ตอนที่ 28 — งานจิปาถะ ท่ามกลางสีม่วง ดำ ขาว และแดง สีดำเป็นตัวแทนของการบำเพ็ญเพียรที่สูงส่งยิ่ง หวางหลินไม่อาจมองทะลุระดับพลังของอีกฝ่ายได้ จึงกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “หวางหลินคำนับศิษย์พี่จาง ยินดีด้วยกับศิษย์พี่ที่ได้สวมชุดสีดำแล้ว” ชายหนุ่มชุดดำมองหวางหลินแล้วกล่าวช้าๆ ว่า “การที่ข้าบรรลุรวบรวมลมปราณขั้นที่ห้าได้สำเร็จนั้น มีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้าอยู่บ้าง หากข้าไม่บังเอิญพบถ้ำนั่นขณะที่กำลังตามหาเจ้า ข้าคงไม่บรรลุระดับได้รวดเร็วเช่นนี้” หวางหลินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า “ศิษย์พี่จาง หลุมที่มีแรงดึงดูดในถ้ำนั่นช่วยในการฝึกฝนได้จริงๆ หรือขอรับ?” ชายหนุ่มชุดดำพยักหน้า “เมื่อเจ้าไปถึงจุดสูงสุดของขั้นที่สี่และต้องใช้เคล็ดวิชาเพื่อก้าวเข้าสู่ขั้นที่ห้า จงไปที่นั่นด้วยตัวเองแล้วเจ้าจะเห็นผลลัพธ์” เขาเหลือบมองหวางหลินแล้วกล่าวต่อ “ศิษย์น้องหวาง มันช่วยไม่ได้ที่พรสวรรค์ของเจ้านั้นธรรมดาเกินไป แต่ในเมื่อตอนนี้เจ้าเป็นศิษย์สายในแล้ว เจ้าต้องขยันหมั่นเพียรให้มาก ข้าเห็นว่าในตัวเจ้าไม่มีพลังปราณเลยแม้แต่น้อย เจ้ายังไปไม่ถึงรวบรวมลมปราณขั้นที่หนึ่งด้วยซ้ำ ข้าเกรงว่าในบรรดาศิษย์สายในทั้งหมด เจ้าจะเป็นเพียงคนเดียวที่ยังเป็นเช่นนี้” หวางหลินตะลึงไปก่อนจะยิ้มเจื่อน “ข้าจะจดจำคำแนะนำของศิษย์พี่ไว้ให้มั่น ข้าจะพยายามฝึกฝนให้หนักขึ้นเป็นเท่าตัวขอรับ” ทันใดนั้นเขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนาแล้วถามว่า “ศิษย์พี่จาง เหตุใดวันนี้ท่านถึงมาที่นี่หรือขอรับ?” ชายหนุ่มชุดดำหัวเราะเบาๆ “ไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไรหรอก ศิษย์สายสำรองที่ดูแลโรงงานจิปาถะหายตัวไป มีคนเห็นเจ้าไปที่นั่นในวันนั้น ข้าเลยมาถามเจ้าดู” สีหน้าของหวางหลินยังคงเป็นปกติ เขาหัวเราะร่า “ข้าพอจะเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น ปกติข้าไม่ได้เข้าใกล้โรงงานจิปาถะเลย แต่เมื่อครึ่งเดือนก่อนข้าเดินผ่านไปแล้วมีศิษย์สายสำรองคนหนึ่งพูดจาลับหลังข้า ข้าเลยสั่งสอนเขาไปเล็กน้อย บางทีเขาอาจจะกลัวข้าจนหนีออกจากสำนักไปแล้วก็ได้” ศิษย์พี่จางพยักหน้าพลางยิ้มครึ่งๆ เขาจ้องหวางหลินแล้วกล่าวว่า “ศิษย์สายสำรองชั้นต่ำคนหนึ่งหาใช่เรื่องสำคัญ วันนี้ที่ข้ามาหาเจ้าเป็นเพราะพวกอาวุโสตัดสินใจว่าไม่ควรให้ศิษย์สายสำรองเป็นผู้ดูแลโรงงานจิปาถะอีกต่อไป จึงอยากให้ศิษย์สายในไปรับช่วงต่อ แต่ไม่มีศิษย์สายในคนไหนอยากไป พวกเขาต่างยุ่งอยู่กับการบำเพ็ญเพียรกันทั้งนั้น” หวางหลินยิ้มขื่น “ข้าเข้าใจแล้ว ดูเหมือนงานนี้จะตกเป็นของข้าสินะขอรับ” ศิษย์พี่จางยิ้มเล็กน้อย “เก็บข้าวของของเจ้าแล้วไปที่นั่นเสียวันนี้ ตอนนี้โรงงานจิปาถะวุ่นวายมาก เจ้าต้องกลับไปจัดระเบียบให้เรียบร้อย” เขากุมมือลาหวางหลิน ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว พลันกระบี่เล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นใต้เท้า กระบี่นั้นเปล่งแสงสีรุ้งขณะที่เขาขี่มันทะยานจากไป หวางหลินเผยสีหน้าหงุดหงิด เขาไม่อาจยอมรับงานในโรงงานจิปาถะได้เลย คนที่นั่นช่างสอดรู้สอดเห็นเกินไป ความลับของเขาอาจถูกเปิดเผยได้ง่ายๆ อีกทั้งงานจิปาถะมากมายจะรบกวนการฝึกฝนของเขา แต่ตอนนี้เขาไม่อาจปฏิเสธได้ ด้วยความขุ่นเคืองเต็มอก เขาจึงเก็บข้าวของและเดินทางมาถึงโรงงานจิปาถะ เมื่อมาถึงที่นั่น เขาตัดสินใจในใจว่าไม่อาจอยู่ที่โรงงานจิปาถะนานเกินไปได้ เขาต้องทำให้โรงงานจิปาถะปั่นป่วนวุ่นวาย เพื่อให้ศิษย์สายสำรองทุกคนไปร้องขอต่อพวกอาวุโสให้เปลี่ยนตัวคนดูแล ด้วยความคิดนี้ หวางหลินจึงจัดการทำความสะอาดห้องของศิษย์หลิว นอกจากเตียงและโต๊ะแล้ว อะไรก็ตามที่ไร้ประโยชน์เขาก็โยนทิ้งไปข้างนอกทั้งหมด ขณะที่เขากำลังทำอยู่นั้น ศิษย์หลายคนก็มาถึงโรงงานจิปาถะ พวกเขาได้รู้แล้วว่าตอนนี้หวางหลินเป็นผู้รับผิดชอบการมอบหมายงาน ทำให้หลายคนรู้สึกประหม่า โดยเฉพาะคนไม่กี่คนที่เคยถากถางหวางหลินมากที่สุดนั้นใบหน้าซีดเผือกและใจสั่นรัว บางคนมีความคิดจะเข้าไปช่วยหวางหลินทำความสะอาด แต่หลังจากถูกถลึงตาใส่ พวกเขาทั้งหมดก็รีบยืนสงบนิ่งอยู่ในลานบ้านอย่างว่าง่าย หลังจากเขาทำความสะอาดเสร็จ หวางหลินก็นั่งลงบนเก้าอี้อย่างสบายใจ เขามองศิษย์สายสำรองกว่าร้อยคนตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา เขารู้ว่าสำนักเหิงเยว่มีศิษย์สายสำรองจำนวนมาก นี่เป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งเท่านั้น ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าจะมีศิษย์สายสำรองกลับมารายงานผลงานมากขึ้นอีก “เจ้าไปผ่าฟืนห้าร้อยชั่ง!” หวางหลินชี้นิ้วไปที่คนหนึ่งอย่างสุ่มๆ เขาจำได้ว่าคนผู้นี้เคยแอบถากถางเขา คนผู้นั้นชะงักไปและรีบร้องขึ้นมาทันที “ศิษย์พี่หวาง... ข้า... ปกติข้าทำงานในโรงครัว ข้าผ่าฟืนไม่เป็นขอรับ” หวางหลินเหลือบมองพลางแค่นเสียงฮึ “งั้นก็เปลี่ยนเป็นหนึ่งพันชั่งต่อวัน!” เด็กหนุ่มคนนั้นคุกเข่าลงกับพื้นทันทีและเริ่มร้องไห้ “ศิษย์พี่หวาง ท่านเป็นคนดี เมื่อก่อนข้าไม่ควรไปถากถางท่านเลย แต่ขอความเมตตาเถิด อย่าได้เจ้าคิดเจ้าแค้นนักเลย ข้า... ข้า... ข้าไม่มีทางทำได้ถึงหนึ่งพันชั่งแน่ ลดเหลือห้าร้อยชั่งเหมือนเดิมได้หรือไม่?” ผู้คนรอบข้างต่างมองหน้ากัน พวกเขารู้ว่าหวางหลินจะทำให้เรื่องมันยากลำบาก แต่นี่มันเป็นการแก้แค้นชัดๆ มีศิษย์สายสำรองไม่กี่คนในฝูงชนตะโกนออกมาด้วยความไม่พอใจ “ทุกคน อย่าไปฟังเขา พวกเราไปหาท่านอาวุโสเพื่อให้พวกท่านคืนความยุติธรรมเถอะ หวางหลินทำเกินไปแล้ว” “ถูกต้อง! พวกเราไปหาท่านอาวุโสเพื่อขอให้เปลี่ยนศิษย์สายในคนอื่นมาดูแลที่นี่แทน หากพวกเขาไม่ฟังพวกเรา เราจะคุกเข่าอยู่ตรงนั้นไม่ลุกไปไหน!” “จริงด้วย ไปกันเถอะทุกคน อย่าอยู่ที่นี่เลย หวางหลินคนนี้หน้าตาเหมือนตัวโกง เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเข้าสำนักมาได้เพราะพยายามฆ่าตัวตาย ช่างน่าอับอายขายหน้าสิ้นดี” เสียงคัดค้านเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานนักทุกคนก็เดินออกจากลานบ้านพร้อมกับตะโกนด่าทอ พวกเขาต่างมีสีหน้าคับแค้นใจขณะมุ่งหน้าไปยังอารามหลัก พลางตะโกนว่า “หวางหลินไม่อาจปล่อยให้พวกเรามีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกแล้ว!” หวางหลินรู้สึกผ่อนคลายในใจ เขาไม่ได้ห้ามปรามพวกเขา และหวังว่าพวกเขาจะทำสำเร็จ ด้วยวิธีนี้พวกอาวุโสจะโกรธและให้คนอื่นมาทำหน้าที่แทน เพื่อที่เขาจะได้มีสมาธิกับการฝึกฝน คนที่เหลืออีกประมาณสิบกว่าคนต่างลังเลใจ พวกเขาอยากจะตามไป แต่ถ้าเรื่องนี้ล้มเหลว นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาได้ลบหลู่หวางหลินอย่างเต็มที่หรอกหรือ? หวางหลินไม่รีบร้อน เขารอผลลัพธ์จากอารามหลัก เพียงครู่เดียว ศิษย์สายสำรองทั้งหมดก็เดินคอตกกลับมาทีละคน คราวนี้พวกเขาไม่ได้ตะโกนอีกต่อไป แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความเงียบงัน หวางหลินเห็นสีหน้าของพวกเขาและรู้ทันทีว่าพวกเขาทำไม่สำเร็จ เขารู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง ดูเหมือนเขาต้องทำให้เกิดความวุ่นวายมากกว่านี้ เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็เหลือบมองคนเหล่านั้นแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าทุกคนที่เคยแอบเยาะเย้ยข้า ฟังให้ดี วันนี้ข้ามาที่นี่เพื่อแก้แค้น หากไม่พอใจก็ไปหาพวกอาวุโสเสีย ถ้าพวกเจ้าทำให้ข้าหลุดจากตำแหน่งนี้ได้ ข้าคงต้องขอบใจพวกเจ้ามาก” ศิษย์คนหนึ่งอ้อนวอน “ศิษย์พี่หวาง ท่านเป็นผู้มีเมตตา โปรดอภัยให้พวกเราด้วยเถิด” “ใช่แล้วศิษย์พี่หวาง เมื่อก่อนพวกเราตาถั่วเอง โปรดให้โอกาสพวกเราเถอะ ข้า... ข้าจะโขกศีรษะให้ท่านเดี๋ยวนี้” “ศิษย์พี่หวาง เมื่อก่อนพวกเขาทั้งหมดเยาะเย้ยท่าน แต่ข้าไม่เคยทำเลยนะขอรับ ข้ายังช่วยพูดปกป้องท่านด้วยซ้ำ ข้า...”