บทที่ 1313 - ภัยเงียบที่ซ่อนเร้น (ภาค 1) การเผชิญหน้าอันตึงเครียดคุกรุ่นยาวนานจนกระทั่งทหารยามกลุ่มใหม่รุดมาถึง ทันใดนั้นเจ้าโจรตาเดียวพลันสะบัดคมมีดออกจากลำคอของตัวประกัน มันออกแรงกระแทกส่งร่างชายชราไปเบื้องหน้า ก่อนจะจ้วงแทงใบมีดเข้าสู่แผ่นหลังอย่างอำมหิต หากลงมือฆ่าทิ้ง พวกมันคงถูกตราหน้าในบัญชีดำที่ต้องไล่ล่าอย่างเร่งด่วนที่สุด ทว่าการสร้างบาดแผลฉกรรจ์เช่นนี้จะบีบให้ทหารยามต้องเสียเวลาไปกับการปฐมพยาบาล และดึงรั้งการไล่ล่าให้ล่าช้าออกไป "ข้าจะถือว่านั่นคือคำปฏิเสธ" ในชั่วพริบตาที่เจ้าโจรขยับออกห่างพอจนเวทมนตร์จะไม่ส่งผลกระทบไปด้วย ลิธก็ขยับกายใช้วิชา 'บลิงก์' (Blink) เคลื่อนย้ายตัวประกันไปยังที่ปลอดภัยทันที จากนั้นเขาก็ดีดนิ้วกลางออกไป ก่อเกิดเป็น 'กระสุนอากาศ' ที่ควบแน่นจนแข็งแกร่งและรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด มันพุ่งเข้าปะทะหน้าอกของชายตาเดียวด้วยความรุนแรงราวกับลูกเตะจักรยานอากาศ ร่างของมันปลิวละลิ่วกระแทกเข้ากับเหล่าสมุนจนล้มระเนระนาด เสียงซี่โครงลั่นเปรี๊ยะดังสนั่น ทุกลมหายใจที่สูดเข้าไปกลายเป็นความทุกข์ทรมานแสนสาหัส ทันใดนั้น ชายร่างผอมผมสีบลอนด์สกปรกก็เอี้ยวตัวหลบ 'กระสุนมนุษย์' นั้นแล้วซัดห่าฝนน้ำแข็งเข้าใส่ลิธ ทว่าชายหนุ่มเพียงสะบัดมือซ้ายเบาๆ แท่งน้ำแข็งแหลมคมเหล่านั้นก็วกกลับไปหาโจรอีกคนทันที ด้วยความเชี่ยวชาญในมนตราธาตุน้ำ ลิธควบคุมหนามน้ำแข็งเหล่านั้นให้แทรกซึมเข้าสู่บาดแผลและแผ่ขยายไอเย็นกัดกินจากภายใน โดยไม่เสียเลือดออกมาแม้แต่หยดเดียว 'การล้มพวกมันน่ะเรื่องง่าย แต่การปกป้องอารันไม่ให้เสียขวัญนี่สิคือเรื่องยาก' ลิธคิดพลางก้าวเท้าไปข้างหน้า พลันสร้างคุกน้ำแข็งเข้าพันธนาการร่างของโจรที่ถูกแทงไว้ เหลือเพียงส่วนปากที่โผล่พ้นออกมาให้หายใจได้เท่านั้น ลิธยังไม่ได้ร่ายมหาเวทตามแบบแผนใดๆ เขาเพียงควบคุมกระแสน้ำวนภายในร่างกายเพื่อสำแดงเวทระดับศูนย์ออกมา เริ่มจากพลังที่มือขวา ตามด้วยมือซ้าย และจบลงที่เท้าซ้ายเป็นลำดับสุดท้าย "อย่าหันหน้าหนีนะอารัน" ลิธก้าวเท้าไปอีกหนึ่งก้าว พื้นดินใต้เท้าของชายผู้ใช้เวทน้ำแข็งพลันแปรเปลี่ยนเป็นโคลนดูดร่างมันลงไปลึกถึงลำคอ ก่อนจะแข็งตัวกลายเป็นหินในพริบตา ตรึงเหยื่อของเขาไว้ให้อยู่นิ่งสนิท "ข้าจะแสดงให้เจ้าดูว่าเวทมนตร์ไม่ใช่เรื่องของเส้นสาย เผ่าพันธุ์ หรือเพศ แต่มันคือเรื่องของ 'พลัง' และวิธีที่เจ้าใช้มัน" ลิธวางมือซ้ายบนขาของอารันเพื่อพยุงและปลอบประโลมไปพร้อมกัน ขณะที่เขาเปิดใช้งานเวท 'ฟูลการ์ด' (Full Guard) ที่สลักอยู่ในชุดเกราะสเกลวอล์คเกอร์ ออร่าสีฟ้าแผ่ซ่านออกมาปกคลุมร่าง ประสาทสัมผัสของลิธเฉียบคมจนมองเห็นทุกสิ่งรอบกายไร้ซึ่งจุดบอด เมื่อศัตรูบุกเข้ามาในระยะประชิด โจรคนสุดท้ายที่ยังยืนอยู่ก็ชักดาบยาวออกมาแล้วพุ่งแทงเข้าที่ศีรษะของลิธอย่างรวดเร็วต่อเนื่อง ทว่าลิธกลับใช้นิ้วเพียงสามนิ้วคีบปลายดาบไว้ได้ราวกับจับแมลงวัน เขาบิดข้อมือจนดาบหลุดจากมือศัตรู ก่อนจะสวนหมัดขวาตรงเข้าใส่หน้าของมันเต็มแรง หมัดนั้นอาบไปด้วยเวทรักษาที่ทำงานรวดเร็วเสียจนเจ้าโจรยังไม่ทันรู้ตัวว่าโดนอะไร รู้ตัวอีกทีมันก็นอนแผ่หลากลางดิน มองดูท้องฟ้าสีครามด้วยจมูกที่บี้แบนและรูจมูกที่ตีบตันจนต้องอ้าปากพะงาบๆ เพื่อสูดอากาศ ความเจ็บปวดและตื่นตระหนกทำให้มันสิ้นสติไปในที่สุด อิสคา หัวหน้ากลุ่มชายร่างยักษ์ผู้มีผมสีดำยาวและนัยน์ตาสีฟ้าป่าเถื่อน ลุกขึ้นมาหลังจากขว้างร่างเพื่อนร่วมทางที่กำลังโอดครวญทิ้งไปราวกับตุ๊กตาส้วม นัยน์ตาของมันแดงฉานด้วยเพลิงโทสะขณะพุ่งเข้าหาลิธราวกับกระทิงบ้า "อย่าได้เสียความเยือกเย็น เพราะความบ้าคลั่งจะนำมาซึ่งความพ่ายแพ้เสมอ" ลิธเบี่ยงกายหลบ พื้นดินที่เขาก้าวผ่านพลันกลายเป็นน้ำแข็งหนาทำให้มันลื่นถลา ขณะที่ลิธตอกส้นเท้าลงพื้นเพียงแผ่วเบา หินก้อนมหึมาก็พุ่งพรวดขึ้นมาจากทางเดิน กระแทกเข้าที่ใบหน้าของมันอย่างจัง ทว่าเหนือความคาดหมาย ชายป่าเถื่อนผู้นี้กลับคว้าก้อนหินนั้นไว้ได้ทันท่วงที มันใช้แรงเหวี่ยงจากจังหวะล้มม้วนตัวกลับมายืนหยัดได้อีกครั้งโดยไม่ละสายตาจากลิธ "ข้าต้องได้ทองนั่น!" อิสคาแผดคำรามด้วยความโกรธแค้น มันไม่รู้ว่าควรจะขุ่นเคืองอะไรมากกว่ากัน ระหว่างจอมเวทที่ยังแบกเด็กไว้บนบ่า หรือเสียงเชียร์ของอารันที่มองว่าการต่อสู้เสี่ยงตายนี้เป็นเพียงการแสดงหุ่นเชิด "เตรียมตัวรับการสั่งสอนที่เจ็บแสบที่สุดในชีวิตได้เลย!" "ด้วยความยินดี" ลิธเคลื่อนกายรวดเร็วปานเงาพราย เขาเข้าประชิดตัวอิสคาด้วยท่วงท่าที่สืบทอดมาจากมารดา หมัดฮุคขวาซัดเข้าที่ปลายคางจนการมองเห็นของมันพล่ามัว ผสานกับมหาเวทธาตุมืดที่ระเบิดออกในระยะประชิด สูบเอาเรี่ยวแรงของศัตรูไปจนหมดสิ้น ลิธใช้แรงเหวี่ยงนั้นเตะจักรยานอากาศเข้าจุดเดิมจนสมองของมันสะเทือนราวกับลูกพินบอล ทันทีที่เท้าขวาแตะพื้น เท้าซ้ายก็ตวัดขึ้นฟาดเข้าที่จุดยุทธศาสตร์ของมันพร้อมกับห่ากระสุนกรวดดิน แรงปะทะนั้นส่งร่างยักษ์ลอยพ้นพื้น ทำเอาชายทุกคนในที่นั้นเสียวสันหลังวูบจนต้องกุมเป้าตัวเองโดยสัญชาตญาณ ไม่เว้นแม้แต่อารัน จังหวะที่อิสคาตัวงอด้วยความจุก ลิธคว้าศีรษะของมันมากระแทกเข้ากับหัวเข่าที่อัดแน่นไปด้วยคลื่นเวทแห่งความมืด ส่งผลให้สติของมันดับวูบลงในทันที "ขอบพระคุณท่านจอมเวทมาก... ท่านคือ?" ชายวัยกลางคนในชุดเกราะกองทหารยามเมืองเฟรชยา (Freshya) ถามขึ้นพลางยื่นมือมาอย่างนอบน้อม "มหาจอมเวท ลิธ เวอร์เฮน!" อารันประกาศก้องขณะพี่ชายวางเขาลงบนพื้น "มหาจอมเวทงั้นหรือ?" เหล่าทหารอุทานด้วยความตกตะลึง เมื่อมองดูแหวนบนนิ้วของเขาดีๆ จึงตระหนักได้ว่าคนผู้นี้คือจอมเวทผู้ทรงพลังเพียงใด "ใช่" ลิธเอ่ยด้วยน้ำเสียงตำหนิเล็กน้อย "มหาจอมเวทที่กำลังอยู่ในช่วงพักร้อน และไม่ต้องการให้ใครจำได้" "ขอโทษครับ" อารันหันไปบอกลิธ "มันควรจะเป็นความลับ... ท่านกัปตัน ช่วยแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินที่ผมพูดได้ไหมครับ?" "ไม่ต้องกังวลไปหนุ่มน้อย เรื่องนี้จะรู้กันแค่พวกเรา" กัปตันยักไหล่ให้ลิธอย่างเข้าใจดีว่าการทำให้ท่านลอร์ดโกรธเคืองจอมเวทระดับนี้ไม่ใช่เรื่องดี "ช่วงนี้เฟรชยาค่อนข้างน่าเบื่อ ข้าแนะนำให้ท่านลองไปพักผ่อนที่อื่นที่น่าสนใจกว่านี้ดูนะ" 'ไปที่ไหนก็ได้ที่เจ้าเมืองไม่รู้จักข้าสินะ' ลิธคิดอย่างเข้าใจความหมายแฝง 'มหาจอมเวทงั้นหรือ? มิน่าล่ะ... ในกระเป๋ามิติมันต้องมีของดีเพียบแน่ๆ นี่อาจเป็นโชคลาภที่แฝงมาในคราบคราวเคราะห์ก็ได้' อิสคาคิดในใจอย่างละโมบ ขณะที่ทหารยามใส่กุญแจมือเวทมนตร์และอุดปากมันไว้เพื่อป้องกันการใช้มนตราใดๆ