บทที่ 7 — จากลาบ้าน “นั่นก็ใช่! น้องสี่ ที่พวกเราพูดแทนเจ้าก็เพราะเจ้าสละสิทธิ์ของเจ้าให้พี่รอง สิ่งที่หวังจัวพูดนั้นถูกต้องแล้ว ลูกชายของเจ้านั้นแข็งแกร่งกว่าเถี่ยจู้ เขาอาจจะถูกเลือกโดยเหล่าเซียนจริงๆ ก็ได้” น้องชายคนที่ห้าของพ่อเถี่ยจู้เสริมขึ้นจากด้านข้าง หวังจัวยิ้มอย่างภาคภูมิใจพลางกล่าวเยาะเย้ย “ครอบครัวพวกเขาทำตัวเองทั้งนั้น ข้ากับท่านพ่อเตือนพวกเขาแล้ว ครอบครัวที่ไร้ประโยชน์นี้ดื้อรั้นเหมือนลาไม่มีผิด ตอนนี้พวกเขาก็เลยต้องชนตอเข้าให้” หวังฮ่าวกล่าวด้วยใบหน้าซีดเผือด “เถี่ยจู้ เขา...” ก่อนที่เขาจะพูดจบ พ่อของหวังฮ่าวก็ถลึงตาใส่อย่างดุดัน เขาจึงสูญเสียความมั่นใจและเงียบไปหลังจากนั้น อาสี่ของเถี่ยจู้ทอดถอนใจยาวแล้วกล่าวว่า “ใครก็ตามที่ยกเรื่องนี้ขึ้นมาอีก แสดงว่าคนนั้นมีปัญหากับข้า ให้เรื่องนี้มันจบลงเพียงเท่านี้ การที่เถี่ยจู้ไม่ได้รับเลือกก็บอกได้เพียงว่าเขาไม่มีวาสนาเพียงพอและไม่มีอะไรอย่างอื่น เถี่ยจู้ อย่าเก็บไปใส่ใจ เจ้าสามารถมาหาอาสี่ได้ทุกเรื่อง ข้าอาจไม่มีอำนาจในสำนักเซียน แต่ถ้าเป็นสำนักทั่วไป อาของเจ้ายังมีพละกำลังพอที่จะส่งเจ้าเข้าไปได้ เจ้าไปกับหูจื่อลูกชายของข้าก็ได้ ข้าตั้งใจจะส่งเขาไปฝึกที่สำนักอยู่แล้ว” หวังจัวหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาพูดอย่างดูถูกว่า “เถี่ยจู้ ข้าว่าเจ้าไปกับอาสี่เถอะ เมื่อไปถึงที่นั่น เจ้าก็บอกพวกเขาไปว่าเจ้าคือขยะที่ถูกพวกเซียนปฏิเสธมา พวกเขาอาจจะรับเจ้าเข้าสำนักจริงๆ ก็ได้นะ” หวังหลินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เขามองไปรอบๆ จ้องเขม็งไปยังญาติพี่น้องทุกคนที่อยู่รายล้อม เมื่อสายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่หวังจัว เขากล่าวว่า “หวังจัว จำคำของข้าไว้ ข้า หวังหลิน จะต้องเข้าสำนักเซียนให้ได้อย่างแน่นอน และข้าจะไม่มีวันลืมว่าเจ้ากับพ่อของเจ้าดูหมิ่นครอบครัวของข้าอย่างไรบ้าง” หวังจัวหัวเราะเมื่อได้ยินคำพูดของเถี่ยจู้ แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ อาสี่ก็ตะโกนใส่หวังจัวว่า “ไอ้เด็กปากมาก! ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้สิ้นซากเดี๋ยวนี้แหละ! มาดูซิว่าตอนนั้นพวกเซียนยังจะต้องการเจ้าอยู่ไหม” พ่อของหวังจัวหน้าซีดเผือดทันที เขารีบก้าวเข้าไปขวางหน้าหวังจัว “น้องสี่ เจ้าไม่กล้าหรอก!” บรรดาญาติพี่น้องต่างพากันลอบยิ้มอย่างเย็นชาขณะเฝ้าดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า อาสี่ของเถี่ยจู้หัวเราะ ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “จริงหรือพี่ชาย? ข้าไม่กล้าอย่างนั้นรึ?” พ่อของเถี่ยจู้รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อดึงน้องชายคนที่สี่ไว้ “น้องสี่ ฟังพี่รองนะ เจ้ายังมีเมียและลูกอยู่ที่บ้าน