บทที่ 154: ความโกรธแค้นของพี่ชาย มือของเทรนต์กำลังเลื่อนต่ำลงไปยังต้นขาของเอ็มม่า ทันใดนั้นประตูห้องทำงานก็ระเบิดออกด้วยเสียง “เปรี้ยง!” ดังสนั่นหวั่นไหวจนสั่นสะเทือนไปทั้งห้อง “ไอ้เทรนต์ ไอ้สารเลวฮอลโลเวย์!” เสียงคำรามเกรี้ยวกราดดังก้องไปทั่ว ราวกับความแค้นที่อัดแน่นถูกเค้นผ่านเส้นเสียงที่กำลังจะขาดสะบั้น “กูจะฆ่ามึง!” ก่อนที่เทรนต์จะทันได้ตั้งตัวจากเสียงระเบิดนั้น หมัดหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่กรามของเขาด้วยแรงมหาศาลดุจเครื่องทลายป้อมปราการ ร่างของเขาปลิวไปกระแทกเข้ากับโต๊ะทำงาน เอกสารและอุปกรณ์สำนักงานกระจัดกระจายราวกับพายุที่บ้าคลั่ง “ปีเตอร์...” เสียงของเอ็มม่าแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน มันสั่นเครือไปด้วยน้ำตาและความโล่งใจที่ถาโถมเข้ามา เมื่อเธอเห็นใบหน้าของพี่ชายที่บิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธแค้นเพื่อปกป้องเธอ เธอไม่รอช้า เอ็มม่ารีบวิ่งข้ามห้องไปทรุดตัวลงพิงผนังอีกฝั่ง กอดตัวเองแน่นเป็นก้อนสะอื้น ผสมปนเปทั้งความหวาดกลัว ความตกใจ และความโล่งใจอันเปราะบางที่ในที่สุดก็มีคนมาช่วยฉุดเธอออกมาจากนรกขุมนี้ “มึงกล้าดียังไง ไอ้สวะ!” ปีเตอร์แผดเสียง พลังเสียงที่ถูกเสริมแต่งดังก้องดุจเสียงฟ้าร้องจนหน้าต่างสั่นสะเทือนและไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่ สายตาของเขาจ้องมองไปยังร่างที่สั่นเทาและเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาของเอ็มม่า เห็นสภาพจิตใจที่แตกสลายของน้องสาว บางอย่างที่ดิบเถื่อนและรุนแรงในตัวเขาขาดผึง ราวกับสวิตช์ที่ถูกเปลี่ยนจากความรักของพี่ชายกลายเป็นความโกรธเกรี้ยวที่ไม่มีวันมอดดับ เทรนต์พยายามพยุงตัวขึ้น เลือดหยดลงจากริมฝีปากที่แตกยับ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและโทสะที่กำลังพลุ่งพล่าน ด้วยส่วนสูงหกฟุตสองนิ้วและร่างกายที่กำยำในวัยยี่สิบเจ็ดปี เขาคุ้นชินกับการเป็นผู้กุมความเหนือกว่าเหนือพวกวัยรุ่นเสมอมา “ไอ้เด็กเมื่อวานซืน” เทรนต์คำราม พยุงตัวขึ้นยืน เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความอาฆาต “มึงรู้ไหมว่ามึงกำลังเล่นอยู่กับใคร—” ปีเตอร์ไม่รอฟังคำขู่ที่เหลือ หมัดที่สองพุ่งอัดเข้าที่ลิ้นปี่ของเทรนต์ด้วยความแม่นยำดุจรถไฟพุ่งเข้าชนเป้าหมาย อากาศถูกรีดออกจากปอดของเทรนต์จนเขางอตัวลงเหมือนหุ่นเชิดที่สายรั้งขาดสะบั้น แต่ปีเตอร์ยังไม่หยุด แค่นี้ยังห่างไกลจากความสาแก่ใจ ความแข็งแกร่งและปฏิกิริยาตอบโต้ที่ถูกเสริมพลังเปลี่ยนให้เขาเป็นยิ่งกว่ามนุษย์—กลายเป็นพายุแห่งการล้างแค้นที่โหมกระหน่ำด้วยภาพความหวาดกลัวของน้องสาว