อาณาจักรฮวาน... มันคือเสาหลักที่ค้ำจุนผืนทวีปทั้งมวล และเป็นอาณาจักรที่ตั้งตระหง่านอยู่ภายใต้สรวงสวรรค์ นับตั้งแต่วันที่เด็กชายผู้มีเอกลักษณ์ถือกำเนิดขึ้นใน ‘อาณาจักรเล็กๆ’ แห่งนี้ มันก็ได้แผ่ขยายอิทธิพลปกครองไปทั่วหล้า เหตุใดอาณาจักรฮวานถึงได้ครองความเป็นใหญ่? และมันถูกต้องแล้วหรือที่จะแบ่งแยกมนุษย์ออกเป็นชนชั้น ‘ยังบัน’ และสามัญชน? คำถามเหล่านี้เคยถูกตั้งขึ้นโดยเด็กชายผู้หนึ่ง... ผู้ซึ่งตั้งข้อสงสัยในสิ่งที่ทุกคนต่างยอมรับว่าเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ “เด็กคนนั้นมีนามว่าปักม่า... เขาเป็นไอ้คนโง่เขลาที่เชื่อว่ามนุษย์ทุกคนล้วนมีคุณค่าเท่าเทียมกัน” “...” กาลัมมีสีหน้าเปี่ยมสุขยามเมื่อย้อนรำลึกถึงอดีต รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า ดวงตารูปจันทร์เสี้ยวคู่นั้นงดงามเสียจนหยาดเยิ้มชวนให้เคลิบเคลิ้ม หากแต่ความจริงเขาก็คือบุรุษเพศ ‘ไอ้ระยำนี่!’ เกริดรู้สึกเป็นอริต่อความงามของกาลัมอย่างรุนแรง และแต่เดิมกาลัมก็ไม่ได้แสดงไมตรีต่อเกริดอยู่แล้ว แม้ปากจะยิ้ม แต่ดวงตาที่จดจ้องมายังเกริดนั้นกลับเยือกเย็นและว่างเปล่า ราวกับเขากำลังก้มมองดูหนอนแมลงตัวหนึ่งก็ไม่ปาน “การเดินทางของปักม่าผู้โง่เง่านั่นมาถึงจุดสูงสุด ก็แค่เรื่องทักษะสายผลิตที่ไร้ประโยชน์ในการต่อสู้” ตั้งแต่ปรากฏตัว กาลัมเอาแต่พ่นคำดูแคลนปักม่าราวกับเป็นคนไร้ค่า ทว่าเกริดไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองในเรื่องนั้น เพราะเขาไม่เคยพบหน้าปักม่ามาก่อน จึงไม่ได้ใส่ใจว่าปักม่าจะถูกเย้ยหยันเพียงใด แต่มีสิ่งหนึ่งที่สะกิดใจเขาอย่างรุนแรง “ทักษะสายผลิตที่ไร้ประโยชน์... เจ้าหมายถึงการตีเหล็กอย่างนั้นหรือ?” เกริดไม่มีความผูกพันพิเศษกับชายที่ชื่อปักม่า แต่เขานับถือในเทคนิคของปักม่าและภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้สืบทอดมันมา สำหรับเกริด อาชีพช่างตีเหล็กคือพรที่ประเสริฐที่สุดซึ่งได้เปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล แต่กาลัมกลับปัดส่งมันเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เกริดจะรู้สึกขุ่นเคืองจนตาขวาง กาลัมตอบสนองต่อสายตาพิฆาตของเกริดด้วยท่าทีเรียบเฉย “ก็ใช่น่ะสิ เจ้ากล้าจ้องหน้าข้าเชียวรึ?” “...ขออภัย ข้าเผลอตัวตื่นเต้นไปชั่วขณะ...” เกริดเริ่มประจบสอพลอทันควัน เพราะสัญชาตญาณมันร้องเตือนว่า กาลัมแข็งแกร่งกว่าเขาอย่างเทียบไม่ติด โดยเฉพาะในตอนนี้ที่เกริดไม่ได้อยู่ในสภาพสมบูรณ์ ทักษะบัฟเกือบทั้งหมดรวมถึง ‘พลังแห่งเบเรียล’ ยังอยู่ในช่วงคูลดาวน์ การทำให้กาลัมกลายเป็นศัตรูในตอนนี้ถือเป็นการกระทำที่เกินตัว ‘ข้าไม่ได้ขี้ขลาดเพราะกลัวตายนะ! แต่มันจะดีกว่าถ้าจะแสดงท่าทีนอบน้อมเพื่อหลอกถามข้อมูลเกี่ยวกับปักม่า!’ - เจ้ากำลังคุยกับใครอยู่? ‘...อย่าเข้าใจผิดว่าข้ากำลังยอมจำนนล่ะ’ *กรอด!* เกริดหาข้ออ้างให้กับบราแฮม คำพูดเหล่านั้นเหมือนใบมีดคมกริบที่กรีดลึกลงในใจ ภาพจำในอดีตที่เขาเคยอ่อนแอจนไม่อาจต่อกรกับผู้แข็งแกร่งได้หวนกลับมาอีกครั้ง เขาเริ่มรู้สึกรังเกียจตัวเอง ‘ไอ้งี่เง่าเอ๊ย... ข้าสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะมีความมั่นใจเสมอ แต่นิสัยเดิมๆ นี่มันแย่ที่สุด เป็นขยะจริงๆ’ เสียงหัวเราะเยาะของบราแฮมดังขึ้นในโสตประสาท - การตัวลีบเล็กต่อหน้าผู้แข็งแกร่งไม่ใช่เรื่องน่าอาย แม้แต่สัตว์ป่ายังรู้จักเกรงกลัวต่อผู้ที่เหนือกว่า แล้วมนุษย์จะประเสริฐไปกว่าสัตว์ป่าได้อย่างไร? เจ้าไม่ได้โง่หรอก “...” - แต่อย่าได้สยบต่อความอยุติธรรม หากมีใครรังแกหรือบังคับขู่เข็ญเจ้าเพียงเพราะมันแข็งแกร่งกว่า จงเตรียมตัวตายเสียดีกว่ายอมก้มหัวให้มัน การอ่อนแอจนทิ้งศักดิ์ศรีได้นั้นไม่ใช่เรื่องดี... แต่ก็นะ ข้าเองก็สังหารคนอ่อนแอที่บังอาจมาลองดีกับข้าไปจนหมดสิ้นแล้วเหมือนกัน “...” บราแฮมให้คำแนะนำพร้อมกับแสดงความถือดีตามแบบฉบับของตน เกริดยิ้มออกมาและรู้สึกผ่อนคลายขึ้น เขาไม่รู้สึกละอายใจอีกต่อไปที่เคยวางท่าทีหดหู่ต่อหน้ากาลัม ขณะที่กาลัมยังคงเอ่ยต่อไป “แต่มันก็น่าแปลกที่มันไม่ได้ไร้ประโยชน์เสียทีเดียว เมื่อปักม่าเรียนรู้เรื่องการตีเหล็กมากขึ้น พวกยังบันในอาณาจักรฮวานต่างก็มีชีวิตที่สะดวกสบายขึ้นมาก เครื่องมือที่ปักม่าสร้างมีคุณภาพเหนือชั้นกว่าเครื่องมือชิ้นไหนๆ ในใต้หล้า” *ซู่ว* กาลัมสอดมือเข้าไปในเสื้อแล้วหยิบกล้องยาสูบออกมา มันเป็นกล้องยาสูบสีขาวนวลตา ดูประณีตและเรียบลื่น “กล้องยานี้ ปักม่าทำขึ้นจากไม้ฟอสฟอรัสขาว... คุคุ ทุกครั้งที่ข้าสูบมัน ข้าก็อดคิดถึงปักม่าที่หนีไปไม่ได้จริงๆ ภาพจำตอนที่ข้าข่มเหงทรมานมันยังชัดเจนอยู่ในใจเสมอ” “...” ช่างตีเหล็กในตำนาน... ถึงกับต้องทำกล้องยาสูบให้คนอื่นเชียวหรือ? ‘พวกยังบันมันแข็งแกร่งแค่ไหนกัน ถึงได้ปฏิบัติกับปักม่าเหมือนเป็นขี้ข้าแบบนี้?’ ปักม่าคือผู้แข็งแกร่งที่สามารถโค่นจอมปีศาจลงได้หลังจากทำสัญญาเป็นผู้รับใช้ของบาอัล แม้จะคำนึงถึงความจริงที่ว่าจอมปีศาจที่ลงมายังโลกไม่สามารถใช้พลังได้เต็มที่ แต่พลังรบของปักม่าก็ยังเทียบเคียงได้กับตำนานสายต่อสู้คนอื่นๆ แต่น่าประหลาดที่กาลัมกลับปฏิบัติกับปักม่าราวกับสิ่งของ ‘ปักม่าคนนี้ คือปักม่าคนเดียวกับที่ข้ารู้จักหรือเปล่า?’ ในขณะที่เกริดกำลังตั้งข้อสงสัย... “ฟู่ววววว” กาลัมจุดกล้องยาสูบ เขาสูดควันเข้าไปลึกๆ ก่อนจะพ่นออกมาจนกลุ่มควันหนาทึบปกคลุมใบหน้าของเขาไว้ เป็นการกระทำที่แสดงออกถึงความเมินเฉยต่อตัวตนของเกริดอย่างสิ้นเชิง “ใช่ ปักม่าเป็นแรงงานที่ใช้งานได้สะดวกมือมาก มียังบันหลายคนที่เสียดายที่มันหนีไปจากอาณาจักร แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องดีที่ผู้สืบทอดเทคนิคของปักม่าปรากฏตัวขึ้นเสียที” กาลัมกวาดสายตามองเกริดราวกับกำลังมองดูผลไม้รสเลิศ ก่อนจะตัดสินใจ “ข้าจะพาเจ้าไปยังอาณาจักรฮวาน ข้าไม่คิดว่าอากาศบริสุทธิ์ของอาณาจักรจะแปดเปื้อนเพียงเพราะมีไอ้คนไร้การศึกษาคนหนึ่งไปอาศัยอยู่ที่นั่นหรอกนะ... คุคุ” ‘ไอ้บ้านี่’ ความอดทนของเกริดมาถึงขีดจำกัด ความขี้ขลาดถูกลบเลือนหายไปเหลือไว้เพียง ‘สันดาน’ ดั้งเดิม การนอบน้อมไม่ใช่ตัวตนของเกริดแม้แต่น้อย ‘เขาตัดสินใจเองเออเองอะไรกัน?’ ความกลัวจางหายไปจากแววตาของเกริดยามที่เขามองกาลัม มือทั้งสองขยับกำแน่นด้วยเพลิงโทสะ “แกบังอาจมาดูหมิ่นเทคนิคที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลกอย่างนั้นรึ? คิดว่าข้าจะโอนอ่อนผ่อนตามแกไปง่ายๆ หรือไง ไอ้บัดซบ! คิดว่าข้าจะยืนนิ่งเป็นใบ้ให้แกข่มเหงงั้นเหรอ!” แต่ในเสี้ยววินาทีที่เกริดกำลังจะแผดคำราม... - ใจเย็นก่อน แล้วลองหลอกถามมันดูอีกนิด บราแฮมห้ามเขาไว้ บราแฮมเองก็ต้องการรู้เรื่องราวของปักม่าให้มากกว่านี้ แม้ปักม่าจะเคยทำร้ายบราแฮม แต่ครั้งหนึ่งพวกเขาก็เคยเป็นสหายกัน ‘อืม...’ เกริดเข้าใจในเจตนาของบราแฮม เมื่อลองคิดดูอย่างใจเย็น เขาก็อยากรู้เรื่องราวของปักม่ามากขึ้นเช่นกัน ยิ่งเข้าใจปักม่ามากเท่าไหร่ เขาก็จะยิ่งเข้าใกล้เควสเปลี่ยนอาชีพและเบาะแสลับมากขึ้นเท่านั้น เกริดสะกดกลั้นอารมณ์พลุ่งพล่านและเอ่ยถามกาลัม “ข้าใคร่รู้... เหตุใดปักม่าถึงต้องหนีออกจากอาณาจักรฮวาน? เบื้องหลังเรื่องนี้มีสิ่งใดซ่อนอยู่? อีกอย่าง เจ้าเองก็ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับข้า แล้วเจ้าจะมีชีวิตอยู่ในยุคสมัยเดียวกับปักม่าที่แก่ตายไปนานแล้วได้อย่างไร?” ทว่าผู้ที่ตอบคำถามไม่ใช่กาลัม “ไอ้คนเสียสติ... เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาถามเช่นนี้! นี่คือท่านยังบันผู้ยิ่งใหญ่! พวกเขาเหนือสามัญสำนักจนสามารถปัดเป่ากาลเวลาได้ด้วยซ้ำ!” ซัมดาซู... ชายที่หมอบกราบอยู่กับพื้นตั้งแต่อีกฝ่ายปรากฏตัว ตะโกนขึ้นมาด้วยใบหน้าที่ปูดโปนด้วยเส้นเลือด ดูเหมือนเขาจะเทิดทูนพวกยังบันราวกับเป็นตัวตนที่สูงส่ง ‘ปัดเป่ากาลเวลาอย่างนั้นรึ?’ พวกนี้เป็นเทพเจ้าหรืออย่างไร? ทันทีที่สิ้นคำของซัมดาซู บราแฮมก็กระซิบที่ข้างหูเกริด - เป็นไปไม่ได้ ปักม่าเองก็ไร้ทางสู้ต่อหน้ากาลเวลาเฉกเช่นมนุษย์ธรรมดาทั่วไป ‘ถ้าอย่างนั้น ไอ้กาลัมนี่ก็แค่ขี้คุยงั้นสิ?’ คำถามเริ่มพอกพูนขึ้นในใจ เกริดยังคงสับสนขณะที่กาลัมเอ่ยต่อ “ทำไมปักม่าถึงหนีไปน่ะรึ? เพราะมันสิ้นหวังในความอ่อนแอของตัวเอง และมิอาจทนต่อความอับอายที่เกิดขึ้นได้” “อ่อนแอ... อย่างนั้นรึ?” ช่างตีเหล็กในตำนานปักม่าเนี่ยนะ? “ใช่ มันอับอายที่ตัวเองช่างไร้กำลังสิ้นดี มันล้มเหลวในการทดสอบ ‘ชียู’ ของยังบัน และได้หนีไปอย่างผู้แพ้” “บททดสอบชียู?” “เรียกสั้นๆ ว่ามันคือบททดสอบเพื่อพิสูจน์แสนยานุภาพทางการรบก็แล้วกัน” “พลังรบ...” บททดสอบนั้นมันยากเข็ญเพียงใดกัน ถึงทำให้ผู้แข็งแกร่งอย่างปักม่าต้องล้มเหลว? กาลัมเอ่ยคำพูดที่เกริดยากจะเชื่อลงได้ “ก็นะ ปักม่าน่ะเป็นพวกอ่อนแอที่เลื่องลือเลยล่ะ” “อ่อนแอ...?” “ใช่ มันก็เป็นแบบนั้นแหละ เพลงดาบของมันน่ะก็แค่ลูกไม้อ่อนหัด” “...” “หืม... ข้ามัวแต่รำลึกอดีตจนเสียเวลาไปมากแล้ว เอาล่ะ ไปอาณาจักรฮวานกับข้าเสียที ข้ายังมีงานต้องทำอีกเยอะ อ้อ... แต่ก่อนหน้านั้น” สายตาของกาลัมเลื่อนไปที่สองพ่อลูกตระกูลฮัน ในพริบตานั้น เกริด ซัมดาซู และสองพ่อลูกต่างรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น เพราะแววตาที่มองดูพวกเขานั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ต่างจากตอนที่กาลัมมองเกริดอย่างสิ้นเชิง ตอนนั้นกาลัมยังดูเป็นมิตรเสียมากกว่าด้วยซ้ำ “ข้าควรจะสังหารพวกมดปลวกที่บังอาจล่อลวงท่านยังบันทิ้งเสีย” *ซูดดดด* กาลัมสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ พลันนั้นริมฝีปากของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ‘บ้าน่า!’ เกริดรู้ดีถึงคุณสมบัติของไม้ฟอสฟอรัสขาว นี่คือสัญญาณเตือนก่อนที่มันจะระเบิดออก ปากของกาลัมกำลังจะระเบิด? ตามสามัญสำนึก กาลัมควรจะได้รับบาดเจ็บ แต่กาลัมคือยังบัน... และสามัญสำนึกใช้ไม่ได้กับตัวตนอย่างพวกเขา “วิชาดาบปักม่า!” เกริดขยับกายไปตามสัญชาตญาณ เพื่อปกป้องสองพ่อลูกตระกูลฮัน และในจังหวะนั้นเอง! *เปรี้ยง!* เปลวเพลิงพุ่งทะลักออกจากปากของกาลัม มุ่งตรงไปยังสองพ่อลูกทันที “หมุนวน (Revolve)!” *ตู้ม ตู้ม ตู้ม!* เกริดทะยานเข้าไปขวางเบื้องหน้าสองพ่อลูกตระกูลฮันและสะท้อนการโจมตีกลับไป “อา... อ๊า...” “นี่มัน...” ซัมดาซูและสองพ่อลูกตระกูลฮันถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเห็นกาลัมถูกกลืนหายไปในกองเพลิง ยังบันได้รับบาดเจ็บอย่างนั้นหรือ? มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้! “ใช้จังหวะนี้หนีไปซะ!” เกริดตะโกนบอกสองพ่อลูกพร้อมกับยื่นมือออกไป “เจ้าเสียสติไปแล้วรึ?” เสียงกระซิบของกาลัมดังมาจากท่ามกลางเปลวไฟ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นเครือด้วยความพิโรธอย่าง