียญของเธอจะยังคงอยู่ในสนามแม่เหล็กเป็นเวลาหลายสิบเมตร "ความเร็วปากกระบอกปืน" ที่แท้จริงควรจะเป็นความเร็วเมื่อเหรียญหลุดออกจากสนามแม่เหล็กของเธอ แม้ว่าตอนนั้นมันมักจะละลายไปเพราะแรงเสียดทานแล้วก็ตาม ตัวเลข "มัค 3" ที่ไม่ถูกต้องมาจากวิธีการทดสอบความสามารถของเธอ — โดยใช้วิธีการที่ออกแบบมาสำหรับอาวุธปืนทั่วไป มิซากะเองถูกปฏิบัติเหมือนเป็นแท่นยิง และเซ็นเซอร์วัดความเร็วถูกวางไว้ตรงหน้าเธอ ไม่ใช่ที่ปลายสนามแม่เหล็กของเธอ นำไปสู่ข้อมูลที่ผิดพลาด นั่นคือเหตุผลที่โดโรธีต้องใช้เสียงคำรามมังกรเพื่อบังคับให้โกเชลล์ถอยหลัง ไม่เหมือนปืนทั่วไปที่กระสุนจะมีความเร็วสูงสุดทันทีที่ออกจากลำกล้อง เรลกันของมิโคโตะต้องการพื้นที่ในการเร่งความเร็ว หากไม่มีระยะห่างที่เพียงพอ กระสุนก็จะไม่มีแรงพอที่จะทะลวงเกราะของการ์กอยล์ นั่นหมายความว่าโดโรธีไม่สามารถยิงในระยะประชิดได้ — เธอต้องการให้ศัตรูอยู่ในระยะที่เฉพาะเจาะจงมาก แรงผลักอันมหาศาลและความชะงักงันจากเสียงคำรามมังกรได้สร้างสถานการณ์นั้นขึ้นมาอย่างแม่นยำ และเพื่อให้เสียงคำรามมังกรส่งผลสมบูรณ์แบบ เธอจำเป็นต้องโจมตีในตอนที่ศัตรูอยู่ใกล้ที่สุดและประมาทที่สุด โดโรธีเข้าใจดีว่าเหตุผลที่การ์กอยล์ตัวนี้มาสู้กับเธอไม่ใช่แค่เพราะเธอระเบิดฐานของเขา — แม้ว่านั่นจะทำให้เขาโกรธแน่นอน — แต่ยังเป็นเพราะในช่วงแรก เธอทำตัวเหมือนจอมเวทไฟสายซุ่มยิง นั่นทำให้เขาได้ใจ แม้จะรู้ว่าเธอไม่ใช่ผู้ใช้ธาตุทั่วไป แต่เขาก็ไม่เคยรู้สึกว่าถูกคุกคามจริงๆ เขาคิดว่าเขากุมความได้เปรียบอยู่ตลอดการต่อสู้ และโดโรธีรู้ดีว่า: ตามสไตล์ของสมาคมทองคำมืด หากเขาตระหนักว่าเขาเสียเปรียบ เขาจะไม่ยอมปักหลักอยู่ที่เดิม เขาจะหนีทันที ในเมืองแบบนี้ การจะไล่ตามคนที่เดินบนกำแพงนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ นั่นหมายความว่าโดโรธีต้องปล่อยให้เขาเชื่อว่าเขาควบคุมสถานการณ์ได้ตลอด และเมื่อเธอตอบโต้กลับ มันต้องเป็นการโจมตีครั้งเดียวที่ถึงแก่ชีวิต หากพลาดไป เธอคงทำได้เพียงเฝ้ามองอย่างหมดหนทางในขณะที่เขาหลบหนีไป เมื่อต้องเผชิญกับการ์กอยล์ที่มีการป้องกันขั้นสูงสุดและมีความต้านทานทั้งต่อความเสียหายทางกายภาพและธาตุอย่างบ้าคลั่ง โดยที่ไม่มีการโจมตีทางวิญญาณหรือคำสาป โดโรธีมีไพ่ตายเพียงใบเดียว: เรลกัน ทุกสิ่งที่เธอทำนำไปสู่การยิงตัดสินครั้งสุดท้ายนั้น และในท้ายที่สุด มันก็ไม่ทำให้ผิดหวัง — มันทะลวงผ่านการป้องกันหินขั้นที่สามไปได้ด้วยพละกำลังดิบ “มันทรงพลังนะ... แต่ต้นทุนนั่นสิที่ไร้สาระเกินไป...” โดโรธีถอนหายใจอีกครั้งขณะมองลงไปยังศพ สิ่งที่เธอได้รับมาไม่ใช่พลังพิเศษที่เป็นของมิซากะ มิโคโตะจริงๆ — ซึ่งมีรากฐานมาจากกลศาสตร์ควอนตัมและการเขียนความเป็นจริงใหม่ — แต่เป็นเพียงวิธีการใช้งานพลังของเธอเท่านั้น เรลกันของโดโรธียังคงมีพื้นฐานมาจากระบบลึกลับของโลกของเธอ โดยอาศัยความสามารถจำลองผู้ใช้สายฟ้าของเธอเอง — และนั่นหมายความว่ามันต้องใช้พลังวิญญาณ การยิงเรลกันนัดนั้นทำให้โดโรธีต้องสร้างสนามแม่เหล็กที่รุนแรง ซึ่งดึงพลังหินไป 5 แต้ม และพลังแห่งการเปิดเผยไป 7 แต้ม — และนั่นคือหลังจากที่เธอปรับจูนการคำนวณเพื่อลดต้นทุนให้เหลือน้อยที่สุดแล้ว สำหรับมิซากะ มิโคโตะ ผลลัพธ์ระดับนี้เป็นเพียงค่าเฉลี่ย โมเดลคณิตศาสตร์ของเธอมีสูตรที่มีผลลัพธ์สูงกว่านี้อีกมาก “พลังวิญญาณไหลออกไปมหาศาลอีกแล้ว... หวังว่าค่าจ้างของไอ้พวกหน้าเลือดนั่นจะคุ้มค่ากับที่เสียไปนะ” โดโรธีพึมพำกับตัวเอง จากนั้น — ตามปกติ — เธอก็เริ่มค้นข้าวของของโกเชลล์ที่ล้มลง หลังจากใช้การควบคุมหุ่นศพทำให้ร่างของเขาล้มลงไปในมุมมืดและค้นหาตัวเองอยู่พักหนึ่ง เธอก็รวบรวมของรางวัลและเก็บมันไป เดิมทีโดโรธีวางแผนที่จะค้นฐานของพวกเขาด้วย แต่เมื่อเห็นคฤหาสน์ในลานบ้านที่อยู่ไกลออกไปกำลังถูกเปลวไฟอันดุเดือดโหมกระหน่ำ — ซึ่งดึงดูดฝูงชนของประชาชนทั่วไปให้มารวมตัวกันนอกกำแพงแล้ว — เธอก็ล้มเลิกความคิดนั้นและรีบถอนตัวออกไปก่อนที่องค์กรลึกลับที่เป็นทางการจะมาถึง