Chapter 466 - ความสุข พิธีเจิมกษัตริย์ที่ผ่านมาห่างไกลจากคำว่าประสบความสำเร็จ ข้อความที่ได้รับนั้นชัดเจนยิ่ง ในบรรดาอาณาจักรเพื่อนบ้านทั้ง 6 แห่ง นอร์เกลส์และแคนเทียซีได้แสดงท่าทีเป็นศัตรูต่อล็อกเรสอย่างเห็นได้ชัด ส่วนไอเซนินั้นพิสูจน์แล้วว่าเป็นที่น่าผิดหวัง และกังกานีก็เต็มไปด้วยความเขลา ความสัมพันธ์ระหว่าง 7 อาณาจักรไม่เคยตกต่ำถึงขีดสุดเช่นนี้ตลอดร้อยปีที่ผ่านมา เมื่อรวมกับการรุกรานที่เพิ่มขึ้นจากพวกคนเถื่อนทางเหนือ อาจกล่าวได้ว่าบริทอนกำลังอยู่ในสภาวะโกลาหลอย่างหนัก โชคยังดีสำหรับประชาชนในดินแดนแคนเทียซีที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ หรือที่เคยเรียกกันว่าไลโอเนส ที่แสงแห่งความหวังใหม่ได้ส่องสว่างขึ้น ทุกๆ วัน จำนวนขุนนางระดับสูงที่ยอมรับคำเชิญเพื่อสนับสนุนล็อกเรสนั้นเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ตัวเลขเหล่านั้นพุ่งสูงเกินกว่าที่คาดไว้ ด้วยเหตุนี้ ความเหนื่อยยากของเกวนตลอดเดือนที่ผ่านมาจึงไม่สูญเปล่า หลังจากงานเฉลิมฉลองผ่านไปสองสามวัน เกวนก็ยุ่งอยู่กับการประชุมติดตามผลกับเหล่าขุนนางที่กล่าวมาข้างต้นตลอดเวลา การประชุมที่ถาโถมเข้ามาอย่างต่อเนื่องนี้ดึงความสนใจของเธอไม่ให้หวนคิดถึงค่ำคืนที่เธอปฏิเสธเอเมรี่ อีกทั้งเธอยังไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าป่านนี้เอเมรี่กำลังทำอะไรอยู่กับผู้หญิงคนนั้นจากอียิปต์ วันเวลาผ่านไปอีกวัน ร่างกายและจิตใจของเกวนถูกผลักดันจนถึงขีดสุดแห่งความเหนื่อยล้า ทันทีที่เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในห้องทำงาน อิวาอินก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมแจ้งว่ากษัตริย์อาเธอร์ทรงขอเข้าพบเธอ เกวนครางเบาๆ ในลำคอพลางนวดขมับ “ไม่นะ อิวาอิน… ฉันเหนื่อยมาก บอกกษัตริย์ทีว่าฉันจะพบท่านพรุ่งนี้” “ฝ่าบาท กระหม่อมแนะนำว่าท่านควรพบเขาในวันนี้พะยะค่ะ” อิวาอินตอบ “วันนี้เป็นอะไรไปกันแน่อิวาอิน?” เกวนสวนกลับพลางยืดตัวตรงบนเก้าอี้ “อีกอย่าง เหมือนที่ฉันเคยบอกไปเป็นร้อยครั้งแล้วไงว่าให้เรียกฉันว่าเกวนเนธ ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงของคุณอีกต่อไปแล้ว” “ตกลง กระหม่อมจะเรียกเช่นนั้นหากท่านตกลงที่จะไปพบเขาเดี๋ยวนี้” เขาโค้งตัวลงเล็กน้อยขณะพูด สีหน้าของเขาอ่านยากเกินกว่าจะเข้าใจ เกวนพบว่าอัศวินของเธอทำตัวแปลกประหลาดอย่างยิ่ง เธอพูดอย่างลังเล “ก็ได้อิวาอิน เห็นแก่คุณ ฉันจะไปก็ได้” สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจคืออิวาอินไม่ได้พาเธอไปยังท้องพระโรงหรือส่วนใดส่วนหนึ่งของปราสาทคาเมล็อตเลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับพาเธอลงไปยังถนนในเมืองคาเมล็อตแทน ในเวลานี้ดึกมากแล้วและทั้งเมืองดูเหมือนจะเงียบเหงาร้างผู้คน “คุณพาฉันไปที่ไหนกันแน่ อิวาอิน?” เธอถามพลางขมวดคิ้ว “อีกนิดเดียวพะยะค่ะ ท่านหญิง” พวกเขาเดินต่อไป เสียงรองเท้ากระทบกับถนนหินปูทางดังก้องไปทั่วในยามค่ำคืน สายลมยามเย็นที่เย็นสบายพัดผ่านเส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา เธอสูดหายใจเข้าไปลึกๆ รู้สึกดีที่ได้สัมผัสอากาศบริสุทธิ์บนใบหน้าหลังจากวันที่เหน็ดเหนื่อย หลังจากเดินต่ออีกไม่กี่นาทีและเพลิดเพลินกับสายลม เธอก็สังเกตเห็นกลุ่มคนรวมตัวกันอยู่รอบรถเข็นขนาดใหญ่ที่ถูกเข็นมาจอดไว้กลางถนน เด็กชายตัวน้อยวิ่งร่าออกมาจากรถเข็นด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มกว้าง ในมือถือขนมปังอุ่นๆ ที่ห่อด้วยผ้า ไอระเหยพวยพุ่งออกมาจากขนมปังอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะจางหายไปในอากาศเย็นยามค่ำคืน “อิวาอิน… นี่มัน…” เกวนตกตะลึงจนพูดไม่ออก ภาพที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นช่างคุ้นตายิ่งนัก