บทที่ 447 - ประกายไฟ ความจริงแล้ว อดัมไม่อาจหยุดกังวลเรื่องมอร์กาน่าได้เลย ดูเหมือนพฤติกรรมเอาแน่เอานอนไม่ได้ของเธอจะยิ่งเลวร้ายลงเรื่อยๆ และในตอนนี้ทั้งตัวเธอและเหล่าพี่น้องเฟย์ก็ยังคงอยู่ห่างจากป่าต้องห้ามออกไปหลายไมล์ อาจต้องใช้เวลาทั้งวันกว่าที่พวกเธอจะเดินทางกลับมาถึง เขาปรารถนาที่จะร่าย [Spatial Gate] เพื่อพาพวกเขาทั้งหมดกลับมาตั้งแต่แรก แต่เขาก็ทำใจทิ้งหญิงสาวที่ยังคงหมดสติอยู่บนเตียงข้างๆ เขาไปไม่ได้ ในระดับหนึ่งแล้ว [Healing Paste] น่าจะช่วยรักษาบาดแผลของเธอได้อย่างน่าอัศจรรย์ แต่อดัมก็อดเป็นห่วงบาดแผลที่ศีรษะของเธอไม่ได้ ถ้าเพียงแต่เขายังสามารถร่ายเวท [Nature Blessing] ได้ ทุกอย่างคงจะง่ายกว่านี้มาก ท้ายที่สุด อดัมก็คอยเฝ้าดูอาการของเธอและอดหลับอดนอนตลอดทั้งคืน รอจนกระทั่งดวงตาของเธอเริ่มกระพริบเปิดขึ้นในที่สุด "อื้อ..." เกวนลูบไปที่ท้ายทอยของตัวเองแล้วรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาทันที "ฉันคิดว่าฉันเพิ่งได้นอนหลับเต็มอิ่มที่สุดเลย..." อดัมถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกก่อนจะถามขึ้น "ตอนนี้เธอรู้สึกยังไงบ้าง?" หญิงสาวผมสีทองมองมาที่เขาและส่งยิ้มหยอกล้อให้ "พอรู้ว่าคุณอยู่เฝ้าดูแลฉันตลอดทั้งคืน... รู้สึกดีขึ้นมากเลยล่ะ" อดัมยิ้มแหยๆ ส่ายหัวแล้วพูดว่า "งั้นเหรอ ถ้าเธอยังมีอารมณ์มาล้อฉันได้ แสดงว่าเธอก็คงไม่เป็นไรแล้วสินะ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มองใบหน้าที่มีความสุขของเธอแล้วกล่าวว่า "ถ้าเธอรู้สึกดีขึ้นแล้ว เดี๋ยวฉันจะเรียกคนมาดูแลเธอให้ก็แล้วกันนะ ฉันมีธุระต้องออกไปข้างนอกสักพัก" ในทันทีทันใด สีหน้าของเกวนก็เปลี่ยนเป็นผิดหวัง แต่มันเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น เธอรีบถูหัวตัวเองแล้วเอนตัวลงบนหมอนอย่างระมัดระวัง "อา... หัวของฉัน..." ทันทีที่เธอทำแบบนั้น สีหน้าของอดัมก็เปลี่ยนเป็นกังวล เขาเดินเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า "ให้ฉันตรวจบาดแผลเธอก่อนเถอะ" จากนั้นเขาก็วางมือลงบนต้นคอของเธออย่างแผ่วเบา ประคองเธอให้ลุกขึ้นแล้วเอื้อมมือไปแหวกผมเพื่อดูบาดแผล "อืม... ดูเหมือนบาดแผลจะปิดสนิทดีแล้ว... บอกฉันได้ไหมว่าเจ็บตรงไหน?" อดัมเลิกคิ้วมองที่ศีรษะของเธออย่างละเอียด พยายามค้นหาต้นตอของความเจ็บปวด เกวนไม่ตอบ เธอเพียงแค่ยิ้ม เธอแค่กำลังเล่นสนุกกับเขาเท่านั้น ในวินาทีนั้น อดัมตระหนักได้ว่าใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันมากเสียจนแทบจะชิดกัน หัวใจของเขาเริ่มเต้นรัว ใบหน้าของเขาร้อนผ่าว ก่อนที่เขาจะตั้งสติได้ เกวนก็คว้ามืออีกข้างของเขาไปวางบนหน้าอกของเธอเบาๆ แล้วพูดว่า "คุณรู้สึกไหม อดัม?..." อดัมสัมผัสได้ หัวใจของเธอดูเหมือนจะเต้นเร็วไม่ต่างจากเขาเลย เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความรักใคร่ ก่อนจะเอ่ยว่า "คุณ... จะ..." เธออยู่ใกล้... ใกล้เหลือเกิน หญิงสาวในฝันของเขา คนเดียวกับที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันเอื้อมถึง บัดนี้กำลังอยู่ใกล้ใบหน้าของเขาเพียงแค่นี้ เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ติดขัดของเธอ และในชั่วพริบตา ความยับยั้งชั่งใจทั้งหมดของเขาก็พังทลายลง ด้วยความคำนึงถึงสภาพร่างกายของเธอในตอนนี้ เขาค่อยๆ ดึงเธอเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกัน วินาทีที่ริมฝีปากของพวกเขาแนบชิด ราวกับมีประกายไฟสายฟ้าเชื่อมโยงคนทั้งคู่เข้าด้วยกัน ความอบอุ่นจากการสัมผัสนั้นโหมกระพือไฟในหัวใจของพวกเขาให้ลุกโชน เวลาดูเหมือนจะหยุดหมุนในขณะที่ความปิติสุขหลอมรวมทั้งสองไว้ด้วยกัน ทว่าช่วงเวลาเหล่านั้นกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู อดัมรู้สึกเสียดาย แต่เขาก็จำต้องปล่อยเธอออก "ฉัน... ฉันจะไปดูว่าใครมา" เกวนไม่สามารถแม้แต่จะเอ่ยปากตอบ เธอเพียงแค่พยักหน้า ในใจยังคงวนเวียนอยู่กับรสสัมผัสจากการจูบเมื่อครู่ ด้วยความรู้สึกทั้งโล่งอกและรำคาญใจ เสียงเคาะนั้นมาจากผู้ช่วยประจำคฤหาสน์ที่มารายงานว่ามีแขกมาขอพบเขา "ใครกัน?" สีหน้าของอดัมเปลี่ยนเป็นจริงจัง ผู้ช่วยรายงานว่าเป็นกลุ่มอัศวินจากลอเกรส อดัมรวบรวมสมาธิใช้สัมผัสวิญญาณตรวจดูห้องโถงชั้นล่าง เขาสามารถสัมผัสได้ถึงกลุ่มอัศวินที่อยู่ด้านนอกคฤหาสน์และบางส่วนที่อยู่ในห้องรับแขก เขาจดจำชายคนหนึ่งได้ เขาคือเจ้าชายสีทองแห่งลอเกรส "อาเธอร์ เขามาที่นี่" อดัมกล่าว เขาเห็นเกวนขมวดคิ้ว "เอาเถอะ ฉันว่าเราคงปล่อยให้ว่าที่ราชาแห่งอาณาจักรคอยนานไม่ได้หรอกนะ จริงไหม?" "ไม่เป็นไร เธออยู่ที่นี่และพักผ่อนเถอะ" อดัมกำชับอย่างหนักแน่น ก่อนจะเดินออกไปและปิดประตู เขาตรงไปยังห้องโถงเพื่อพบแขกของเขา เป็นไปตามคาด นั่นคืออาเธอร์จริงๆ โดยมีเซอร์กาเวนและอัศวินคนอื่นๆ ติดตามมาด้วย ทันทีที่เห็นอดัม อาเธอร์ก็กระซิบอะไรบางอย่างกับกาเวน แล้วอัศวินทุกคนก็ถอยออกไป ปล่อยให้เหลือเพียงแค่เขาสองคน "นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่เจ้าชายสีทองเสด็จมาเยือนที่พักเล็กๆ ของข้า" อดัมกล่าว เจ้าชายอธิบายว่าเขามีธุระเกี่ยวกับลูน่าและสถานที่บางแห่งรอบอาณาจักร ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนไลโอเนส "ดีใจที่ได้พบคุณที่นี่ อดัม ข้าเองก็ตั้งใจจะมาคุยกับเจ้าหญิงเกว็นเน็ธด้วยเช่นกัน ข้าได้ยินมาว่าตอนนี้เธออยู่ที่หมู่บ้านเฟย์ใช่ไหม?" อาเธอร์ถาม "ความจริงแล้ว..." ยังไม่ทันที่อดัมจะได้อธิบาย พวกเขาก็ได้ยินเสียงเปิดประตูพร้อมกับเสียงฝีเท้า เกวนเดินเข้ามาในห้องโถงโดยไม่สนใจว่าจะมีแขกอยู่ เธอสวมชุดลำลองและรวบผมอย่างไม่เป็นระเบียบ แสดงให้เห็นว่าเธอเพิ่งตื่นนอน "สวัสดีค่ะ เจ้าชายอาเธอร์" เกวนกล่าว ก่อนจะนั่งลงข้างๆ อดัม อดัมหันไปมองด้วยความกังวลและบอกว่าเธอไม่ควรจะลุกเดินตอนนี้ แต่หญิงสาวกลับแย้งว่าเธอรู้สึกดีพอที่จะไม่ต้องนอนจมอยู่บนเตียงแล้ว พวกเขาโต้เถียงกันเล็กน้อยท่ามกลางสายตาของอาเธอร์ เจ้าชายสีทองทำได้เพียงเฝ้ามองพวกเขาพูดคุยกันด้วยความรู้สึกที่ปนเป "อา ข้าเข้าใจแล้ว..." เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้ม "ข้าก็เดาๆ ไว้แล้ว แต่พอได้มาเห็นด้วยตาตัวเองแบบนี้... ข้าคงต้องบอกว่าข้าอดรู้สึกอิจฉาไม่ได้เลย" เขามองเกวนแล้วส่งยิ้มแห้งๆ ให้ "งั้นนี่ก็คือเหตุผลที่เธอไม่ตอบจดหมายของข้าสินะ?" เกวนมองเขาก่อนจะพยักหน้าตอบรับ