บทที่ 984 ตัวไหนกัน? ลีโอเนลและคาโรลัสยังคงยืนประจันหน้ากันโดยมีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้า ราวกับว่าสายฝนที่โหมกระหน่ำไม่สามารถหยุดยั้งพวกเขาได้ และมันดูเหมือนจะไม่ได้สัมผัสแม้แต่ชายเสื้อของทั้งสองคนเลยด้วยซ้ำ มีม่านพลังที่ดูบอบบางห้อมล้อมทั้งคู่อยู่ ของลีโอเนลดูเหมือนรัศมีแสงสีทอง ส่วนของคาโรลัสดูเหมือนส่วนโค้งของสายฟ้าสีดำอมเทา ซึ่งในความจริงแล้วมันก็คือรอยแตกของมิติที่แหลกสลาย ในตอนนี้ ปลาทั้งหมดที่ปรากฏตัวออกมาเป็นเพียงระดับ B ภายในมิติที่สี่เท่านั้น และนั่นก็นับรวมในกรณีที่วาฬสีน้ำเงินเป็นส่วนหนึ่งของสมการด้วย ส่วนปลาที่เป็นนักล่าพวกนั้นก็เป็นเพียงระดับ D เป็นอย่างมาก สำหรับลีโอเนลในปัจจุบัน และดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นกับคาโรลัสด้วย สิ่งมีชีวิตระดับ SSS ภายในมิติที่สี่ก็เป็นเพียงเรื่องเล่นๆ เท่านั้น จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเขายังไม่ได้ลงมือทำอะไร อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ลีโอเนลพบว่าน่าสนใจคือข้อเท็จจริงที่ว่าแหล่งพลังงานของวาฬสีน้ำเงินไม่ได้พุ่งตรงมาหาพวกเขา แม้ว่าลีโอเนลดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจกับสมรภูมิ แต่เขากลับสังเกตการณ์อยู่ตลอด เขาเห็นได้อย่างง่ายดายว่ากระแสแสงที่วาฬสีน้ำเงินกลายเป็นนั้นจมลึกลงไปด้านล่างแทน ทำให้ไม่อาจบอกได้ว่าใครกันแน่ระหว่างเขากับคาโรลัสที่เป็นคนปิดฉากอสูรกายแห่งท้องทะเลตัวนั้น ในเสี้ยววินาทีนั้น เมื่อสายฝนดูเหมือนจะตกหนักถึงขีดสุด โดมน้ำหลายแห่งก็เริ่มก่อตัวขึ้นบนผิวน้ำ มันดูราวกับว่าน้ำตกขนาดมหึมาหลายสายกำลังก่อตัวขึ้นแต่กลับไม่มีหน้าผาสูงชันที่ไหนให้พวกมันตกลงมา โดมเหล่านี้ยังคงสูงขึ้นเรื่อยๆ โดยมีมวลน้ำปริมาณมหาศาลไหลหลั่งลงมาจากด้านบน สายตาของลีโอเนลเบนจากคาโรลัสไปยังโดมน้ำเหล่านั้น ในชั่วพริบตา โดมหลายสิบแห่งก็ก่อตัวขึ้น และไม่นานนักจำนวนก็เพิ่มขึ้นเป็นหลายร้อย คนที่มีประสาทสัมผัสด้อยกว่าอาจคิดว่านี่เป็นความสามารถระดับวันสิ้นโลก แต่ลีโอเนลมองทะลุผ่านมันไปได้ในทันที โดมน้ำแต่ละโดมนั้นคือสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่ใหญ่โตจนเหลือเชื่อ และพวกมันทั้งหมดได้ปรากฏตัวออกมาพร้อมกัน ราวกับว่าความคิดของลีโอเนลเป็นตัวกระตุ้นการยืนยัน จานสีขาวขนาดใหญ่แผ่นแรกก็ก่อตัวขึ้น ท่ามกลางพายุที่มืดมิด ม่านตาสีขาวของสิ่งมีชีวิตที่น่าเกรงขามเหล่านั้นส่องประกายราวกับประภาคารที่เจิดจ้า แต่ละตัวมีความสูงถึงห้าเมตรโดยลำพัง ไม่จำเป็นต้องพูดเลยว่าร่างกายของพวกมันจะใหญ่โตเพียงใดหากดวงตาของมันมหึมาขนาดนี้ ‘คราวนี้แหละถึงจะเริ่มน่าสนุกขึ้นมาหน่อย’ ลีโอเนลยิ้มที่มุมปาก ‘อีกอย่าง ถ้าฉันไม่ลงมือตอนนี้ แล้วฉันจะไปขโมยพลังงานจากเจ้าสัตว์ร้ายจอมละโมบตัวนี้ได้ยังไง?’ แผ่นผลึกทองคำยังคงลอยเคว้งอยู่ข้างมือของลีโอเนล ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือทองคำหักเหแสง (Refractive Gold) ในเมื่อลีโอเนลอยู่ในมิติที่ห้าแล้ว การสำแดงแร่ธาตุที่เขาเคยใช้สร้างรากฐานร่างกายในมิติที่สี่จึงทำได้ง่ายดายราวกับการหายใจ ด้วยสิ่งนี้ เขาสามารถเปลี่ยนแสงริบหรี่ธรรมดาให้กลายเป็นลำแสงที่สามารถทำลายล้างสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาได้ด้วยความคิดเดียว ทำให้เขาสามารถใช้แนวคิดเดียวกับปืนไรเฟิลซุ่มยิงของเขาได้อย่างคล่องตัวมากขึ้น ลีโอเนลเหลือบมองคาโรลัสอีกครั้งและทิ้งรอยยิ้มไว้ก่อนที่ทั้งคู่จะพุ่งตัวออกไป