“เสียงระเบิดนั่น... มาจากทิศทางของคุกอัคคี” เหล่า ‘ยังบัน’ (Yangbans) รับรู้ถึงต้นตอของแรงสั่นสะเทือนได้ในพริบตา เมื่อพิจารณาจากระยะห่างระหว่างพระราชวังและคุกอัคคีแล้ว โสตประสาทของพวกเขานั้นนับว่าอยู่เหนือล้ำเกินขอบเขตของมนุษย์ไปไกลโข “ข้าไม่เข้าใจ เหตุใดจึงเกิดความวุ่นวายขึ้นในเมืองหลวง หรือว่ามีสงคราม?” “ไม่มีทางเป็นไปได้” อาณาจักรอื่นต่างรู้ดีว่าเหล่ายังบันพำนักอยู่ในคาร์ส พวกเขาไม่มีทางบังอาจก่อความไม่สงบขึ้นแน่ ทุกคนต่างประจักษ์แจ้งว่า ผู้ใดก็ตามที่ไร้ความยำเกรงต่อยังบัน จักต้องพบกับจุดจบอันน่าอเนจอนาถ “ข้าได้ยินมาว่าฮันซอกบงถูกจองจำอยู่ในคุกอัคคี เป็นไปได้ว่าอาจมีกลุ่มคนพยายามจะชิงตัวเขาจนก่อให้เกิดเหตุจลาจลขึ้น” “โห... พวกมันไม่กลัวเกรงพวกเราเลยรึ?” “กลัวสิ แต่ก็ยังมีพวกที่ยอมแลกชีวิตเพื่อช่วยฮันซอกบง สองพ่อลูกตระกูลฮันเป็นขุนนางที่เป็นหน้าเป็นตาของอาณาจักรโชและมีผู้เลื่อมใสอยู่ไม่น้อย” “หืม ข้าได้ยินมาว่ามี ‘เจียงซือม้าดำ’ เฝ้าอยู่ที่คุกอัคคี ในอาณาจักรโชยังมีใครที่ต่อกรกับมันได้อีกหรือ?” “หากเป็น ‘10 ดารา’ แห่งอาณาจักรโชก็นับว่ามีความเป็นไปได้” “10 ดาราอย่างนั้นรึ? ไม่ใช่ว่าราชาโชหรอกหรือที่เป็นคนตัดสินประหารชีวิตฮันซอกบง? มันสมเหตุสมผลแล้วหรือที่คนสนิทของเขาจะบุกไปช่วยนักโทษ? อา... หรือว่า?” “นั่นแหละคือคำตอบ ราชาโชขึ้นชื่อเรื่องความรักใคร่เอ็นดูที่มีต่อฮันซอกบงมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว” เหตุผลที่ราชาโชประกาศประหารชีวิตฮันซอกบงนั้นเป็นเพราะแรงกดดันจากเหล่ายังบัน ในใจลึกๆ แล้วเขาย่อมปรารถนาจะรักษาชีวิตสหายผู้นี้ไว้ จึงไม่แปลกเลยหากเขาจะแอบวางแผนชิงตัวประกัน “ที่แท้ราชาโชก็อยู่เบื้องหลังกลุ่มคนที่มาช่วยฮันซอกบงงั้นรึ? หึๆ... ราชาโชบังอาจลวงหลอกยังบันเชียวหรือ?” *กรอด!* บุรุษในชุดอาภรณ์หรูหราเกินผู้ใดแผดรังสีอำมหิตออกมา เขาคือ ‘การัม’ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความถือดีในสายเลือดอย่างรุนแรง เขาจะไม่มีวันยกโทษให้ผู้ใดก็ตามที่ทำให้เกียรติภูมิของยังบันต้องมัวหมอง สำหรับเขาแล้ว ชีวิตมนุษย์อื่นใดล้วนไร้ค่าเป็นเพียงเศษผง “ข้าจะทำให้ราชาโชต้องหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือด” ชายอีกสองคนมองตามการัมที่ลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไป “เจ้าจะทำอะไรก็เชิญ แต่อย่าลืมว่าที่นี่ไม่ใช่อาณาจักรฮวาน เราต้องรักษาความสง่างามของยังบันต่อหน้าเหล่าราษฎรเอาไว้ด้วย” “ข้าจัดการเองได้” การัมผู้กรุ่นด้วยโทสะมุ่งหน้าไปยังท้องพระโรงทันที ทว่ากลับไร้เงาของราชาโช “องค์เหนือหัวเสด็จไปยังลานประหารแล้วขอรับ อย่างที่ท่านทราบ วันนี้คือวันประหารฮันซอกบง...” ‘เป็นคนชักใยแผนชิงตัว แต่กลับทำเป็นทองไม่รู้ร้อนงั้นรึ?’ ช่างเป็นเจ้าเมืองที่เจ้าเล่ห์นัก การัมทะยานขึ้นสู่ห้วงอากาศอย่างเย็นชา ก่อนจะหยุดนิ่งกลางเวหา ดวงตาที่ทรงพลังยิ่งกว่าพญาเหยี่ยวเพ่งเล็งไปยังคุกอัคคี “มันจะน่าตื่นเต้นกว่าไหมนะ ถ้าแผนการช่วยฮันซอกบงต้องพังทลายลง? หึๆๆ!” *ฟึ่บ!* ร่างของการัมพุ่งผ่านท้องฟ้าสีเถ้าถ่าน เขาขยับเท้าเพียงแผ่วเบาก็เลือนหายไปอย่างรไร้ร่องรอยราวกับภูตพราย *** “โอเวอร์เกียร์...? ราชาโอเวอร์เกียร์อย่างนั้นหรือ?” เขาสยบเจียงซือม้าดำได้เพียงเพราะเขาคือราชาโอเวอร์เกียร์งั้นรึ? ซัมดาซูไม่อาจเข้าใจสิ่งที่ได้ยินแม้แต่น้อย เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ‘โอเวอร์เกียร์’ คืออะไร แต่คำว่า ‘ราชา’ นั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทอย่างชัดเจน เช่นเดียวกับฮันซอกบงและซูอา “ราชา...? เกริด ตอนนี้ท่านเป็นราชาแล้วอย่างนั้นหรือ?” “อา...” เกริดเพิ่งนึกขึ้นได้เมื่อได้ยินคำถามของฮันซอกบง เขาตระหนักว่าตนเองยังไม่เคยเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้สองพ่อลูกได้รับรู้เลย ‘ตอนที่มาทวีปตะวันออกครั้งแรก เราต้องระมัดระวังตัวหลายอย่าง’ แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว เกริดเชื่อใจฮันซอกบงและซูอาอย่างเต็มเปี่ยม พวกเขาห่วงใยเขาแม้ในยามที่ชีวิตตนเองแขวนอยู่บนเส้นด้าย ความซื่อสัตย์และคุณธรรมของพวกเขาช่างมั่นคงจนหยดสุดท้าย ‘ธาตุแท้ที่เปิดเผยก่อนความตายนั้นช่างบริสุทธิ์นัก’ ช่างแตกต่างจากเขาสิ้นดี เกริดคลี่ยิ้มพลางพยักหน้า “ถูกต้องแล้ว ผมคือราชา” “...” ใบหน้าของฮันซอกบงและซัมดาซูแข็งค้างราวกับรูปสลักหิน บนทวีปนี้มีเพียงสี่คนเท่านั้นที่กล้าเรียกตนเองว่าราชา แต่เกริดไม่ได้อยู่ในรายชื่อเหล่านั้น นั่นหมายความว่าเกริดคือพวกคนเถื่อนที่ไม่สยบต่อกษัตริย์องค์ใด “สวรรค์...” ผู้ช่วยชีวิตของเขาคือราชาคนเถื่อนงั้นหรือ? ใบหน้าของฮันซอกบงซีดเผือด ซัมดาซูชี้หน้าเขาพลางตะโกนก้อง “ฮันซอกบง เจ้ามันโสมม! เบื้องหน้าทำเป็นใสสะอาดไร้ราคี แต่เบื้องหลังกลับลักลอบคบค้ากับราชาคนเถื่อน! เจ้าต้องพินาศแน่!” ‘ราชาคนเถื่อน?’ เกริดขมวดคิ้วอย่างสงสัยกับปฏิกิริยาของฮันซอกบงและคำด่าของซัมดาซู “ราชาคนเถื่อน? คนของทวีปตะวันออกเรียกคนจากทวีปตะวันตกว่าคนเถื่อนงั้นเหรอ?” “?!!” “!!!” ฮันซอกบง ซูอา และซัมดาซูต่างตกตะลึงจนตัวโยน พวกเขาประหลาดใจที่เกริดขนานนามตนเองว่าเป็นคนจากทวีปตะวันตก ซูอามองเขาด้วยสายตาที่สั่นไหวและถามอย่างระมัดระวัง “ท่านมาจากทวีปตะวันตกจริงๆ หรือ?” “ใช่แล้ว” คำตอบที่ดูเป็นธรรมชาติของเกริดทำให้ซัมดาซูระเบิดหัวเราะออกมา เขาแผดเสียงลั่น “โกหกทั้งเพ! เจ้าแค่ปั้นน้ำเป็นตัวเพื่อกลบเกลื่อนความเป็นคนเถื่อนของตัวเอง! ข้ามทะเลแดงมาเนี่ยนะ? ใครจะไปเชื่อเรื่องไร้สาระแบบนั้น... อึก!” ซัมดาซูที่กำลังเดือดดาลต้องหุบปากฉับพลันด้วยความหวาดเกรง