บทที่ 147: ในห้องทำงานของเธอ (R-18) คาบเรียนสุดท้ายช่างลากยาวเสียยิ่งกว่าการนั่งดูสารคดีเรื่องฝุ่นยาวสามชั่วโมง ผมคอยแต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใจหนึ่งก็คิดถึงเรื่องกาแฟกับวาเลนติน่า แต่อีกใจก็ฟุ้งซ่านกับข้อความสุดกำกวมของอิซาเบลล่าที่ส่งมาว่า: ‘เจอกันที่ห้องทำงานหลังเลิกเรียนนะ ครูมีเซอร์ไพรส์เด็ดๆ จะให้เธอ’ เรียบง่าย ดูไร้พิษภัย แต่ผมรู้ดีกว่านั้น เมื่อเสียงออดคาบสุดท้ายดังขึ้นราวกับปลดปล่อยพวกเราให้เป็นอิสระ ผมก็มุ่งหน้าไปยังห้องชีววิทยา AP ของอิซาเบลล่า ฝั่งวิทยาศาสตร์เริ่มกลายเป็นเมืองร้าง นักเรียนต่างพากันไหลออกไปเหมือนนักโทษที่เพิ่งได้รับการปล่อยตัว ผมเคาะที่ขอบประตู “ครูโรดริเกซครับ?” “เข้ามาสิ ปิดประตูด้วย” เสียงของเธอดังตอบกลับมา มันแผ่วเบา มั่นคง และนิ่งเกินไปจนหัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ ผมก้าวเข้าไปข้างใน... แล้วแทบจะหยุดหายใจ ให้ตายเถอะ... เธอดูเหมือนแฟนตาซีต้องห้ามทุกอย่างที่ผมเคยฝังกลบไว้ใต้ความเครียดจากการเรียนและการตัดสินใจแย่ๆ ภาพลักษณ์ครูผู้แสนสุภาพที่เธอเคยมี? หายไปหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยบางสิ่งที่หลุดออกมาจากความฝันที่คนเราไม่ควรจะมี เธออยู่ในชุดเดรสสีดำรัดรูปที่แนบสนิทไปกับเรือนร่างราวกับว่าชุดกลัวที่จะปล่อยเธอไป ในทางทฤษฎีมันก็ดูสุภาพพอที่จะไม่ทำให้ครูใหญ่ต้องขมวดคิ้ว แต่ทุกสัดส่วนกลับกระซิบคำว่ากามารมณ์ ราวกับว่าชุดตัวนี้รู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่และไม่มีเจตนาจะสำนึกผิดเลยสักนิด คอเสื้อเว้าลึกลงมาพอที่จะเผยให้เห็นร่องอกท่ามกลางเงาสลัว เป็นมุมมองที่ทำให้แรงโน้มถ่วงดูเหมือนเรื่องตลก หน้าอกคู่สวยเบียดแน่นกับเนื้อผ้าอย่างท้าทาย เป็นความโค้งเว้าที่สามารถทำให้บาทหลวงต้องคิดทบทวนคำสาบานของตัวเองใหม่ ถัดลงมา ชุดเดรสแนบไปกับสะโพกก่อนจะทิ้งตัวลงมาเผยให้เห็นเรียวขาที่เย้ายวนเหลือเกิน ทั้งเรียบเนียนและได้รูป เป็นเรียวขาแบบที่คุณอดไม่ได้ที่จะจินตนาการว่ามันกำลังพาดอยู่บนไหล่ของตัวเอง ทุกการขยับตัวของเธอคือการยั่วยวนในตัวเอง ทุกย่างก้าวคือการเตือนให้รู้ว่าร่างกายที่อยู่ภายใต้เนื้อผ้านั้นสามารถหยุดทุกบทสนทนาให้ชะงักงันได้ในทันที ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังคงรักษาความสมดุลที่น่าคลั่งไคล้นี้ไว้ได้ บนพื้นผิวคือความเป็นมืออาชีพล้วนๆ แต่ในทุกเส้นสายและทุกองศานั้นคือคำท้าทายที่เงียบงัน