‘นี่หรือคือกษัตริย์ในยามนี้...’ เอิร์ลบรูโนชะงักฝีเท้าลงทันทีที่ย่างกรายเข้าสู่ห้องรับแขก สายตาของเขาปะทะกับร่างของเกริดที่กำลังยืนพิงราวระเบียงอย่างเอกเขนกอยู่กลางห้อง ร่างกายของขุนนางเฒ่าพลันแข็งทื่อด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ ‘ไร้ซึ่งราศีโดยสิ้นเชิง’ ในอุดมคติของเอิร์ลบรูโน กษัตริย์ที่คู่ควรหาใช่ผู้ที่มีความสามารถล้นฟ้า หากแต่ต้องเป็นผู้ที่เปี่ยมด้วยความสง่างามและน่าเกรงขามในทุกย่างก้าว ต่อให้จะเป็นคนไร้ความสามารถเพียงใด แต่ตราบเท่าที่มีความสง่าราศีสมเป็นขัตติยา นั่นจึงจะนับว่าเป็นกษัตริย์ที่แท้จริง ‘ต่อให้เก่งกาจเพียงใด ข้าจะก้มหัวให้ชายที่มีสารรูปราวกับสามัญชนผู้ยากไร้ได้อย่างไร?’ เอิร์ลบรูโนปักใจเชื่ออย่างแรงกล้าว่าเกริดผู้มีต้นกำเนิดจากชนชั้นต่ำ ย่อมไม่อาจสลัดคราบไคลแห่งความต้อยต่ำได้พ้น ‘กษัตริย์ต้องถือกำเนิดจากสายเลือดขุนนางผู้สูงส่งเท่านั้น...’ “ท่านคือเอิร์ลบรูโนใช่หรือไม่?” สุรเสียงของเกริดทำลายภวังค์ความคิดของขุนนางเฒ่า เกริดยังคงยืนพิงราวบันไดด้วยท่าทีผ่อนคลาย แต่ทว่าหัวใจของเอิร์ลบรูโนกลับเต้นระรัวขึ้นมาเสียดื้อๆ ‘สายตาคู่นี้มันอะไรกัน...’ หรือว่าเกริดจะรู้แล้วว่าเขาคือหัวหน้าของ ‘สมาพันธ์ต่อต้านเกริด’? แววตาที่จดจ้องมานั้นช่างล้ำลึกจนยากจะหยั่งถึง เอิร์ลบรูโนรู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แล่นพล่านไปตามไขสันหลัง เกริดผู้นี้มิใช่คนธรรมดา ‘ทั้งสติปัญญาที่วางแผนยึดบัลลังก์ได้ตั้งแต่ก่อนพวกโกเลมจะบุกเรนฮาร์ด พลังที่สามารถต่อกรกับกองทัพนับแสนได้เพียงลำพัง ทักษะการวาทศิลป์ที่จับใจผู้คน และความใจกล้าที่ไม่พรั่นพรึงแม้จะอยู่ต่อหน้าตัวแทนจากสิบห้าอาณาจักร...’ อันที่จริง ไม่จำเป็นต้องมีสมญานามมากมายเพื่ออธิบายชายผู้นี้ เพียงคำไม่กี่คำก็เพียงพอแล้ว ‘วีรบุรุษผู้สังหารจอมปีศาจ’ ใช่แล้ว... เกริดก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ไปสู่ขอบเขตของตำนาน เอิร์ลบรูโนยอมรับในความสามารถนั้นอย่างไม่มีข้อสงสัย แต่ทว่าคุณธรรมของกษัตริย์ที่เขายึดถือคือ ‘ความสง่างาม’ มิใช่ ‘พลัง’ เพราะกษัตริย์คือสัญลักษณ์ คือศูนย์รวมจิตใจของอาณาจักรและพสกนิกร ‘เกริดไม่ควรเป็นกษัตริย์ บทบาทที่เหมาะสมของเขาคือเสนาบดีหาใช่ผู้ครองบัลลังก์!’ ในฐานะขุนนางผู้หยิ่งทะนง บรูโนไม่มีวันยอมสยบแทบเท้ากษัตริย์เช่นนี้! เขาพยายามข่มอารมณ์และกำหมัดแน่นก่อนจะเอ่ยตอบด้วยถ้อยคำสุภาพ แต่นั่นไม่ใช่เพราะความเคารพ หากแต่เป็นการรักษามาตรฐานอันสูงส่งของตนเอง เขาจะไม่ยอมทำตัวต่ำต้อยเหมือนสามัญชนจนทำให้เกียรติยศของตนต้องมัวหมอง “กระหม่อมรู้สึกละอายใจยิ่งนักที่ต้องรับเสด็จฝ่าบาทในคฤหาสน์ที่ซอมซ่อเช่นนี้” “ซอมซ่ออย่างนั้นหรือ? ที่นี่โอ่อ่าเสียจนเปรียบได้กับพระราชวังเลยทีเดียว” ‘เปรียบได้กับพระราชวังอย่างนั้นหรือ...?’ ขนลุกซู่แล่นพล่านไปทั่วร่างของเอิร์ลบรูโน เกริดกำลังแย้มสร้อยและตรัสด้วยท่าทีเป็นมิตร แต่มันกลับซ่อนหนามแหลมคมที่ทิ่มแทงใจคนฟังได้อย่างเจ็บแสบ ‘...ร้ายกาจนัก เกริดรู้ทุกอย่างแล้วจริงๆ เขาต้องได้รับรายงานมาแล้วว่าคฤหาสน์ของข้าซุกซ่อนกองกำลังนับพันไว้ ที่เขาเปรียบเปรยกับพระราชวัง ก็เพราะไม่มีคฤหาสน์สามัญที่ไหนจะใช้ซ่องสุมกำลังพลมากมายขนาดนี้!’ เกริดล่วงรู้สถานะหัวหน้ากลุ่มกบฏของเขาแล้วจริงๆ ‘เขารู้ตัวตนของข้าได้อย่างไร ในเมื่อแม้แต่ดุ๊กสไตม์ที่อยู่เคียงข้างข้ามาตลอดก็ยังดูไม่ออก?’ เครือข่ายข่าวกรองนี้มันทรงพลังยิ่งกว่าจักรพรรดิแห่งซาฮารันเสียอีกหรือ? เขาควรจะทำอย่างไรดี? “หึๆๆ...” เสียงหัวเราะที่ขมขื่นหลุดออกมาจากลำคอ เอิร์ลบรูโนเค้นยิ้มพลางถามเกริดออกไป “กระหม่อมขอทูลถามได้หรือไม่... ว่าฝ่าบาททรงทราบได้อย่างไร?” เขาถามเพราะอยากรู้ว่าตนเองพลาดตรงไหน แต่ในทางกลับกัน เกริดกลับตีความไปอีกทาง ‘นั่นไง เอิร์ลบรูโนรู้เรื่องของฟาติมาจริงๆ ด้วย เขาคงสงสัยล่ะสิว่าฉันรู้ได้ยังไง’ เกริดจึงอธิบายไปตามตรง “ฉันได้รับข้อมูลมาว่า มีคนเห็นฟาติมาเป็นครั้งสุดท้ายที่แถวๆ คฤหาสน์ของท่าน” “...!!” ดวงตาของเอิร์ลบรูโนเบิกกว้างด้วยความตระหนกจนพูดไม่ออก ‘เขารู้กระทั่งว่าข้าลักตัวฟาติมามาเพื่อหาทุนรอนในการก่อกบฏ... เพียงแค่เบาะแสเดียว เขาก็สาวมาถึงตัวข้าที่เป็นหัวหน้าสมาพันธ์ได้เชียวหรือ?’ อา... เกริดช่างชาญฉลาดเหลือเกิน ‘หากท่านถัดกำเนิดในราชวงศ์... ข้าคงจะเป็นผู้ติดตามที่ภักดีและเทิดทูนท่านสุดหัวใจไปแล้ว’ ความเสียดายโถมทับเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์สึนามิ แต่เขาก็ไม่อาจสลัดความอคติต่อต้นกำเนิดสามัญชนของเกริดออกไปได้ “...” เอิร์ลบรูโนนิ่งเงียบไป เกริดจึงถามต่อด้วยความสงสัย “แล้วตอนนี้ฟาติมาอยู่ที่ไหน?” คำถามนี้ทำให้เอิร์ลบรูโนต้องตกตะลึงอีกครั้ง ‘เขายังห่วงใยกระทั่งช่างตัดเสื้อเพียงคนเดียวอย่างนั้นหรือ...? กษัตริย์ที่ใส่ใจในทุกรายละเอียดแม้เพียงธุลีดิน หึๆๆ บ้าไปแล้ว ยิ่งข้ารู้จักเขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งดูเป็นผู้ปกครองในอุดมคติมากขึ้นเท่านั้น ประชาชนของเกริดย่อมต้องมีความสุขอย่างแน่นอน’ เอิร์ลบรูโนตระหนักได้ในทันทีว่า อนาคตของอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ภายใต้การนำของเกริดจะรุ่งโรจน์และโดดเด่นยิ่งกว่าอาณาจักรเอเทอร์นัลเสียอีก แต่มันมิใช่อนาคตที่น่ายินดีสำหรับขุนนางเก่าอย่างเขา กษัตริย์ที่เป็นสามัญชนแต่กลับสร้างอาณาจักรได้ดีกว่ากษัตริย์โดยสายเลือด... สิ่งนี้มันทำลายความเชื่อทั้งหมดที่เขามีมาตลอดชีวิต บรูโนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกับอนาคตที่พร่าเลือนก่อนจะตอบกลับไป “เซอร์ฟาติมา... อยู่ที่ห้องใต้ดินพ่ะย่ะค่ะ” “ใต้ดินงั้นหรือ... มีโรงงานผลิตชุดชั้นในอยู่ที่นั่นสินะ?” “หึๆ กระหม่อมจะทูลความจริงตามที่ได้วางแผนไว้ทั้งหมด” “จริงหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็ขอโทษด้วยนะ” เกริดคิดว่าตนเองกำลังไปรบกวนเวลาทำงานของฟาติมาที่เอิร์ลบรูโนจ้างมาผลิตชุดชั้นใน “แต่อย่าคิดว่ามันไม่ยุติธรรมเลย มันใช้เวลาไม่นานหรอก ฉันจะรีบจัดการทุกอย่างให้จบโดยเร็ว” ในฐานะช่างตีเหล็กในตำนาน เกริดเชื่อมั่นว่าด้วยค่าสถานะความชำนาญที่สูงลิบ เขาจะเรียนรู้วิธีผลิตชุดชั้นในได้ในพริบตาไม่ว่ามันจะยากเพียงใด แต่ทว่าเอิร์ลบรูโนกลับขมวดคิ้วมุ่น “จัดการทุกอย่างให้จบในพริบตาอย่างนั้นหรือ?” ทหาร 3,000 นาย อัศวินอีก 20 นายที่อยู่ภายนอกคฤหาสน์ รวมถึงตัวเขาที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับดุ๊กสไตม์มานานหลายปี... ทั้งหมดนี้จะถูกกษัตริย์เพียงองค์เดียวสังหารลงในพริบตาอย่างนั้นหรือ? ‘ท่านช่างหยิ่งทะนงนัก... แต่นั่นหาใช่ความโอหังที่เลื่อนลอย’ เกริดเคยเผชิญหน้ากับกองทัพนับแสนและโค่นจอมปีศาจมาแล้ว เอิร์ลบรูโนและทหารของเขาไม่อาจหยุดชายผู้นี้ได้ นั่นคือความจริงที่เป็นสามัญสำนึก แต่ทว่า... ‘ในสนามรบ ย่อมมีตัวแปรเกิดขึ้นได้เสมอ’ เมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้นจริงๆ เขาอาจจะมีโอกาสปลิดชีพเกริดได้... นั่นคือสัจธรรมของชีวิต *แกร๊ก* เอิร์ลบรูโนเอื้อมมือไปแตะฝักดาบที่ข้างเอว *ตึก... ตึก...* เกริดเดินลงจากบันไดมาช้าๆ ในวินาทีนั้น สง่าราศีที่แผ่ออกมาจากร่างของเกริดเริ่มกดทับจนเอิร์ลบรูโนรู้สึกอึดอัด แต่เขาก็ยังไม่ยอมสยบ “ข้ามีสายเลือดขุนนางที่สืบทอดมานานนับร้อยปี มีเพียงกษัตริย์ที่แท้จริงเท่านั้นที่จะทำให้ข้าก้มหัวได้...!” ในขณะที่เอิร์ลบรูโนกำลังจะชักดาบออกมานั่นเอง! ‘อา จริงด้วยสิ เพื่อให้ฟาติมาประทับใจเร็วๆ เราควรจะเพิ่มค่าเสน่ห์กับค่าบารมีให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้’ เกริดฉุกคิดขึ้นมาได้ เขาจึงสวมใส่ ‘มงกุฎแสงศักดิ์สิทธิ์’ (Holy Light Crown) และถือ ‘ดาบมหาเจ้าเมือง’ (Great Lord’s Sword) ทันที “เฮือก!” เอิร์ลบรูโนสะดุ้งสุดตัว มือที่จับดาบพลันร่วงหล่นลงข้างกาย ค่าบารมีของเกริดพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย ‘น-นี่มันอะไรกัน?’ บรูโนเป็น NPC พิเศษ เขาเป็นขุนนางที่จะยอมรับในความเป็นราชวงศ์ก็ต่อเมื่อบุคคลนั้นมีค่าบารมี (Dignity) อย่างน้อย 2,000 แต้มขึ้นไป ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้รับผลกระทบจากค่าบารมีของเกริด แต่เมื่อเกริดสวมใส่อุปกรณ์ระดับสุดยอดจนค่าสถานะพุ่งพรวด บรูโนก็ถึงกับช็อกไปในทันที ‘กษัตริย์ผู้เปี่ยมด้วยราศี...! มิใช่โดยกำเนิด แต่เป็นการสร้างขึ้นมาด้วยตนเอง...!’ *ตุ้บ!* เอิร์ลบรูโนทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น สมองของเขาขาวโพลนไปหมดเมื่อจิตใต้สำนึกยอมรับในความสง่างามของเกริดอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง บรูโนไม่อาจปฏิเสธความยิ่งใหญ่ของเกริดได้อีกต่อไป และนั่นทำให้เขาสูญเสียคุณสมบัติในการเป็นหัวหน้ากบฏไปโดยสิ้นเชิง “กระหม่อม... มิบังอาจ... มิบังอาจทำให้พระหัตถ์ของฝ่าบาทต้องมัวหมอง...” “หือ?” เกริดเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าเอิร์ลบรูโนชักดาบออกมาแล้วก็ลงไปคุกเข่า จากนั้นบรูโนก็ร่ายยาวในสิ่งที่เกริดไม่เข้าใจแม้แต่น้อย “เหล่าอัศวินและทหารของกระหม่อมไม่เคยมีความแค้นเคืองต่อฝ่าบาท พวกเขาเพียงแค่ต้องทำตามคำสั่งอันไร้เหตุผลของข้าเท่านั้น... ข้ารู้ว่ามันไร้ยางอายที่จะร้องขอ แต่มั่นใจว่าฝ่าบาทจะทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตา ข้าจะมอบรายชื่อสมาชิกสมาพันธ์ทั้งหมดให้ โปรดละเว้นชีวิตทหารและอัศวินของข้า... และโปรดดูแลพวกเขาด้วย...” “???” พูดเรื่องบ้าอะไรของเขาน่ะ? เครื่องหมายคำถามมากมายลอยวนอยู่รอบหัวของเกริด แต่เอิร์ลบรูโนกลับดูโล่งใจอย่างประหลาด “ความเงียบของฝ่าบาทคือการตอบตกลง... ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน!” “เดี๋ยวสิ ท่านกำลังพูดเรื่อง...” ก่อนที่เกริดจะได้ถามความจริง... *ฉึก!* เอิร์ลบรูโนปักดาบเข้าที่กลางหัวใจของตนเอง ในวินาทีเดียวกันนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมารัวๆ [คุณได้พบและสังหารเอิร์ลบรูโน หัวหน้าสมาพันธ์ต่อต้านเกริด!] [คุณได้รับรายชื่อสมาชิกสมาพันธ์ต่อต้านเกริด] [ได้รับไอเทม: แหวนขุนนางหัวโบราณ] [ได้รับไอเทม: แส้ขุนนางหัวโบราณ] [ทหาร 1,390 นาย จากทั้งหมด 3,017 นาย ตัดสินใจที่จะติดตามคุณหลังการตายของเอิร์ลบรูโน] [อัศวิน 28 นาย จากทั้งหมด 30 นาย ตัดสินใจที่จะติดตามคุณ พวกเขาเลื่อมใสในความสามารถอันยอดเยี่ยมที่สามารถสยบเอิร์ลบรูโนได้โดยไม่ต้องเปลืองแรง] [ดุ๊กสไตม์กำลังรุดหน้ามาที่นี่หลังจากทราบข่าว!] “ฝ่าบาททททท!” “...” “กระหม่อมน่าละอายนัก! ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีศัตรูแฝงตัวอยู่ในหมู่ลูกน้องของตนเอง! ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความเขลาของกระหม่อมแท้ๆ!” “...” เกริดรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างรุนแรง สถานการณ์ที่เกินความคาดหมายและรวดเร็วจนตามไม่ทันนี้ทำให้เขามึนตึ้บไปหมด “ก่อนอื่น... ไปหาฟาติมากันก่อนเถอะ...” เกริดคิดว่าเขาควรจะไปสงบสติอารมณ์ด้วยการหาวิธีผลิตชุดชั้นในน่าจะดีกว่า *** “คุณคิดยังไงกับเรื่องนี้?” ณ สำนักงานใหญ่ของเอสเอ กรุ๊ป (S.A. Group) เกริดเพิ่งจะปราบกลุ่มกบฏลงได้โดยบังเอิญในขณะที่ตั้งใจจะไปหาช่างตัดเสื้อ อิมชอลโฮหัวเราะพลางจับตาดูหน้าจอที่แสดงผลของเกริด โดยมียุนนาฮีคอยวิเคราะห์อยู่ข้างๆ “ตัวแปรสำคัญคือการที่เกริดเพิ่มค่าความสนิทสนมกับ ‘สติ๊กส์’ จนถึงขีดสุดค่ะ เดิมทีหากเกริดไปที่ฟรอนเทียร์หลังจากทักษะช่างตีเหล็กถึงระดับหนึ่ง เขาจะได้พบเควสต์ของฟาติมาโดย ‘บังเอิญ’ แต่เพราะสติ๊กส์ ทำให้เควสต์นี้ไปซ้อนทับกับช่วงเหตุการณ์ก่อตั้งอาณาจักรโอเวอร์เกียร์พอดี” “ใช่แล้ว ถ้าเกริดไม่สามารถทำให้สติ๊กส์ยอมรับได้ เขาคงไม่ไปฟรอนเทียร์ในช่วงเวลานี้ และหากเกริดไม่ได้เป็นกษัตริย์ สมาพันธ์ต่อต้านเกริดก็คงไม่เกิดขึ้น” “ถูกต้องค่ะ มันเป็นเรื่องประจวบเหมาะที่เควสต์ฟาติมา สมาพันธ์ต่อต้าน และเอิร์ลบรูโนมาบรรจบกัน... แต่มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นเลยหากขาดการกระทำใดการกระทำหนึ่งของเกริดไป” “ถ้าอย่างนั้น มันก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” “...?” “เพราะอิทธิพลที่เกริดสร้างไว้กับปิอาโร ทำให้เขาได้เป็นเพื่อนกับครากูเอล และเพราะเป็นเพื่อนกับครากูเอล เขาจึงได้รู้เรื่องหมู่เกาะเบเฮน จนได้พบกับสติ๊กส์... การกระทำทั้งหมดของเกริดนั้นร้อยเรียงเข้าด้วยกันอย่างแยกไม่ออก” ‘จุดสูงสุดแห่งเหตุและผล’ นี่คือวิธีที่อิมชอลโฮนิยามตัวตนของเกริด มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ซูเปอร์คอมพิวเตอร์อย่างมอร์เฟียสจะไม่สามารถคาดการณ์ตัวเขาได้ ‘ข้าอยากจะเฝ้ามองการเติบโตของเจ้าต่อไปจริงๆ’ เกริด, ครากูเอล และแอกนัส ทั้งสามคนคือผู้เล่นปาฏิหาริย์ที่น่าสนใจที่สุดในบรรดาผู้เล่นทั้งห้า หน้าจอที่แสดงภาพของพวกเขาเวียนว่ายอยู่รอบตัวอิมชอลโฮ โดยเฉพาะซูเปอร์คอมพิวเตอร์มอร์เฟียสที่กำลังให้ความสนใจกับ ‘แอกนัส’ เป็นพิเศษในยามนี้