เกริดจ้องมองเขาเหมือนมองเหยื่อที่ไร้ทางสู้ ชายคนนี้คือมหาบุรุษผู้สังหารเจียงซือม้าดำได้ หากขยับเขยื้อนเพียงนิด ศีรษะของเขาอาจหลุดจากบ่าได้ทุกเมื่อ ฮันซอกบงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกอย่างแท้จริง “ที่แท้... ท่านก็เป็นคนจากทวีปตะวันตก” ทวีปตะวันตกและตะวันออกถูกตัดขาดจากกันอย่างสมบูรณ์โดยมี ‘ทะเลแดง’ กั้นขวาง ทว่าในบันทึกประวัติศาสตร์ มีบางคราที่ผู้คนจากทวีปตะวันตกพลัดหลงมายังทวีปตะวันออกเพราะเหตุเรืออับปางในทะเลแดง “เกริดคงจะประสบเคราะห์กรรม...” ซูอาส่งสายตาเวทนามาให้ ราวกับมองเกริดเป็นผู้พลัดถิ่นที่โดดเดี่ยว เกริดยิ้มตอบ “เปล่าหรอก ผมมาที่นี่ด้วยความตั้งใจของตัวเอง และผมก็มีวิธีกลับไปยังทวีปตะวันตกด้วย” “...!!” ฮันซอกบงและซัมดาซูตะลึงงัน ตลอดหลายร้อยหลายพันปีที่ผ่านมา ทั้งสองทวีปไม่เคยมีการติดต่อสื่อสารกันเลย แต่เกริดกลับบอกว่าเขาสามารถเดินทางข้ามทวีปได้ตามใจชอบ นี่คือคำกล่าวที่ทำลายสามัญสำนึกของพวกเขาจนสิ้นซาก ซัมดาซูคิดในแง่ร้ายทันที “เหลวไหล...! เรื่องแบบนั้นจะเป็นไปได้ยังไง?” หากสิ่งที่เกริดพูดเป็นความจริง มันคือปัญหาใหญ่ระดับโลก สองทวีปดำรงอยู่โดยไม่ก้าวก่ายกันมาเนิ่นนาน หากมีการแลกเปลี่ยนเกิดขึ้น ย่อมนำมาซึ่งความวุ่นวายที่มิอาจคาดเดา! ‘เฮือก!’ ซัมดาซูได้สติ เขารู้ตัวว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้ เขาต้องลากตัวฮันซอกบงไปที่ลานประหาร ‘แต่จะทำยังไงล่ะ?’ เขาจะเอาชนะปีศาจที่ฆ่าเจียงซือม้าดำได้อย่างไร? ในขณะที่ซัมดาซูกำลังลนลาน เกริดเองก็เริ่มเกิดความสงสัยเช่นกัน ‘ทำไมเควสต์ยังไม่จบ?’ เควสต์ลับ [ช่วยเหลือสองพ่อลูกตระกูลฮัน] กำหนดให้เขาต้องช่วยฮันซอกบงและซูอา ตอนนี้เขาช่วยพวกเขาออกมาได้แล้ว แต่ระบบกลับยังไม่แจ้งเตือนว่าสำเร็จ นั่นหมายความว่าภารกิจนี้ยังมีเงื่อนไขอื่นอีก ‘อา... หรือว่าต้องพาพวกเขาออกจากคาร์สให้ได้อย่างปลอดภัย?’ เมื่อคิดได้ดังนั้น เกริดจึงเร่งรัดสองพ่อลูกทันที “เรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ หากชักช้าจะอันตรายเกินไป” เกริดคาดหวังว่าพวกเขาจะตามเขาไปโดยง่าย ทว่าเขาคิดผิด ฮันซอกบงปฏิเสธมือที่ยื่นมาของเกริด “ข้าไปไม่ได้” “หือ?” เกริดชะงักด้วยความงุนงง ฮันซอกบงจึงเริ่มอธิบายเหตุผล “ข้าคือผู้ต้องโทษประหารเพราะทำให้พวกยังบันแห่งอาณาจักรฮวานผิดหวัง พวกเขาต้องการตัวยอดช่างฝีมือ แต่ข้าไม่รู้ว่าท่านอยู่ที่ไหนจึงไม่อาจให้คำตอบที่พวกเขาต้องการได้” “พวกยังบันตามหาผมงั้นเหรอ? เพื่ออะไร?” “พวกเขาสนใจเพราะท่านสร้าง ‘ธนูหงส์แดง’ ที่ทรงอานุภาพยิ่งกว่าต้นฉบับ อันที่จริงมันไม่ใช่เรื่องแย่ ข้าเคยหวังว่าเกริดจะใช้โอกาสนี้เป็นมิตรกับยังบัน แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว บางทีพวกยังบันอาจจะไม่ชอบใจนักที่ท่านมาจากทวีปตะวันตก” “...