เทรนต์พยายามบิดตัวหลบการโจมตีถัดไป แต่หมัดของปีเตอร์เสยเข้าที่ข้างขมับอย่างจัง หัวของเขาเหวี่ยงไปมากระแทกเข้ากับชั้นวางหนังสือ รางวัลวิชาการและประกาศนียบัตรที่ใส่กรอบร่วงหล่นลงมาเหมือนเกล็ดหิมะท่ามกลางพายุคลั่ง ชั้นวางทั้งหลังโอนเอนใกล้จะพังทลาย “ไอ้สัตว์เดรัจฉาน!” ปีเตอร์คำราม กระชากคอเสื้อเทรนต์แล้วอัดร่างเขากระแทกเข้ากับผนังอย่างแรง เสียงของเขาลดต่ำลงเป็นกระซิบที่เย็นยะเยือกและน่ากลัวกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ “มึงคิดว่ามึงจะแตะต้องน้องสาวกูได้งั้นเหรอ?” สัญชาตญาณเอาตัวรอดจุดประกายขึ้นในดวงตาของเทรนต์ เขาเหวี่ยงหมัดใส่ด้วยความบ้าคลั่ง หวังจะล้มเด็กหนุ่มให้ได้ แต่สำหรับปีเตอร์ ทุกอย่างดูช้าลงราวกับเวลาหยุดนิ่ง เขาหลบหมัดที่เหวี่ยงมาอย่างสะเปะสะปะ แล้วกระแทกเข่าเข้าที่ซี่โครงของเทรนต์อย่างจัง เสียงกระดูกลั่นเหมือนไม้หักดังก้องไปทั่วห้อง เสียงที่เทรนต์เปล่งออกมาเป็นส่วนผสมที่น่าสยดสยองระหว่างเสียงกรีดร้องและเสียงสำลัก “สู้สิ!” ปีเตอร์คำราม พลางคว้าหัวเทรนต์แล้วกระแทกเข้ากับเข่าที่สวนขึ้นมา แรงปะทะทำให้เลือดสาดกระจายทั่วผนังห้อง—เป็นความรุนแรงเชิงนามธรรมที่ถูกวาดด้วยสีแดงฉาน ทุกหมัดของปีเตอร์ตกลงด้วยน้ำหนักที่ทำให้กระดูกแตกละเอียด เสียงกระดูกซี่โครงที่หักและแนวป้องกันที่พังทลายดังก้องในพื้นที่แคบๆ เทรนต์ตัวใหญ่กว่าและแข็งแรงกว่าหากอยู่ในสถานการณ์ปกติ แต่ไม่มีอะไรปกติสำหรับปีเตอร์ คาร์เตอร์ ในโหมดโกรธเกรี้ยวเพื่อปกป้อง ทุกความสามารถที่ถูกเสริมพลัง ทุกข้อได้เปรียบเหนือธรรมชาติ ถูกทุ่มลงไปในภารกิจเดียว: ทำลายผู้ชายที่ทำให้น้องสาวของเขาต้องหวาดกลัว หมัดของปีเตอร์กระแทกเข้าที่จมูกของเทรนต์จนเกิดเสียง “กร๊อบ!” ชวนคลื่นไส้จนผู้ที่เห็นเหตุการณ์บางคนถึงกับต้องปิดปาก เลือดพุ่งกระจายทั่วใบหน้าของทั้งคู่เมื่อกระดูกอ่อนและกระดูกจมูกแตกละเอียด เสียงกรีดร้องของเทรนต์ถูกตัดบทด้วยหมัดที่ซัดเข้าที่ลิ้นปี่อีกครั้งจนร่างเขาลอยพ้นพื้น “นี่สำหรับทุกครั้งที่มึงทำให้เธอกลัว!” อีกหมัดอัดเข้าที่หน้าของเทรนต์จนสะบัด เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วผนัง “นี่สำหรับทุกครั้งที่เธอกลับบ้านมาด้วยความหวาดผวา!” หมัดเสยคางอันรุนแรงทำเอาเข่าของเทรนต์ทรุดลง “และนี่สำหรับทุกฝันร้ายที่มึงมอบให้น้องสาวกู!” ปีเตอร์คว้าผมของเทรนต์แล้วกระแทกใบหน้าเขาเข้ากับขอบโต๊ะ—ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง และครั้งที่สาม ในแรงปะทะที่สามไม้โต๊ะถึงกับแตกออก