นี่คือสิ่งที่เธอทำเป็นประจำทุกสัปดาห์ในเมืองไลโอเนส คือการแจกอาหารให้แก่คนยากจนในยามดึก อิวาอินยิ้ม “ท่านหญิง กระหม่อมเชื่อว่าท่านคงไม่อยากพลาดสิ่งนี้ กระหม่อมขออภัยที่ต้องทำตัวแข็งกร้าวพะยะค่ะ” เกวนรู้สึกถึงหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นอยู่ที่มุมตา เธอส่งยิ้มให้เขาเป็นการตอบแทน “ขอบคุณนะ อิวาอิน” เมื่อเกวนเดินเข้าไปใกล้ เธอก็พบว่าคนที่ยืนอยู่บนรถเข็นนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากกษัตริย์อาเธอร์ เมื่ออาเธอร์เหลือบเห็นเธอ เขาก็รีบกระตือรือร้นและชี้มาทางเธอ “เกวน! มานี่สิ มาช่วยฉันหน่อย!” อาเธอร์ยื่นมือมาให้ เกวนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้าวขึ้นไปบนรถเข็น ทั้งสองช่วยกันแจกจ่ายขนมปังให้กับคนยากจนท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน เมื่อเห็นอาเธอร์แจกจ่ายอาหารด้วยความสุขใจเช่นนั้น เกวนจึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ทำไมท่านถึงทำแบบนี้ล่ะ?” อาเธอร์ตอบอย่างเป็นกันเองพร้อมรอยยิ้ม “ฉันเป็นกษัตริย์องค์ใหม่ เรื่องพวกนี้สำคัญต่อความนิยมในตัวฉันนะ” เกวนรู้ดีว่าอาเธอร์แค่ล้อเล่น เธอใช้เวลาอยู่กับเขามากตลอดเดือนที่ผ่านมาจนเริ่มตระหนักว่าเธอมีหลายอย่างที่เหมือนกับเขา ทั้งสองมีจุดร่วมกันมากมายเหลือเกิน อาเธอร์ถามกลับ “แล้วเธอล่ะ? ข้ออ้างของเธอคืออะไร?” ด้วยเหตุผลบางอย่าง คำถามนี้ทำให้เกวนสะดุ้ง คำถามง่ายๆ นั้นทำให้เธออึ้งไปชั่วขณะ เธอคิดว่าเธอรู้คำตอบ แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ ทำไมเธอถึงทำสิ่งนี้กันแน่? มันไม่ใช่เพื่อความนิยม และไม่ใช่เพื่อหน้าที่ เพราะเธอไม่ใช่เจ้าหญิงอีกต่อไปแล้ว มีเหตุผลเดียวจริงๆ ที่เธอทำแบบนี้ นั่นก็เพราะว่ามันทำให้เธอมีความสุข การได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของผู้คนทำให้เธอมีความสุขยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก มันเป็นสิ่งที่เธอสามารถหันมาพึ่งพาได้เสมอเพื่อทดแทนความสุขอีกอย่างในชีวิต นั่นคือความฝันของเธอ ราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางใจ เธอหยุดชะงักไปทันทีและวางก้อนขนมปังในมือลง ทั้งอาเธอร์และอิวาอินมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ฉงนสนเท่ห์ อิวาอินก้าวเข้ามาหาเธอตามสัญชาตญาณ เธอหันกลับไปมองทั้งคู่ด้วยสีหน้าที่จริงจัง แตกต่างจากความร่าเริงแบบเด็กๆ ที่เธอรู้สึกก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง “อย่าตามฉันมา อิวาอิน” เกวนเดินห่างออกจากรถเข็นจนร่างของเธอเล็กลงกลายเป็นเพียงจุดเล็กๆ ในระยะไกล เธอเดินไปตามถนนของคาเมล็อตในยามค่ำคืนโดยไม่มีจุดหมายในหัว ขณะที่เธอเดินไป เธอก็เกิดตระหนักถึงสิ่งที่เธอต้องการจะทำในชีวิตขึ้นมาอย่างกะทันหัน หน้าที่ของเธอไม่เคยเป็นความภักดีต่ออาณาจักรหรือเหล่าขุนนาง แต่มันคือการรับใช้ประชาชน แต่แล้วเธอก็ตั้งคำถามกับตัวเองอีกครั้ง ว่าเธอจะสามารถเสียสละความฝันของตนเองเพื่อสิ่งนี้ได้หรือไม่? ภาพของเอเมรี่ผุดขึ้นมาในความคิด เธอรู้สึกเจ็บปวดใจ เธอจะมีความสุขหรือไม่หากเธออยู่เคียงข้างเขา? หรือเธอจะมีความสุขกว่าหากทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง? ในขณะที่เธอเดินก้าวต่อไป สิ่งหนึ่งที่มุมถนนก็ดึงดูดสายตาของเธอ มันคือเด็กชายตัวน้อยคนเมื่อครู่นี้ และสิ่งที่เธอเห็นก็ทำให้เธอตกตะลึง เมื่อเห็นดังนั้น เธอก็ตัดสินใจได้แน่วแน่ เกวนหันหลังกลับและวิ่งตรงไปยังปราสาท เป้าหมายได้ปรากฏชัดขึ้นในใจของเธอแล้ว เธอหยิบม้าออกมาจากคอกอย่างเงียบเชียบและควบม้าออกไปอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ มุ่งหน้าสู่เมืองเวนทา