บทที่ 153: สัตว์ร้ายในฝ่ายบริหาร ยิ่งเขามองนานเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกแปดเปื้อนมากขึ้นเท่านั้น เหมือนกับว่าเขากำลังลอกคราบเธอออกทีละชั้นโดยไม่ต้องสัมผัสตัว—เปลื้องเอาเกราะกำบังที่ทำจากเสื้อผ้า ความเหมาะสม และพื้นที่ส่วนตัวออกไป จนผิวหนังของเธอคันยิบด้วยความรู้สึกเปลือยเปล่า "เสื้อสเวตเตอร์นั่นสวยดีนะ" เขาพูด เสียงของเขาหวานเยิ้มเหมือนน้ำผึ้งแต่กลับเต็มไปด้วยพิษร้าย สายตาของเขาจ้องเขม็งมาที่หน้าอกของเธอ "สีนี้ช่วยขับดวงตาของเธอให้เด่นขึ้นจริงๆ เธอเริ่มกลายเป็นสาวน้อยที่งดงามขนาดนี้แล้วนะ เอ็มม่า" "ฉันเคยพูดแบบนี้กับเธอไปหรือยังนะ?" ถ้าเขาเคยพูด เธอก็คงเลือกที่จะลืมมันไปเพื่อความสบายใจของตัวเอง เธอพยายามดันหลังพิงประตูให้แน่นขึ้น ปรารถนาให้ตัวเองหลอมละลายไปกับลายไม้แล้วไหลออกไปที่โถงทางเดินเหมือนน้ำที่หก "เอาล่ะ..." เทรนต์ขยับตัวออกจากโต๊ะทำงานอย่างเชื่องช้าจงใจ ทุกการเคลื่อนไหวถูกซ้อมมาอย่างดีจนแม่นยำทุกมิลลิเมตร "ทำไมเธอไม่มานั่งบนเก้าอี้ตัวนี้ เพื่อที่เราจะได้คุยกันให้เป็นเรื่องเป็นราวล่ะ?" เขาผายมือไปยังเก้าอี้ตรงหน้า—เก้าอี้หนังที่ดูสมบูรณ์แบบและสะอาดสะอ้านเกินไป มันเป็นความสบายที่จอมปลอมเหมือนในห้องสอบสวน ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อให้เหยื่อลืมไปว่ากำลังถูกต้อนจนมุม "ฉันคิดว่าถึงเวลาที่เราควรจะหารือเกี่ยวกับ... พัฒนาการ... ของเธอให้ละเอียดขึ้นแล้วนะ" คำว่า 'พัฒนาการ' กระแทกใจเธอเหมือนน้ำเย็นจัดที่ราดรดลงบนกระดูกสันหลัง มันฟังดูน่ารังเกียจในความนุ่มนวลนั้น และวิธีที่เขาเคี้ยวคำนี้อยู่ในปากก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขากำลังหมายถึงอะไร ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดและถี่รัว การมองเห็นแคบลง ทุกเส้นประสาทกรีดร้อง นี่มันกำลังเกิดขึ้นอีกแล้ว เธออยู่ตัวคนเดียว และครั้งนี้ ท่าทางของเขา สายตาของเขา กำลังบอกเธอว่าเส้นแบ่งนั้นจะไม่คงอยู่ที่เดิมอีกต่อไป วันนี้มันจะต้องขยับ และเมื่อมันขยับแล้ว มันจะไม่มีวันกลับไปที่เดิมได้อีก เขายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ผ่านการขัดเกลามาอย่างดีเหมือนภาพลักษณ์ของพีอาร์ ซึ่งดูดีในรูปถ่ายหนังสือรุ่นแต่ไม่มีความหมายที่ดีเลยในชีวิตจริง "เอ็มม่า" เขาพึมพำ เปลี่ยนไปใช้น้ำเสียงแบบพ่อที่แสนปลอมเปลือกจนทำให้เธอขนลุก "เราสองคนต่างก็รู้ดีว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่จริงๆ และเธอควรจะทำตัวดีๆ นะ เพราะอย่างที่รู้กันว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องเกรด ไม่ใช่เรื่องพฤติกรรมในห้องเรียน เรารู้กันดีว่าตราบใดที่ฉันต้องการ ฉันสามารถทำลายเธอได้ทุกเมื่อที่ฉันอยากจะทำ... แต่... เธอรู้กฎดีนะ" ท้องไส้ของเอ็มม่าปั่นป่วน เธอรู้ดีว่าเขากำลังจะพูดถึงเรื่องอะไร แต่เขาไม่จำเป็นต้องพูดออกมาด้วยซ้ำ มันเป็นเรื่องเดิมที่เขาใช้ข่มขู่เธอเพื่อที่จะได้ใช้สายตาหื่นกระหายและมือสกปรกเหล่านั้นลวนลามเธอ เมื่อสามสัปดาห์ก่อน เจรัลด์ มาร์ติเนซ—พี่ชายของเจส ผู้ซึ่งทำตัวเหมือนกับการขายตลับพอตจะทำให้เขากลายเป็นเจ้าพ่อมาเฟียผู้โชกโชน—ได้ท้าทายพวกเขาให้ลองสูบกัญชาหลังเลิกเรียน การตัดสินใจที่ผิดพลาดหนึ่งครั้ง ห้องเรียนที่ไม่มีคนใช้งานหนึ่งห้อง การสูบที่มากเกินไปหนึ่งคำ... และโชคชะตาของเธอก็กลายเป็นสิ่งที่ทำให้นักพนันยุคโบราณต้องหน้าซีดและสวดอ้อนวอน เจรัลด์ยื่นของเหล่านั้นให้เธอราวกับเป็นรางวัล—ตลับพอต ถุงกัญชาเล็กๆ ที่ส่งกลิ่นหอมแรงจนทำให้เธอประหม่าแค่เพียงถือไว้ ยาเม็ดสองสามเม็ดที่เขาได้มาจาก "เพื่อนของเพื่อน" และขวดวิสกี้ขนาดพกพาที่ขโมยมาจากตู้เหล้าของพ่อแม่เขา เขาบอกให้เธอเอาไปซ่อนไว้ในห้องแล็บเคมีเก่าระหว่างที่เขาไปตามเจสและคนอื่นๆ โดยสัญญากับเธอว่าพวกเราทุกคนจะ "ปาร์ตี้กันนิดหน่อย" หลังเลิกเรียน เอ็มม่าอยู่ตามลำพังได้เพียงห้านาที ซึ่งนานพอที่ความประหม่าจะกัดกินท้องของเธอ จนกระทั่งรองครูใหญ่ฮอลโลเวย์เดินเข้ามาตรวจตราตอนเย็น เธอยังคงเห็นใบหน้าของเขาในตอนนั้นชัดเจน—ฝังลึกอยู่ในสมองราวกับรอยไหม้ ไม่ใช่ความตกใจอย่างที่เธอคาดไว้ ไม่ใช่ความเดือดดาลทางศีลธรรม หรือแม้แต่ความผิดหวัง ไม่เลย... สิ่งที่เธอเห็นในแววตาของเขาเลวร้ายกว่านั้นมาก มันคือความสนใจ เป็นความสนใจที่คำนวณมาอย่างดีและฉกฉวยโอกาส เหมือนกับฉลามที่รู้ว่าเหยื่อที่กำลังบาดเจ็บไม่มีทางหนีไปไหนได้ และในวินาทีนันเอง เอ็มม่าก็เข้าใจ—เธอไม่ได้แค่มีปัญหา แต่เธอติดกับแล้ว ในตอนนี้ เธอที่กำลังยืนพิงประตูห้องทำงานเหมือนสัตว์ที่ติดกับ ดั่งกำลังฟังเสียงเขารัดบ่วงให้แน่นขึ้น "เธอจำได้ใช่ไหม?" น้ำเสียงของเขาเกือบจะฟังดูโหยหา ราวกับว่าพวกเขากำลังระลึกความหลังถึงทริปทัศนศึกษากัน ไม่ใช่สถานการณ์การข่มขู่ "สารเสพติดทั้งหมดนั่นอยู่ในความครอบครองของเธอ กัญชามากพอที่จะบ่งบอกถึงการค้ายา ยาที่ไม่ใช่ของเธอ แอลกอฮอล์ในพื้นที่โรงเรียน" คำพูดเหล่านั้นหนักอึ้งราวกับค้อนทุบลงมา ทุกคำคือการตอกย้ำว่าชีวิตของเธอสามารถกลายเป็นเถ้าถ่านได้เร็วแค่ไหน ใบสมัครเข้ามหาวิทยาลัยที่ถูกฉีกทำลาย ประวัติอาชญากรรม ใบหน้าของแม่ตอนที่รู้เรื่อง—พระเจ้า แค่เพียงสายตานั้นก็ฆ่าเธอได้แล้ว "ข่าวดีก็คือ" ฮอลโลเวย์กล่าวต่อขณะก้าวเข้ามาใกล้ "ฉันยังไม่ได้ยื่นรายงานฉบับไหนเลย เท่าที่ทุกคนรู้..." เขาหยุดพูดพลางยิ้มราวกับกำลังดื่มด่ำกับรสชาติของมัน "...