ใบหน้าของเทรนต์กลายเป็นกองเลือดของผิวหนังที่ฉีกขาดและกระดูกที่หักป่น ห้องทำงานกลายเป็นสภาพโกลาหล โต๊ะคว่ำระเนระนาด จอคอมพิวเตอร์แตกกระจายกลายเป็นเศษพลาสติกและแก้ว ประกาศนียบัตรปลิวว่อนราวกับหิมะ ขณะที่ปีเตอร์ทำลายล้างทั้งคนและสภาพแวดล้อมอย่างเป็นระบบ เมื่อเทรนต์เอื้อมมือไปคว้าที่เปิดจดหมายด้วยความสิ้นหวัง ปีเตอร์ก็คว้าข้อมือของเขาไว้แล้วบิดจนกระดูกลั่นดังชัดเจน อาวุธตกลงบนพื้นอย่างไม่มีพิษสงในขณะที่เทรนต์แผดเสียงร้อง “มึงอยากทำร้ายเด็กเหรอ?” เสียงของปีเตอร์แทบจำไม่ได้ มันบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธและพลังเหนือธรรมชาติ “ให้กูแสดงให้ดูไหมว่าการไร้ทางสู้มันเป็นยังไง!” เขายกตัวเทรนต์ขึ้นจากพื้นด้วยมือเดียว บีบคอจนแทบขาดใจในขณะที่มืออีกข้างระดมชกเข้าที่ใบหน้าไม่ยั้ง—ทุกหมัดส่งละอองเลือดใหม่ๆ กระเซ็นออกมา ทุกแรงปะทะบดขยี้มากกว่าแค่กระดูก แต่มันคือการทำลายความต้องการที่จะทำร้ายใครอีกตลอดกาลของเทรนต์ ฝูงชนที่เพิ่มจำนวนขึ้นพยายามเบียดเข้ามา หลายคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกเหตุการณ์หลังสงครามนี้ ท่ามกลางพวกเขา แจ็ค มอร์ริสัน ยืนนิ่งงัน ใบหน้าซีดเผือดและดวงตาเบิกกว้าง ‘นั่นคือเด็กคนเดียวกับที่ฉันเคยจับยัดถังขยะหรือเปล่า?’ แจ็คคิดพลางถอยกรูด ปีเตอร์ คาร์เตอร์ ที่เขาจำได้คือเด็กเนิร์ดเงียบๆ ที่ยอมโดนรังแกโดยไม่โต้ตอบ แต่นี่คืออะไร? นี่คือบางสิ่งที่ต่างออกไป—อันตราย น่าสะพรึงกลัว และไม่อาจหยุดยั้งได้ “ปีเตอร์! ปีเตอร์!” เสียงของเอ็มม่ากรีดผ่านความโกรธของเขาดุจคมมีด “ได้โปรดหยุดเถอะ! พอแล้ว!” ปีเตอร์หันขวับไปหาเธอ ความโกรธแค้นวูบไหวและสั่นคลอนเป็นครั้งแรก เมื่อสายตาของเขาจ้องมองไปที่เอ็มม่า—คนที่กำลังสั่นเทาอยู่ข้างผนัง ความโล่งใจของเธอปนเปไปกับความหวาดกลัวที่มีต่อเขา—บางอย่างในอกของเขาก็แตกสลาย เขาทิ้งร่างเทรนต์ลงราวกับตุ๊กตาที่ชำรุด ซึ่งกองลงไปกับพื้นเป็นก้อนเนื้อที่ดูไม่ได้รูป แล้วก้าวเท้าไปหาเอ็มม่าด้วยมือที่ยกขึ้นเพื่อแสดงว่าไม่มีเจตนาร้าย “เอ็ม... พี่ขอโทษ” เสียงของปีเตอร์สั่นเครือ น้ำตาไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว “พี่ขอโทษที่ทำให้เธอตกใจ พี่ไม่ได้ตั้งใจ... พี่แค่... ตอนที่พี่เห็นสิ่งที่มันทำกับเธอ พี่ก็...” เอ็มม่าสะดุ้งเมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้ การเห็นว่าเธอกลัวเขามันบาดลึกเข้าไปในใจของปีเตอร์จนน้ำตาพรั่งพรูออกมา “พี่ขอโทษ เอ็ม พี่ขอโทษจริงๆ พี่ไม่เคยอยากให้เธอเห็นพี่ในสภาพนี้ พี่ไม่เคยอยากทำให้เธอหวาดกลัว” เสียงของเขาแตกพร่าโดยสมบูรณ์ พลังแห่งความโกรธแค้นเหนือธรรมชาติมลายหายไป เหลือเพียงความรู้สึกผิดที่แหลกสลาย “พี่แค่ปล่อยให้มันทำร้ายเธออีกต่อไปไม่ได้ พี่ทำไม่ได้...” “ปีเตอร์!” เสียงเฉียบขาดของซาร่าขัดจังหวะความเงียบอันตึงเครียด เธอแทรกตัวเข้ามาในห้อง มองดูความเสียหาย หมัดที่เปื้อนเลือดของน้องชาย และสภาพที่สั่นคลอนของเอ็มม่า เธอไม่ถามคำถามใดๆ ทั้งสิ้น เธอรู้จักพี่น้องของเธอดีพอที่จะเข้าใจว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ปีเตอร์ก็แค่กำลังปกป้องเอ็มม่า เมดิสันปรากฏตัวขึ้นข้างซาร่า ใบหน้าซีดขาวด้วยความตกใจ “ปีเตอร์ นี่มัน...” “พาเอ็มม่าออกไป” ปีเตอร์พูดเบาๆ พลางเช็ดเลือดออกจากหมัด “พาเธอออกไปจากที่นี่ซะ” “ปีเตอร์ เราจะไม่ทิ้งคุณ—” เมดิสันเริ่มโต้ “เดี๋ยวนี้!” เสียงของปีเตอร์ทรงอำนาจจนทำให้ทั้งสองต้องกลืนน้ำลาย สายตาของเขาจ้องเขม็ง—ไม่มีการโต้เถียง ไม่มีความลังเล เขาเพิ่งปลดปล่อยความรุนแรงออกมาเพื่อปกป้องครอบครัวของเขา และเขาก็จะทำมันอีกครั้งโดยไม่สะทกสะท้าน ซาร่ารีบเคลื่อนตัวไปหาเอ็มม่า ช่วยพยุงให้เธอยืนขึ้น ในขณะที่เมดิสันวางตัวเป็นเกราะกำบังระหว่างสองพี่น้องกับฝูงชนที่กำลังมุงดู “ไปกันเถอะ เอ็ม” ซาร่ากระซิบ “เราออกไปจากที่นี่กัน” ขณะที่พวกเธอกำลังจะออกไป เทรนต์พยายามยันตัวนั่งพิงผนัง เลือดหยดลงจากใบหน้าที่ยับเยิน ความเกลียดชังโชติช่วงอยู่ในดวงตาของเขา “ไอ้คนโรคจิต” เขาเค้นเสียงผ่านฟันที่แตกและริมฝีปากที่ฉีกขาด “กูจะทำให้ชีวิตที่น่าสมเพชของพวกมึงจบลง... ทุกคนเลย กูจะทำลายครอบครัวของพวกมึง ทำลายอนาคตของพวกมึง ทำให้พวกมึงนึกเสียใจที่เกิดมาบนโลกนี้” ปีเตอร์หันหน้ากลับมาอย่างช้าๆ ด้วยความสงบนิ่งที่อันตราย “พูดใหม่อีกทีซิ ไอ้สารเลว” ก่อนที่เขาจะทันได้ขยับ มือที่แข็งแรงก็คว้าแขนเขาจากด้านหลัง ทีมฟุตบอลมาถึงแล้ว—ไทเลอร์ เฮย์ส และคนอื่นๆ อีกสามคนสร้างกำแพงที่ไม่อาจก้าวข้ามผ่านได้ระหว่างปีเตอร์กับเทรนต์ “ใจเย็นน่า คาร์เตอร์” ไทเลอร์พูด เสียงตึงเครียดด้วยความกดดัน “มันจบแล้ว อย่าทำให้ทุกอย่างแย่ไปกว่านี้เลย” ในระยะไกล เสียงไซเรนดังระงมขึ้นเรื่อยๆ ใกล้เข้ามาทุกที—เสียงอันไม่อาจหลีกเลี่ยงของอำนาจที่กำลังมาถึง ผลลัพธ์ที่ไม่อาจต่อรองหรือต่อสู้กลับด้วยหมัดและโทสะได้อีกต่อไป สายตาของปีเตอร์กวาดมองไปทั่วห้องทำงานที่พังพินาศ ร่างที่สะบักสะบอมของเทรนต์ ฝูงชนที่กำลังบันทึกทุกวินาทีแห่งความรุนแรง—และเสียงไซเรนที่ใกล้เข้ามา ซึ่งหมายความว่าทุกอย่างกำลังจะพังทลายลงมา การชดใช้ต่อการกระทำของเขามาถึงแล้ว แต่อย่างน้อยเขาก็ได้ปกป้องน้องสาวของเขาไว้ ก็ช่างหัวผลที่จะตามมาสิ