เธอปล่อยผมยาวสลวยลงมาประบ่า เป็นคลื่นผมสีเข้มที่ดูนุ่มนวลจนน่าสัมผัส ดวงตาของเธอดูลึกซึ้งและเย้ายวนยิ่งกว่าเดิม ริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปกลอสเป็นมันวาวราวกับรู้ดีว่าผมจะต้องจ้องมองมันแน่ๆ แต่ไม่ใช่แค่ชุด ผม หรือแม้แต่ความมันวาวบนริมฝีปากที่ทำให้ผมสติหลุด แต่มันคือสายตาของเธอ วิธีที่เธอมองมาที่ผม... เหมือนมองขนมหวานที่เธอตั้งใจอดมื้อเย็นเพื่อรอลิ้มรส เหมือนกับว่าเธอกำลังเฝ้ารอ วางแผน และโหยหา “ครูดู...” ผมเริ่มพูด ก่อนจะรู้ตัวว่าไม่มีหัวข้อจะพูดต่อ สมองผมช็อตไปชั่วขณะ “เหมือนคนที่เฝ้านับนาทีจนกว่าจะได้เจอเธออีกครั้งเหรอ?” เธอเสนอพร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเร่าร้อนและไม่ปรานี “เพราะครูนับแบบนั้นจริงๆ” เธอก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น จนอากาศระหว่างเราแทบจะลุกเป็นไฟ นี่ไม่ใช่ผู้หญิงคนที่ผมเจอเมื่อไม่กี่วันก่อนที่เป็นภรรยาขี้กังวล เป็นแม่ผู้เป็นครูที่ตื่นตระหนกและคอยขัดขืนความรู้สึกตัวเอง นี่คืออิซาเบลล่าที่หลุดพ้นจากพันธนาการ! ตอนนี้เธอเปล่งประกายด้วยความมั่นใจ พลัง และความปรารถนาที่ไม่มีสิ่งใดมาปิดกั้น “อิซาเบลล่า” ผมเรียก เสียงของผมแหบพร่ากว่าที่ตั้งใจไว้ “ครูคิดถึงเธอ” เธอพึมพำขณะก้าวเข้ามาในพื้นที่ของผมจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างเรา “ครูคิดถึงสัมผัสจากมือของเธอ... ทั้งวันเลย” นิ้วเรียวของเธอไล้ไปตามหน้าอกของผมอย่างเชื่องช้าและหยอกเย้า เหมือนกำลังเตือนให้ผมรู้ว่าตอนนี้ผมเป็นอะไรสำหรับเธอ “ครูเอาแต่คิดถึงวิธีที่เธอสัมผัสตัวครู” เธอกล่าว เสียงแทบจะเป็นเพียงลมหายใจ “เหมือนครูเป็นสิ่งล้ำค่า... เหมือนครูมีความหมาย” ให้ตายสิ เธอไม่ได้เสแสร้ง เธอไม่ได้ปิดบัง เธอได้ทิ้งทุกโซ่ตรวนที่เคยรั้งเธอไว้ และจากแววตาของเธอแล้ว... เธอไม่ได้คิดจะหยุด ผมไม่ขยับตัว ผมทำไม่ได้ ร่างกายของผมแข็งทื่อ ตกอยู่ในสภาวะที่อยากจะฉีกชุดของเธอออก กับการอยากจะจ้องมองเธอให้นานกว่านี้อีกนิด เธออยู่ตรงนั้น ใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเธอที่รดอยู่บนลำคอ แต่เธอกลับไม่ได้สัมผัสผมแล้ว ไม่เชิงว่าสัมผัส มีเพียงเงาจางๆ ที่หน้าอกซึ่งนิ้วของเธอเคยแตะไว้ก่อนหน้านี้ เพียงแค่นั้นก็มากพอที่จะทำให้ผมเป็นบ้า สายตาของผมกวาดมองไปทั่วร่างเธออย่างเชื่องช้ากว่าที่ควรจะเป็น ช้ากว่าที่ผมกล้าทำกับใคร แต่เธอกลับไม่สะทกสะท้าน