การทำเช่นนี้มันไม่คุ้มค่าสำหรับเจ้า พี่จะจดจำสิ่งที่เจ้าทำเพื่อพี่ตลอดไป ตอนนี้แค่พากรอบครัวพี่กลับบ้านก็พอ” อาสี่ถลึงตาใส่พ่อของหวังจัว จากนั้นเขาก็พยักหน้าให้พี่รอง และเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับเถี่ยจู้และครอบครัวของเขา แม้จะเดินออกมาไกลแล้ว หวังหลินยังคงได้ยินเสียงพวกญาติๆ ในลานบ้านพากันเยาะเย้ยเขาและครอบครัว ทั้งครอบครัวนั่งอยู่บนรถม้าของอาสี่ขณะที่เขาขับไปส่งที่บ้าน ความเงียบเข้าปกคลุมภายในรถม้า พ่อของเถี่ยจู้ถอนหายใจเงียบๆ จะบอกว่าเขาไม่ผิดหวังเลยก็คงจะเป็นการโกหก แต่เถี่ยจู้ก็ยังเป็นลูกชายของเขา ในที่สุดเขาก็ทำลายความเงียบขึ้นว่า “เถี่ยจู้ เรื่องนี้มันไม่มีอะไรหรอกนะ เข้าใจไหม? ตอนที่พ่อถูกบังคับให้ออกจากบ้านครั้งก่อน พ่อยังท้อแท้กว่าเจ้ามากนัก แต่พ่อก็ยังอดทนมาได้ ฟังพ่อนะ กลับบ้านไปตั้งใจเรียน พยายามทำผลงานให้ดีในการสอบระดับอำเภอปีหน้า ถ้าเจ้าไม่อยากอ่านหนังสือ ก็ไปพักผ่อนกับอาสี่ของเจ้าซะ” แม่ของเถี่ยจู้มองลูกชายด้วยสายตารักใคร่และปลอบโยนเขา “เถี่ยจู้ อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ เจ้าเป็นลูกชายคนเดียวของแม่ หากเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า แม่ก็คงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว เจ้าต้องเข้มแข็งนะ” ขณะที่พูด น้ำตาก็ไหลอาบแก้มของนาง หวังหลินมองไปที่พ่อแม่ของเขา เขาพยักหน้าและกล่าวว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ โปรดวางใจ ข้าจะไม่ทำอะไรโง่ๆ แน่นอน ไม่ต้องกังวล ข้ามีแผนของข้าอยู่” แม่ของเถี่ยจู้โอบกอดเขาไว้ ขณะที่กอดเขาไว้ในอ้อมแขน นางกล่าวว่า “เถี่ยจู้ มันจบแล้ว เราจะลืมเรื่องนี้ไปให้หมด” ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของแม่ หัวใจที่บอบช้ำของเถี่ยจู้ค่อยๆ ได้รับการเยียวยา เขาฟู้สึกเหนื่อยล้าหลังจากเหตุการณ์ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ขณะที่รถม้าโยกเยกไปมา เถี่ยจู้ก็ค่อยๆ ผล็อยหลับไป เขาฝัน... เขาฝันว่าเขาเป็นเซียน โบยบินอยู่บนท้องฟ้าพร้อมกับพ่อแม่ของเขา... เมื่อเถี่ยจู้ตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว เขาถอนหายใจเบาๆ พลางมองไปรอบๆ ห้องที่คุ้นเคย หัวใจของเขาแน่วแน่ ก่อนจะออกจากบ้าน เขาจ้องมองพ่อแม่ที่กำลังหลับใหลอยู่นาน เขาหยิบปากกาและกระดาษขึ้นมาเขียนจดหมาย หลังจากเตรียมเสบียงอาหารแห้งเพียงพอแล้ว เขาก็ออกเดินทาง “ข้าจะไม่ยอมแพ้บนเส้นทางสู่การเป็นเซียน ข้าต้องพยายามเข้าสำนักเหิงเยว่อีกครั้งหนึ่งให้ได้! หากพวกเขายังไม่รับข้า อย่างน้อยข้าก็ต้องหาที่ตั้งของสำนักเซียนแห่งอื่นให้เจอ” ดวงตาของหวังหลินเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นขณะที่เขาเดินออกจากหมู่บ้านในหุบเขา