ลีโอเนลเหยียบย่างขึ้นไปในอากาศ แผ่นดินก่อตัวขึ้นตามความคิดของเขา ส่วนคาโรลัส เขาก็ทะยานขึ้นฟ้าเช่นกัน ทว่าสิ่งที่น่าตกใจคือทุกย่างก้าวของเขาก่อให้เกิดรอยร้าวในมิติ ราวกับว่าเขากำลังเหยียบย่ำบนช่องว่างของมิติเพื่อไต่ขึ้นสู่ท้องฟ้า ซึ่งเป็นภาพที่แสดงให้เห็นถึงระดับการควบคุมพลังมิติของเขา ในขณะเดียวกันกับที่ทั้งสองเคลื่อนไหว ก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่คิดว่าตนเองอยู่ในระดับเดียวกับพวกเขาลงมือเช่นกัน ในจำนวนนั้นแน่นอนว่ารวมถึงเจสสิก้าและโนอาห์ด้วย ทว่าลีโอเนลไม่ได้คิดถึงคนเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย เขาต้องการจะเห็นจริงๆ ว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตประเภทใด ส่วนหัวของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นโผล่พ้นน้ำขึ้นมาจนหมดสิ้น น้ำหยดสุดท้ายไหลออกจากกะโหลกของพวกมัน เผยให้เห็นหมึกยักษ์ที่มีหัวอวบพองซึ่งส่องประกายด้วยสีชมพูไปจนถึงสีม่วงเฉดต่างๆ สายตาของลีโอเนลวูบไหว แผ่นทองคำหักเหแสงหลายแผ่นปรากฏขึ้นรอบตัวเขารวมทั้งหมดเก้าแผ่น ไม่มีแผ่นไหนกว้างเกินหนึ่งฟุต แต่พวกมันกลับแผ่รังสีสังหารที่รุนแรงจนรู้สึกราวกับว่าทุกคนรอบตัวลีโอเนลควรจะถอยห่างออกไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เช่นนี้เอง ลีโอเนลจึงยืนอยู่บนท้องฟ้าโดยเปลี่ยนจากแผ่นดินมาเป็นกระดานโต้คลื่นสีดำ เส้นผมของเขาปลิวไสวไปตามลมขณะที่สายฝนที่โหมกระหน่ำดูเหมือนจะโอบล้อมรอบตัวเขาโดยไม่สัมผัสแม้แต่นิ้วเดียวของเสื้อผ้า มือข้างหนึ่งของเขาสอดอยู่ในกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกข้างยื่นออกไป ทำให้โล่ทองคำหักเหแสงทั้งเก้าหมุนวนเป็นวงกลมอยู่เบื้องหน้า ชูววว! ในเสี้ยววินาทีนั้น ลำแสงสีทองพุ่งแหวกอากาศเจาะทะลุศีรษะของหมึกยักษ์ตัวหนึ่ง เมื่อเทียบกับขนาดมหึมาของสิ่งมีชีวิตตัวนั้น มันดูไม่ต่างจากเข็มเล่มเล็กๆ ที่จิ้มลงบนร่างมนุษย์ ทว่า... ดวงตาของหมึกยักษ์ตัวนั้นดูเหมือนจะหม่นแสงลง สิ่งที่เคยสว่างไสวดุจประภาคารกลับดับวูบและร่างของมันก็เริ่มทรุดลง แต่ก่อนที่มันจะร่วงหล่นลงสู่ผืนน้ำมืดมิด ร่างนั้นก็กลายเป็นละอองแสงไปเสียก่อน ลีโอเนลดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้นเลย โล่ทองคำหักเหแสงทั้งเก้าของเขาหมุนวนหนึ่งรอบ ผลที่ได้คือลำแสงสีทองอีกสายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศออกไป ทุกครั้งที่หมุนวน หมึกยักษ์อีกตัวก็จะร่วงหล่นลง พวกมันดูเหมือนจะไม่มีโอกาสได้โจมตีด้วยซ้ำก่อนจะถูกกวาดล้างไป ราวกับเครื่องจักรสังหาร ลีโอเนลร่อนตัวไปทั่วท้องฟ้า ทุกการกระทำของเขาพรากชีวิตอีกหนึ่งชีวิต ถึงจุดนี้ แม้แต่ริมฝีปากของคาโรลัสยังกระตุก ผ่านไปเพียงหนึ่งนาทีเท่านั้นแต่ลีโอเนลได้จัดการหมึกยักษ์ไปแล้วกว่า 60 ตัว นี่มันการแข่งขันแบบไหนกันแน่? เขาสามารถบอกได้ว่าลีโอเนลทำให้มันดูง่ายดายขนาดนี้เพราะเขากำลังเล็งไปที่ผลึกพลังงานของพวกมันและทำลายมันด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว แต่ถ้ามันหาจุดอ่อนได้ง่ายขนาดนั้นในร่างกายที่ใหญ่โตมโหฬารแบบนี้ ป่านนี้ทุกคนก็คงทำกันไปหมดแล้วไม่ใช่หรือไง?! ท้องฟ้าอิ่มตัวไปด้วยพลังงานจากมิติที่สี่จนเกือบจะบังคับให้เมฆมืดครึ้มต้องถอยกลับไปเพื่อให้แสงสว่างแห่งกลางวันหวนคืนอีกครั้ง ในตอนนั้นเอง ลีโอเนลได้หยิบแผ่นศิลาเงินที่ส่องประกายออกมา พร้อมกับมีรอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้า ‘ตัวไหนจะชนะกัน? แผ่นศิลาเงิน? หรือว่าแก?’