เธออยากให้ผมเห็นเธอ และพระเจ้า... ผมเห็นเธอเต็มตาจริงๆ ชุดเดรสตัวนั้นแนบสนิทไปกับเรือนร่างของเธอราวกับหลงใหลในความโค้งเว้า รัดแน่นรอบเอวและเว้าต่ำจนทำให้ลำคอของผมแห้งผาก เนื้อผ้าดึงรั้งหน้าอกของเธอจนเผยให้เห็นความอวบอิ่มที่ดูนุ่มนวลและแทบจะล้นทะลักออกมา ผิวของเธอเนียนละเอียดและอบอุ่น เปล่งประกายภายใต้แสงแดดยามเย็นที่ลอดผ่านมู่ลี่เข้ามา มันเรียกร้องให้ผมใช้ปากที่หิวโหยเข้าลิ้มรสและดื่มด่ำไปกับทุกตารางนิ้วของผิวพรรณ ไล่ไปจนถึงกลีบกุหลาบของเธอที่ผมมั่นใจว่ามันคงฉ่ำแฉะเพื่อผมด้วยความคาดหวัง และจินตนาการลามกที่เธอสร้างขึ้นในหัวว่าผมจะเลียและขย้ำมันด้วยท่อนเนื้อของผมอย่างไร ให้ความเปียกชื้นของเธออาบไล้แกนกายของผม ขณะที่ส่วนนั้นของเธอโอบรัดผมแน่น... แน่นราวกับสาวบริสุทธิ์ ทุกส่วนบนร่างกายของเธอดูเหมือนสิ่งยั่วยวนที่ถูกแกะสลักขึ้นจากเนื้อหนัง สะโพกที่ผายและเย้ายวนของเธอส่ายไปมาเล็กน้อยขณะเคลื่อนไหว ราวกับเธอไม่ได้กำลังเดินแต่กำลังร่ายรำ และเรียวขาของเธอล่ะ? ทั้งยาวและแข็งแรง ในถุงน่องบางเบานั่นที่ล้อกับแสงยามที่เธอเปลี่ยนท่าทาง เธอใช้มือข้างหนึ่งเท้าขอบโต๊ะ ปล่อยให้สะโพกเอียงไปด้านข้างอย่างไม่เกรงใจ เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไร รู้ดีว่าเธอเซ็กซี่แค่ไหน และเธอก็ชอบที่ผมไม่สามารถละสายตาไปจากเธอได้ “เธอกำลังจ้องครูนะ” เธอพึมพำ เอียงคอเล็กน้อย ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นมาคล้ายจะเย้าหยาม “ชอบสิ่งที่เห็นใช่ไหมล่ะ?” ผมถอนหายใจยาว “นั่นไม่ใช่คำถามเลยด้วยซ้ำ” ดวงตาของเธอเหลือบมองต่ำลงแล้วกลับมาสบตาผมอีกครั้ง ด้วยแววตาดุดัน เร่าร้อน และหิวกระหาย “ครูแค่อยากรู้สึกเซ็กซี่อีกครั้ง” เธอพึมพำ “ไม่ใช่เพื่อโรงเรียน ไม่ใช่เพื่อคำชมของใคร แต่เพื่อตัวครูเอง... แต่ก็นะ ตอนที่ครูจินตนาการถึงฉากนี้ ครูมักจะนึกถึงเธอเป็นคนที่มองครูด้วยสายตาแบบนี้เสมอ เหมือนกับว่าครูเป็น...” เธอหยุดไป แววตาอ่อนลงเล็กน้อย “...มากกว่าความผิดพลาด” ผมก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น ก้าวเดียว... นั่นคือสิ่งที่ผมยอมให้ตัวเองทำ ถ้าผมยอมตามใจตัวเองมากกว่านี้ ผมไม่แน่ใจว่าจะหยุดได้ “ครูไม่ใช่ความผิดพลาด แต่เป็นคุณครูจอมลามกของผมที่ชอบเวลาที่ปากของผมปรนเปรอจนครูถึงจุดสุดยอด เป็นแม่และภรรยาที่หิวโหยซึ่งมีเพียงผมเท่านั้นที่ตอบสนองครูได้ด้วยท่อนเนื้อขนาดใหญ่ที่โอบรัดไปกับความคับแน่นของครู ที่