โดยมีเพียงกระเป๋าใบเดียว ด้วยแสงจันทร์ที่ส่องนำทางและหมู่ดาวที่บอกทิศทาง หวังหลินก้าวไปข้างหน้า โดยมีเพียงเงายาวๆ ของเขาเป็นเพื่อนเดินทาง สามวันผ่านไป หวังหลินกำลังเดินอยู่บนถนนบนภูเขาที่ห่างไกล เขาเคยลืมตาขึ้นในตอนที่เซียนหนุ่มอุ้มเขาไว้ เขาจึงยังพอจำทิศทางคร่าวๆ ได้ เมื่อมุ่งหน้าไปทางตะวันออก หวังหลินเพิกเฉยต่อวัชพืชที่บาดขาทั้งสองข้างของเขา เขาเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ หลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ เขาได้เข้าไปถึงส่วนลึกของภูเขา โชคดีที่ไม่มีสัตว์กินเนื้ออยู่ที่นี่ หวังหลินดำเนินตามเส้นทางอย่างระมัดระวัง ในวันนี้เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ในที่สุดเขาก็สามารถมองเห็นยอดเขาที่มีหมอกปกคลุมอันคุ้นเคยบนยอดเนินเขาที่โดดเดี่ยว เถี่ยจู้เหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุดในจุดนี้ เขาหยิบอาหารแห้งออกมาและกัดกินสองสามคำขณะที่จ้องมองไปยังทางเข้าของสำนักเหิงเยว่ เส้นขนที่คอของหวังหลินลุกชันขึ้นเมื่อเขาได้ยินเสียงลมหายใจของสัตว์ป่าอยู่ข้างหลัง เขาหันกลับไปมองและใบหน้าก็ซีดเผือดลงทันที เสือโคร่งขาวตัวใหญ่ที่มีดวงตาสีแดงฉานทำให้บรรยากาศรอบข้างดูอึดอัด น้ำลายไหลย้อยออกมาจากมุมปากของมัน เกิดเสียงดังหยดแหมะเมื่อมันตกลงสู่พื้น เสือขาวคำรามขณะที่มันกระโจนเข้าใส่ หวังหลินเผยยิ้มอย่างขมขื่น และกระโดดลงจากหน้าผาโดยไม่ลังเล เขารู้สึกถึงลมที่ปะทะใบหน้าขณะที่ร่วงหล่นลงมา เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงแววตาของพ่อแม่ รวมถึงญาติพี่น้องทุกคนที่เยาะเย้ยเขา “ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกไม่ได้ฟังคำของท่าน ลาก่อน” ผนังหน้าผาเต็มไปด้วยกิ่งไม้มากมาย ร่างของเถี่ยจู้ถูกกิ่งไม้บาดขณะที่เขาร่วงหล่นลงมาด้วยความเร็วที่น่ากลัว ไม่กี่อึดใจต่อมา ในระหว่างที่กำลังร่วงหล่น เถี่ยจู้รู้สึกถึงแรงดึงมหาศาลที่ฉุดรั้งเขาไว้ หวังหลินไม่สามารถควบคุมร่างกายของตนเองได้ขณะที่แรงนั้นฉุดเขาไป ก่อนที่เขาจะทันรู้ตัว เขาก็เข้าไปอยู่ภายในถ้ำที่ถูกเจาะไว้บนผนังหน้าผา เขารู้สึกถึงแรงมหาศาลที่ดึงร่างของเขากระแทกเข้ากับผนังอย่างต่อเนื่อง หลังจากผ่านไปนาน แรงนั้นก็หายไปในที่สุดและเขาก็ร่วงลงจากผนัง เขาใช้เวลานานกว่าจะดึงสติกลับมาได้ ขณะที่เถี่ยจู้พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น เขาพบว่าเสื้อผ้าของเขาขาดรุ่งริ่งและร่างกายมีรอยถลอกไปทั่วจากการถูกกิ่งไม้บาด ความเจ็บปวดแล่นพล่านมาจากแขนขวาที่บวมเป่ง เหงื่อเม็ดโตไหลรินเหนียวเหนอะหนะไปทั่วร่างกาย หวังหลินสัมผัสแขนของเขา แต่เขาบอกไม่ได้ว่ากระดูกหักหรือไม่ อาการบาดเจ็บนี้เกิดขึ้นอย่างแน่นอนตอนที่เขากระแทกเข้ากับผนังถ้ำ