หืม” เกริดเห็นด้วยว่ามีความเป็นไปได้ สำหรับยังบันผู้เป็นขั้วอำนาจสูงสุดในทวีปตะวันออก พวกเขาคงไม่ยินดีนักหากมีชาวตะวันตกที่เก่งกาจกว่าปรากฏตัวขึ้น เพราะนั่นอาจสั่นคลอนความมั่นคงในสถานะของพวกเขาเอง ‘ความประทับใจแรกของเรากับพวกนั้นที่ปังเกียก็ใช่ว่าจะดี’ เกริดมั่นใจในความคิดนั้นจึงยื่นมือไปหาฮันซอกบงอีกครั้ง “ถ้าอย่างนั้นก็หนีไปกับผมเถอะ” “ข้าไปไม่ได้จริงๆ” “ทำไมล่ะ?” “ถ้าข้าหนีไปกับท่าน... พวกยังบันจะหันไปลงทัณฑ์อาณาจักรโชแทน และข้าไม่อาจรู้ได้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอาณาจักรของข้า ข้าจะอยู่ที่นี่และรับโทษประหารตามกำหนดการเดิม ข้าขอเพียงอย่างเดียว... โปรดพาบุตรสาวของข้าหนีไปกับท่านด้วย” “ไม่สิ ทำแบบนั้นมัน...” ในขณะที่เกริดกำลังจะโต้แย้ง *— หนีไปซะ* เสียงกระซิบจากวิญญาณของบราแฮมดังขึ้นหลังจากเงียบหายไปนาน น้ำเสียงนั้นยังคงเย็นชาเช่นเดิมแต่กลับแฝงไปด้วยความกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ทำไมจู่ๆ ถึงบอกให้หนีล่ะ?” *— เจ้านั่นกำลังมา... คนที่เจ้าในตอนนี้ไม่มีปัญญาจะต่อกรด้วยได้เลย* ‘ว่าไงนะ?’ *— ชิ ไม่ทันแล้ว... จงใช้ [สภาวะกลืนกิน] (Assimilation) ซะ!* ‘อะไรนะ...?’ บราแฮมกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่? เกริดยังไม่ทันจะทำความเข้าใจสถานการณ์ ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว เสียงแปลกหูอย่างหนึ่งพลันแทรกเข้ามาในโสตประสาท “หืม? เจ้าไม่ใช่หนึ่งใน 10 ดารางั้นรึ?” “...!!” เสียงนั้นดังมาจากเหนือศีรษะของพวกเขา เกริดเงยหน้าขึ้นและดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง อาภรณ์สีครามโบกสะบัดอยู่บนฟากฟ้า เจ้าของเสียงนั้นจ้องมองลงมาด้วยสายตาเหยียดหยาม ทั้งเครื่องแต่งกาย รูปลักษณ์ และบรรยากาศรอบกายช่างคล้ายคลึงกับพากม่าเหลือเกิน “แก...!” บุรุษที่เกริดเคยเห็นในปังเกียกำลังลอยเด่นอยู่กลางอากาศ... เขาคือ ‘ยังบัน’ ‘ยังบัน...!’ สถานการณ์เลวร้ายจู่โจมกะทันหันจนดวงตาของเกริดสั่นระริกราวกับเกิดแผ่นดินไหว “หืม ทำไมข้าถึงรู้สึกคุ้นหน้าเจ้านักนะ?” การัมผู้เป็นยังบันเองก็รู้สึกคุ้นเคยกับเกริดเช่นกัน “อา... เจ้าคนที่ข้าเห็นในปังเกียนี่เอง ข้าอดไม่ได้ที่จะได้กลิ่นอายของเจ้าสอยอ่อนนั่นจากตัวเจ้า” คนที่การัมหมายถึงก็คือ... “กลิ่นอายของพากม่า หึๆ ข้าจำไม่ผิดจริงๆ ที่แท้ก็คือเจ้านี่เองที่เป็นคนสร้างธนูหงส์แดงขึ้นมาใหม่” [ท่านมีความรู้สึกอยากหมอบกราบ] [ท่านต้านทานได้สำเร็จ] “เจ้าคือผู้สืบทอดของพากม่าอย่างนั้นรึ?” *ตึกตัก!* หัวใจของเกริดเต้นระรัวอย่างรุนแรงในการเผชิญหน้าครั้งสำคัญนี้!