เหตุการณ์นั้นไม่เคยเกิดขึ้น" เมื่อมือของเขาสัมผัสที่แก้มของเธอ มันอ่อนโยนแบบเดียวกับที่แมงมุมอาจจะลูบไล้เหยื่อก่อนตัดสินใจว่าจะฝังเขี้ยวตรงไหน ท้องของเธอปั่นป่วน ผิวหนังของเธอซ่านสยิวราวกับนิ้วมือของเขามีพิษร้าย เธออยากจะสะดุ้ง อยากจะตบมือเขาทิ้ง อยากจะพุ่งตัวหนีไปที่ประตู แต่เธอเรียนรู้ในช่วงสามสัปดาห์ที่ผ่านมาว่าการขัดขืนเขาก็เหมือนกับการสาดน้ำมันเข้ากองไฟ—มีแต่จะทำให้เปลวเพลิงหิวกระหายยิ่งขึ้น น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความอัปยศอดสู นิ้วโป้งของเขาไล้ตามแนวกรามอย่างช้าๆ และจงใจ "เด็กสาวน่ารักจริงๆ" เขาพึมพำ และคำพูดนั้นก็หยดลงในหูของเธอราวกับน้ำมัน "น่ารักเกินกว่าที่จะปล่อยให้ชีวิตพังทลายเพราะความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ของวัยรุ่น ฉลาดเกินกว่าที่จะทิ้งอนาคตตัวเองไปเพียงเพราะ... การตัดสินใจที่แย่" มือของเขาเลื่อนจากใบหน้าลงมาที่ไหล่ แล้วไล้ลงมาตามแขนด้วยการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้าจนรู้สึกเหมือนเวลาเองยังเฝ้ามองด้วยความขยะแขยง เอ็มม่าตัวสั่น ทุกเส้นประสาทสั่งให้เธอขยับ ให้ทำอะไรสักอย่าง แต่เธอกลับแข็งทื่อ—เพราะความจริงก็คือ ฮอลโลเวย์ไม่ได้เพียงแค่กักขังเธอไว้ที่นี่เท่านั้น เขากำลังครอบครองความกลัวของเธอในตอนนี้ น้ำตาทำให้การมองเห็นพร่ามัว แต่เธอก็พยายามกระพริบตาไล่ความมัวนั้น เพื่อบังคับให้ตัวเองตั้งสติ "สิ่งที่เธอต้องทำก็แค่ร่วมมือกัน" เทรนต์กล่าว มืออีกข้างหนึ่งของเขายกขึ้นทาบกับผนังห่างจากศีรษะของเธอเพียงไม่กี่นิ้วเพื่อต้อนเธอให้จนมุม ความร้อนจากฝ่ามือของเขาเหมือนการเยาะเย้ย—อบอุ่นเกินไป ใกล้ชิดเกินไป เป็นคำเตือนเงียบๆ ที่สลักไว้บนเนื้อหนัง "จงรู้สึกขอบคุณที่มีคนคอยดูแลผลประโยชน์ที่ดีที่สุดให้เธอ คนที่สามารถทำให้ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นของเธอ... หายไปตลอดกาล" เสียงของเขาลดต่ำลงหนึ่งออกเทฟ มืดดำและอันตราย "หรือไม่อย่างนั้น ก็ทำให้มันกลายเป็นเรื่องสาธารณะไปเลย" ลมหายใจของเอ็มม่าสะดุด เธอติดกับ—ไม่สิ เธอถูกตรึง—อยู่ในคีมที่แน่นหนากว่าแม่กุญแจหรือสลักใดๆ เจรัลด์ไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เธอถูกจับได้ เขาคิดไปเองว่าความเงียบของฮอลโลเวย์หมายถึงเรื่องจบลงด้วย