บทที่ 451 - สงบสติอารมณ์หน่อย! ‘จะไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของเธออีกต่อไปงั้นเหรอ?’ ‘จะได้รับอิสระจากเขา?’ ประโยคทั้งสองที่มอร์กาน่าพ่นออกมาทำเอาเอเมรี่ถึงกับปวดหัวในทันที สิ่งที่เธอพูดถึงจะเป็นช่วงเวลาที่พวกเขาพบกันครั้งแรกแล้วเขาก็เอาชนะเธอได้หรือเปล่านะ? เหล่าพี่น้องเฟย์เคยบอกเอเมรี่ว่าผู้แพ้จะต้องติดตามผู้ชนะ มันเป็นกฎเกณฑ์เกี่ยวกับพันธสัญญาที่ต้องปฏิบัติตาม แต่เอเมรี่ไม่เคยคาดคิดเลยแม้แต่น้อยว่าเรื่องนี้มันจะจริงจังถึงเพียงนี้ เขาไม่เคยคิด และจะไม่มีวันคิดแบบนั้นเด็ดขาด เอเมรี่ถอนหายใจด้วยความจนปัญญาพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมอร์กาน่า “มอร์กาน่า ผม... ผมไม่ได้เป็นเจ้าของเธอนะ” เมื่อเห็นสีหน้าที่สับสนของเธอ เขาก็พูดเสริมขึ้นว่า “เธอไม่ได้เป็นของใครทั้งนั้น นอกจากตัวของเธอเอง ดังนั้นไม่... เธอไม่ใช่ของผม” มอร์กาน่ากลับมาใช้อารมณ์อีกครั้งทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเอเมรี่ ครั้งนี้เธอไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยขณะตวัดกรงเล็บลงมา ทว่าเอเมรี่ก็คว้ามันไว้ได้อย่างรวดเร็ว เขาจับเอวของเธอแล้วดึงตัวเธอลงมาจนทั้งคู่กลิ้งไปกับพื้น ทันใดนั้นตำแหน่งของพวกเขาก็เปลี่ยนไป เอเมรี่ขึ้นไปอยู่ด้านบนมอร์กาน่าและกดร่างเธอเอาไว้ ขณะที่เธอดิ้นรน หญิงสาวผมแดงก็กรีดร้องออกมาสุดเสียง “ปล่อยฉันนะ!! ปล่อยสิ!!” โชคร้ายที่ความพยายามของมอร์กาน่านั้นสูญเปล่า เพราะเอเมรี่จับเธอไว้แน่นมากและเขาก็มีพละกำลังเหนือกว่าเธออย่างเห็นได้ชัด “ใจเย็นก่อน มอร์กาน่า! ถ้าเธอยอมสงบสติอารมณ์ ผมจะปล่อย!” ยิ่งเอเมรี่พยายามรั้งเธอไว้ เธอก็ยิ่งกรีดร้องราวกับสัตว์ป่า ผ่านไปครู่หนึ่งในที่สุดเธอก็ยอมสงบลง ดวงตาของเธอประสานกับเอเมรี่และเธอก็หยุดดิ้นรน ความเงียบงันเข้าครอบคลุมระหว่างคนทั้งสอง สิ่งเดียวที่พวกเขาได้ยินคือเสียงลมหายใจของกันและกัน ไม่กี่วินาทีต่อมา มอร์กาน่ายกเลิกการกลายร่าง ซึ่งนั่นทำให้เอเมรี่รีบผ่อนแรงที่จับตัวเธอลงทันที เพราะดูเหมือนว่าเธอจะไม่ต้องการสู้ต่อแล้ว ในวินาทีนี้ ทั้งเอเมรี่และมอร์กาน่าต่างตระหนักถึงสถานการณ์ที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบจะเรียกได้ว่าพวกเขาสามารถรับรู้ถึงความรู้สึกของกันและกันได้อย่างชัดเจน เอเมรี่มองใบหน้าของมอร์กาน่าที่ค่อยๆ แดงระเรื่อขึ้นก่อนที่เธอจะเบือนหน้าหนี เอเมรี่ไม่อยากให้สถานการณ์อึดอัดไปมากกว่านี้ เขาจึงรีบลุกขึ้นยืนตามด้วยมอร์กาน่า ทันทีที่ทั้งสองหันมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง มอร์กาน่าก็หันหลังกลับและพยายามจะเดินจากไป เมื่อเห็นดังนั้น เอเมรี่จึงรีบเอ่ยปากขึ้นเพราะเกรงว่าเรื่องนี้จะไม่ได้รับการแก้ไขในวันนี้ “บอกผมมา! ทำไมเธอถึงอยากเป็นอิสระจากผม?” ประโยคนั้นทำให้มอร์กาน่าหยุดชะงัก เอเมรี่กล่าวต่อ “เพราะเกวนงั้นเหรอ? เธอไม่ชอบที่ผม... สนิทกับเกวนหรือเปล่า?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น มอร์กาน่าก้าวเท้าออกไปข้างหน้าเตรียมจะเดินจากไป แต่แล้วเธอก็หยุดกะทันหันและหันกลับมา เธอจ้องมองเอเมรี่ด้วยสายตาแข็งกร้าว แต่ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับพยายามเค้นมันออกมา มอร์กาน่าถามว่า “คุณ... ชอบเธอ... งั้นเหรอ?” เอเมรี่มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอแล้วตอบคำถามนั้นตรงๆ “ใช่ ผมชอบเธอ...” เขากำลังจะอธิบายเพิ่มเติมแต่มอร์กาน่าก็ขัดขึ้นเสียก่อน “แล้ว... ฉันล่ะ?” คำถามที่มาจากปากของมอร์กาน่าทำให้ดูเหมือนว่าหญิงสาวที่งดงามตรงหน้าเขากำลังมีความรู้สึกให้กับเขา ดูเหมือนสิ่งที่เกวนเคยพูดจะเป็นความจริง เอเมรี่นั้นช่างซื่อบื้อเหลือเกิน เอเมรี่อยู่เคียงข้างมอร์กาน่ามานานพอสมควร แต่เขากลับไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึกของเธอเลย ยิ่งไปกว่านั้น สายเลือดหมาป่าเฟย์ในตัวเขาควรจะทำให้เขามีความสามารถในการรับรู้ถึงความรู้สึกของเธอได้ด้วยซ้ำ! และในตอนนั้นเอง เขาก็เข้าใจ ความรู้สึกอบอุ่นที่เขาได้รับจากมอร์กาน่ามาตลอดคือการที่เธอมีใจให้เขานั่นเอง เมื่อเห็นเอเมรี่นิ่งเงียบ มอร์กาน่าก็ถามย้ำอีกครั้ง คราวนี้ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น “แล้วฉันล่ะ?!” “ใช่ ผมชอบเธอ... แต่มอร์กาน่า... เธอเป็นเหมือนพี่สาวของผม” เอเมรี่มองเห็นได้ชัดว่าสีหน้าของมอร์กาน่าเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น ดวงตาของเธอเริ่มเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา เธอเบือนหน้าหนีพลางกล่าวว่า “ฉัน... รับไม่ได้...” วินาทีต่อมา มอร์กาน่าดึงแถบผ้าสีดำที่รวบผมยาวสีแดงของเธอออกโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว เส้นผมของเธอสยายออกและพันกันยุ่งเหยิงจากแรงลม รูปลักษณ์ของเธอในตอนนี้ดูคล้ายกับตอนที่พวกเขาพบกันครั้งแรก มอร์กาน่ากำผ้าผูกผมสีดำไว้ในมือเงียบๆ เหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนักก่อนที่จะโยนมันทิ้งลงตรงหน้าเอเมรี่ เมื่อมองไปยังแถบผ้าสีดำที่วางอยู่นิ่งๆ บนพื้น เอเมรี่ก็นึกขึ้นได้ นี่คือสิ่งของที่เขาซื้อให้เธอจากตลาดในเมืองเวนต้า ในช่วงเวลาที่เธอออกจากป่าต้องห้ามเป็นครั้งแรก เอเมรี่รีบหยิบผ้าผูกผมขึ้นมา เมื่อเขามองไปที่หญิงสาวผมแดง เขาก็พบว่าใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปราวกับกำลังเจ็บปวด “ฉันต้องการให้คุณ... ปล่อยฉันไป!” มอร์กาน่าตะโกน เอเมรี่สับสน “เธอหมายความว่ายังไง?” ในตอนนั้น เอเมรี่สงสัยว่ามอร์กาน่ากำลังพูดถึงเรื่องพันธสัญญาอีกครั้งหรือเปล่า เขาไม่เข้าใจแต่ก็รู้สึกกังวลเมื่อเห็นว่าความเจ็บปวดนั้นเปลี่ยนเป็นคราบน้ำตา หญิงสาวที่ดูเข้มแข็งมาตลอดหันหน้าหนีไปจากเขาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม “ผมไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร มอร์กาน่า! บอกผมมาสิว่าเกิดอะไรขึ้น?” เอเมรี่พยายามจะเข้าไปหาเธอ แต่เธอกลับโกรธจัดขึ้นมาอีกครั้ง “ไม่! ถอยไป! ฉัน... อยู่ที่นี่ต่อไม่ได้... ห้ามตามฉันมาเด็ดขาด!” มอร์กาน่าเปลี่ยนร่างเป็นเฟย์เต็มรูปแบบและพุ่งหายเข้าไปในป่า หายลับไปท่ามกลางต้นไม้เหล่านั้น เมื่อมอร์กาน่าจากไป เอเมรี่ก็เพิ่งตระหนักได้ว่าร่างกายของเขากำลังร้อนรุ่มราวกับต้องการที่จะกลายร่างโดยสมบูรณ์เพื่อวิ่งไล่ตามเธอไป แต่ขาทั้งสองข้างของเขากลับก้าวไม่ออก เขาทำไม่ได้ เขาไม่ควรทำ ครู่ต่อมา เหล่าพี่น้องเฟย์ก็เข้ามาหาเอเมรี่ พวกเธอบอกเขาว่าไม่ต้องเป็นห่วงเพราะพวกเธอจะติดตามเธอไปเอง และบางทีการให้เวลาเธอได้อยู่ลำพังบ้างอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า เมื่อรู้ว่าสิ่งที่พวกเธอพูดนั้นเป็นความจริง เอเมรี่ทำได้เพียงพยักหน้าอย่างสิ้นหวัง ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เอเมรี่ร่ายเวท [ประตูมิติ] แล้วมุ่งหน้าเข้าสู่ห้วงมิติคาออส